Terwijl ik op de bank zit schijnt de zon volop en kriebelt uitdagend mijn neus…
Manlief staat op het punt het huis te verlaten en ik kijk vooruit naar de middag, ik heb de keus; alleen thuis op de bank blijven of mijn snufferd in die zon zetten… het laatste dus, dus ik graai mijn cameratas en 3 kwartier later piept het poortje het groene lichtje, mijn sein dat ik als abonnee herkend ben en naar binnen mag.
Lekker in mijn uppie bezoek ik de diverse dieren en vermaak ik me prima terwijl mijn camera doet waarvoor ie gemaakt is. In Serenga zie ik op een afstandje een groepje mensen staan… en ja hoor… ik zie ook waar zij naar kijken… ik sluip dichterbij en klik net in de laatste seconden voor hij hem weer smeert…


Na een warm bakkie leut met wat lekkers bij mijn meisje kachel ik op mijn gemakkie naar de uitgang… en een uurtje later is mijn pc al bezig de foto’s online te zetten zodat jullie mijn wandeling HIER kunnen nalopen zonder zelf een stap te verzetten…. Mijn 1e Wildlands 2018 zit er op, ben benieuwd hoeveel er nog zullen volgen, veel vast want daar verveel ik me nooit glimlach.