De 19e… een dag waar ik al een tijdje naar uitkeek en voor aftelde… de laatste dag (hopelijk) waarna we tot rust kunnen komen voor wat betreft Vanyar en weten of en hoe we verder kunnen met onze veestapel… of alleen 3 poezels nog… of 3 poezels en 1 hond.

Alle ellende begon totaal onverwacht aan het eind van een heerlijke dag in Artis, op 27 mei. De 1e blogpost schreef ik de 28e H I E R. Een dag later kreeg het verhaal een nare wending erbij zoals ik H I E R beschreef.  En op 1 juni vervolgde het verhaal H I E R en op 2 juni H I E R en op 3 juni H I E R en op 4 juni H I E R  & 5 juni H I E R  Daarna kon het afwachten ‘beginnen’ of beter gezegd verder gaan maar dan wel in een minder gestreste modus.

Met Vanyar gaat het, volgens mij althans, goed voor zover de mogelijkheden dat toelaten.  Vorige week was ik weer bij de dierenarts omdat zijn temperatuur niet vertrouwde en ook vragen had mbt zijn edele delen. Gezien het ziektebeeld is een definitieve castratie niet mogelijk want een narcose kan niet, tenzij het om iets levensreddends gaat en dat is een castratie natuurlijk niet. Een narcose levert stress op en voor Vanyar is stress dodelijk. Natuurlijk is stress onvermijdelijk maar ik moet wel proberen het tot een zo laag mogelijk niveau te beperken. Chemische castratie dus, jaarlijks te herhalen.

De medicaties die hij nu 2x per dag krijgt… aangevuld met extra prednison als ik stress verwacht / niet vermijden kan… lijken aan te slaan maar ja dat is wat ik denk, ik kan niet de nodige testen uit voeren om de bewijzen daarvan te produceren. Dat gaat dus ‘nu’ gebeuren, want op het moment dat deze blogpost gepubliceerd wordt zit ik in de dierenartsenpraktijk en gaat er bij Vanyar bloed afgenomen worden. Er worden dan 2 tests uitgevoerd, de 1e zal direct vertellen of hij infuus met medicatiesboost nodig heeft of niet en de 2e zal later op de dag duidelijkheid verschaffen over of hij wel of niet in balans is met de huidige dosissen medicaties of dat die aangepast moeten gaan worden.

Kortom… nog even spannend, hopelijk de laatste dag en hopelijk aan het eind van de dag ‘gewoon’ nog onze 4 koppige 4-voetige veestapel zoals die er de afgelopen 14 dagen was en voorlopig ook zal blijven. 3 poezen en 1 hond. De laatste krijgt maandelijks een fors prijskaartje aan speciale voeding, regelmatig op bezoek bij zijn vriendin in de witte jas en medicatie. Gelukkig hebben we nog een buffertje *glimlach* en anders moeten er maar minder boodschappen (lees: mensenlekkers) gehaald worden.

En dan maandag… komt “Sir” Kai weer logeren. Een vriendje van Vayar en de grootste knuffelkonthond die ik ooit heb ontmoet. Ongelofelijk als je ziet hoe dat arme dier, zoals hij uit een opvang bij een goede kennis kwam wonen was en nu is. Het is nog steeds een Friese Stabij reu en de angst en terughoudendheid die hij had is opgeteld bij de liefde die hij al gaf… een fantastisch beest, en dat uit de mond van iemand die ‘niets’ heeft met Friese Stabijen *grijns*.  Zijn baas gaat met diens zonen en zijn vriendin met haar hondje en kinderen met de boot op vakantie, dat is voor Kai niet ideaal omdat hij dan geen bewegingsvrijheid aan ruimte genoeg heeft. Geeeeeeeen punt bij (Kar)wij, wij verheugen ons al enorm op zijn gezelschap en het bed wordt dan ‘s nachts voller en dat gedurende een week of 2,5 a 3 … heerlijk vooruitzicht !!

Tot slot… hopelijk kunnen jullie het nog één dag opbrengen om voor Vanyar te duimen al ben ik al wel heel dankbaar voor jullie steun in tal van vormen de afgelopen 3 weken! 

======================================================================================

Update – 12.00 = Alles is oké, de medicatie werkt zoals het behoort te werken en de dosissen zijn oké. Yeeeyyyyyyy

======================================================================================

 

 

28 Hartenluchtjes op “Laatste spanningsdag?”

  1. Wat fijn voor Vanyar en vanzelfsprekend ook voor jou/jullie. Hopelijk nu weer naar een periode van rust én genieten.

  2. Ha dan hoef ik niet meer te duimen…gelukkig alles goed
    Hoofdstuk gesloten maar de zorgen blijven.
    Als het maar niet te druk is voor Vanyar bijna 3 weken een ander erbij…
    Maar jij gaat genieten van de knuffelhond
    Groetjes

    1. Precies!!

      Nee in dit geval kan dat wel want Kai is een heel rustige (en bovenal) stabiele hond… dus dat durf ik wel aan, zijn voorganger bij die baas was een ander verhaal geweest.

      Ja dat zeker , zwaaaiii

  3. Wat een fijn nieuws, duimen kan nog altijd, zelfs met artrose!!
    Voor mij ook een opluchting, de stress verdwijnt niet zomaar,
    dit helpt wel! Fijn weekend en geniet van je groter wordende veestapel( gek op).

    Liefs. xxx

    1. Ja nou hè?! Duimen in gedachten vanuit een lief ❤️ kan zelfs zonder vingers 😉

      Dank je wel skattie, komt goed….. (groter wordend is tijdelijk hè)

Laat een reactie achter bij Kaatje Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.