Sinds dinsdag hebben we -e.i.n.d.e.l.i.j.k.- een nieuw bed.
Nou sliep ik de laatste tijden al prima dankzij de CBD maar ik hoefde nooit de wekker te zetten want ik was elke ochtend vroeg wakker. Het lukte eigenlijk nooit iemand mij écht wakker te bellen, zeker niet rond de klok van 10, tot aan vandaag dus.
Ik had met mijn Emmens duo afgesproken vandaag weer naar ons 2e thuis te gaan en zij zijn gewend dat ik daar vroeg voor de deur sta, we zijn gewend dat wij op het moment dat de poorten open gaan bij de eersten behoren die naar binnen gaan… vandaag dus niet.
In eerste instantie dacht ik: “brrr pokkeweer, morgen zijn de voorspellingen beter dus ik ga morgen wel, maar al snel dacht ik: “Nee ik ga nu, want met zulk slecht weer is het vast rustiger in het park dan morgen want dan voorspellen ze schitterend weer… Ik kleedde me dus snel aan en stapte de auto in en reed, vergezeld van een stromende hemelkraan zuidoostwaarts.
Om 11.30 hobbelden we dus pas door de poortjes… Op naar de Vlindertempel want ik hoopte toch écht eindelijk eens de grondtak te kunnen scoren… Nou is dat een heel klein diertje maar na enig zoeken vonden we hem (of haar) dan toch… Op de foto lijkt het een groot dier maar dat is niet zo, het is een cm of 10 maximaal.

 

 

In de Vlindertempel was het razenddruk dus liepen we snel door naar buiten, de frisse lucht in, langs de Olifantenvallei en Monkey Market door naar Rimbula kas. Eenmaal daarbinnen waren de Maki’s en de Vari’s nog erg rustig, met een ‘zien we straks wel’ liepen we door langs de Slingerapen en die waren actiever.

 

 

Verder langs het theater van Jungle Jim op zoek naar de Geko’s en die troffen we dan ook aan. Ook de Vleerhonden hingen er en een Violet-Toerako vloog over, bleef even zitten (klik dus) en vloog verder. Ineens zag ik iets in mijn ooghoek en jawel.. joehoeeee, de Duitse Pijp bloeide weer volop, de grote verse in dit geval. Elke bloem zo groot als een half mensenhoofd ongeveer.

 

 

Inmiddels was het ruim etenstijd en na enig zoeken vonden we een leeg tafeltje / stoelen op het terras en nuttigden we onze lunch met een lekker sapje en bakkie leut. Het was erg druk en dus benauwd in de kas, altijd mede bepaald door het weer buiten, dus besloten we naar buiten te gaan want eigenlijk wilden we een deel van de Serenga pakken omdat daar eerder deze week 2 Onagers geboren waren. Eenmaal buiten met een sigaretje bespraken we dat nog even. Eerst maar terug nog een keer de kas in want we hoopten toch op actievere Maki’s en Vari’s en we wilden ook nog even over de Rimbula Rivier varen. Zo gezegd zo gedaan en even later bevonden we ons weer bij de 2 apensoorten.

 

 

We voeren ons rondje, kwamen bekenden tegen dus babbelden zo her en der en wederom werd ik afgeleid door beweging in een ooghoek en hoppata daar zat een Anolis te imponeren. Helaas mislukte de balgfoto maar anderen lukten weer wel. En met dank aan mijn zoomlens kon ik minuscule diertje heel dichtbij halen, dan lijkt het best wel heel vervaarlijk toch? Het is maar een klein diertje, een cm of 10 ongeveer, inclusief zijn ellenlange staart.

 

 

“Zeg Ko? Weet je al dat we een Boeddhabeeld hebben?” – ‘Neuhhh, waar dan?’ – “Komen we zo wel langs…” – ‘oké..’ En zo had even later bewijs voor mijn ogen en nu hier ook in mijn foto’s. ZO fijn dat ik tegenwoordig weer prima op mijn hurken kan zitten, iets dat ik eigenlijk nooit kon vanwege gewrichts- en evenwichtsproblematiek, welke ook als sneeuw voor de zon verdwenen zijn voor zo’n 99%.

 

 

De Serenga sloegen we uiteindelijk toch over want Herman had enorm last van zijn enkel. Dus besloten Krak, Kem, en Ikkig ons maar naar de uitgang te begeven. Ik had nog één boodschap te doen voordat ik mijn auto kon instappen en dat was mijn meisje opzoeken want gisteren was hier een blauwe envelop op de mat gevallen. IK vond haar op het plein alwaar ze druk doende was suikerspinnen te draaien en uit te delen. Met een ‘don’t shoot de messenger please’ stopte ik die envelop in haar broekzak want ze had natuurlijk de handen niet beschikbaar om dat zelf te doen.

 

Enkele minuten later was mijn duo in de lift op weg naar boven en ik in mijn auto op weg naar huis. Ik maakte een tweetal tussenstops; 1 langs de super voor mijn avondeten (kinderloos thuis, man aan het werk dus tja…glimlach) en 2. langs mijn maandagmeneer en weer een tijdje later werd ik hier thuis bekant ondersteboven gelopen door een paar enthousiaste 4-voeters, 5 maar liefst, zogenaamd blij mij te zien maar natuurlijk was de verborgen boodschap: “ben je der eindelijk, weet je wel hoe laat het is, we hebben honger, dus toe, schiet eens op en steek de sleutel in het slot enzo… ” glimlach . Ik deed maar wat me non-verbaal opgedragen werd, jawel, zo gehoorzaam ben ik af en toe best wel grijns… waarna ik de dingen kon doen die ik wilde doen, waaronder dus de foto’s bekijken, selecteren, uploaden en H I E R gebruiken om dit blogbericht weer te kunnen publiceren.