Kiekeboetjes

Ruimschoots op tijd stapte mijn schoonmeisje binnen: ‘kiekeboe, kben der al’…
een dikke 10 minuten eerder dan afgesproken, ik was nog niet klaar en met haar binnenkomst nog minder klaar omdat de grootste 2 viervoeters van de 6 zowel haar als een paar vaasjes met stekjes ondersteboven liepen en er dus gedweild moest worden.

 

 

Eenmaal in de auto op weg naar een andere locatie hier in de stad op Daphnes broer op te pikken en toen kon de reis naar Rhenen echt van start gaan. De één na laatste dag in het China Lights Festival 2019-2020 dat we 10 januari ook al hadden bekeken maar toen in deels ander gezelschap. Niet alleen een verschil in samenstelling van het gezelschap maar ook in mijn mobiliteit, toen liep ik, nu rolde ik. Helemaal slim was ik niet geweest want ik had wél een groot stuk plastic mee omdat regen voorspeld werd en ik geen zin had in een nat lijf omdat dat geen leuke effecten heeft op mijn gewrichtenstelsel maar een deken was ik wel vergeten in de auto te leggen, koud dat ik het later al snel had, brrrrrr Een souvenirwinkel in het park bood uitkomst, tja enerzijds ff balend vanwege de prijs maar anderzijds blij dat ze te koop waren want ik zag het niet zitten de hele dag en avond in die koude te rollen.

 

 

Zonder oponthoud reden we rond kwart voor elf de parkeerplaats op en enkele minuten later rolden/liepen we door de poorten, Karel tegemoet. En tja, met Ko naar een zoo betekent vaste prik koffie als 1e ding dat je na de begroeting en binnenkomst van het park doet. Zulke pauzes namen we meermalen op de dag / avond want ondanks dat ik zat was het wel erg vermoeiend.  (NEE;  ik klaag niet! Heb enorm genoten vandaag!)

 

 

Overdag bleef het wel koud maar gelukkig ook droog. Toen de avond begon in te vallen moesten we aan de hand van buienalarm onze plannen opstellen om voor zover mogelijk het nat worden een beetje te beperken. Tijdens de heftigste uitvallen van boven zaten we telkens binnen. Bij de langste zit in dat rijtje moest mijn scoot aan het stroom en gelukkig zaten er rondom het terras diverse stopcontacten in de palen waarmee het gebouw gebouwd was.

 

 

Rond 8 uur hadden we het wel gezien. We vonden ook dat we meer dan genoeg nat geworden waren. Dus namen we afscheid van Karel en stapten wij weer de auto in, ondanks veel regen en sneeuw onderweg hadden we geen oponthoud gelukkig dus kon man mijn scoot om 21.45 uit Daphnes auto plukken en kon ik het natte goed van mijn lijf halen en in een warme, droge vooral, pyjama stappen en op de bank kruipen.

 

 

Daphne dronk hier nog even wat, we babbelden met man de dag door, Daphne ging huiswaarts, man ging bedwaarts (ochtenddiensten dus om 4 uur op) en ik bleef alleen op de bank achter met de 4-voeters en pakte uiteraard mijn camera, mijn flappie en begon aan dit blogbericht terwijl ik de goedgekeurde foto’s uploadde. Ik had veel foto’s maar er bleven 200 over. Velen waren bewogen en toch alsnog te slecht omdat veel glaswerk waarachter dieren zitten vies is, helaas pindakaas.

 

 

Ohja, ook nog een soort van bizar iets… 2 jaar geleden is er een olifantje geboren in Ouwehand. Voor hen de 1e keer dus iets heel bijzonders. Dat het hier een Afrikaanse baby betrof maakte het nog extra bijzonder. Helaas stierf het kalfje 2 dagen later. Men heeft uiteindelijk besloten het kalfje te laten opzetten. Het staat nu in een grote glazen vitrine in het openbare deel van het olifantenverblijf.  Een eerbetoon dat ik wel kan begrijpen.

 

 

De foto’s van Daphne en haar broer Pascal heb ik nog niet binnen… zodra die komen zal ik dit blogbericht aanpassen. Hetzelfde geldt natuurlijk zodra Karel zijn verslag en foto-album heeft gepubliceerd. De dag was lang en intensief; ik heb me nooit gerealiseerd hoe vermoeiend zo’n lange dag is als je zelf nauwelijks loopt omdat je in een scoot zit. Dat viel vies tegen kan ik je zeggen… Het gebrek aan lucht zet de tikker knap aan het werk en onder druk. Ik kon niet eens kletsen zoals iedereen (en ikzelf) van mij gewend is. Zelfs het eten is vermoeiend, zo bizar te erkennen dat de motor van het lijf hapert en dat zoveel impact heeft. En ja enkele meters naar het toilet willen lopen en dan onderuit gaan draagt ook niet echt bij aan het ‘goede’ voor ‘t lijf. Niet dat ik deze dag had willen missen, ook al had ik alles van te voren geweten dan nog had ik vanmorgen niet thuis gebleven. Heb het er uiteraard meer dan voor over en de komende dagen heb ik alle tijd om bij te tanken maar de volgende week heb ik wel het eea te vertellen aan de witte jassen die ik weer ‘even’ gezelschap mag gaan houden op diverse locaties.

 

 

Mijn foto-album opent als je op de foto hierboven klikt.

 

Verslag van Karel lees je HIER en zijn foto-album open je door op onderstaande foto te klikken:

 

 

Het foto-album van Daphne open je door op onderstaande foto te klikken: