Invalshoek

REISMEERMIN – Emeritaat / Vrijwilligerswerk

Jan-Jaap had het heel zijn leven al geweten, terugdenkend kon hij zich niet het moment herinneren waarop die wetenschap zich voor het eerst in hem geopenbaard had, die wens was er altijd al geweest zolang als hij zich heugen kon. Iedere keer als iemand hem vroeg wat hij wilde gaan worden, later als hij groot zou zijn, was steevast zijn antwoord “Papa”. Dit antwoord werd uiteraard door niemand verwacht en verbijsterde iedereen. Sommigen zwegen na het antwoord, niet wetende hoe ze op dat antwoord moesten reageren. Anderen zwegen even om van hun verbazing te bekomen en vroegen dan: ‘oh? en waarom dan?’ Dan was, wederom steevast, het antwoord: “omdat dat moet”. Verdere uitleg vragen was zinloos want Jan-Jaap vond dat dat antwoord meer dan voldoende was en verder toelichting overbodig. Hij doorliep de ene na de andere school schijnbaar moeiteloos. In zijn studententijd zat hij in tegenstelling tot zijn medestudenten elke vrije seconde met zijn neus in de boeken en slaagde cum laude Op zekere dag nam Jan-Jaap afscheid van zijn dierbaren en vertrok naar Kameroen met slechts een rugzak met daarin een boek, een schrift en een beetje geld.
Vele, vele jaren later kijkt een jonge vrouw met haar man en kinderen naar de tv. Ademloos beluisteren ze wat de verslaggever vertelt over hoe duizenden mensen op een plein zijn samengekomen. Er heerst stilte, je kan er een speld horen vallen. De verslaggever ratelt maar door terwijl de camera met regelmaat tussen de verslaggever en een schoorsteen hoog in de lucht heen en weer zwenkt. Op een gegeven moment komt er uit die schoorsteen witte rook en het volk op het plein begint te juichen. Dan is het weer stil, de spanning neemt op het plein weer toe, evenals in de huiskamer van die jonge vrouw en haar gezin. Dan gaan op het bordes de deuren open en komt een man tevoorschijn in een prachtig gewaad. De camera vangt zijn ogen en het gezin ziet hoe die eigenaar van die ogen zijn speech begint af te steken. De jonge vrouw glimlacht liefdevol en zegt dan tegen haar gezin: ‘Kijk nou toch eens, onze oom Jan-Jaap, die ooit voor vrijwilligerswerk alles achter zich liet en naar het verre Kameroen vertrok, zie hem daar toch eens staan, zo mooi.”. Ontroerd pinkte ze een traan weg, haar man keek haar aan en zei: dit heeft hij verdiend met al dat werk daarginder, en zullen we wedden dat hij zijn emeritaat tot op het laatst mogelijke moment zal uitstellen? Ze knikte en zei: ‘daar hoeven we niet over te wedden, ik weet het wel zeker!’.

Over Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)
Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

14 reacties

  1. mooi verhaal, maar Paus Jan-Jaap…. dat klinkt toch niet?
    Paus Johannes Jacobus I….

  2. Nou die Jan-Jaap was idd al vroeg zeker van zijn “roeping.” Zo zie je maar: geen droom kan te hoog gegrepen zijn.

  3. Het is Valentijnsdag: ik geef je een roosje, mijn roosje

  4. mooi maar oom jaap kan ook soms niet na hebben gedacht ?

  5. Jan Jaap heeft dan wel het ultieme bereikt. Witte rook, jawel.
    Wie zal de eerstvolgende Jan Jaap zijn. Zou die uit Kenia komen?

  6. Dank je Melody voor deze mooie invulling..
    En gezien mijn werkachtergrond had ik bij Pappa al zo’n vaag vermoeden.

    Mijn broer aan de andere kant wilde juist in zijn jeugd geen vader worden. En ik wilde drie kinderen. Grappig genoeg is de werkelijkheid andersom geworden ;-))

  7. Met het huidige Paus beeld in m’n hoofd vraag ik me af of ik blij zou zijn als Jan Jaap mijn broer was maar oke , ik wil erin mee gaan dat hij een échte vader wil zijn;-)

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.