In Memoriam

2 jaren en 2 maanden geleden zat ik, zoals elke dag toen, meermalen per dag bij mijn Maandagmeneer op de bank en kwam het gesprek op vriendschap… Bor kwam ter sprake, zijn ‘oudste;  vriend en dan niet in leeftijd maar in vriendschapsjaren… wat toen al 85 jaar bleek te zijn…. Wat op dat gesprek volgde beschreef ik HIER.  

23 april dit jaar liep ik in mijn 2e thuis toen ik een telefoontje kreeg dat ‘mijn’ oude baas weer gevallen was en op een ambu lag te wachten. Ik vloog zo snel ik kon naar Assen met diverse scenario’s in mijn hoofd want die valpartij was al lang niet meer de 1e laat staan een unicum. Ik weet nog dat ik onderweg ook bedacht hoe moe ik was en dat ik me afvroeg hoe lang ik dit nog vol zou kunnen houden want met zijn fysieke ongemakken enerzijds viel wel om te gaan maar met zijn mentale groei in het negatieve dus niet. Eenmaal in het ziekenhuis was de knoop snel doorgehakt, hij ging eerst voor onbepaalde tijd naar een revalidatiecentrum. Hij knapte wel op maar verreweg niet goed om weer naar zijn eigen stek terug te kunnen, dat werd toen als (wat het eerlijk gezegd al veel langer was) ‘onverantwoord’ bestempeld door tal van ervaringsdeskundigen in de geriatrische zorg.
Een wereld aan ellende opende zich want je hebt als oude zorgbehoevende totaal niets te willen en je moet maar accepteren waar men je dumpen wil, wat past bij jouw (door een ander bepaalde!!) zorgbehoefte. Weiger je dan sta je op straat. Alhoewel mijn maandagmeneer het zelf niet goed vond kreeg hij in onze beleving een prachtige plek en is er niets om ons zorgen over te maken want de instelling waar hij nu woont doet het hartstikke goed, zijn appartement is groot en zeer ruim, de verzorging is prima, niks aan de hand dus. En ja uiteraard snap ik volkomen zijn tegenwerking en frustratie want het spreekwoord zegt niet voor niets: “oude bomen moet je niet verplanten”.

In september regelde ik een bezoekje met een versnapering door een aantal vriendinnen van hem ter ere van zijn 94e verjaardag. Het tehuis waar hij woont werkte prachtig mee, regelde de versnaperingen, het ontvangst van de gasten, de bediening in het restaurant aan een mooi gedekte gereserveerde tafel. Hoe dat ging beschreef ik HIER 

Die dag kwam ‘vriendschap’ weer te sprake. Geheel logisch natuurlijk als je ziet hoe klein dat groepje was bij dat verjaardagsfeestje en het feit dat zijn vriendinnen die er waren zich allemaal herinnerden hoe het ‘vroeger’ was want ze kenden elkaar allemaal al plm 60 jaar. Ook kwamen, eveneens geheel logisch, mensen naar voren die al overleden waren maar die altijd deel van die groep uitmaakten en dat in wezen nog steeds doen. Daarbij werden ook een paar namen genoemd van mensen die nog wel leefden maar door ziekte, leeftijds-ongemakken en/of afstand er niet (meer) bij konden zijn; waaronder Karel van Jeannette & Bor.

Gisteren kreeg ik een berichtje dat er iets in mijn voicemail was ingesproken. Ik had al wel gezien dat ik een oproep gemist had maar telefoontje met onbekende nummers of niet zichtbare nummers neem ik niet op. Ik heb immers niet voor niets een geheim nummer. (Alleen vanwege mijn maandagmeneer heb ik toen voicemail in gebruik genomen…) Bij beluistering van de voicemail bleek ik gebeld te zijn door één van de dochters van Bor, die mij verzocht haar terug te bellen. Dat deed ik uiteraard en toen hoorde ik dat Bor eerder die ochtend overleden was. Bor had mijn nog niet zo lang geleden gebeld om te vragen hoe het met Klaas ging want hij had hem geprobeerd te bellen en er was niet opgenomen…  die dochter had dus mijn nummer gevonden tijdens haar zoektocht naar adressen voor de rouwpost etc.  Na een gesprek meld ik die boodschap aan de zoon van Klaas en spreek ik met hem af wie van ons Klaas hierover gaat inlichten want het weekend en de tijd van het jaar zullen wel voor postvertraging zorgen etc.  Die zoon schrikt natuurlijk. En ja op die leeftijd… mensen van de dag… al hoe triest ook… ze hebben een lang leven geleid en zowel Klaas als Bor hebben toch een heel goed en gelukkig leven gehad. Blijkt dus dat zoon op dat moment wist wat ik nog niet wist namelijk dat Karel ook was overleden en Klaas dus een dubbel overlijdensbericht zal moeten ontvangen.

Mensen verliezen…. daar krijg we allemaal mee te maken… er ontstaan gaten van gemis die niet in te vullen zijn. Je leven wijzigt erdoor en je moet er mee leren omgaan, of je nou wilt/kunt of niet. De leeftijd van iemand kan er voor zorgen dat je er ‘sneller’ acceptatie mee vinden kunt… of het eind van een lijdensweg… maar verlies blijft verlies en het doet zeer!!

Melody
❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)

4 Reacties

  1. Het afgelopen jaar heb ik het crematorium te vaak gezien. Oude mensen maar ook jonge. Bij de laatste crematie had een vrouw haar man en broer op een dag verloren. Zo triest. Ik geloof dat er elke dag wel een lied op de radio os, die ik op een van de crematies gehoord heb. Zo worden ze zeker nooit vergeten. Sterkte lieverd, ook voor je maandagmorgenmeneer.

  2. Het is de zekerheid waarmee we geboren worden: eens sterven we. Afscheid nemen van iemand die je dierbaar is en in je hart woont, is altijd pijnlijk. Mensen zeggen snel: Het leven gaat door, maar als je iemand verloren hebt, staat jouw wereld stil.
    Heel veel sterkte, ook voor jouw Maandag-meneer ♥

  3. Eigenlijk ging ik even op een ander blog kijken om wat luchtigers te vinden na de dood van weer een tante, maar jij bent al net zo getroffen momenteel. Het went nooit denk ik. Sterkte ermee, wat dat ook moge zijn.

    Groetjes,

    Dorothé

Voel je welkom & vrij om je ❤️ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: