Inmiddels al weer 2 weken geleden, op 1 dag na dan, was ik in mijn 2e thuis. In een handbewogen rolstoel en om de beurt geduwd dan wel zelf de banden laten draaien, dit laatste natuurlijk minimaal want met een conditie van 0,00 kom je niet zo héél ver. Te lang geleden alweer uiteraard maar ja ik kan (nog) niet zo als voorheen en al is mijn wilskracht onverminderd groot, mijn lijf is extreem ongehoorzaam of west-indisch doof.
Omdat de weersvoorspellingen voor deze week niet bepaald goed waren, de vrijdag wel, besloten we vrijdag (vandaag dus) te gaan en nat worden vind ik normaliter niet zo erg maar zittende in een rolstoel is dat geen aangenaam vooruitzicht. Aangezien Herman ook verre van fit is wilde ik het hem niet aandoen vandaag mij de hele dag te moeten duwen en dus besloot ik het erop te wagen het lopend te doen… ik zou wel zien immers hoever ik zou kunnen komen. Uiteraard met de energiemarge van ‘ook in staat blijven naderhand weer huiswaarts te rijden in mijn eentje, 3 kwartier volle aandacht bij het verkeer etc..’ Gelukkig gaat het met Daniëlle daarentegen heel goed en is zij in staat vele meters te lopen zij het met diverse aanpassingen maar toch en zo doende konden we vandaag haar elektrische rolstoel delen.

 

Er is momenteel veel te doen in het park in de zin van verbouwingen, verbeteringen en aanvullingen. Dit betekent ook dat de router anders dan normaal zijn en daar was ik natuurlijk ook wel erg nieuwsgierig naar. Uiteraard wilde ik de meiden niet overslaan dus uiteindelijk via een omweg stonden we dan bij hun verblijf maar het 4-tal was spoorloos. Wel zagen we hoe mooi schoon het water is en ook hoe gezond het is door de algengroei op de rotsen in de diepte.

 

 

Via de doorsteek Serenga terug op en doorlopen langs de savanne naar de Leeuwenberg. Zuna en Kimani lagen ‘hoog en droog’ in de zon. Wat een schitterend gezicht, 2 prachtige jonge leeuwinnen met hun gouden vacht tegen die knalblauwe lucht.

 

 

De rest lag te slapen… of althans, dat moest er voor doorgaan maar dat is natuurlijk niet zo. Hun instinct zorgt er wel voor dat alles veilig is en blijft, daar waar de troep slapen mag is er altijd eentje die de wacht houdt. Ligt wel rustig bij de anderen maar diegene ontgaat niks… zelfs niet een Zwarte Kraai en een torenvalk die in de bomen in het leeuwenverblijf zaten en heen en weer fladderen, zelfs op een gegeven moment een duikvlucht maakten om een muis te vangen.

 

 

 

We stonden daar een hele tijd, mede omdat we zo goed als uit de wind en volop in de zond stonden… en dat heel lekker was, maar ook omdat we bekenden troffen en in gesprek raakten. Verder genoten we overigens van de rust in het park. Heerlijk na al die maanden drukte door oa die lange zomer. Vanaf dat punt de savanne rond is een hele tippel, dat zag ik niet zitten omdat ik (uiteraard) Jungola niet wilde overslaan, ik wilde Nando immers zien? En de nieuwe vlinders in de Vlindertempel? Een het Kogeldier in de Monkey Market en de baby’s van de Agoesten in de Zonnetempel… dus stapte Daniëlle uit de rolstoel en ik erin. Slingerend alsof ik straalbezopen was reed ik de eerste meters, zo’n pookje is heel gevoelig en reageert vlijmscherp op elke aanraking, de rolstoel volgt dan wel. Was dus even wennen terwijl we op weg gingen om Serenga te verlaten en Jungola te betreden. Wel de Zonnetempel in, maar helaas geen spoor van de Agoetie-baby’s.

 

 

Door naar de Vlinderempel dan maar en daar was het gelukkig feest. Talrijke vlinders fladderden om ons heen en we wisten even niet waar we het eerst of het laatst moesten klikken, gelukkig was het er niet druk, hadden we bovendien alle tijd dus kwamen we alle drie met veel, mooie ook, vlinderfoto’s thuis.

 

 

 

 

 

Oók in de grote kas is de bouwploeg actief en is de kas dus maar voor plm. de helft toegankelijk. De verbouw vergt al met al ettelijke weken en als je ziet welk effect dat op de dieren heeft dan kun je niet anders dan maar hopen dat men op schema blijft, vroeger dan gepland klaar is ipv vertraging oploopt en het stress niveau bij de dieren zo laag mogelijk blijft. Het restaurant en terras zijn wel toegankelijk dus onze ‘vast’ lunchplek konden we gewoon net als anders gebruiken.

 

 

 

Dat de dieren wel last van de verbouw hebben blijkt wel uit hun gedrag. Ze zijn allemaal onrustig, ogen schichtig en afgezien van het feit dat je het ziet kun je het ook horen want hun geluiden zijn heel anders dan anders. Vooral de Bonte Vari en de Gibbons gingen behoorlijk tekeer, dat vind ik dan wel sneu! Ik snap de noodzaak van die verbouwing wel maar ik snap niet waarom het gaat zoals het ogenschijnlijk gaat.

 

 

Het werd tijd om huiswaarts te keren… zowel bij mijn duo als bij mij daalde de energievoorraad en dus maakten we ons op weg naar buiten. Daar troffen we nog weer een aantal bekenden dus vergde het daar wat meer tijd dan gedacht maar uiteindelijk zat ik dan toch in de auto op weg naar huis. Dat ging gelukkig ook goed en ruim 3 kwartier later kon ik op de bank ploffen terwijl man me voorzag van een bak dampende leut, daar was ik wel aan toe. En na even wat henen en weer over hoe de dag was gedaan kon ik dan aan de slag met de foto’s. Een aantal belandde in het ronde archief omdat ze te bewogen waren (ook hier mis ik nog stabiliteit in mijn armen en handen enzo door gebrek aan energie) maar verder zitten er plaatjes tussen waar ik heel blij van werd en wordt en mee ben.. en hopelijk zijn jullie het met me eens dat ze de moeite van het bekijken waard zijn… dat kun je dus doen door op onderstaande foto te klikken…