Hoe ook? Dóórgaan! Toch?

Na een tijd van afnemende gezondheid en toenemende zorgen moest ik de keuze maken onze Noah in te laten slapen zoals ik hier beschreef. Van de 7 honden die wij tot dusver hadden was hij op 1 na die met de grootste problemen, althans volgens het asiel waar ik hem vandaan haalde. Van de 7 was hij wel verreweg de liefste, de zachtste en vooral de allergrootste clown die je je maar kunt voorstellen, veel ‘erger’ noch dan de raskenmerken beschrijven overigens. Alhoewel ik altijd ‘even’ behoorlijk van slag ben als ik weer eens zo’n beslissing heb moeten nemen hakte het er deze keer fors in.

Kerst 2007 ontmoette ik iemand die er gelijk met een stukje van mijn hart vandoor ging. Al vrij snel bleek die klik enorm groot te zijn. Alsof we elkaar al ons hele leven kenden. Met grote regelmaat hadden we zeer diepgaande gesprekken, vooral over de wil om te overleven. Hoe moedeloos we ons soms voelden, wat zin gaf, wat zinloos lees, wat ons telkens weer bemoedigde en de kracht gaf om door te gaan. Beiden hadden we te maken met een hoeveelheid aan diverse fysieke problematiek en al was hij dan niet gezegend met een mentale kwaal zoals ik, toch hadden ook zijn ziektebeelden een behoorlijke, groter dan hij wilde toegeven, impact op zijn bestaan. Uiteindelijk gaf hij mij gelijk toen ik dat met enige regelmaat herhaalde want immers, je kunt er niet omheen dat enorme fysieke problemen mentale impact tot gevolg hebben. Alhoewel er grote verschillen waren, waren we op veel fronten identiek. Soort van ‘kleine’ zus en ‘grote’ broer. We zagen elkaar regelmatig, spraken elkaar heel vaak en deelden vrijwel alles met elkaar.
Vorig jaar kelderde zijn gezondheid verder omlaag en moest er geopereerd worden. Die operatie echter werd telkens maar uitgesteld omdat de transplantatie om wisselende redenen nog geen doorgang kon vinden, veel van de redenen waren te belachelijk voor woorden, geheel logisch als je kijkt naar hoe afschuwelijk bar slecht het met onze gezondheidszorg gesteld staat als je niet buiten het ‘arbeidersmilieu’ valt. Uiteindelijk volgde er een hartinfarct en toen ging het ineens wel. Langzaam, heel langzaam, knapte hij een beetje op. De COPD werd steeds erger en er werden maatregelen genomen om de overlast daarvan zoveel mogelijk te beperken. Een aantal revalidatie-therapie-soorten ging van start en alhoewel dat extreem vermoeiend bleek vond hij het wel heel erg prettig om te doen want zijn conditie werd ietsjes beter en ook mentaal hielp hem het contact met lotgenoten.
In de nacht van 30 op 31 maart kreeg hij een hersenbloeding en aangezien er hier in de regio ‘geen bed vrij’ was (geweldig toch die gezondheidszorg van ons waarvoor we ons failliet betalen?) werd hij naar een ziekenhuis 2 uur verderop vervoerd. Men bracht hem in slaap en die slaap moest gaandeweg verdiept worden omdat men de koorts niet omlaag kon krijgen, zijn onrust niet kon wegnemen, laat staan positief beïnvloeden etc. Donderdag kreeg hij er een herseninfart overheen en vrijdagavond overleed hij, 71 jaar en 76 dagen jong. De belofte die hij mij hem een tijdje terug bij herhaling liet doen probeer ik nu gestand te doen maar het valt me zo onbeschrijflijk zwaar!

De donderdag van dat herseninfarct kreeg ik het bericht dat een goede kennis, totaal onverwacht, op 65-jarige leeftijd aan een hartstilstand was overleden. Ik was nog… al… in shock en dit maakte het nog erger!!

Ik voelde me al alsof er een goederentrein bij herhaling over me heen denderde en dat werd nog erger toen ik in een psychose schoot. De winst vanaf juni 2017 smolt als sneeuw voor de zon weg en ik ging onderuit. ‘Ineens’ kwam alle verlies van de afgelopen jaren, van heel mijn leven als ik even heel eerlijk mag zijn, in de volst mogelijke lading over me heen en ik was compleet radeloos, dagen van intens zwart volgden en het enige dat ik wilde was …niet-te-noemen-woord… want dan zou ik immers niet meer hoeven, niet meer kunnen ook, voelen?!

Terug bij af… opnieuw beginnen en de kleinste dingetjes weer heel bewust opzoeken om het licht terug te laten keren in de hoop dat ik het leven weer een heel klein ietsiepietsie ieniemienie btje leuk ga vinden. Hoe of ik dat moet doen weet ik natuurlijk wel maar de moed ontbreekt me volkomen. Gelukkig accepteren Anita en Daphne, maar ook Herman & Daniëlle, dát niet dus die slepen me om de beurt het huis uit, mee naar buiten, mee de zon in. Uiteraard in mijn 2e thuis. Ik krijg dan foto-uitdaging aangereikt en dat leidt dan tot focus en geeft me wat adem. Veel foto’s zijn bewogen want met natte ogen is scherpstellen minder makkelijk. Het dollen van de baby-leeuwtjes Zuna & Kimani, de olifantjes Mauk & Manoa en al het andere grut helpt wel telkens een beetje.

De lijfspreuk van die ‘grote broer’ was: “Alles heeft zijn tijd…” dáár probeer ik me nu maar aan op te trekken. Ook probeer ik heel bewust dankbaar te zijn, al kost dat nog zoveel moeite! Dankbaar voor het feit dat hij nu weer kán ademen… wat hij door die copd amper kon, 24/7 week in, week uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit, naar adem moeten happen, stel je dat eens voor?! Dankbaar voor het feit dat hij zichzelf niet langer over drempels hoeft geen te dwingen en niet meer lijdt onder alles dat hij door zijn beperkingen niet meer kon maar wel zo graag wilde. Eveneens ben ik ook intens verdrietig want ik mis hem en niet zo zuinig ook. Zijn vrouw en 5 + 5 kinderen, zijn 10 kleinkinderen waarvan de laatste 2 eind januari geboren waren en het 11e kleinkind dat ieder moment geboren kan worden, zijn 4-voetig maatje dat hem altijd op de voet volgde maar ook andere familieleden en zijn vriendenclub en vele anderen… voelen dit gemis ook.
Dankbaar wil ik zijn, ben ik, voor al die mooie herinneringen die ik met hem heb opgebouwd in de aflopen 10 jaar en 3,5 maand. Die nu de bron moeten zijn van acceptatie en kracht om die belofte aan hem in te kunnen vullen.

Dankbaar ben ik ook jullie… voor reacties, whats-apjes, mails, kaarten en bloemen;
dank jullie wel!

46x Akkoorden op “Hoe ook? Dóórgaan! Toch?

  1. Het aardse leven is niet altijd even eenvoudig….
    Even schrikken als ik dit allemaal lees….
    Mooi alles omschreven, en heel veel sterkte…..
    Tijd is inderdaad vaak belangrijk voor verwerking…
    Tijd kent soms geen tijd, lang of kort……..altijd een open vraag…..
    Goed dat ze je mee naar buiten nemen, erop uit….
    Fijn om je weer te lezen….

    1. In mijn optiek nooit… heb nooit gevraagd om geboren te worden, ben er nooit blij om geweest .

      Dank je wel.

      ik doe wat ik kan… mijn best… falend en vallend, geen idee nog hoe ik verder moet…dat zal de tijd moeten wijzen…

  2. Dit is wel heel veel wat nu over je heen komt. Veel sterkte Melody. Het is hard en het is lijden, het is missen en verdriet, het zijn zoveel emoties… Ik wens je veel goede moed en geef je een dikke knuffeL ❤️

    1. Dank je wel Bea.

      De schijthoop die de Duivel achterliet is inderdaad ‘even’ te hoog op dit moment.

      ontvangt knuffel sprakeloos omdat spreken niet gaat maar dankbaar

  3. ha die Melody
    daar kwam nogal wat over je heen aan nare berichten
    geen wonder dat jij er ook ziek van werd , het is ook niet niks 🙁
    ik wens je alle sterkte in de komende tijd , en neem de tijd hoor
    samen met je lieve vrienden en je familie komt je er vast en zeker weer boven op
    lieve groet en knuffel , Karel

        1. Dat is lief, dank je wel…. ze zijn deel van de hulp die ik nu nodig heb … en ze doen me goed, ze zijn hartverwarmend en bemoedigend.

          Jah dat zou heel fijn zijn… doe al 14 dagen amper een oog dicht , af en toe een uurtje dommelen, dat mogen er meer worden…

          Wens jou een fijne rustgevende en verkwikkende slaap van harte toe.

  4. Het nogal wat jij meemaakte. Logisch dat je uit de doen bent. Het is zeker nare berichten om te lezen. Ik ben hier echt stil van. Neem maar er tijd voor. Heel veel sterkte. Knuffel voor jou en Familie en vrienden. Want dit heb je echt nodig! Lieve groetjes J&F. ❤️

    1. Dank jullie wel…. de knuffels zijn welkom…. en daar ben ik ook dankbaar voor… ze helpen me me niet zo alleen en verloren te voelen…

      jah…. ik ben ‘even” niet bij machte om meer te kunnen dan proberen overeind te blijven.

  5. Hallo Melody. Ik ben blij weer wat van je te horen, ik vond het beangstigend stil maar je bent er weer.
    Het is ook heel veel wat je op je bordje hebt gekregen in een paar dagen. Meniggeen zonder al jouw gezondheidsproblemen zou er al aan onder door gaan.
    Gelukkig heb je goede vrienden die je weer op de been helpen.
    Ik wens je nog veel kracht toe voor je herstel maar neem de tijd die je nodig hebt.
    Dikke knuffel 😍😍

    1. Ik was er even… en ben er nu even…. hoe of ik verder moet weet ik op dit moment nog niet… komt hopelijk wel weer.

      Dank je wel… voor dit en het andere… dikke knuffel en tot gauw <3 xxx dan ruilen we deze virtuele knuffel voor de echte

  6. Lieve Melody, ik heb met je te doen, maar met mede-lijden kom je niet veel verder. Ik leef vooral mee.
    ik stuur je graag een bosje met 6 rozen, eentje voor de hoop, eentje voor de liefde, eentje voor het missen, eentje om de geest terug tot rust te brengen, en eentje om kracht te vinden en zo je positiviteit terug op te vissen. Bovenop nog eentje om alles terug kleur te geven.

  7. Het leven is niet gemakkelijk en is een grote leerschool voor ons allen. Verdriet, afscheid nemen behoort er helaas ook bij. En ontwijken kan je dit ook niet maar het wel eens een plekje gaan geven hoe moeilijk het soms is. En toch maakt het je sterker met alles wat je dan mee maakt of nog zal mee maken. Ook ik ken veel verdriet, leed en pijn de afgelopen maanden en jaar waar ik ook afscheid moest nemen van hen die mij zo dierbaar waren. En jou vrienden,familie en kennissen, bloggers kan je erbij helpen. Ik geef je ook mijn troostwoorden en ook dat ik aan je denk met veel sterkte erbij en ook een knuffel. Vind de kracht om het te verwerken. Liefs Tine <3

    1. Dank je wel Tine… en ja zo is het…. met behulp van vrienden om me heen en jullie hier gaat het me wel lukken ergens in de toekomst… voor nu ben ik er dankbaar voor en blij mee.

      1. Bedenk aub dat bij mij een teveel van CBD averechts werkte.
        Ik ging richting psychoses en de bipolariteit bleef erg aanwezig.
        Ik ging van 4 druppels naar 12 druppels per etmaal.
        Toen ik mij realiseerde dat ik verkeerd bezig was ben ik teruggegaan naar 3 druppels en herstelde volledig.

        1. Ik weet dat van jou… en dat maakte me ook extra voorzichtig…
          Ik ging van 2 x 3 per etmaal naar 2 x 6 … inmiddels weer op 2 x 4… dit is nu even de juiste dosis en ik wijzig het voorlopig even niet tot ik weer stabieler ben

  8. Och, meis …………. gecondoleerd ……….
    Wat kan het leven soms moeilijk zijn hé.
    Wat kan gemis soms pijn doen hé.
    Houd je maar vast aan die lieve mensen om je heen.
    Houd je maar vast aan al die mooie herinneringen
    Houd je maar vast aan het feit dat hij het nu beter heeft dan dat hij het hier ooit meer zou kunnen krijgen.
    Laat je maar dragen in deze moeilijke periode,

    1. Ja absoluut….

      Gelukkig heb ik hier constant mensen om me heen die mij helpen mij overeind te blijven door mij in de juiste richting te trekken/duwen

  9. Een loodzware rugzak, die hopelijk met hulp van alle lieve mensen om je heen lichter wordt en beter is te dragen. Het feit dat je hier weer hebt geschreven ervaar ik als een goed teken. Neem de tijd en doe wat goed voor je is.

    1. Ja klopt…. gelukkig heb ik mede-dragers om me heen en doen ook jullie een duit in het zakje, en al met al ben ik daar heel dankbaar voor… en doet het me goed. Dank je wel, voor dit en het andere! Je bent een lieverd!

  10. Als je dreigt onder te gaan in te veel pijn, laat dan het licht van de mooie herinneringen je weer naar boven leiden. Terug naar je liefde, je vrienden, twee- of meervoetig. Naar de natuur, naar stilte en muziek. Naar contact, naar delen. Lieve Melody, houd vol. Kus op je wang, mijn arm om je schouder. Veel sterkte, treasure the memories. 🌹

    1. Ja dat is wat ik constant voor ogen hou (probeer althans)

      Dat doe ik ook, zoals we vanmiddag bespraken…

      Ik doe mijn best, dank je wel lieverd <3 xxx

  11. Ik weet er alles van Mel, en ik wens je heel veel sterkte. Dat heb je nodig want je moet inderdaad dóór, maar neem ook de tijd om bij zijn overlijden stil te staan, want het doet ongelofelijk pijn om iemand van wie je zo hebt gehouden vrij plotseling te moeten missen. Het verdriet gaat nooit over, het blijft moeilijk, maar de scherpe kantjes gaan er gelukkig na verloop van tijd een klein beetje af. Houd je haaks lieverd .

    1. Dat spijt me voor je want dit gun ik niemand!

      Dank je wel.

      Dat doe ik ook… ik volg mijn gevoel, zoals altijd in alles, zeker nu.

      Daarop, en op andere zaken, moet ik nu vertrouwen zetten omdat ik daarin moed vind en acceptatie kan groeien…

      Ga ik proberen, dank je wel. x

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.