Hoe ook? Dóórgaan! Toch?

Na een tijd van afnemende gezondheid en toenemende zorgen moest ik de keuze maken onze Noah in te laten slapen zoals ik hier beschreef. Van de 7 honden die wij tot dusver hadden was hij op 1 na die met de grootste problemen, althans volgens het asiel waar ik hem vandaan haalde. Van de 7 was hij wel verreweg de liefste, de zachtste en vooral de allergrootste clown die je je maar kunt voorstellen, veel ‘erger’ noch dan de raskenmerken beschrijven overigens. Alhoewel ik altijd ‘even’ behoorlijk van slag ben als ik weer eens zo’n beslissing heb moeten nemen hakte het er deze keer fors in.

Kerst 2007 ontmoette ik iemand die er gelijk met een stukje van mijn hart vandoor ging. Al vrij snel bleek die klik enorm groot te zijn. Alsof we elkaar al ons hele leven kenden. Met grote regelmaat hadden we zeer diepgaande gesprekken, vooral over de wil om te overleven. Hoe moedeloos we ons soms voelden, wat zin gaf, wat zinloos lees, wat ons telkens weer bemoedigde en de kracht gaf om door te gaan. Beiden hadden we te maken met een hoeveelheid aan diverse fysieke problematiek en al was hij dan niet gezegend met een mentale kwaal zoals ik, toch hadden ook zijn ziektebeelden een behoorlijke, groter dan hij wilde toegeven, impact op zijn bestaan. Uiteindelijk gaf hij mij gelijk toen ik dat met enige regelmaat herhaalde want immers, je kunt er niet omheen dat enorme fysieke problemen mentale impact tot gevolg hebben. Alhoewel er grote verschillen waren, waren we op veel fronten identiek. Soort van ‘kleine’ zus en ‘grote’ broer. We zagen elkaar regelmatig, spraken elkaar heel vaak en deelden vrijwel alles met elkaar.
Vorig jaar kelderde zijn gezondheid verder omlaag en moest er geopereerd worden. Die operatie echter werd telkens maar uitgesteld omdat de transplantatie om wisselende redenen nog geen doorgang kon vinden, veel van de redenen waren te belachelijk voor woorden, geheel logisch als je kijkt naar hoe afschuwelijk bar slecht het met onze gezondheidszorg gesteld staat als je niet buiten het ‘arbeidersmilieu’ valt. Uiteindelijk volgde er een hartinfarct en toen ging het ineens wel. Langzaam, heel langzaam, knapte hij een beetje op. De COPD werd steeds erger en er werden maatregelen genomen om de overlast daarvan zoveel mogelijk te beperken. Een aantal revalidatie-therapie-soorten ging van start en alhoewel dat extreem vermoeiend bleek vond hij het wel heel erg prettig om te doen want zijn conditie werd ietsjes beter en ook mentaal hielp hem het contact met lotgenoten.
In de nacht van 30 op 31 maart kreeg hij een hersenbloeding en aangezien er hier in de regio ‘geen bed vrij’ was (geweldig toch die gezondheidszorg van ons waarvoor we ons failliet betalen?) werd hij naar een ziekenhuis 2 uur verderop vervoerd. Men bracht hem in slaap en die slaap moest gaandeweg verdiept worden omdat men de koorts niet omlaag kon krijgen, zijn onrust niet kon wegnemen, laat staan positief beïnvloeden etc. Donderdag kreeg hij er een herseninfart overheen en vrijdagavond overleed hij, 71 jaar en 76 dagen jong. De belofte die hij mij hem een tijdje terug bij herhaling liet doen probeer ik nu gestand te doen maar het valt me zo onbeschrijflijk zwaar!

De donderdag van dat herseninfarct kreeg ik het bericht dat een goede kennis, totaal onverwacht, op 65-jarige leeftijd aan een hartstilstand was overleden. Ik was nog… al… in shock en dit maakte het nog erger!!

Ik voelde me al alsof er een goederentrein bij herhaling over me heen denderde en dat werd nog erger toen ik in een psychose schoot. De winst vanaf juni 2017 smolt als sneeuw voor de zon weg en ik ging onderuit. ‘Ineens’ kwam alle verlies van de afgelopen jaren, van heel mijn leven als ik even heel eerlijk mag zijn, in de volst mogelijke lading over me heen en ik was compleet radeloos, dagen van intens zwart volgden en het enige dat ik wilde was …niet-te-noemen-woord… want dan zou ik immers niet meer hoeven, niet meer kunnen ook, voelen?!

Terug bij af… opnieuw beginnen en de kleinste dingetjes weer heel bewust opzoeken om het licht terug te laten keren in de hoop dat ik het leven weer een heel klein ietsiepietsie ieniemienie btje leuk ga vinden. Hoe of ik dat moet doen weet ik natuurlijk wel maar de moed ontbreekt me volkomen. Gelukkig accepteren Anita en Daphne, maar ook Herman & Daniëlle, dát niet dus die slepen me om de beurt het huis uit, mee naar buiten, mee de zon in. Uiteraard in mijn 2e thuis. Ik krijg dan foto-uitdaging aangereikt en dat leidt dan tot focus en geeft me wat adem. Veel foto’s zijn bewogen want met natte ogen is scherpstellen minder makkelijk. Het dollen van de baby-leeuwtjes Zuna & Kimani, de olifantjes Mauk & Manoa en al het andere grut helpt wel telkens een beetje.

De lijfspreuk van die ‘grote broer’ was: “Alles heeft zijn tijd…” dáár probeer ik me nu maar aan op te trekken. Ook probeer ik heel bewust dankbaar te zijn, al kost dat nog zoveel moeite! Dankbaar voor het feit dat hij nu weer kán ademen… wat hij door die copd amper kon, 24/7 week in, week uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit, naar adem moeten happen, stel je dat eens voor?! Dankbaar voor het feit dat hij zichzelf niet langer over drempels hoeft geen te dwingen en niet meer lijdt onder alles dat hij door zijn beperkingen niet meer kon maar wel zo graag wilde. Eveneens ben ik ook intens verdrietig want ik mis hem en niet zo zuinig ook. Zijn vrouw en 5 + 5 kinderen, zijn 10 kleinkinderen waarvan de laatste 2 eind januari geboren waren en het 11e kleinkind dat ieder moment geboren kan worden, zijn 4-voetig maatje dat hem altijd op de voet volgde maar ook andere familieleden en zijn vriendenclub en vele anderen… voelen dit gemis ook.
Dankbaar wil ik zijn, ben ik, voor al die mooie herinneringen die ik met hem heb opgebouwd in de aflopen 10 jaar en 3,5 maand. Die nu de bron moeten zijn van acceptatie en kracht om die belofte aan hem in te kunnen vullen.

Dankbaar ben ik ook jullie… voor reacties, whats-apjes, mails, kaarten en bloemen;
dank jullie wel!