Hoe gaat ‘t met

Mijn maandagmeneer:
De afgelopen weken kreeg ik een (groot) deel van mijn vrijheid terug want mijn mantelzorgtaken voor mijn maandagmeneer zijn per afgelopen zaterdag gestopt nadat hij verhuisde van een revalidatie-instelling waar hij sinds 23 april vertoefde na een zoveelste val die wederom goed afliep gelukkig. Hij heeft nu een definitieve vast plaats in een zorginstelling omdat hij niet meer alleen kan zijn en rondom de klok zorg behoeft.
Al met al heeft hij het nu natuurlijk veeeeeeel beter maar hij ziet dat zelf niet zo en zijn emotionele beleving raakt mij vanzelfsprekend enorm. Hij was ook ongerust dat ik dan niet meer zou komen, die ongerustheid kon ik deels wegnemen, ik zal het hem dus moeten bewijzen door gewoon vaak te komen *glimlach*.

Mijn (v)echtgenoot:
Zijn 2e knie-operatie op 15 januari heeft veel meer aan ‘narigheid’ gebracht dan hij op voorhand verwachtte en ook nu wenst te erkennen (hoezo eigenwijs *grijns*).  Zijn humeur heeft daar behoorlijk onder geleden de afgelopen maanden. Niet zo vreemd natuurlijk want pijn negeren kan hij heel goed en doordraven ook. Dat zijn knieën roet in het eten gooiden was wel een enorme pil om te slikken. De laatste 2 a 3 weken lijkt het echter beter te worden, hij krijgt energie terug en kan weer iets meer. Het gaat langzaam en zal zijn tijd moeten hebben. Jarenlange overbelasting en de gevolgen daarvan werk je uiteraard niet weg in een paar maandjes. Zijn hart is daarentegen wel helemaal oké en ook zijn suikerziekte is ‘verdwenen’…. raar maar waar. Hij blijft uiteraard wel onder controle want met hoge bloeddruk en cholesterol en aanverwante zaken moet je niet spotten. Het ouder worden levert zo het eea op natuurlijk al is het voor hem wel ‘vreemd’ iets te willen maar (nog) niet (meer) te kunnen en te beseffen dat hij de 60 voorbij is.

Onze jeugd:
Die wonen inmiddels 7 weken op zichzelf en hebben het prima naar hun zin. Zoals ieder stel dat begint onder eigen dak moeten ook zij ontdekken wat ze precies willen, hoe ze het precies willen en hoe dat ingevuld moet gaan worden gezien hun variërende werktijden. Voor zover ik daarover kan/mag oordelen gaat het ze goed af. Afgelopen vrijdag was er dan wel even een verdrietig moment want terwijl Daphne in haar geboorteplaats vertoefde kwam Bastiaan ‘s avonds laat thuis van zijn werk en trof Ace, hun konijn, levenloos aan op het kleed in de woonkamer.  Zijn leeftijd (ruim 8) en de enorme hitte van de afgelopen dagen zijn kennelijk teveel geweest.  De plannen waren er al, maar worden nu ietwat vervroegd, om binnenkort naar het asiel te gaan en 2 poezels te halen. In het asiel in Beilen zitten maar liefst 300+ kittens door veel dumpingen, maar ook veel volwassen dieren dus de keuze is reuze en een keus maken zal dan ook vast wel lukken.
7 weken dus ook dat wij weer met zijn 2-en hier wonen en gelukkig verloopt dat probleemloos en is er van het ‘lege nest syndroom’ totaal geen spoor. Man vindt eigenlijk altijd alles best en neemt alles (letterlijk) zo het komt en gaat en ik geniet van de rust en vooral het veel minder werk aan opruimen en schoonmaken *glimlach*.

Onze veestapel:
Vanyar
als laatste aanwinst doet zijn raskenmerken volkomen eer aan. Dartelen als een jong kalf dat voor het eerst gras onder zijn voeten voelt is het uitlaten altijd weer een feestje en in huis is hij de clown met hoofdletters. Een échte puber, die de 20e jl, 2 werd en nog wel het eea aan- & afgeleerd moet krijgen maar daar hou ik me nu niet mee bezig want daarvoor is het veel warm.
Brego werd afgelopen 2 juli 11 en wordt al een aardig oud baasje, op één eigenschap na zijn alle nare eigenschappen die hij had toen ik hem uit het asiel haalde verdwenen. Met zijn leeftijd komen de ongemakken, heel af en toe wil hij zich nog wel even laten verleiden tot een dolletje maar dat houdt dan al snel weer op omdat het hem vermoeit.
Precious, (20-8 wordt zij 16) is al een oude dame. Ze ligt de hele dag in de keuken in het hoekje op het aanrecht te slapen. Heel af en toe hobbelt ze de woonkamer in, komt dan even wat knuffels halen en verdwijnt weer de keuken in. Tegen etenstijd gaat ze heen en weer lopen over onze inductiekookplaat, die dan begint te piepen. Soort van alarmklok om ons eraan te herinneren dat we de benen in moeten en de bakjes moeten vullen.
Bilbo, (4-8 wordt hij 5) is de knuffelkont annex babbelaar én niet te vergeten veelvraat. Hij lust werkelijk alles, zodra één van ons ook maar iets eetbaars in de handen heeft is hij er als de kippen bij.
Pippin (3-9 wordt hij 6) gaat zijn eigen gang, geheel onverstoorbaar. Komt af en toe een knuffel halen en is aanwezig als hij wil eten. Is hét deel van onze veestapel waarover we onze benen kunnen breken als we niet oppassen want hij gaat op de gekste plekken liggen die je maar kunt verzinnen, vooral als je zelf in beweging bent. Bijv. als ik aan het stofzuigen ben draait hij om mijn voeten heen en/of tussen mijn voeten en de stofzuiger, of boven precies daar waar ik lopen moet om de was op te hangen.
Merry  (3-9 wordt zij 6) De meest ongenaakbare van het hele stel. Heel af en toe komt ze je even gedag zeggen, dan mag je haar een paar keer aaien en hoppa weg is ze weer. Het enige moment waarop wij, mochten we het al vergeten zijn, ontdekken dat zij over forse stembanden beschikt, is rond etenstijd. Uitslapen is er écht niet bij *grijns*.

En verder… inmiddels ruim 2 jaar aan de CBD en overige medicatie-vrij, een wereld van verschil. Heel af en toe nog een beetje morfine om al te heftige pijn te dempen als ik me weer eens fysiek teveel heb ingespannen maar dat is het dan ook. Mijn voeding is weer een beetje uitgebreid zij het dan matig om herhaling te voorkomen. De verboden productenlijst is ingekort en ik heb escape-pilletjes voor als ik wil zondigen die prima werken en ik weet nu welke producten ik echt niet moet aanraken tenzij ik binnen 10 seconden op kamer 100 wil dubbelklappen van buikpijn, ervaring is de beste leermeester of niet dan?!  Het maakt het uit eten gaan wel een heel stuk lastiger maar alles went en ik prijs me gelukkig in de zin van dat ik dat toch al nooit een leuke activiteit vond dus het al zelden deed en nu dus ook heus niet mis.  Heb veel (af-aan-)-geleerd, zeker de laatste 3 jaar en die lijst van ervaringen is nog lang niet vol dus ik kijk uit naar verdere invulling.
Niets te klagen noch wensen -op 1 grote wens na die ooit nog wel eens vervuld zal gaan worden en wanneer dat dan is zie ik vanzelf wel, lig niet wakker van het feit dat het nog niet vervuld is-.

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.