Het mág best hoor…

… U betaalt er voor, al jaren, toch?

Mijn maandagmeneer is inmiddels bijna 4 weken mijn elke-dag-dubbel-meneer en geheel onkarakteristiek ‘klaagt’ hij over pijn. Zaterdag was het extra erg. “Zullen we de dokter even bellen?” stelde ik voor… Alsof hij door een wesp gestoken was keek hij mij verschrikt aan: ‘in het weekenddd? Nee hoor, natuurlijk niet, zó erg is het niet hoor’ in een poging mij gerust te stellen, wat niet lukte natuurlijk, ik kijk verder dan mijn neus lang is. Maarrrr… hij is niet mijn vader en bovendien wil ik hem niet tot iets dwingen dat hij absoluut niet wil… dus zei ik hem dat ik dat oké vond onder de voorwaarde dat als het erger zou worden we wel zouden bellen, én dat als het maandag nog net zo erg was we alsnog zouden bellen. Hij had wel door dat hij daarmee akkoord moest gaan, mijn ogen kunnen best iets afdwingen glimlach.

Kom ik daar gisterenmorgen bleek dat het net zo erg was als de dagen ervoor en dus kwam ik terug op de afspraak en met een ‘bel jij maar, jij kunt dat beter dan ik’ ging hij akkoord. Zo gezegd zo gedaan, de huisarts was innmiddels wel terug van vakantie maar had het smoordruk en kon niet komen, tenzij het echt echt echt noodzakelijk was, nou nee dus, dus kon het vandaag. We spraken af dat de dokter mij zou bellen op het moment dat hij erheen zou rijden zodat ik kon zorgen er ook te zijn. Enerzijds om te zorgen dat hij het verhaal duidelijk zou krijgen anderszijds om te horen wat hij ervan zeggen zou en ik geen verhaal met ‘ruis op de lijn’ zou krijgen.
Och och och… het is ook niet niks natuurlijk!
Ben je op 5 weken na 92 jaar en ben je ineens afhankelijk van hulp. 2x per week een icare-verpleegkundige die hem komt douchen blijkt ineens niet voldoende en dan moet tot overmaat van ramp ook de huisarts nog langskomen. De schaamte op zijn gezicht sprak boekdelen, dat begrootte me zo!!
Zopas heb ik hem maar extra stevig op het hart gedrukt dat hij mij niet onnodig / teveel belast en daarbij ben ik best dwingend uit de hoek gekomen, ik rij liever ‘onnodig’ (wat het in werkelijkheid niet is natuurlijk) heen en weer dan dat hij capriolen uithaalt omdat hij geen hulp wil vragen met alle risico’s van dien.
Nou ben ik verbaal behoorlijk sterk, zit nooit om woorden verlegen maar ik ontdek nu dat ik toch af en toe wel naar woorden moet zoeken om hem tot iets over te halen zonder als dwingeland over te komen. Zijn, normaal heldere, geest is nu ietwat vertroebeld en ik moet in de herhaling vallen en mjn vragen door hem laten herhalen / bevestigen om te weten dat hij mij begrepen heeft.
De afgelopen weken is er van alles en nog wat geregeld om zijn leefplezier zo hoog mogelijk te houden want hij wil (uiteraard) graag zelfstandig blijven wonen, de fysioth. komt langs, de ergoth. en ik doe veel oefeningen met hem. Er is een voetfiets geregeld, een sta-opstoel, schoenen en pantoffels met veel profiel en ga zo nog maar even door.
De huisarts bellen dus… daar begon ik mee… och och de schaamte. Tja wat zeg je daarop dan? Ik heb maar gezegd met een kwinkslag en een grijns van oor tot oor “U betaalt al 90+ jaar voor die service, u mag er best wel zo af en toe gebruik van maken hoor, na bijna 86 jaar niks wordt dat ook wel eens tijd, toch?” Gelukkig is zijn humor onveranderd en hebben we toch nog elke dag de grootste lol.
Soms noemt hij mij bij een andere naam… soms spreekt hij mij met ‘u’ aan… als hij dan enkele seconden later beseft dat hij ‘fout’ zat liggen we dubbel van de lach…
Ouder worden… willen we allemaal (nou ja bijna dan) wel maar het liefst zonder dat we een tijdlang afhankelijk zijn van iemand, maar ja je hebt nu eenmaals niets te willen, je moet maar afwachten wat je krijgt toebedeeld. Zijn vrouw in 2011 overleden, in 2013 1 van zijn 2 zonen.. volgende maand 92 jaar…

Is toch wel ff heel andere koek dan het verhaal dat ik vanochtend hoorde. De zus en zwager van een kennis van mij waren op vakantie naar Bali. Op 1 van de dagen daar wachten ze ‘s avonds op het strand tot het strand leeg is want zij wilde zo graag de zonsondergang fotograferen. Dat lukte uiteindelijk en helemaal stralend gelukkig met die ene foto ging ze uiteindelijk naar bed. Ze ging liggen, sloot de ogen en blies haar laatste adem uit, letterlijk, 55 jaar. Dat is toch pas echt afschuwelijk? Niet te bevatten toch? Ik was met stomheid geslagen toen ik dit vanmorgen aan hoorde en me probeerde voor te stellen hoe dat geweest moet zijn voor haar man die terug naar Nederland moest vliegen in zijn eentje terwijl de Nederlandse Ambassade moeite noch kosten spaarde om haar zo snel mogelijk naar Nederland over te brengen.

Als ik nog een bewijs nodig had voor hoe kostbaar ieder moment is, we er geen mogen verspillen omdat leeftijd geen garantie biedt…dan heb ik die nu wel gekregen. Ben er al de hele dag met mijn gedachten bij dat ik moet kappen met het me druk maken op futiliteiten en me nog meeer moet focussen op het genieten van alles dat er is om van te genieten, al hoe klein en ogenschijnlijk onbetekenend ook.