3 november togen mijn meisje en ik naar Scheveningen naar de voorstelling van Lion King.
Voor ons een speciale avond want we hadden een ‘date’ met één van de liefste castleden die Jeans op ons pad bracht, Nigel Brown. In de pauze mochten wij achter de schermen voor een fotosessie en dat lieten we ons niet ontzeggen.

De cast van Lion King bevatte op zeker moment zelfs 5 ex-castleden van Jeans.
Naast Nigel Brown, namen Naidjim Severina, Gai Aikman & David Gonzales de hoofdrollen voor hun rekening. Nigel en Maarten Smeele maakten deel uit van de Swings. Nigel mocht met enige regelmaat de hoofdrol van Naidjim overnemen, zo ook in november dus.

Zaterdagavond laat kwam mijn meisje naar ons toe om bij ons te slapen.
Een dag eerder was haar vakantie begonnen en zoals altijd gaat een deel van haar vakantie op aan het leiding geven aan een groep lagere schoolkinderen tijdens de vakantie-spel-weken in haar geboorteplaats. Omdat wij vroeg wilden vertrekken bleek het dus handiger dat ze hier zou slapen dus hadden we aldus afgesproken. Gisterenmorgen dus vroeg uit de veren en na het optutten waren we klaar voor vertrek. Met onze armen vol dozen liepen we naar de auto en gingen we op weg. Onze eerste stop was in Delft, voor een fijn samenzijn met lieve blogster om haar iets te overhandigen:

Daarna verder naar Scheveningen dus. Ik had al dagen buikpijn, zó zag ik er tegenop.
Met de diep zittende teleurstelling van de vorige keer, had ik er echt geen zin in, maar ja, Nigels laatste voorstelling in Nederland missen wilde ik niet, dus deed ik onderweg al het mogelijke (tussen mijn oren) om me voor te bereiden. Eén van die dingen is ruim op tijd vertrekken zodat er geen haast toegepast hoeft te worden. Tegen 2-en stonden we in de rij voor de parkeergarage. Een parkeerwacht wees ons de weg naar een andere parkeergarage die wel vrij zou zijn maar dat was te ver lopen voor mij dus kozen we voor het blijven wachten, dat duurde een behoorlijke tijd want we moesten wachten tot er auto’s uit die parkeergarage kwamen zodat er weer plaatsen vrijkwamen.
Geruime tijd later zaten we op het terras voor de ingang van het Circustheater aan een drankje te genieten van het heerlijke weer. Daarbij mocht een koele versnapering natuurlijk ook niet ontbreken:

Uiteindelijk het theater maar in en met soort van oor- & oogkleppen op ons een weg banend door de mensenmenigte naar de voor ons bestemde ingang. Dat ging gelukkig goed en al snel namen we onze plaatsen in, op rij 1 (uiteraard) en in het midden dus voor onze benen alle ruimte *glimlach*.  Om ons heen allemaal jonge meiden in heftige emoties, zo herkenbaar als je jaar in jaar uit met ‘fans’ te maken hebt.
De voorstelling begon en de sfeer in de zaal was geweldig, veelvuldig gejoel, applaus en stromen van enthousiasme. Iedereen leek enorm betrokken bij deze voorstelling en haar castleden, die ook zelf absoluut niet vrij waren van de emoties noch tranen.
Totaal probleemloos (voor mij dan) verliep deze voorstelling en heb ik echt tot in mijn tenen zitten te genieten. Mijn misofonie bleek dus ook niet aangesproken te worden en tjonge jonge dat scheelt een slok op een borrel, wat zeg ik, een hele fles drank.

Nigel:

Gaia & Naidjim:

David:

Nou is het in Scheveningen (in ieder theater overigens) ten strengste verboden film- & geluidsopnamen te maken. In Scheveningen achten ze daar heel streng op en als ze je betrappen nemen ze je je camera af, of moet je je kaartje inleveren, of moet je de foto’s wissen voordat men je de zaal uitlaat.
Dit was de allerlaatste voorstelling in Nederland dus ik dacht: ‘ze kunnen me wat’.
Ik was overduidelijk niet de enige die zo dacht *grijns* want ik zal overal camera’s en telefoons tevoorschijn komen en foto’s maken.

Rafiki heeft in Afrika een goed doel opgericht om daar kinderen die niets hebben te ondersteunen… en Lion King Nederland draagt daaraan bij. Albert Verlinden kwam op de planken, bedankte iedereen en kon Rafiki extreem blij maken met een extra, grote, donatie en toen stroomden de tranen zo mogelijk nog veel harder.
De cast van Nederland heeft natuurlijk, zoals elke musical die lang draait, wel wisselingen ondergaan maar uiteindelijk stond iedereen die ooit meegespeeld heeft op het toneel.
Een geweldig afsluiter voor hen maar ook voor mij want ik kon deze keer probleemloos genieten van elke seconde van deze indrukwekkende musical, al was het alleen al vanwege al die schitterende kostuums die tot in het kleinste detail perfect zijn gemaakt.
Ook het hele technische verhaal van alles was tot in de puntjes uitgewerkt.
Natuurlijk was het muzikaal gezien gisteren niet perfect maar dat had ik verwacht en vond ik ook compleet logisch want ik geef het je te doen; 3 jaar lang een voorstelling spelen 6 a 7 keer per week… dat kan immers niemand zonder emotie.

Nigel gaat eerdaags naar Londen waar hij zijn Lion-King-castlid-zijn gaat voortzetten maar dan in de Engelse versie. Dit is natuurlijk een prachtig succesverhaal want hij zal daar niet alleen enorm van genieten maar ook weer veel leren, wat een schitterende uitdaging! Wat mij betreft uiteraard ook dik verdiend!!
Na de voorstelling liepen we terug naar de parkeergarage en omdat onze auto op de 1e vloer stond waren we heel snel weer naar buiten, meestal staan we ergens boven en duurt het eeuwen voor je weer buiten bent maar deze keer hadden we dus mazzel en met hetzelfde geluk als de heenreis, totaal probleemloos en relatief rustig op de weg ondanks het feit dat het vakantietijd en zondag is… kwamen we om 22.00 uur weer binnenvallen.
Ik wilde toen gelijk wel deze blog maken maar ik was compleet versleten dus ben, nadat Daphne weer richting Appelscha was vertrokken, mijn bed ingedoken.
Reed ik ‘vroeger’ probleemloos 100-en kms, is het nu voor mij op wenkbrauwen overleven, ik heb een bloedhekel aan autorijden ontwikkeld en ook aan afstanden. Vraag me niet hoe dat kan want dat weet ik echt niet maar ik ben blij dat Daphne haar rijbewijs heeft!!

Door te klikken op de bovenstaande foto open je het fotomapje dat 45 foto’s bevat.