Eind van de ochtend stapte ik in mijn tuutje en toog naar het Emmense alwaar ‘mijn’ duo al op mijn stond te wachten. Na enkele 100-en meters wandelen sloten we in de rij aan om door de poorten van ‘ons 2e thuis’ binnen te stappen en allereerst maar Travellers in. Mijn favoriete ober aldaar was vandaag aanwezig (wist ik) en dus wilde ik daar koffie drinken. Wederom in de rij want het was me een partij druk… volledig naar verwachting overigens maar toch. We vonden al snel een tafeltje en na enige tijd sloot ik in een andere rij aan, die voor kamertjes 100. Vakantieperiode en natuurlijk 1 mei, de dag van de arbeid bij onze Oosterburen en dus een stroom Oosterburen naar ons toe. Het was droog maar fris dus ik was blij met mijn jas in 1e instantie. Al snel werd ik minder blij en was Herman zo lief zijn jas aan mij af te staan, hij had het warm zat.  Ik had al een spijkerjasje aan, daaroverheen mijn zomerjas en daaroverheen Hermans winterjas, ja ja toen had ik het warm, niet te, gewoon aangenaam.


Allereerst liepen we de Serenga op want om 13.00 werden we daar verwacht. We waren als abonnees uitgenodigd om een kijkje te komen nemen op de bouw. Oftewel het afgesloten deel mogen bekijken waar men nu volop werkt aan een doorsteek van Nortica naar Serenga om tegemoet te komen aan een grote wens van het publiek om niet zover om te moeten lopen om van deel 1 naar deel 2 te komen. Die doorsteek wordt dan ook gelijk dusdanig aangelegd dat er nieuwe diersoorten toegevoegd kunnen worden. Medio juni zal dat naar planning gereed moeten zijn. Na de zomer, na het hoogseizoen, gaat men dan verder werken aan uitbreiding om nog meer diersoorten toe te kunnen voegen.
We wisten dat enkele andere die-hard-fans zich ook in het park bevonden, een vriendenstel (geen koppel) van zo’n 10-15 jaar jonger dan wij gemiddeld uit het Duitse en een andere Emmense dame. Dat dat heel gezellig werd hoef ik niet extra te benadrukken neem ik aan *glimlach* en zo trokken we de rest van de dag gezessen verder. Onderweg kwamen nog tal van andere bekenden tegen maar die gingen hun eigen gang, ook prima natuurlijk. Heel fijn om zo ontspannen die dag in te kunnen gaan en dan maar af te wachten of je met elkaar blijft of dat er mensen komen aanhaken, hetzij voor de hele tijd, hetzij voor een poosje.
Na dat kijkje op de bouw ging het richting Jungola, Layos om precies te zijn want daar zou vandaag mijn meisje staan en ik had met haar afgesproken dat we bij haar zouden eten. Patat met topping naar keuze. Zóóó fout voor een lijf als het mijne maar minstens zóóóóóó lekker dat ik af en toe wel zondig en uiteraard ook één van de hoofdredenen dat ik nooit zonder mijn escape-pillen het huis verlaat.

Daarna Rimbula in, we waren allemaal toe aan koffie. Wederom was het even zoeken maar we vonden een tafeltje en wat stoelen. Amper plaatsgenomen kwam één van de hoveniers op ons af en zaten we nog gezelliger dan voorheen te babbelen. Als je mensen langer/beter kent weet je ook iets meer van hun achtergrond en aangezien zijn echtgenote een deel van mijn gezondheidsproblematiek deelt en ook van de chemische zooi af wilde had ik haar via hem dus wat tips gegeven dus ik was erg nieuwsgierig naar hoe het nu met haar ging en tot mijn grote vreugde hoorde ik super-enthousiaste verhalen. Kortom, mijn goede daad weer gedaan, weer iemand (eigenlijk meer mensen ten gevolge) blij gemaakt.

Nou hoop ik al maanden een foto te scoren van de Zonneral met gespreide vleugels… telkens nul op rekest. Vandaag dus maar weer in de herhaling en jawel hoor. Weliswaar niet helemaal uitgespreid maar een poetsbeurt leidde toch tot een gedeeltelijke spreiding, oftewel het begin is er. De anderen in mijn groepje richtten hun camera’s op de vleerhonden en ook zij hadden daarmee veel succes, zo mooi dat ze relatief dichtbij hangen, niet ingewikkeld hangen te slapen maar of volop aan het eten zijn of rondjes aan het vliegen. Ik heb die foto’s niet want ik hield heel de tijd mijn camera op die Zonneral gericht uiteraard.

Ons 2e thuis bezoeken en niet ‘gaan vlinderen’ kan natuurlijk niet. Alhoewel het tegen sluitingstijd liep (die gelukkig niet zo heel strak gehanteerd wordt) liepen we de Vlindertempel in en deden daar op ons gemakje het rondje. En we hadden ook hier mazzel want 1 van de vlinders zat in de poppenkast tegen het kozijn geplakt en dus konden we weer superver inzomen om het in detail vast te leggen. Bizar is en blijft het hoe zijn klein kwetsbaar schitterend mooi wezentje ineens in een groot harig monster kan veranderen zodra je het zo ver mogelijk als de apparatuur het toestaat, erop in zoomt.
Inmiddels was het ruim na sluitingstijd en dus de hoogste tijd het park te verlaten, dat deden we dan ook, ons weer voegend in de lange dikke stroom, een soort van Exodus. Het park kan vandaag onmogelijk klagen over de bezoekersaantallen 😉 Ook de horeca zul je daar niet over horen want de rijen waren overal heel erg groot, het was knetterhard werken voor het personeel in ieder geval ! Ik realiseer me tijdens zulke druktes toch altijd weer hoe fijn het is om daar nu gewoon deel van te kunnen zijn, en dat ik dat nog maar zo kort kan, ik ervaar dat nog steeds als een cadeautje!!!
We namen afscheid van de overige 3 en wij 3 gingen het plein over, de hoek om en hoppa naar mijn auto alwaar ik afscheid van mijn duo nam, zij hun appartementencomplex binnengingen en ik met mijn tuutje weer huiswaarts keerde, alwaar ik 3 kwartier later met dampende koffie en door een onstuimige hond waarover ik bijna mijn nek brak, verwelkomd werd.

Mijn foto’s van vandaag kun je H I E R bekijken als je wilt, veel plezier.