De media beginnen al weer aardig over te lopen van foto’s en uitspraken van mensen met schijnheilige smoelwerken, de ene nog beter geschminkt dan de andere.
Hun ratels staan niet stil, och och och wat zou de wereld toch mooi zijn als uit die ratels voor de verandering eens oprechtheid en waarheid zou stromen maar helaas. In hun eigen grootheidswaanzin ratelen ze maar door, verliefd als ze zijn op hun eigen stemgeluid, beloven ze in een niet aflatende stroom ‘Gouden Bergen’ maar wat we als volk uitgedeeld krijgen, zelfs zonder dat we dat ‘geschenk’ weigeren, zijn de schroothopen waarover we meer en meer onze nekken breken.

De stembiljetten zijn al weer op de mat gevallen enige tijd terug, ze worden hier alleen maar opgepakt en niet uitgepakt maar linea recta in de papiermand gekwakt.
We weigeren daar meer dan echt minimaal noodzakelijk nodig energie aan te besteden want stemmen is een farce.
Of je nou door de één of de ander gebeten wordt, zeer doet het toch wel.
Al die schijnheilige smoelen die zogenaamd het beste voor hebben met ons land, ons volk, onze identiteit, onze cultuur en weet ik veel wat voor ongein allemaal nog meer, hebben maar 1 ding voor ogen. “Hoe vul ik mijn eigen zakken zodat ik mijn toch al te vette reet nog vetter kan mesten en het liefste natuurlijk in één van mijn talrijke villa’s ergens op deze aardkloot waarnaar ik reis met diezelfde vette reet weggezakt in overgewaardeerde stoelen van pooierslee met chauffeur ofwel privéjet met, jawel uiteraard ook, te duur betaalde lijfwachten.

Geld uit de zorg, uit het onderwijs, criminelen pamperen, groeiend aantal mensen in groeiende rijen voor de voedselbanken, aantal mensen met schulden die hand over hand toeneemt. Exploiteren van de aarde en dan natuurlijk op plaatsen in het land waar zij niet in de buurt wonen, de mensen ter plekke wederom Gouden Bergen beloven maar hen laten verrekken op de schroothopen die ze achterlaten. Zich in hun werk zo zwaar misdragen dat ze uit het ambt stappen, uiteraard met gigaveel wachtgeld en een nieuwe, nog beter betaalde, hoge functie in het vooruitzicht bij één of ander bedrijf.

Schijnheiligheid ten top, ik gruw ervan.
Wat maakt toch dat veel mensen zo verkiezen te leven? Dat ze over lijken gaan om zich te kunnen wentelen in rijkdom en luxe terwijl ze weten, én doelbewust daarvoor de ogen sluiten, dat hun wegen geplaveid zijn met lijken van hun wandaden? Ach ja, ik ben me wel bewust dat dit vragen zijn die nooit beantwoord zullen worden, althans niet naar eer en geweten. De haatzaaierij, het respectloze waarmee velen met elkaar omgaan, de dwang die velen op anderen uitoefenen om hun mening aan te nemen als de enige zaligmakende waarheid. De vernederingen die veel mensen telkens weer moeten ondergaan en ga zo nog maar even door. Wanneer, als al ooit, komt daar een eind aan?

Ons land, zo mooi in vele opzichten, zo rijk in vele opzichten, zo uniek in vele opzichten gaat al decennia naar de gallemiezen. Beangstigend en verontrustend Ik dank God op mijn blote knieën dat ik niet meer een jonge vrouw ben die aan het begin van haar volwassen leven staat met een kinderwens die vervuld wordt want het moet verschrikkelijk moeilijk zijn om in deze tijd kinderen op waardige manier op te voeden en hen te leren wat respect is, wat ‘goed’ en ‘kwaad’  is, ‘mijn’ en ‘dein’, ‘recht’ en ‘onrecht’ .  Ik werd vroeger enorm gepest op school omdat ik een bril droeg.
Verschillen in ‘rijkdom’ van ouders  speelden toen nog geen rol, dat is tegenwoordig wel heel anders. Hoe moet je als vader en moeder bijv. al het geld bij elkaar zien te sprokkelen dat nodig is om jouw kind op school mee te kunnen laten draaien met activiteiten en andere (verplichte) noodzakelijkheden? Een schoolreisje naar de volgende provincie zoals toen is tegenwoordig een werkweek aan de andere kant van de wereld.
Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet “vroeger was alles beter”, heus niet maar ik denk wel dat de wereld nu vele malen gevaarlijker is dan in mijn kindertijd.

Gouden bergen… helaas ken ik zelf ook zulke mensen, niet dat het mijn ‘goede kennissen’  noch ‘vrienden’ zijn, zullen ze ook nooit worden maar met een ‘vertrouwensprobleem’ zoals ik dat heb is het moeilijk om iemand blanco tegemoet te treden al wil ik dat nog zo graag. Ik wil absoluut niet anderen te kort doen door me gereserveerd op te stellen om weer belazerd etc te worden te voorkomen maar makkelijk is dat niet. De stemmetjes in mijn hoofd zwijgen nooit helaas. De alarmbelletjes rinkelen voortdurend, weliswaar is geluidssterkte verschillend maar toch! Ik zou ze het liefste willen negeren maar helaas is dat me al menigmaal slecht bekomen.

Schroothopen heb ik voor mijn voeten gehad, ben erover gestruikeld en, naïef als ik vaak kan zijn, terug geklommen als om mezelf te bewijzen dat ik ongelijk had, niet dus.
Is het werkelijk zo vreemd dat ik graag wil geloven wat iemand mij vertelt? Dat ik graag wil vertrouwen op beloftes die mij gedaan worden? Dat ik niet wil uitgaan van de andermans ‘verkeerde belangen’ als ik inga op een verzoek tot … vul maar in…

Stemmen… ga ik dus ook eerdaags weer niet doen. Ik zie wel wie de macht krijgt, wie de meeste klinkende munt in dat zakje laat rollen dat uiteindelijk beslist.
Door wie maakt niet uit, genaaid worden we met zijn allen toch wel.

En toch… vraag ik me echt af…
Wát zou er gebeuren als werkelijk iedereen als één front zou beslissen niet te gaan stemmen? Dat zou toch op zijn minst wel voor enige roering zorgen daar in die kamertjes in die ‘”schone” stad achter de duinen” of niet dan???