Thema Heldenreis Schrijfveren 20 juli 2017

In de TT-nacht was het in het ziekenhuis hier in de stad weer een drukte van jewelste. Letterlijk en figuurlijk bezopen lui waarvan het overgrote merendeel jongeren. Ik snap dat echt niet, ben ik nou zo dom of hoe zit dat? De media staan er bol van de laatste jaren, drankmisbruik en welke gevolgen dat kan hebben, met name voor jongeren. Ook de wetenschap kan onomstotelijk aantonen dat alcohol veel schade toebrengt aan nog niet volledig ontwikkelde hersenen. En toch blijf je met regelmaat berichten onder ogen krijgen van mensen die zich klem hebben gezopen, ook wel  comazuipen genoemd.

Oké, toegegeven, ik ben bevooroordeeld, ruimschoots ook. Een vaststaand, constant herhalend ook, beeld uit mijn vroegste herinneringen is het bierflesje op de salontafel, en nee niet alleen ‘s avonds na een bepaalde tijd. Het stond er elke dag, 24 uur per dag. Overigens zag ik mijn vader nooit dronken! Hoeveel hij ook wegwerkte, negatieve invloeden van die vloeibare troep heb ik bij hem nooit en te nimmer opgemerkt.
Ik ontmoette manlief in 1974 in een discotheek waar hij werkte als barkeeper / uitsmijter. Hij zoop als een krijger, alles door elkaar, stapte na sluitingstijd evengoed de auto in en reed naar huis. Heeft nooit een bekeuring daarvoor gehad. Eenmaal heeft hij een auto volledig aan mot gereden omdat hij meermalen over de kop ging en uiteindelijk in een greppel belandde. Zijn medepassagier was een maat van hem, een politie-agent, en alcoholcontrole was in die tijd minimaal, die maat van hem gaf toe veel alcohol op te hebben en dat dat de reden was dat hij zich liet rijden en dat de auto zo naar bier stonk. Ik heb hem op 1x na ook nooit dronken beleefd en ook zijn gedrag veranderde niet als hij dronk. In onze verkeringstijd fietste ik van de discotheek naar huis terwijl hij in de auto achter mij aan reed om mij veilig thuis te brengen, ik weigerde uiteraard bij hem in te stappen. Ik hoor jullie denken ‘waarom had je dan verkering met hem?’ ja… liefde maakt blind toch?

Eenmaal samenwonende kon ik me wekelijks een breuk sjouwen met kratten bier en vele flessen Jenever en Jägermeister. Mijn antipathie tegen die *lelijk woord* groeide met de keer dat ik voor het huis ‘de kroeg’ mijn auto uitlaadde. Indertijd woonden wij op een flat en als je door de voordeur naar binnenkwam lag een lange gang voor je. De 1e deur links leidde naar de keuken, gelijk om de hoek was weer een deur waarachter zich een grote proviand-inloopkast bevond. Mijn vaders gewoonte was om gelijk na binnenkomst die kast in te lopen om vervolgens met een paar pilsjes in de hand door te lopen naar de woonkamer. Elke verjaardag bij wederzijdse families was een complete bezoeking want het kon alleen maar gezellig zijn als de procenten rijkelijk vloeiden. Al met al heb ik dat ruim anderhalf jaar lang soort van geaccepteerd.

Toen kwam daar die dag in november 1984. Ik was op dat moment 7 maanden zwanger van onze eerste en kogeltjerond en moddervet. Een collega van mij trouwde en wij gingen naar de bruiloft. Manlief kende mijn chef goed en die 2 konden samen heel goed door één deur. Ook mijn chef wist van inladen. Al snel liep een ober alleen maar tussen onze groepstafel en de bar heen en weer. Na de bruiloft reden we naar huis.  De één na laatste bocht voor de parkeerplaats bij ons huis, zo’n 100 meter daarvoor, begon mijn lieftallige echtgenoot te boeren en binnen een seconde kotste hij alles eruit, ik zat eronder, de auto ook en hij ook. Dát wás de allerlaatste druppel die mijn toen toch al kokende emmer deed overlopen. Ben het huis ingelopen, heb de logeerkamerdeur geopend en hem verboden onze slaapkamer te betreden. Ben gaan douchen en toen met een emmer sop terug naar de auto. Geruime tijd later stond de auto schoon voor het huis met alle ramen open, novemberstormen zouden de stank wel verdrijven toch? Jammer dan, de auto heeft nog weken gemeurd. Ik kan nog steeds niet echt lachen om die herinnering, als ik er aan denk voel ik de woede weer. Toen ik die nacht weer binnen kwam in ons huis lag meneer rondom de toiletpot gewikkeld met zijn gezicht op de rand en de mond open. Ik heb vervolgens de gehele drankvoorraad uit de kasten gehaald en alles langs zijn gezicht in de wc-pot laten lopen. Heb toen gezegd dat ik nooit meer alcohol in huis zou halen.

De volgende dag kwamen mijn ouders op bezoek… en vanuit de keuken hoorde ik “Ko? waar de bier? Heb je nog geen boodschappen gedaan?” Na gehaaste voetstappen in de gang kwam mijn vader de woonkamer binnen met een vraag op zijn gezicht… kijken of ik er wel was omdat ik geen antwoord had gegeven. Ik weet nog dat ik, met mijn tanden en kiezen op elkaar geklemd, iets gesist heb in de trant van: het IS óp en het BLIJFT óp. Normaliter zou dat een discussie gestart hebben maar toen bleef het stil, kennelijk spuwden mijn ogen genoeg vuur.

Tegen mijn verwachtingen hebben heeft manlief nooit met een woord gerept over het feit dat er geen alcohol meer in huis kwam, Alleen met verjaardagen haalde ik een paar flesjes bier en verder niks. Wilde men die drinken konden ze eerst de autosleutels bij mij inleveren. Dat heeft voor vele ruzies gezorgd maar ik hield voet bij stuk. Ik wilde niet de last op mijn schouders dragen dat een gast van ons, met alcohol van ons in zijn lijf, een ander schade toe zou brengen.

Totaal verbijsterend, c.o.m.p.l.e.e.t. tegen mijn verwachtingen in ging 1 van onze kinderen wel drinken en raakte verslaafd aan die zooi en andere middelen, met desastreuze gevolgen. Nog steeds komt hier niet in huis door man – kind of mij bij het boodschappen halen. De enige drank die binnenkomt zijn de flessen wijn die bij de kerstpakketten zitten. En op manliefs verjaardag krijgt hij van mijn maandagmeneer een fles port, waar hij vervolgens weken over doet om die leeg te krijgen.

De laatste jaren is er volop aandacht voor de gevolgen van het roken en zijn de rokers meer en meer een paria in onze samenleving geworden. Ik ben dus zo’n paria! Het boeit me werkelijk geen fluit meer wat iemand van mij vindt omdat ik rook, men kan me krijgen zoals ik ben en wil men dat niet dan staat het men vrij het te laten. Natuurlijk heb ik genoeg fatsoen in mijn donder, als ook respect voor mijn medemens om niet te gaan zitten roken in de nabijheid van iemand die er niet tegen kan. Ik maak zelfs mijn huis extra schoon als ik mensen op bezoek krijg die er niet tegen kunnen, ik rook ook niet zolang dat bezoek er is maar … op een terras, op straat of waar ook in het openbaar, zodra iemand mij erop aanspreekt is het eerste dat ik doe mijn sigaretten tevoorschijn halen en er eentje op steken. Ik rook ook in mijn auto behalve wanneer ik een niet-roker bij mij in de auto heb. Logisch toch, vind ik niet meer dan fatsoenlijk.

Terug naar het onderwerp van deze Schrijfveren… ik verafschuw alcohol en kan niet onder woorden brengen hoezeer! Wees niet bang, je zult me heus niet horen als je in mijn bijzijn een drankje nuttigt maar zodra de gevolgen zich daarvan tonen wordt het een ander verhaal. Ik zal ook nooit en te nimmer bij iemand in de auto stappen die een slok achter de kiezen heeft. Vroeger als kind heb ik heel vaak ruzie met mijn ouders gemaakt omdat vader gedronken had, moeder hem verdedigde met ‘pa weet heus wel wat ie doet’… ik heb wat kilometers afgesjouwd om thuis te komen, dat kan ik je verzekeren *grijnssssss*.

Ik vind het ronduit belachelijk dat in onze wetgeving nog steeds geen stevigere ban is gelegd op alcoholmisbruik. Elk ziekenhuis ligt vol met slachtoffers, in veel gevallen de slachtoffers van hen die die zooi zo nodig achter in hun strot moesten gieten want ja die komen er altijd goed vanaf, ze zijn immers zo flexibel als een rekkertje. Maar nee…  onze staat verdient nog steeds teveel van dat gore slijk door de misbruik van het vloeistof met lading want ja hallo ik ben toch zeker niet zo dom om te begrijpen dat je dat gewoon moet drinken als je wilt dat iets gezellig is? En tja dat er veel slachtoffers zijn van huiselijk geweld door gepimpel wordt voor het gemak ook maar onder het tafelkleed geveegd want ja, als de drank is in de man is de wijsheid in de kan en dus kun je zo iemand niet kwalijk nemen dat er gemept wordt … ehhhhhhh?????????

Gepimpel… wat een woord eigenlijk… waar het simpelweg op neer komt is dat het een verslaving is, net als het roken en sinds de gezondheidszorg zich richt op kosten besparingen wordt de hetze tegen de rokers gevoed en daardoor loopt de staatskas veel geld mis dus hoppakee promoten dat vloeibare vergif want dat moet stromen, oh nee, ik vergis me, het geld moet blijven stromen… de staat viert hoogtij op haar gepimpel.

Ik ben hartstikke blij dat mijn (v)echtgenoot en mijn jeugd hier in huis, prima feestjes kunnen bouwen zonder dat goedje. Een feestje zit ‘m in de sfeer die je met elkaar creëert doordat je graag samen bent om gezamenlijk iets te doen dat je leuk vindt, maakt niet uit wat. Natuurlijk horen daar natjes en droogjes bij maar alcohol is 100% belachelijk onnodig én ruimschoots overbodig!

De staat is immers achterlijk genoeg om wel één of andere zoveelste zinloze geldput te verzinnen om nog meer van haar burgers te pukken toch?

Kortom:
Geen polonaise gepimpel aan mijn lijf, sterker nog, niet in mijn huis, niet op mijn erf!
Dat woord,  alles dat op dat woord betrekking heeft, mag van mij acuut in de collectieve vergetelheid.