Geluidloos

“Het geluid van stilte”… is een nummer uijt 1964 van S&C, of de titel gelijk bij iedereen belletjes doet rinkelen weet ik niet maar tegelijkertijd kan ik me niet voorstellen dat je de muziek niet herkent zodra het begint te klinken…
“Het geluid van stilte”… is oorverdovend. Althans in mijn beleving want echte stilte bestaat niet als je het mij vraagt. Natuurlijk verschillen de volumes van de diverse ‘stiltes’ maar écht stil is het nooit toch?
“Het geluid van stilte”…viel afgelopen woensdag in mij toen ik het overlijdensbericht kreeg van een jonge vrouw van 38.
Een bericht waar niet alleen door mij maar ook door anderen al enige tijd op gewacht werd.
Ik kan niet verwoorden hoe het voelt dat iemand op zo jonge leeftijd moet bezwijken aan een ziekte waarvoor geen behandeling is omdat er ‘te weinig’ aan lijden waardoor er geen geld beschikbaar wordt gesteld voor onderzoek.
De ouders van deze jonge vrouw kregen in de jaren 70/80 2 gezonde kinderen en niemand kon bevroeden welk verschrikkelijk drama hen boven het hoofd hing.
In de tijd dat de zoon in de pubertijd kwam bleek er iets niet oké, allerlei vage dingen… geen dokter die het ouderpaar echt serieus nam, zij gaven echter niet op en bleven op nader onderzoek aan dringen. Dat verhevigde zich toen ook de dochter in haar pubertijd kwam en dezelfde klachten leek te hebben. Na jaren van leven tussen hoop en wanhoop werd uiteindelijk de diagnose gesteld… toen werd ook ontdekt dat zowel vader als moeder drager van die ziekte waren.
Ik ben zelf moeder… en nee ik kreeg ze niet zomaar … en ook de mijne hebben ‘iets’ al is het in dit geval niet een fatale ziekte maar zijnde dus moeder heb ik me vaak proberen voor te stellen hoe het moet zijn om te moeten horen wat je te wachten staat… en dan moet gaan zitten wachten op hoe het zich ontwikkelt en hoelang je je kinderen bij je mag hebben…om ze dan toch al heel jong weer los te moeten laten. Dat dat onbeschrijflijk vreselijk moet zijn kan ik vanuit mijn verstand wel invullen maar gevoelsmatig uiteraard uit.

Mijn muziekkeuze van vandaag is dus ‘Sound of Silence’ maar niet de officiële versie. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je van de muziek van bepaalde artiesten moet afblijven en soms voel ik dat ook wel zo maar in dit specifieke geval heb ik met deze cover absoluut geen moeite. Pentatonix heet deze groep… en hun versie raakt mij altijd al, en in de emoties van de afgelopen dagen extra dus is het wel logisch dat ik er vandaag voor kies toch?!

 

 

Zwijmelen op Zaterdag Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 23 februari 2019 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

20 thoughts on “Geluidloos

  1. Karel says:

    een zeer passend stuk muziek bij dit vreselijke schrijven
    ik denk dat alleen een moeder het kan weten hoe dat moet voelen om een kind te verliezen 🙁
    een heel enkele keer op wandeling diep in de natuur , tref ik wel eens totale stilte aan

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Ja toch.

      Jah dat denk ik ook… al zit er wel verschil in, bijv. door de leeftijd van het kind ten tijde van diens sterven…

      Ohhh echt? Wat bijzonder.

      Beantwoorden
  2. AnneMarie says:

    Deze sound of silence is zeker mooi. Het verdriet wat hier is voor vader en moeder is onbeschrijfelijk en je hebt het heel mooi verwoord en gecombineerd met de muziek.
    Heel veel sterkte.

    Beantwoorden
  3. Marja says:

    Prachtige uitvoering die je hebt uitgekozen bij dit vreselijk trieste bericht. Sterkte voor alle betrokkenen.

    Beantwoorden
  4. Jascha Donath says:

    Ik vind Pentatonix geweldig. Vroeger vereenzelvigde ik me met het nummer ‘The Sound of Silence’ van Simon & Garfunkel, alsof niemand anders mijn gevoelens begreep, behalve dat lied. Tegenwoordig vind ik het een beklemmende, ja zelfs vervelende song. Maar met deze versie van Pentatonix gloort de hoop weer zichtbaar aan de horizon.

    Beantwoorden
  5. rietepietz says:

    Het is een verschrikkelijk verhaal dat je hier vertelt. En helaas komt het vaker voor. Ik ken vergelijkbare gevallen met zelfs 3 overleden kinderen, afschuwelijk.
    Het nummer ken ik natuurlijk, zelfs al op de titel.Het is knap wat deze mensen doen ,dat zeker maar ik hoor echt liever de originele versie.

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Ja klopt… voor ik dit gezin ontmoet had wist ik niet van het bestaan van deze ziekte…

      dat begrijp ik ook wel hoor… geen probleem ook natuurlijk.

      Beantwoorden
  6. ivonne says:

    Dag Melody
    Ja het leven is soms hard,
    maar toch een mooie liedje ga dit bewaren super mooi
    Groetjes Ivonne

    Beantwoorden
  7. Joanne says:

    Wat een bijzonder mooie uitvoering van dit nummer. Kippenvel. En wat een trieste gebeurtenis. Twee kinderen uit één gezin. Het nummer doet mij altijd aan mijn vader denken. Hij hield er van. Maar deze uitvoering is geweldig.
    Heel veel stekte voor alle mensen die haar dierbaar waren.

    En heel veel stekte met je longontsteking.

    Liefs Joanne

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Ja he…. doet me goed te zien dat we het eens zijn.

      Dat kan ik me wel voorstellen hoor.

      Dank je wel. Heeft tijd nodig he.

      LIefss terug

      Beantwoorden
    1. Melody says:

      Vind ik ook. Ja, 15 februari pas, ‘heeft zo moeten zijn’ schoot mij gelijk door het hoofd toen ik hem ontdekte…

      Jah klopt… dank je wel, komt wel goed, mettertijd. Liefs terug xxx

      Beantwoorden
  8. Dwarsbongel says:

    Een triest verhaal, en ook al zijn er daar veel van, zijn ze altijd weer hard, te hard…
    Sterkte voor de betrokkenen!

    Deze song in deze versie past daar misschien wel meer bij dan het origineel.
    Er staan al meerdere, verschillende covers in de lijst, en ook Pentatonix staat er niet voor niets ook al in.

    Beantwoorden

Laat een reactie achter bij Natasja Coli Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: