“Het geluid van stilte”… is een nummer uijt 1964 van S&C, of de titel gelijk bij iedereen belletjes doet rinkelen weet ik niet maar tegelijkertijd kan ik me niet voorstellen dat je de muziek niet herkent zodra het begint te klinken…
“Het geluid van stilte”… is oorverdovend. Althans in mijn beleving want echte stilte bestaat niet als je het mij vraagt. Natuurlijk verschillen de volumes van de diverse ‘stiltes’ maar écht stil is het nooit toch?
“Het geluid van stilte”…viel afgelopen woensdag in mij toen ik het overlijdensbericht kreeg van een jonge vrouw van 38.
Een bericht waar niet alleen door mij maar ook door anderen al enige tijd op gewacht werd.
Ik kan niet verwoorden hoe het voelt dat iemand op zo jonge leeftijd moet bezwijken aan een ziekte waarvoor geen behandeling is omdat er ‘te weinig’ aan lijden waardoor er geen geld beschikbaar wordt gesteld voor onderzoek.
De ouders van deze jonge vrouw kregen in de jaren 70/80 2 gezonde kinderen en niemand kon bevroeden welk verschrikkelijk drama hen boven het hoofd hing.
In de tijd dat de zoon in de pubertijd kwam bleek er iets niet oké, allerlei vage dingen… geen dokter die het ouderpaar echt serieus nam, zij gaven echter niet op en bleven op nader onderzoek aan dringen. Dat verhevigde zich toen ook de dochter in haar pubertijd kwam en dezelfde klachten leek te hebben. Na jaren van leven tussen hoop en wanhoop werd uiteindelijk de diagnose gesteld… toen werd ook ontdekt dat zowel vader als moeder drager van die ziekte waren.
Ik ben zelf moeder… en nee ik kreeg ze niet zomaar … en ook de mijne hebben ‘iets’ al is het in dit geval niet een fatale ziekte maar zijnde dus moeder heb ik me vaak proberen voor te stellen hoe het moet zijn om te moeten horen wat je te wachten staat… en dan moet gaan zitten wachten op hoe het zich ontwikkelt en hoelang je je kinderen bij je mag hebben…om ze dan toch al heel jong weer los te moeten laten. Dat dat onbeschrijflijk vreselijk moet zijn kan ik vanuit mijn verstand wel invullen maar gevoelsmatig uiteraard uit.

Mijn muziekkeuze van vandaag is dus ‘Sound of Silence’ maar niet de officiële versie. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je van de muziek van bepaalde artiesten moet afblijven en soms voel ik dat ook wel zo maar in dit specifieke geval heb ik met deze cover absoluut geen moeite. Pentatonix heet deze groep… en hun versie raakt mij altijd al, en in de emoties van de afgelopen dagen extra dus is het wel logisch dat ik er vandaag voor kies toch?!

 

 

Zwijmelen op Zaterdag Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 23 februari 2019 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)