1 april… 6 jaar later, exact op de dag af…

4 december 2007 stonden manlief en ik met Loa, een Koningspoedel, bij het Asiel in Lelystad. Aldaar mocht hij kennismaken met een soortgenoot, nou dat was vanaf de 1e seconde dolle pret, dus de terugreis hadden we niet 1 maar 2 Koningspoedels op de achterbank van mijn tuuttuutje, ons nieuwe huisgenoot noemden we vanaf dat moment Noah. hij was op dat moment 4 jaar en 11 maanden jong. Afgelopen 2 januari werd hij 16 jaar en het laatste jaar hobbelde zijn gezondheid achteruit. Steeds meer probleempjes doken op en zijn levensvreugde nam af. Afgelopen weken versnelde zich dat en nam ik de beslissing die ik liever niet neem maar wel móét nemen want dat hoort er nou eenmaal bij als je ervoor kiest dieren in je huis en hart op te nemen. Bovendien is het natuurlijk ook nog eens zo dat ik absoluut niet wil dat een dier moet lijden voor mijn plezier omdat ik die beslissing niet wil nemen.

Vrijdag heb ik de dierenarts gebeld en een afspraak gemaakt dat zij hier zou komen want ik wil het Noah niet meer aandoen hem naar de auto te slepen etc, bovendien kan ik hem ook niet tillen.
Daarbij wil ik hem ook niet in de dierenartspraktijk achterlaten waar hij dan opgeruimd wordt op een manier die ik niet wil. Ik wil ook dat onze andere dieren de gelegenheid krijgen afscheid van hem te nemen. Vanochtend heb ik het dierencrematorium gebeld en zij komen hem halen en handelen dan alles verder af op de wijze zoals ik het graag wil.

De afgelopen dagen heeft het me behoorlijk aangegrepen, meer dan voorheen ongeacht hoe vaak ik die beslissing ook al heb moeten nemen. (Nou ben ik altijd enorm van de leg door de klok-wijziging dus dit is qua timing verre van goed maar oke het is niet anders dus ik moet hier doorheen) Terugkijkende is Noah de 6e van de 7 honden die we tot dusver, sinds 1983, in ons huis een gouden mand boden maar hij was wel verreweg de liefste van allemaal én ook de grootste clown.
Kortom, we zullen hem waanzinnig gaan missen en niet meer met zijn capriolen geconfronteerd worden is absoluut geen fijn besef.

We hebben vooralsnog besloten er voorlopig geen 2e hond meer bij te nemen want Brego is nog steeds (helaas) een dier met een behoorlijke gebruiksaanwijzing en we willen hem niet onnodig stress bezorgen. Afhankelijk van hoe hij gaat zijn de komende tijd zonder zijn maatje Noah zullen we die beslissing of handhaven of aanpassen. De tijd zal het leren toch?

Lieve Noah, dank je wel voor alles dat je ons gaf. Groet je iedereen aan de andere kant van de regenboogbrug namens ons?!