Elke 40 seconden…

Elke 40 seconden…

Vanavond hoorde ik op zeker moment een plof in de gang. De Asser Courant zou op de mat liggen, wist ik. Nou lees ik nooit kranten en kijk ik evenmin folders in maar deze keer wilde ik een uitzondering maken omdat ik wilde kijken of er iets in zou staan over de Midnight Walk van afgelopen vrijdag. Dat stond er inderdaad in maar voordat ik aan dat artikel toe was viel mij onderstaand artikel al op. En tja, weer zo’n ‘alles gebeurt met een reden’-moment-gevoel… dus fotografeerde ik het met de bedoeling er een blog aan te wijden.
Enerzijds omdat het een onderwerp is dat mij enorm raakt en anderzijds omdat ik, ook vandaag, hoe toevallig, toeval bestaat niet… met iemand sprak die mij van een drama vertelde. Vorige week heeft een jong iemand zich van het leven beroofd. Diens ouders waren gescheiden omdat één van beiden alcoholist is. Alsof dat nog niet erg genoeg is werd mij ook verteld dat dat gezin uit 6 personen bestaan heeft, vader en moeder en 4 kinderen. Van die 4 kinderen is er nu nog maar één over want 3 maanden geleden pleegde een ander kind uit dat gezin zelfmoord en een jaar geleden ook een van de 4 kinderen. DIT IS TOCH NIET TE BEVATTEN? (ik schrijf bewust heel geslachtloos om het zo anoniem mogelijk te houden!)

Verder in dat gesprek dat ik voerde kwam mijn verleden ter sprake. Een geheel logisch vervolg in dat gesprek want mijn gesprekspartner weet dat ik jarenlang geworsteld heb met die ene wens. Ik hoorde altijd om mij heen mensen die van dromen spraken, wensenlijstjes hadden, bucketlists of hoe men ze ook noemde. Velen ervan hadden zelfs een top-3 wensen oid, en ik snapte dat nooit. Ik had ze namelijk niet. Ik had maar één wens en het feit dat ik niet begreep hoe anderen zo’n lijst hadden, konden maken, al dan niet met een top-3 erin, maakte dat ik me nog eenzamer en onbegrepener voelde.

Je hoort mensen vaak zeggen: “iemand die dat doet is laf” & “Iemand die dat doet is egoïstisch” Ik kan zo nog wel een rij teksten opschrijven want de uitspraken zijn in aantal legio en al die uitspraken hebben één ding gemeen. Onnadenkendheid! Hoe kun je namelijk een oordeel vellen over iets als je zelf niet die hoge nood in je voelt, dag in dag uit, elke milliseconde van je bewustzijn. En toch heb ik nooit iemand die onnadenkendheid kwalijk genomen, integendeel zelfs. Als ik er zin in had om op zo’n uitspraak te reageren dan zei ik altijd: “Mag ik je heel hartelijk feliciteren?” Niet dat dát dan begrepen werd maar dat boeide me meestal niet. Soms lichtte ik het toe met “Je bent een rijk mens dat jij niet weet hoe het voelt om 24/7, dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, het leven als een té zware last en té pijnlijk ervaren. Ën ik gun je van harte toe dat je dat gevoel ook nooit zult leren kennen!”.

Ik hoop over 2 maanden 57 te worden en ik ben pas sinds een jaar of 3 verlost van die wens. Een wens die mijn leven vanaf heel jong, zeg maar gerust altijd, bepaald en beheerst heeft, ik kan niet beschrijven hoe boos ik op mezelf was als er weer een poging mislukte.

Een tijd terug sprak ik iemand die ik goed ken, iemand van wie ik weet dat die wens ook in die persoon leeft. Die persoon vertelde mij toen dat iemand in diens kring gezegd had dat het niet gedaan mocht worden omdat die persoon niet gemist kon worden. Daarna werd mij gevraagd wat ik van zo’n opmerking vond. Het antwoord dat ik gaf, was het enige dat ik oprecht geven kon: “het is jouw leven… jij bent de enige die het recht heeft te bepalen of het leefbaar is of niet. Als jij er een eind aan wilt maken omdat je jouw leven niet langer kunt noch wilt dragen, doe het dan! Natuurlijk zal ik je vreselijk gaan missen maar ik gun je met al mijn liefde de rust waarnaar jij zo verlangt en dat weegt veel zwaarder. Mijn liefde voor jou, noch mijn respect zullen daardoor verminderen of veranderen…”. Die persoon is er nog steeds, strijdt nog steeds elke seconde van het wakker en bewust van het leven, of beter gezegd de pijn ervan, zijn.

Elke 40 seconden wereldwijd… is de kop van mijn blogbericht alsmede de kop van dat krantenartikel.
Elke 40 seconden wereldwijd… is 86.400 seconden per dag, oftewel 2160 mensen die DAGELIJKS die definitief laatste stap zetten.
Die definitief laatste stap… die nooit en te nimmer een impulshandeling is, die zó ongelofelijk veel moed en doorzettingsvermogen vraagt…
Die definitief laatste stap waarop anno 2019 nog steeds een enorm zwaar taboe ligt…
Die definitief laatste stap die door velen verzwegen en genegeerd wordt uit schaamte, uit misplaatst schuldgevoel of uit wat dan ook…
Die definitief laatste stap, die ik zo goed begrijp.
Die definitief laatste stap… die ik niet meer wil zetten omdat ik sinds kort het leven omarm, niet omdat het moet, niet omdat het kan maar wel omdat ik het wil!

…..terwijl ik dit allemaal zo zit uit te tikken vraag ik me af of ik het moet publiceren of niet… het moet mij van het hart, dat is wel logisch, maar wat wil ik er verder mee dan? Dit is zo’n zwaar onderwerp, ik zou heel gemakkelijk iemand het hiermee erg moeilijk kunnen maken… én dat is natuurlijk wel het allerlaatste dat ik wil maar toch…. (ja ik ga zo meteen op de publicerenknop klikken)… Ik wil zo graag dat dit onderwerp nou eindelijk eens uit die taboesfeer komt en mensen er over praten met elkaar want dat kan zoveel doen! Elke 40 seconden, 2160 mensen per dag… het zou zomaar iemand uit jouw dierbare kring kunnen zijn…

Eén gedachte over “ Elke 40 seconden…

  1. Heel goed om dit onderwerp te bespreken, het is vaak taboe en als je het doodzwijgt doe je mensen onrecht aan. Voor nabestaanden meestal heel moeilijk , maar voor mensen die lijden aan het leven is het vaak ondraaglijk. Mooi geschreven!

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: