Elke 40 seconden…

Vanavond hoorde ik op zeker moment een plof in de gang. De Asser Courant zou op de mat liggen, wist ik. Nou lees ik nooit kranten en kijk ik evenmin folders in maar deze keer wilde ik een uitzondering maken omdat ik wilde kijken of er iets in zou staan over de Midnight Walk van afgelopen vrijdag. Dat stond er inderdaad in maar voordat ik aan dat artikel toe was viel mij onderstaand artikel al op. En tja, weer zo’n ‘alles gebeurt met een reden’-moment-gevoel… dus fotografeerde ik het met de bedoeling er een blog aan te wijden.
Enerzijds omdat het een onderwerp is dat mij enorm raakt en anderzijds omdat ik, ook vandaag, hoe toevallig, toeval bestaat niet… met iemand sprak die mij van een drama vertelde. Vorige week heeft een jong iemand zich van het leven beroofd. Diens ouders waren gescheiden omdat één van beiden alcoholist is. Alsof dat nog niet erg genoeg is werd mij ook verteld dat dat gezin uit 6 personen bestaan heeft, vader en moeder en 4 kinderen. Van die 4 kinderen is er nu nog maar één over want 3 maanden geleden pleegde een ander kind uit dat gezin zelfmoord en een jaar geleden ook een van de 4 kinderen. DIT IS TOCH NIET TE BEVATTEN? (ik schrijf bewust heel geslachtloos om het zo anoniem mogelijk te houden!)

Verder in dat gesprek dat ik voerde kwam mijn verleden ter sprake. Een geheel logisch vervolg in dat gesprek want mijn gesprekspartner weet dat ik jarenlang geworsteld heb met die ene wens. Ik hoorde altijd om mij heen mensen die van dromen spraken, wensenlijstjes hadden, bucketlists of hoe men ze ook noemde. Velen ervan hadden zelfs een top-3 wensen oid, en ik snapte dat nooit. Ik had ze namelijk niet. Ik had maar één wens en het feit dat ik niet begreep hoe anderen zo’n lijst hadden, konden maken, al dan niet met een top-3 erin, maakte dat ik me nog eenzamer en onbegrepener voelde.

Je hoort mensen vaak zeggen: “iemand die dat doet is laf” & “Iemand die dat doet is egoïstisch” Ik kan zo nog wel een rij teksten opschrijven want de uitspraken zijn in aantal legio en al die uitspraken hebben één ding gemeen. Onnadenkendheid! Hoe kun je namelijk een oordeel vellen over iets als je zelf niet die hoge nood in je voelt, dag in dag uit, elke milliseconde van je bewustzijn. En toch heb ik nooit iemand die onnadenkendheid kwalijk genomen, integendeel zelfs. Als ik er zin in had om op zo’n uitspraak te reageren dan zei ik altijd: “Mag ik je heel hartelijk feliciteren?” Niet dat dát dan begrepen werd maar dat boeide me meestal niet. Soms lichtte ik het toe met “Je bent een rijk mens dat jij niet weet hoe het voelt om 24/7, dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, het leven als een té zware last en té pijnlijk ervaren. Ën ik gun je van harte toe dat je dat gevoel ook nooit zult leren kennen!”.

Ik hoop over 2 maanden 57 te worden en ik ben pas sinds een jaar of 3 verlost van die wens. Een wens die mijn leven vanaf heel jong, zeg maar gerust altijd, bepaald en beheerst heeft, ik kan niet beschrijven hoe boos ik op mezelf was als er weer een poging mislukte.

Een tijd terug sprak ik iemand die ik goed ken, iemand van wie ik weet dat die wens ook in die persoon leeft. Die persoon vertelde mij toen dat iemand in diens kring gezegd had dat het niet gedaan mocht worden omdat die persoon niet gemist kon worden. Daarna werd mij gevraagd wat ik van zo’n opmerking vond. Het antwoord dat ik gaf, was het enige dat ik oprecht geven kon: “het is jouw leven… jij bent de enige die het recht heeft te bepalen of het leefbaar is of niet. Als jij er een eind aan wilt maken omdat je jouw leven niet langer kunt noch wilt dragen, doe het dan! Natuurlijk zal ik je vreselijk gaan missen maar ik gun je met al mijn liefde de rust waarnaar jij zo verlangt en dat weegt veel zwaarder. Mijn liefde voor jou, noch mijn respect zullen daardoor verminderen of veranderen…”. Die persoon is er nog steeds, strijdt nog steeds elke seconde van het wakker en bewust van het leven, of beter gezegd de pijn ervan, zijn.

Elke 40 seconden wereldwijd… is de kop van mijn blogbericht alsmede de kop van dat krantenartikel.
Elke 40 seconden wereldwijd… is 86.400 seconden per dag, oftewel 2160 mensen die DAGELIJKS die definitief laatste stap zetten.
Die definitief laatste stap… die nooit en te nimmer een impulshandeling is, die zó ongelofelijk veel moed en doorzettingsvermogen vraagt…
Die definitief laatste stap waarop anno 2019 nog steeds een enorm zwaar taboe ligt…
Die definitief laatste stap die door velen verzwegen en genegeerd wordt uit schaamte, uit misplaatst schuldgevoel of uit wat dan ook…
Die definitief laatste stap, die ik zo goed begrijp.
Die definitief laatste stap… die ik niet meer wil zetten omdat ik sinds kort het leven omarm, niet omdat het moet, niet omdat het kan maar wel omdat ik het wil!

…..terwijl ik dit allemaal zo zit uit te tikken vraag ik me af of ik het moet publiceren of niet… het moet mij van het hart, dat is wel logisch, maar wat wil ik er verder mee dan? Dit is zo’n zwaar onderwerp, ik zou heel gemakkelijk iemand het hiermee erg moeilijk kunnen maken… én dat is natuurlijk wel het allerlaatste dat ik wil maar toch…. (ja ik ga zo meteen op de publicerenknop klikken)… Ik wil zo graag dat dit onderwerp nou eindelijk eens uit die taboesfeer komt en mensen er over praten met elkaar want dat kan zoveel doen! Elke 40 seconden, 2160 mensen per dag… het zou zomaar iemand uit jouw dierbare kring kunnen zijn…

30 thoughts on “Elke 40 seconden…

  1. Karel says:

    mogge Melody
    dat het er veel zijn wist , maar zo veel pppfffttt
    ik heb die gedachte in 2008 gehad , en die gedachte heeft er een tijdje gezeten , maar is er zeg maar in de loop van het volgende jaar verdwenen

    geniet de dag

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Middag Karel

      Ja idem hier, ik schrok ook wel van dat aantal inderdaad, vooral toen ik het omrekende naar het aantal per dag… maar ja met een planeet met zoveel biljard mensen erop is het getal ook weer niet zo hoog al vind ik wel elk geval er één te veel.

      Ja dat wist ik van je en ik ben blij dat dat weer weggegaan is, zeker voor jou!

      Dank je wel, ga mijn best doen.

      Beantwoorden
  2. vlasje says:

    Heel goed om dit onderwerp te bespreken, het is vaak taboe en als je het doodzwijgt doe je mensen onrecht aan. Voor nabestaanden meestal heel moeilijk , maar voor mensen die lijden aan het leven is het vaak ondraaglijk. Mooi geschreven!

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Hallo Vlasje, dank je wel voor je bezoek, leuk je hier weer eens te mogen verwelkomen!

      Dat vind ik dus ook, daarom overwon ik het ook van mijn twijfel en publiceerde het toch.

      Dank je wel.

      Beantwoorden
  3. Rebbeltje says:

    Hoop het nooit mee te maken maar als ik er zo over nadenk hier in de straat alleen al 3 de afgelopen jaren pffttt
    En ja dat zet je wel aan het denken.
    Als het leven te zwaar wordt moet je die keuze kunnen maken.
    Ben heel blij voor je dat je nu het leven kan omarmen en die keuze kon maken.
    Groetjes

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Dát hoop ik óók van harte met je mee !!

      Ja he? En op zich is dat niet verkeerd als je het wel beschouwt!

      Vind ik ook…. en daarom kan ik me dus ook heel erg opwinden over de betutteling van die oetlullen in Den Haag die artsen voor het gerecht slepen omdat ze iemand in diens lijden hebben verlost met euthanasie

      Dank je wel, ik ook hoor!!

      Zwaiiiii

      Beantwoorden
  4. rietepietz says:

    Je kunt hóógstens de manier waarop onnadenkend vinden, je voor de trein werpen bijv. raakt een aantal andere mensen heel diep en soms voor het leven. Daarom moet er naar mijn idee ook altijd een humane oplossing zijn voor mensen met een doodswens. Ook al voor de nabestaanden die dan niet achter blijven met het verschrikkelijke idee over de laatste minuten . Maar ook voor de
    zelfdoder”die dan meer in vrede zou kunnen sterven met misschien wel de arm van een geliefde om zich heen, ik ben het dus erg met je eens dat het onderwerp nodig uit de taboesfeer moet .

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      In de context van mijn tekst sloeg het onnadenkend niet op iemand die het overweegt/doet maar op een deel van de mens die zo reageert

      Dat klopt zeker, heb ik bewust uit het verhaal gelaten. Eén van mijn pogingen vond ook plaats op een spoorbrug, het bewustzijn van wat er naderhand met die machinist zou kunnen gebeuren en andere mensen was toen mijn rem… (ik ken een machinist die het meegemaakt had en had zijn verhalen dus gehoord)

      Ja inderdaad…. die arm om je heen … lijkt mij zeer waardevol omdat je dan weet dat die ander er vrede mee kan hebben en zal de eenzaamheid en het alleen voelen vast kleiner maken.

      Beantwoorden
      1. rietepietz says:

        Dat had ik wel begrepen , maar ook de mens die “het overweegt” mag je best kritisch benaderen als het om de gevolgen voor de achterblijvers gaat. Al begrijp ik heel goed dat het gebrek aan fatsosnlijke opties dat wel erg moeilijk maakt.

        Beantwoorden
        1. Melody says:

          Dat ben ik ook wel met je eens maar wel met dien verstande dat de achterblijver zich “moet” (bah wat heb ik een hekel aan dat woord en zeker in deze context), proberen althans, realiseren dat iemand die zo’n stap overweegt niet in staat is rationeel te denken en (ga maar uit van) altijd direct de figuurlijke deuren en ramen sluit zodra iemand zegt “dat mag je niet doen, dat is laf, wat moeten wij dan zonder jou etc etc etc” .. dus wat zeg je dan wel tegen zo iemand?
          Ja die bijkomstigheid maakt het allemaal nog lastiger.

          Beantwoorden
          1. rietepietz says:

            Ook de achterblijver zal niet altijd in staat zijn tot rationeel denken. Maar inderdaad, ik weet niet of ik moedig genoeg zal zijn om er een eind aan te maken, dat betekend dus al dat “laf” niet aan de orde is. zelfs al lijkt in sommige gevallen zelfmoord de makkelijkste weg kiezen omdat er echt veel problemen zijn die andere benadelen. Maar dat is lang niet altijd het geval. Soms is men zelf het probleem waar men niet mee wil of kan leven. In die gevallen is het heel triest dat er geen liefdevol afscheid mogelijk is.

            Beantwoorden
            1. Melody says:

              Ja precies… een onderwerp als dit belemmert het rationeel denken (denk ik) wel in de meest intense vorm omdat je overlopen wordt door emoties.

              2 weken terug ongeveer is er hier in het noorden een arts voor de rechtbank getrokken omdat hij iemand met euthanasie had geholpen… alle wettelijke verplichting niet 1x maar 2x was nagekomen. De achterblijvende familie heeft zelfs een protestbrief opgesteld tegen de arrestatie van die arts… en toch moest hij voor de rechter verschijnen….. ik heb enorm gevreesd maar gelukkig is hij toch vrij gesproken…

              Eén van de vele voorbeelden van hoe fout het kan gaan in ons land doordat ogenschijnlijk maar één ding belangrijk is… ‘regeltjes’ die uiteraard niet gelden voor de criminelen en de ‘zeer rijken’ smeergeldbetalers

              Het gebrek aan medemenselijkheid…. zeker in situaties van deze aard vind ik ronduit stuitend. Ik ben met mijn boerenverstand vast wel veel te dom om te kunnen begrijpen waarom mensen die extreem behoefte aan zorg (dus ook het beëindigen van lijden) hebben in de steek gelaten worden.
              “Liefdevol” is kennelijk een woord dat in de hogere regionen synoniem staat voor onzin, aanstellerij oid

              Beantwoorden
                1. Melody says:

                  Ja vind ik dus ook…. ik ken zo veel schrijnende gevallen…

                  en (misschien mede door mijn negatief ingestelde aard) ik bevrees dat wij het niet mee gaan maken dat het ‘goed genoeg’ te noemen zal zijn .

                  Beantwoorden
      1. rietepietz says:

        Ik denk dat een deel van dat grote aantal uiteindelijk zou blijven leven als men wist dát er een optie is om legaal het leven te beëindigen.
        Juist omdat het niet bespreekbaar is wordt het gevoel er alleen voor te staan versterkt.

        Beantwoorden
          1. Melody says:

            Ja nou en of… maar ja als zelfs een deel van de professionele hulpverleners niet in staat is het te begrijpen maar bij een intake al veroordeelt als ‘fout’ / ‘zo moet je niet denken’…tja…

            Beantwoorden
        1. Melody says:

          Dat denk ik ook… klopt in mijn geval zeker, ik weet nog hoe onbeschrijflijk alleen (en elk woord in de meest negatieve zin die je maar kunt bedenken) ik me toen voelde

          Beantwoorden
            1. Melody says:

              Jah dat besef ik wel degelijk… al had ik natuurlijk vele malen liever gehad dat jij dat niet zo kunnen !

              Beantwoorden
      2. Melody says:

        …. ja ergens wel he…. maar als je dat getal tegenover het aantal mensen op onze planeet zet… oogt het minder maar desalniettemin even afschuwelijk.

        Beantwoorden
          1. Melody says:

            Hier ligt ng een grote hoop werk voor talloze mensen en dan niet de in 1e plaats de behandelaars zelf maar degenen die die behandelaars aansturen en wat hen wel of niet geleerd wordt… dsm-5 (van 2014 dus al 5 jaar oud inmiddels) is al niet meer zo recent terwijl de wereld heel snel verandert

            Beantwoorden
  5. Jaqueline says:

    In mijn tiener jaren, heb ik ook vaak gedacht aan zelfmoord. Het nooit gedaan, omdat ik het zielig voor mijn moeder vond.
    Ongeveer zeventie jaar geleden. Zat ik in het diepste dal van mijn leven. Vaak heb ik er aan gedacht. Om er tussenuit te stappen. Pas toen het heel dichtbij kwam. Ben ik er zo van geschrokken. Dat ik hulp heb gezocht.
    Hoe zwaar mijn leven soms ook is. Mede door de buiten wereld. Ben ik blij, dat ik hier nog ben. En kan genieten van de dingen, die de moeite waard zijn.

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Mooi dat je hulp zocht! Dat durfde ik toen niet…. kwam veel later pas

      ik ook hoor…. morgenavond bijvoorbeeld? :_)

      Beantwoorden

Voel je vrij je ♥ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: