Eindelijk weer

Jaren geleden alweer had ik geen handen maar klauwen. Ik kauwde er altijd op, mijn handen zagen er dus nooit uit.  Soms schaamde ik me er wel voor maar die schaamte was niet groot genoeg om eraf te blijven. Tot nepnagels in de mode kwamen en een collegaatje trots de hare kwam laten zien. Ze kauwde niet meer, vertelde ze, ik zag haar handen gaandeweg genezen, dat leek mij dus ook wel wat.
Ik ging op onderzoek uit en vlak bij waar wij toen woonden bevond zich een zonnestudio die ook nagels bleek te zetten, was duur joh, daar schrok ik toen wel van, elke 2 a 3 weken hmmm… Toen kreeg ik een andere functie, eentje waarbij mijn handen meer openbaar in het zicht waren voor mensen. Dat was natuurlijk geen visitekaartje voor mijn werkgever. Ik had een prima salaris dus besloot ik er toch maar aan te beginnen. En inderdaad ook mijn handen genazen gaandeweg. Weg schaamtegevoel dus, win-win-situatie glimlach.
Toen ik eenmaal wist dat wij in Assen ouden gaan wonen zocht ik als eerste een nagelstudio, die vond ik in de wijk naast de onze, ik maakte een afspraak en ging daarheen. Het klikte gelijk tussen haar en mij en al snel werd ik daar niet alleen klant maar ook soort van kind aan huis, dat proces versnelde zich toen ik al rap ook haar hondenoppas werd, de liefde van de mens gaat dus niet alleen via de maag (lees: nagels) maar ook vis hun huisdieren.
Zo’n 3 jaar terug begon Petra te kwakkelen, oa een slijmbeursontsteking in de schouders bleef haar extreem lang plagen. Operaties en andere ongein volgden maar niets mocht echt baten. Ik moest dus op zoek naar een andere nagelstudio, daar had ik geen zin in. Aan iets nieuws wennen is niet zo mijn hobby en bovendien wilde ik loyaal aan Peetje blijven.
Het kostte veel moeite, lukte maar matig, niet weer aan het kauwen te slaan.
Rond mijn verjaardag kreeg ik een apje, of ik weer nagels wilde, ja duhuh natuurlijk… glimlach. Vlak voor kerst dan maar had ze tijd en energie om ze te plaatsen. “zal wel weer ff wennen worden” zei ze… ik zei dat dat wel mee zou vallen omdat ik het zo graag weer wilde… En dat is ook zo. Het voelt alsof ik nooit zonder heb gezeten, op 1 ding na dan.. het typen gaat iets langzamer dan voorheen maar ook dat is ongetwijfeld een kwestie van tijd, eerdaags rammel ik weer als vanouds op mijn flappie.
Kortom… ik ben blij, mijn handen zijn weer toonbaar. glimlach.