“Bizar!” Een woord dat de afgelopen week ontelbaar vaak over mijn, en die van vele anderen, lippen is gekomen dan wel uit typende en/of schrijvende vingers is voortgevloeid. Een extreem toepasselijk woord als je het in de context zet van wat er vorige week dinsdag zo rond de klok van 12.45 gebeurde.

– – – Op de dag dat onze woonkamer zijn jaarlijkse nieuwe jas krijgt vanwege ons beider roken, stoppen we beiden zonder dat we dat vooraf gepland hadden…
Wat men ook zei, stoppen met roken was geen optie want we vonden het beiden te lekker, simpel maar waar. En zo maar ineens is dat weg. Bizar gevolg van dat bizarre is dat we het beiden niet eens missen, niet eens de behoefte voelen, geen zin in een sigaret ervaren, totaal niet, té bizar voor woorden toch voor twee verstokte rokers zoals man en ik die beiden al sinds onze 11e, 12e of zo iets roken, en stevig ook nog.
– – – Ondanks dat we op diverse locaties hebben gelopen, ging het pas fout toen ik binnen 100 meter vanaf het ziekenhuis liep…
Ik wilde eigenlijk naar een locatie op zo’n 3 kwartier rijden van mijn huis, Daniëlle wilde graag ergens anders heen hier in de stad en dus bleven we hier in de stad. Het Asserbos is groot qua oppervlakte dus besloten we op zeker moment naar de ‘overkant’ te rijden, daar de auto te parkeren en van daaruit een ander rondje te doen in onze jacht naar paddenstoelenfoto’s. Bij het einde van dat 2e rondje, aan de achterkant van het ziekenhuis in onze stad dus, ging het niet goed. Pas daar! Niet al veel eerder in de ochtend toen ik in het donker, in mijn eentje in de auto naar Emmen reed om het duo op te halen, in het donker, in de regen etc. Niet tijdens die wandeling in het andere deel van het Asserbos. Nee, pas aan het eind van de 2e wandeling toen we het bos uitliepen en op de weg kwamen die achter het ziekenhuis langs gaat. Pas daar ging het mis en bizar dus dat ik het daardoor kan navertellen.
– – – Dat de Ambulance er binnen 2 minuten was, de heren gelijk handelden op de best mogelijke wijze en even later de ambu met zo’n 200km per uur inclusief veel lawaai in en buiten de wagen naar het UMCG stoof alwaar een interventieteam ons stond op te wachten en de cardioloog uit dat team mij feliciteerde met mijn aankomst en hij gelijk aan de slag ging zodat ik me snel beter zou voelen. Toen nog onwetend dacht ik dat dat standaard begroetingsprocedure was, niet dus, zo bleek later toen een andere cardioloog mij kwam vertellen dat wel een heel lange rij geluksengeltjes had gehad want als de ambu 2 minuten later bij mij was geweest hadden ze onverrichter zake huiswaarts kunnen keren. (die uitspraak heeft er pas de afgelopen dagen écht ingehakt).
– – – Jaar in jaar uit, zo ongeveer vanaf mijn 18e, had ik altijd maar één wens; dood zijn. Sinds 2016 is dat, zoals sommigen van jullie wel weten, andersom. Nu was ik bijna dood en toen ik me dát realiseerde, werd ik me ook bewust van mijn blijdschap vanwege het er nog zijn, vanwege alle geluk die ik dinsdagmiddag had gehad. Ik heb nu vast alle geluksengeltjes wél verbruikt, hoeveel kan een mens er hebben?
– – – Al sinds jaar en dag heb ik een eetpatroon van lik-me-‘t-vestje gehad. Als kind al, mijn zoon heeft die eigenschap overigens meegekregen. Naar oorzaken is nooit gezocht. ‘Honger’ of ‘trek’ kende ik nooit, door mijn *zegeningen* zat mijn keel ook vaak op slot en kwam er niks in. En ja raar maar waar, toch woog ik jaren rond de 125 kg. Sinds ik met alle medicatie stopte en overging tot ‘slechts’ CBD kwam de eetlust wel een beetje tevoorschijn en merkte k ook soms ook wel dat ik beter kon functioneren met maaginhoud maar toch kon ik nog steeds probleemloos dagen overslaan, zolang er maar drinken in kwam was het genoeg. De intolerantie en allergie voor bepaalde producten maakte dat niet zo veel moeilijker. NU moet ik eten, omdat mijn medicatie bij eten ingenomen moet worden. Daar voorzag ik vorige week nog een groot probleem maar inmiddels is dat verleden tijd. Ik heb geen trek maar échte honger, ongelofelijk, ik wordt er zelfs wakker van! 3x per dag verdwijnt er nu voeding achter mijn kiezen, ohja die allergie/intolerantie… man is nu weer volop bezig met etiketjes lezen zodat ik naar hartenlust kan eten zonder er ziek van te worden.

Nou hebben mijn lichaam en geest mij al vaak behoorlijk in de steek gelaten de afgelopen 45 jaar en heb ik dus best wel enige ervaring als het gaat om ‘behandeling’ van iemand uit het medisch vakgebied. Helaas zijn die ervaringen in veel gevallen niet rooskleurig geweest en dat maakte me op de tafel bij die interventiecardioloog enorm paniekerig, diverse spookbeelden vlogen door mijn hoofd. Dat ik een half uurtje eerder op het puntje lag dood te gaan realiseerde ik me niet, dát kwam simpelweg niet in mij op. Een groot aantal ‘verpleegkundigen’, zo noem ik ze maar omdat ik hun ware titel niet ken, medewerkers van dat interventieteam dus, draafde af en aan, deed van alles en nog wat. Alle zintuigen op 1000% (ja ik schrijf bewust 1000 ipv 100) scherp dus paniek vloog alle kanten op. Dat werd gelijk opgepikt en men deed wat moest om mij rustig(er) te krijgen. Zó fijn te merken dat psychisch gezegende patiënten tegenwoordig niet meer als aanstellers worden afgedaan!! Het psychische effect op het gebeuren was veel groter dan de fysieke, in mijn beleving dan he? Zowel het interventieteam als alle anderen in het UMCG hebben alles gedaan dat in hun macht lag om het mij zo comfortabel mogelijk te maken. Ook de behandelend cardioloog had er alle aandacht voor en verzekerde me ervan dat ik, zodra het medisch verantwoord zou zijn, naar huis mocht omdat het natuurlijk niet de bedoeling was dat mijn psychische problematiek mijn fysieke problematiek zou verergeren.
Woensdag aan het eind van de ochtend werd ik wederom een ambu ingeschoven en verplaatst naar het ziekenhuis in Assen, wederom ook hier prima opvang en aandacht en respect voor mijn ‘tussen de oren- verhaal’. Rond 8 uur die avond mocht ik dan ICU verlaten en naar ‘zaal’, wat in mijn geval betekende dat ik van de ene éénpersoonskamer naar de andere werd verplaatst op een verpleegafdeling. De volgende ochtend hoorde ik dat ik nog het eea aan onderzoeken zou krijgen maar dat als alles oké bleek, ik na de lunch naar huis mocht. De ochtend vloog om met al die onderzoeken, vooral met het rusten tussendoor want energie is er natuurlijk niet, en terwijl de lunch werd rondgedeeld kwam man binnen en weer even later liepen we het ziekenhuis uit met een lading pillen van de apotheek. Jawel, vanaf nu, (weer) elke dag beginnen en eindigen met het slikken van pillen, sinds een week hartpatiënt zijn…

Morgen moet ik terug naar het ziekenhuis, dan start het revalidatietraject… wat er allemaal al dan niet gaat gebeuren laat ik wel over me heen komen. Heb me al behoorlijk ingelezen de afgelopen dagen maar uiteraard ook veel gehoord van ervaringsdeskundigen, zij het zij die er in hun studie/baan mee te maken hebben, zij het zij die het zelf hadden dan wel van dichtbij meegemaakt hebben. Ik hou me hoe dan ook maar voor ogen, dat ieder mens uniek is, iets op eigen wijze meemaakt, er wel overeenkomsten zullen zijn maar zeker ook verschillen en ik nu geen energie moet verspillen aan het me druk maken om wat komen gaat omdat ik het toch niet kan beïnvloeden. Oók bizar, deze gifkikker is sinds een paar dagen heel ontspannen. Dingen waarover ik me voorheen van 0 naar 100 in een flits van een seconde mega over zou hebben opgewonden, laten me nu siberisch.

Ik slaap heel veel, soms een paar minuten, soms een paar kwartier. Minimaal 2x per dag gaan de schoenen aan en wandelen we buiten, het aantal meters wisselt. De bank was altijd al mijn plek maar is het nu helemaal natuurlijk *glimlach*. Totaal moeiteloos kan ik zittend of liggend, genieten van alle bloemen die om me heen staan en een grote hoop aan kaartjes die, met name vanuit blogland, door de postbodes zijn afgeleverd. Ik ben nog bij niemand van jullie op bezoek geweest maar mijn mailbox heeft uiteraard wel meldingen gebracht van jullie aandacht voor mij. Dit heeft me enorm verrast, ik vond én vind het ♥-verwarmend, het heeft me écht geraakt! En ja natuurlijk wist ik al lang hoe bijzonder waardevol bloglandbewoners zijn maar kennelijk had ik het nodig dat ik me daarvan nog eens weer bewust(er) werd ofzo *glimlach*. ONTZETTEND BEDANKT IEDEREEN!!! Zodra het weer gaat, zal ik het bloggen weer oppakken zoals jullie van mij gewend zijn en daar horen dat uiteraard ook mijn bezoeken aan jullie bij. (Op dit moment gaat dat gewoonweg niet want ik heb er de kracht niet voor, ik kan niet eens in 1x een blogbericht klaar maken, dat doe ik in etappes; dit specifieke bericht vroeg 5 etappes)

 

 

 

 

 

 

 

8 Hartenluchtjes op “Een week later”

  1. Twee minuten…daar kan je maar beter niet te lang over nadenken en tegelijkertijd kun je niet anders. Het is een indrukwekkend verhaal. Met héél veel toevalligheden erin. Teveel. Iets zegt me dat het goedkomt, al zal het de nodige tijd kosten. Maar deze afloop was teen toeval. Daar geloof ik niet in. Doe alles op je eigen tempo. In revalidatie gaat ook energie zitten. Daarbij vergeleken is blogs lezen zó onbelangrijk. Mensen lezen je toch wel!
    Dikke smakkerd ♥

  2. Toeval bestaat niet volgens mij. Als er iets gebeurt, zit er een bedoeling achter. Fijn dat je zo goed en snel geholpen kon worden, richt je nu op je herstel alles heeft meegeholpen dat je er nu nog bent , geniet dus van wat er te genieten valt. Sterkte met je revalidatie en een knuffel van mij hier uit Zeeland.

  3. Niiet te veel nadenken over het waarom. Daar zul je nu geen antwoord op vinden. Misschien later. Omarm wat je hebt, geniet van de momenten.
    Succes met je revalidatieproces… dikke knuffel en laifs,

  4. Wow wat een uitgebreide uitleg…en wat knap dat het lukt met het niet roken.
    Dat het ook anders kan aflopen hebben wij ervaren met de man van ons petekind.
    Eerst gereanimeerd en 4 omleidingen en 8 dagen slapend gehouden omdat het (zwaar beschadigde) hart rust nodig had.
    En dan pas 50 geworden…maar ook hij gaat de goede kant op maar is voorlopig nog niet thuis
    Dus omarm die engeltjes van jou die hebben het goed met je voor
    En die bank zou ik in ere houden voor je broodnodige rust
    Groetjes en toi toi toi

  5. Niet te veel aan denken. Dat is juist goed voor Melody. Gelukkig was niet zover verdaan bij je ziekenhuis. Anders was je nog verder van uit. Gewoon jezelf zijn. Toch fijn dat je daarover praat op je logje. Roken is ook boosdoener geweest. Hopelijk gaat nog eens lukken. Het verg aan je lichaam. Ik wens kou heel veel sterkte met revalideren. Komt ook goed. Heeft de tijd nodig! Warme knuffels voor jou.

  6. Je bent alweer behoorlijk op dreef Mel. Wat een stuk. Alleen die foto’s… het zal wel door mijn verouderde laptop komen maar ik zie alleen maar zwart met een klein grijs balkje in het midden. Misschien duurt het langer voor ze laden, maar tot nu toe zie ik niks.
    Enfin, de tekst kon ik lezen. Ik hoop dat het inmiddels goed met je gaat en dat je een beetje went aan de routine van al die pillen. Ik verafschuwde ze in het begin maar je kan ze beter toch maar innemen en nu is het inderdaad een soort van routine geworden.

    Nou, het hart is weer gelucht. 🙂

  7. Melody ik wens je alle kracht om goed door het revalidatietraject heen te komen en dat je alles op zijn tijd een plekje weet te geven. Het is lichamelijk maar zeker ook geestelijk een behoorlijke impact die je mee maakt. Beterschap.

    Groetjes Laura

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.