~ Zwijmelen op Zaterdag *350*

~ Gestart bij Marja op 17-11-2012
~ Voortgezet (miv 261) bij Trees op 11-11-2017
~ Voortgezet hier (miv 348) op 20 juli 2019.

Waarmee ga jij ons vandaag laten opspringen en mee dansen of heerlijk achterover laten leunen om met de ogen dicht bij te zwijmelen?
Ik leg graag mijn oor bij jou te luister dus zingt en/of musiceert u maar:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

Allereerst wil ik even benoemen dat dit de 350e editie is!
Dát hebben we toch maar mooi even voor elkaar gebokst met zijn allen.

Vandaag zit ik in de klassieke hoek en de aanleiding daartoe is mijn favoriete tv-vermaak, oftewel het bekijken van crimi’s.  Het allerliefste kijk ik naar de Britse met op de 2e plek de Scandinavische. Mijn nr. 1 is Morse alhoewel ik me toch niet een Morsonian noem.
De laatste tijd wordt Morse weer herhaald en inmiddels zitten we alweer in seizoen 5.
Eén van de kenmerken van die detectiveserie is de klassieke muziek, die overigens doorgevoerd werd in de spin-offs, Lewis en Endeavour. Sterker nog, je ziet, beter gezegd: hoort, zelfs dat exact dezelfde muziekstukken zowel in Morse, als in Lewis als in Endeavour gebruikt zijn. Exact dezelfde dan, muziekstuk, arrangement en uitvoerder.
Eén van die stukken is van Puccini uit  Madame Butterfly. “Un bel di vedremo”.
Puccini was enerzijds verre van een gemakkelijk tevreden stellen mens maar anderzijds bleek zijn doorzettingsvermogen ook winstgevend want na lang lang lang strijden kreeg hij toch de erkenning die hij verdiende.
Van dit specifieke stuk zijn natuurlijk tal van uitvoeringen te vinden, alle groten en kleineren der aarde hebben het gezongen… mijn keus viel deze keer op een dame met ongeveer dezelfde karaktereigenschappen als Puccini

Madame Butterfly’s aria Un bel di vedremo verhaalt:
De Amerikaanse luitenant B.F. Pinkerton verblijft in Nagasaki. Om de tijd te verdrijven trouwt hij het jonge meisje Cio-Cio-San (Butterfly). Veel denkt hij er niet bij na, want het Japanse recht maakt het mogelijk om zonder veel poespas en op ieder gewenst moment weer uit het huwelijksbootje te stappen. Schroom of spijt lijkt hij dan ook niet te voelen als hij kort na de bruiloft terugkeert naar Amerika.
Inmiddels zijn drie jaren verstreken.
Butterfly heeft zich in tegenstelling tot Pinkerton volledig aan haar interculturele huwelijk gewijd. Haar hartsvriendin Suzuki probeert haar duidelijk te maken dat ze Pinkerton niet terug hoeft te verwachten, maar Butterfly dient haar van repliek met een kleurrijke, opgewonden beschrijving van de terugkeer van haar echtgenoot, ‘Un bel dì vedremo’.
Op ‘un bel dì’, een mooie dag, zal ze rook aan de horizon van de zee zien en dan zal het marineschip van Pinkerton arriveren, zingt Butterfly. Ze zal in haar huisje op de heuvel op hem wachten. En als hij komt, zal ze zich verstoppen. En dan zal hij haar met koosnaampjes roepen. “Piccina, mogliettina, olezzo di verbena.” De namen die hij bij hun laatste treffen gebruikte.
(Puccini schildert in de aria een schitterend beeld van een meisje dat heilig overtuigd is van de liefde tussen haar en haar man. Het feit dat je als toeschouwer allang doorhebt dat de toewijding niet wederzijds is, geeft die naïviteit echter een buitengewoon navrante onderlaag. Je voelt dat het helemaal fout zal gaan. Ook dat heeft Puccini prachtig in de muziek verwerkt. ‘Un bel dì vedremo’ groeide uit tot de bekendste aria uit Madama Butterfly en één van de bekendste aria’s uit het concertrepertoire voor sopranen.)