M e l o d y k

H.O.P.E. : Hold on. Pain ends!

Des te meer ik leer, des te meer…

… ik leer dat ik nog veel te leren heb.
Tegelijkertijd doemt de vraag op of ik daar dan nog wel genoeg tijd voor heb.
Aan de ene kant weet je op zeker moment, in mijn geval dus, dat je al ruim over de helft van je leven bent.
Aan de andere kant weet je, wederom in mijn geval dus, dat er veel jaren verloren zijn gegaan en dat je die onmogelijk kunt overdoen.
Enerzijds is er in die ‘verloren’ jaren veel te veel tijd verspild aan niet-belangrijke dingen, niet dat ik daarmee wil zeggen dat je niet belangrijke dingen zou moeten mijden overigens.
Anderzijds zijn veel ‘verloren’ jaren (wederom in mijn geval) niet te scharen onder de noemer ‘eigen schuld’; het ziek zijn, zowel fysiek als mentaal heeft nou eenmaal een onontkoombare impact op het leven, en niet alleen dat van jezelf maar ook op dat van je partner, kinderen, etc etc etc. Daarmee niet willen zeggen uiteraard dat je problemen van welke aard dan ook als excuus kunt opvoeren.

Tal van artsen van divers pluimage hebben gesleuteld, getracht te sleutelen, aan mijn conditie. Veelal zonder échte successen te boeken. Het was een kwestie van pompen of verzuipen, letterlijk en figuurlijk. Beschik ik aan de ene kant over een enorme wilskracht, faal(de) ik aan de andere kant compleet.

Sinds juni 2017 gaat het op alle fronten stukken beter, zo goed zelfs dat ik nog met regelmaat mezelf even moet knijpen om dan tot de ontdekking te komen dat het wél waar is en ik niet droom. Tegenwoordig heb ik met regelmaat momentjes dat ik een gevoel van spijt niet kan onderdrukken. Spijt in de zin van: jeetje, ik heb nog maar zo weinig tijd en ik wil nog zoveel doen, ontdekken vooral. Tegelijkertijd ben ik me uiteraard bewust van het feit dat dat gevoel er wel is maar ook zinloos is want ik kan er niets mee, behalve dan misschien nóg alerter zijn op het goed doen, goed voelen, plezier hebben, het niveau van tevreden zijn overstijgen en vol overtuiging kunnen zeggen, vanuit het gevoel, dat ik een gelukkig mens ben.

Tóch he? Zit er veel tussen de oren, tja bij wie niet eigenlijk?
Altijd weer die vragen: wat is waarheid, wat is fictie, is wat ik voel reëel of verbeelding, in hoeverre speelt ‘de wens is de vader van de gedachte’ een rol in mijn beleving etc. Neem nou vandaag… een datum die in mijn geheugen gegrift staat en voor een wrikkend mes in mijn hartstreek zorgt. Hier speelt ‘de wens is de vader van de gedachte’ een heel grote rol maar tegelijkertijd, én héél bewust óók, zet ik nu een zo groot mogelijke rem op mijn emoties en hoop ik alleen maar dat het snel morgen is.

Verspilde tijd is niet in te halen… verspilde energie is definitief weg… het leven loopt zo het loopt, je kunt nog zoveel willen en zoveel doelen nastreven maar je hebt het niet constant compleet in de hand. Op je pad komen nou eenmaal hobbels voor, en of je die nou neemt of er omheen laveert, hun impact is er, daar is geen ontkomen aan. Je hart volgen, af en toe je verstand de voorrang geven, dingen doen of juist laten uit zelfbescherming,of welke motivatie ook maar; het is en blijft een kwestie van wikken en wegen en er maar het beste van hopen toch? Achteraf zul je wel ontdekken of je het goed hebt gedaan of misschien toch anders had moeten doen.

Iets / Iemand missen. De emoties die daarmee gepaard gaan kent iedereen wel denk ik. Alhoewel er ongetwijfeld verschillen zullen zijn in hoe iemand ermee omgaat, ik denk dat we het erover eens kunnen zijn dat het niet iets simpels is. Bekend of onbekend, we dragen allemaal een rugzak en geen van die rugzakken is leeg. We hebben geen andere optie dan onze rugzak te dragen en we kunnen wel kiezen: geven we op of gaan we door? Hoe dat doorgaan moet, moet iedereen voor zichzelf ontdekken. De manier die voor de ene persoon het beste werkt is niet per definitie ook de manier die voor de ander het beste werkt.

We oordelen, be- & voor, heel snel in het algemeen maar is ons oordeel dan de juiste? Zijn die oordelen 9 van de 10 keer niet gebaseerd op de emotie van het moment? Met de kennis van dat moment? Hoe zou ons oordeel uitvallen als we meer zouden weten over de persoon wie ons oordeel geldt? Ik heb de afgelopen tijd, vaker dan ‘vroeger’, gemerkt dat mensen anders zijn dan dat ik dacht in 1e instantie, naarmate ik ze beter leerde kennen. Sommige mensen stegen in mijn waardering, anderen daarentegen daalden.

Lessen geleerd… pijnlijke ook… mooi en lelijk, goed en fout… dat heet leven, toch?

Wat ik met name heb geleerd is dat aanpassen zinloos is. Een ander willen plezieren, hoe groot dat goed ook, is alleen dan maar goed als je jezelf daarmee ook plezier doet. Immers, hoe je iets ook doet, al wring je jezelf in talloze bochten, je doet het nooit goed genoeg. Kritiek is er altijd. Dus waarom dan moeite doen om die ander te plezieren?

Wéés én vooral, blijf jezelf!
Wees en blijf mens… met eige-naardigheden en eigen-aardigheden… maak fouten en doe goed, leer!
Zolang jij jezelf in een spiegel recht kunt blijven aankijken is het goed toch?!

Er is maar één jij, anderen zijn er genoeg.

Vorige

WoW ~ Kleurrijk

Volgende

Wie bepaalt wat?

16 Comments

  1. Het leven moet geleefd worden. Kijk achterwaarts om te leren van je fouten maar leef het leven voorwaarts.

  2. Amen.

  3. Inderdaad kan mij er in vinden. Het Amen. En eigenlijk best eng niet dat het goed gaat , toch……als het leven niet altijd is geweest wat je misschien gehoopt had, gewild had, dan voelt het is soms als een soort van roes als het gewoon best lekker gaat……onbewust misschien de angst van wanneer word ik wakker…..

    • Ja ergens wel….

      Nee, eng is het niet meer, ik ben grotendeels gewend inmiddels aan de gevolgen van mijn cbd-gebruik … af en toe alleen nog ‘beetje onzeker’ omdat ik niet meer in dat zwarte gat terug wil komen te zitten

  4. Mijn eerste reactie was die van Marja. ‘Amen’
    Je hebt mooi gesproken. Ik herken er veel in. Ieder moet zijn/haar eigen pad zien te vinden.
    Het is zo gemakkelijk om te zeggen: ‘Als ik jou was zou ik zus of zo, terwijl dat misschien voor die ander helemaal niet werkt.’

    • Dank je wel Ferrara.

      Ja dat vind ik dus ook…. al hoe goed bedoeld ook… ik kreeg ook jaar in jaar uit zulke adviezen en ik liep er telkens in vast omdat het mij simpelweg niet lukte er iets mee te goed dat goed voor mij bleek…

      Anderzijds… even zinloos overigens… ik pieker heel vaak over zaken en dan zitten er stemmen in mijn hoofd die dan prikken… in de trant van ‘dat zeg je nou wel maar bla bla bla… en dan vraag ik me dus ook af in hoeverre mijn brein in staat is iets niet alleen objectief te betrachten maar ook te beoordelen want veel mensen die het stempel van ‘ah dan wel nah’ hebben handelen ook vanuit een gedachtegang in de veronderstelling ‘goed’ te doen maar dat dan veelal het tegenovergestelde laat zien…

  5. Een heel verhaal Melody
    ik denk dat velen van ons wel zo een verhaal hebben , meer of minder
    Ik zat ook jaren op de rand , maar liet mijn leven niet vergallen door negatieve gedachten , ik bleef gein maken
    Fijne avond groet uit Bonn

    • Ja klopt… oh vast, geloof ik ook…

      Jij had de macht en kracht omdat jouw brein’s werking niet gehinderd werd door letsel (gelukkig!!!)

      Dank je wel, Tjussssssss

  6. Mooie overdenking…….. en ja, we zullen het zelf moeten doen, want een ander doet het niet voor je , zorgen dat je een fijn leven hebt…. dat valt niet altijd mee, maar des te meer kun je het waarderen als het even wel wat makkelijker gaat .

    • Dank je wel.

      Klopt ook natuurlijk… het waarderen van ‘alles’ kan ik heel goed, juist omdat ik ‘pas’ weet hoe fijn iets echt kan zijn

Laat een reactie achter bij Marja Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: