Wat als….

Met dank een schat, die net als ik ook in het noorden woont en haar hart verpand heeft aan het Groninger land…  onderstaand een column uit deVolkskrant van Peter Middendorp van afgelopen vrijdag…. 

 

Wat als het virus in Groningen was uitgebroken?

De maatregelen tegen de verspreiding van het virus, die eerst nog prettig aanvoelden en, toegegeven, soms ook best een beetje intelligent, doen dat de laatste weken alweer ietsje minder, al was het waarschijnlijk maar omdat er achter de maatregelen geen duidelijke strategie zichtbaar wil worden – Rutte, onze premier, houdt niet van visie, ideeën en plannen, maar misschien kan hij zich voor de gelegenheid over die weerzin heen zetten.

En omdat de lockdown minder intelligent is dan hij wordt genoemd. Dat hij ‘intelligent’ werd genoemd, was achteraf natuurlijk al meteen verdacht, want wie noemt zijn lockdown nou intelligent? Alleen iemand die bang is dat-ie lomp zal worden genoemd, aan de lompe kant, te weinig fijn en precies.

In Duitsland, zegt mijn Duitse vriendin, wordt alles per Bundesland geregeld, en als je hebt geantwoord dat een Bundesland veel groter is dan een provincie, zegt ze dat het ook per Landkreis gaat. In Nederland zitten we met alle regio’s samen in dezelfde, algemene maatregelen opgesloten, terwijl de problemen zich in het zuiden concentreren en het aantal nieuwe besmettingen in het noorden erg klein is.

Ik heb me de afgelopen jaren weleens geërgerd aan het gebrek aan belangstelling voor het leed dat de aardbevingen in Groningen hebben veroorzaakt. Wat zou er gebeuren, vroeg ik me af, ook in geschrift, als de aarde onder Amsterdam had gebeefd, in plaats van onder Groningen – hoeveel gas zou er nog zijn opgeboord als er Amsterdamse huizen onveilig moesten worden verklaard?

Het antwoord zag ik korte tijd later op televisie. Want er hoefde maar één voorgevel van één huis aan de Vijzelgracht in Amsterdam te verzakken door de werkzaamheden aan de metro of de eigenaar stond dezelfde avond al in het journaal te klagen, te eisen en zijn leed over de rest van het land uit te storten.

Als het nu ook anders was gegaan, vroeg ik me af, en het virus was niet in het zuiden uitgebroken, maar in het noorden, zeg de provincie Groningen, zou de rest van het land zich dan ook aan precies dezelfde maatregelen hebben gehouden als de Groningers nu doen? Hoelang zou het hebben geduurd voordat de rest van het land een hek om Groningen had gebouwd – jullie zijn ziek, wij niet – en voor zichzelf de boel weer vrolijk had opengegooid?

Het is een retorische vraag, die af en toe in me opkomt, zeker nu de maatregelen worden versoepeld en de zomer dichterbij komt. Gaat iedere Europeaan dit jaar op vakantie in eigen land? En specifieker, intelligenter misschien: gaat iedere Nederlander dit jaar op vakantie in zijn eigen provincie of regio? Of komen al die lieve, besmettelijke mensen uit het zuiden en westen, op andere momenten van harte welkom, nu met zijn allen naar het noorden, omdat het bij ons nog zo goed gaat en veilig voelt?

 Even namens alle noorderlingen: mogen wij dat hek alsnog?

Robs Dierendag

Rob heeft voor vandaag een uitdaging gedeeld en zijn lezers gevraagd ook bijdrages te leveren…daar werd al behoorlijk gehoor aan gegeven in zijn reacties maar Bea wijdde er een blog aan en ik volg Bea’s voorbeeld…

Fout:
Er schuilt een addertje onder het gras

Goed:
Bij de buren ligt een laddertje op het gras

Vurig betoog

Ergens op tv tijdens het zappen hoorde ik dat er: “zeer recentelijk een wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd” was waarin aangetoond werd dat roken psychische problemen zou veroorzaken, dan wel indien al aanwezig, zou versterken / vergroten… ach gosj, zucht, weer een stok om de paria mee te slaan, de vorige werken kennelijk niet goed genoeg… was mijn volgende gedachte, het verbaasde me dus ook niet dat constateren, toen ik op internet op zoek ging naar dit onderzoek, dat het om een onderzoek uit 2002 (2 0 0 2 !!!!) bleek te gaan.

Ten eerste: Een wetenschappelijk onderzoek toont aan … sorry hoor maar wie gelooft dat nog tegenwoordig? En daarbij, welke gemiddelde burger is in staat om zo’n onderzoek te lezen, te begrijpen en zelf na te testen of de conclusies wel of niet op waarheid berusten of die waarheid weergeven die bepaalde groepen graag als waarheid willen aantonen? Ook hier speelt corruptie een grote rol en gaat het maar om één ding, zakken vullen met het slijk der aarde.

Man en ik roken… altijd al, al vanaf onze jeugd, vanaf toen het nog stoer was sak mar segguh.

Ik rook niet als ik in mijn EIGEN auto mensen bij me heb die niet roken, het vies vinden of wat ook maar.
Ik rook niet als ik bij iemand in diens auto zit die zelf niet rookt.
Ik rook niet in restaurants of welk ander overdekt gebouw dan ook.
Ik rook niet in het openbaar op plekken waar het niet toegestaan is.
IK ZEIK NIET DE NIET-ROKERS AF, NOOIT!
Ik rook minder of niet als ik in gezelschap ben van mensen die er niet tegen kunnen

“Iedereen” is er tegenwoordig mee bezig om mij en mijn familie (de rokers dus) als paria te behandelen en het pariaschap zoveel mogelijk uit te breiden en te vergroten. Een zekere dierentuin in ons land maakte het park rookvrij onder het mom van: ‘gezonde omgeving voor de dieren en alle bezoekers’. Klinkt goed toch? Ja klinkt goed maar is NIET de waarheid. De waarheid is dat het om de klinkende munt draait. De gemeente waarin die dierentuin zich bevindt heeft het afgedongen: of rookvrij en subsidie ontvangen of niet rookvrij en dus subsidie mislopen.

Tegenover de sigaret en een grote groep die dat wil verbieden met alle mogelijke middelen staat de alcoholreclame. Je kunt geen media open zetten, tv of wat ook, of reclame voor die bagger komt voorbij.

Ik heb nog nooit iets gezien of gehoord van moeders die met kinderen naar blijf-van-mijn-lijf-huizen vluchtten omdat vader een sigaretje rookte
Ik heb nog nooit op een kerkhof een graf gezien van iemand die doodgereden werd omdat de ongeluk-veroorzaker met een sigaret achter het stuur stapte
Ik heb nog nooit klappen gehad van mijn vader noch mijn moeder omdat zij rookten
Ik heb nog nooit ruzie met man gehad omdat hij een sigaret rookte
Ik ben nog nooit lastig gevallen door iemand die rookwaar genuttigd had
Ik ben nog nooit verkracht door iemand die onder invloed stond van een grote hoeveelheid genuttigde rookwaar
Ik heb ook nog nooit in een ziekenhuis een patiënt getroffen die schade opgelopen had door fysiek contact met een roker
Ik heb tussen de klasgenootjes van mijn dochter en zoon geen andere jongetjes en meisjes gezien die bont gemept waren door een rokende vader of moeder
Ik heb tussen de vaders en moeders rondom dat schoolplein bij het wachten op zoons en dochters ook geen vaders of moeders gezien die zichtbare gevolgen droegen van een rokende partner
Ik heb nog nooit gehoord van een Rook-advocaat om vechtende echtelieden goed bij een scheiding te begeleiden omdat de één wel en de ander niet rookt

Vervang je in 10 bovenstaande regels het roken door het drinken van alcohol… is het allemaal van toepassing op mij… en ook op jou als hoop ik oprecht met heel mijn hart dat punten 5 en 6 ook dan nog NIET op jou van toepassing zullen zijn.

Kortom… de betutteling in onze maatschappij neemt steeds belachelijker wordende vormen aan. Er zijn onderhand voorbeelden te over om te benoemen en te beschrijven. Wanneer gaan wij als individu nu eens e.i.n.d.e.l.i.j.k. met zijn allen op de barricaden om het leven weer enigszins leuk te maken, enigszins leefbaar?!?! Of vinden we het allemaal oké dat we als onderdanen van een stel randdebielen maar als domme schapen achter elkaar aan moeten hobbelen en alles wat men ons voorkauwt accepteren als ‘perfect’. Zijn wij nog mensen met zelfstandig denkvermogen en rechten of zijn we slechts onverhoopt levende wezens die zich maar op 1 ding moeten focussen, namelijk gehoorzamen aan de meest idiote en onvoorstelbare, vooral onmenselijk, plichten?

PS… zoals gezegd… ik ben 20+, ruim zelfs, ik weet dat roken ongezond is maar ik doe het toch, ik vind het lekker!!!

 

Hoe zit het nou eigenlijk?

Eenmaal geboren, of tegenwoordig zelfs al nog tijdens je ontwikkeling in je moeders buik… dat is al eeuwen zo en ondanks alle voortgeschreden technieken tot dusver is het nog steeds 100% onmogelijk om te ontstaan en ontwikkelen in de buik van je vader… is vanaf het allereerste moment zichtbaar welk geslacht je hebt, of niet.
Na korte tijd ‘moet’ je naar school en ben je gewild of niet de rest van je leven bezig met leren. Eén van de dingen die je leert is taal, een onmisbaar iets in ieders leven. Je leert dus ook wat woorden betekenen. Je gaat er niet van uit dat de betekenis van woorden zal wijzigen, én toch zul je je geconfronteerd zien met juist dát feit.
Woorden krijgen zo ook een andere lading, van of positief naar negatief of andersom, “goed – kwaad” bijvoorbeeld. Afhankelijk van welke gebeurtenissen plaatsvinden spreekt die eigen ervaring een woordje mee en wijzigen ook interpretaties van woorden.

Een woord dat de laatste tijd opspeelt is “genderneutraal”. Een woord dat bij mij sinds enige tijd enorme irritatie opwekt maar dat heb ik H I E R al wel duidelijk gemaakt geloof ik. Waarom wij accepteren dat woorden een totaal andere betekenis krijgen is iets dat ik met mijn boerenverstand niet begrijp maar dat ligt uiteraard alleen maar aan mijzelf, mijn intelligentieniveau is daarvoor simpelweg te laag.

Het woord “Genderneutraal”… betekende, voor zover ik altijd heb geleerd, dat een levend wezen over kenmerken van zowel het vrouwelijke als het mannelijke geslacht beschikt. Met andere woorden; als levend wezen heb je dus 3 mogelijkheden: of je hebt alleen de vrouwelijke kenmerken, of alleen de mannelijke of allebei. Er bestaat, zoals mij ooit geleerd is, géén levend wezen dat met 0 kenmerken geboren wordt.

(Waarom er dan zoveel mensen over drammen is me een raadsel maar óók dat is natuurlijk te wijten aan mijn domheid…)

Ik ben er maar ‘even’ ingedoken… dusdanige rug- & gewrichtsproblemen hebben heeft ook best wel eens voordelen hoor maar dat terzijde… ik had de tijd immers wel de afgelopen weken toen ik vele uren (en nog) aan de bank gekluisterd was?!

22 augustus jl overleed de 11-jarige Hasana in ‘mijn’ park. Nou is ‘mijn’ park al in alle opzichten uniek én dat werd bij de autopsie nog eens weer extra bewezen. Wat bleek namelijk? Hasana bleek genderneutraal… althans in de betekenis van het woord zoals ik dat vroeger heb geleerd. Daarmee is zij de enige nijlpaard ter wereld (voor zover bekend) die onder die noemer valt. Men heeft altijd gedacht dat zij een koe was vanwege haar uiterlijk en gedrag maar zij bleek niet over een baarmoeder en eierstokken te beschikken maar over testikels en een penis terwijl zij aan de buitenkant een vulva had.

Mijn zoektocht naar meer uitleg over het woord in kwestie bevestigde wat ik al wist… of moet ik nu zeggen; wat mij ooit ‘fout’ (wat betekent fout eigenlijk écht?) is aangeleerd? of; wat mijn te laag intelligentieniveau niet kan bevatten noch (h)erkennen als fout? Hoe dan ook… dat wat ik aan uitleg vond was wat ik al beschreef in de 2e alinea; namelijk een levend wezen dat beschikt over kenmerken van zowel mannelijk als vrouwelijk geslacht.

De dierenarts van ‘mijn’ park bevestigde dat ook trouwens (is die ook dom dan?)
Genderneutraliteit komt bij dieren zelden voor… de dieren waarvan het bekend is zijn de koeien, een koe heet in zo’n geval Kween.

Over niet al te lange tijd hoop ik 57 te worden… normaliter zou dat betekenen dat ik nog wel jaartjes te gaan heb, al zegt dat uiteraard niets over mijn leeftijd op het moment dat ik van hier beneden naar daar boven zal mogen afreizen. Ik werd als vrouw geboren en zal ook als zodanig sterven, althans daar ga ik vanuit want er zal toch wel niet nog iets aan mijn lichaam veranderen als ik daartoe zelf niet het initiatief neem toch, al zijn de wonderen de wereld natuurlijk nog niet uit. Zo’n mannelijk slurfje is best wel handig want ik moet nog wel eens heel nodig op momenten dat ik geen vrouwelijke uitlaatplaats binnen handbereik heb, maar die onhandigheid heb ik al eeuwen geleden geaccepteerd en is absoluut geen reden om op een operatietafel te gaan liggen. Aan de buitenkant ben ik ook duidelijk een vrouw, aan de binnenkant maar half half want die hele fabriek is natuurlijk al in de jaren 90 steen voor steen afgebroken en met de grond gelijk gemaakt, daar is inmiddels zoveel onkruid gegroeid dat niets van de oorspronkelijke staat nog terug te vinden is. Die onkruid bleek bij het laatste (dit jaar nog) onderzoek ook geen mannelijke kenmerken te vertonen dus een eventuele heropbouw van iets in die zin is daar (nog) niet begonnen, maar nogmaals; de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Ben je dom als je weigert mee te gaan met de massa en klakkeloos accepteert dat dingen die eens “A” betekenden voortaan “B” betekenen?
Ben je slim als je, zoals een paar randdebielen met de intelligentie van een uitgeknepen theezakje, hun gekrakeel onomstotelijk voor waarheid aanneemt?

Ik ben te dom om te begrijpen dat dat wat ik leer(de) zinloze informatie is…
Ik ben te slim om als een volgzaam schaap over de dam te lopen.

Ik ben vrouw, niet genderneutraal, ik ben mezelf, ik ben wie ik kan en mag zijn, dat kan niemand anders, alleen ikzelf!

Ik hou van vrouwen, ik hou van mannen, ik hou van genderneutralen… het maakt mij allemaal niets uit over welke geslachtskenmerken jij wel of niet beschikt. Het enige dat ik van waarde vindt en waar ik groot belang aan hecht is dat jij mens bent die vanuit zijn hart leeft om noch een ander noch zichzelf schade te berokkenen. Behoor jij tot die groep? Voel je dan vooral ♥-elijk welkom bij mij, ongeacht waar je me ook ontmoet!

♂ Man of ♀ Vrouw

In de waan van de hedendaagse dagen wil ik even wat dingen duidelijk maken zodat niemand van jullie ooit nog hoeft te twijfelen !

Ik ben een VROUW
Ik ontstond in de buik van een VROUW nadat een MAN er iets in had gespoten
Ik kreeg 1,5 jaar later een BROERTJE

Ik trouwde met een MAN die ook uit de buik van een VROUW kwam nadat een MAN er bij haar ook iets ingejaagd had.
HIJ kreeg 2 ZUSJES

Geen van onze BROER/ZUSSEN is homo dus hetero en getrouwd met VROUW/MANNEN en kregen ZONEN & DOCHTERS

IK ben VROUW genoeg om mijn MANNETJE te staan als ik met iets, dat mij niet zint, geconfronteerd word.
Mijn MAN is MAN genoeg om het huishouden te doen als ik het niet kan.
Ik ben VROUW genoeg om altijd gelakte nagels te hebben
IK ben VROUW te weinig om toeters en bellen aan mijn haar dan wel op mijn gezicht te smeren
Ik ben VROUW te weinig om me druk te maken om mijn gewicht / uiterlijk
Ik ben VROUW te weinig om een kast vol schoenen en tassen te hebben
Ik ben VROUW genoeg om niet bang te zijn voor de vuilste hh-klusjes
Mijn man is MAN genoeg om geen rokken of jurken te dragen, noch make-up
Ik ben VROUW genoeg om regelmatig (de) broeken aan te trekken
IK ben VROUW genoeg om niet aan mijn auto te gaan sleutelen en/of me met andere typische MANNEN-taken bezig te houden, mijn MAN is MAN genoeg om dát wel te doen/kunnen.
Ik ben VROUW genoeg om mijn emoties te tonen en die mijn handelwijze te laten bepalen en mijn weg uit te stippelen
Ik ben VROUW genoeg om MANNEN te benijden in geval het ‘nodig moeten’ én het niet hoeven menstrueren

Mijn MAN en ik mochten 6 keer in verwachting raken, allemaal in mijn buik en niet in de ZIJNE!
We kregen een DOCHTER en 6 jaar later een ZOON
Die DOCHTER trouwde met een MAN en zij kregen een ZOON
Die ZOON heeft een relatie met een VROUW

Hier lopen 6 dieren rond
Honden – 2 MANNEN
Katten – 4 MANNEN & 2 VROUWEN
Als onze veestapel aanvulling behoeft in de vorm van honden komen er REUEN=MANNETJES want ik wil pertinent geen TEEFJES-VROUWTJES

De enige genderneutrale wezens hier in huis zijn de vissen in het aquarium en de vlooien en vliegen die het hier reuzegezellig vinden want ondanks het feit dat wij allemaal MANNEN & VROUWEN zijn leven we met elkaar in harmonie en is er geen gezeik over wat mag of niet.

MAN en ik roken… daar waar wij als rokers niet welkom zijn… wordt aan ons niet verdiend, zijn wij niet welkom dan is onze klandizie dat ook niet.

Tot slot… Eind volgende maand of begin de maand daarop zal ik weer melding maken van het mooiste spel ooit dat betrekking heeft op het grootste JONGENS-MEISJES-MANNEN-VROUWEN-feest ooit… Het Sinterklaas Spel en alle ZWARTE PIETEN zijn van harte welkom, net als jij zolang jij maar bovenstaande zaken kunt handelen…

Mocht je mij willen veroordelen om dat wat hierboven staat….
Mocht je willen proberen mij te overtuigen van het feit dat genderneutraliteit écht noodzakelijk is…

Het kruisje rechtsboven sluit mijn blog… het staat je vrij te vertrekken en nooit meer terug te komen!!!

94

Al is het groepje dan in de loop der jaren kleiner geworden… Zijn verjaardag niet vieren is er niet bij.

Gisteren werd hij 94 en had hij zijn familie op bezoek… Vandaag was er een feestje voor zijn vriendinnen. Na wat telefoontjes over en weer had ik geregeld dat de dames vanochtend allemaal tegelijkertijd aankwamen op het gewenste tijdstip. Ondanks dat hij een prachtig appartement heeft vond ik toch niet handig om de dames in dat appartement te ontvangen en dat hoefde gelukkig ook niet want het tehuis waar hij nu woont wil maar wat graag het hun bewoners naar de zin maken en bieden dus ook diverse mogelijkheden om een feestje te vieren. Voor alles wordt dan gezorgd, koffie met gebak en een drankje, een tafel en wat al niet meer zij. Prima geregeld toch?!

92… 88… 82… 84… De dames in het rond van links naar rechts. Vroeger waren het echtparen die jaar in jaar uit bij elkaar woonden, allemaal vers getrouwd en aan het begin van hun levens. Er is een lange geschiedenis ontstaan en als je zo oud bent is er altijd wel veel te bepraten natuurlijk. Zeker als je geen buren meer van elkaar bent en niet meer zo gemakkelijk als vroeger even door de tuin naar de buren heen en weer wipt voor een babbeltje en een bakkie.

Zo zaten we dus met ons groepje aan een tafeltje gezellig bij te kletsen en nam ik op zeker moment de dames mee naar boven om het appartement te laten zien aan hen die nog niet op bezoek waren geweest. Het is allemaal niet zo eenvoudig als je slecht ter been bent en niet meer bij elkaar in de buurt woont, van zoveel afhankelijk bent etc. Gelukkig zijn er altijd wel welwillende mensen tot hulp bereid en alles lukte prima zoals hij (en ik voor hem) het graag wilde.
Het verliep allemaal prima en het was gezellig en de oude baas kan op zijn 94e terug kijken op een leuke ochtend met talloze opgehaalde herinneringen van vroeger ondanks het feit dat ik natuurlijk zo’n 60 jaar achter hen aanhobbel als het gaat om ‘gedeelde herinneringen’.

Hij woont er nu 2 maanden en is nog steeds niet gewend. De zorg is daar prima, zijn appartement is prachtig en heel ruim dus veel van zijn eigen spulletjes konden gelukkig mee verhuizen maar emotioneel is het toch wel een heel andere zaak. Als je heel je leven (nou ja, vanaf zijn midden 20 tot aan zijn ruim 93e) in 1 plaats hebt gewoond en dan naar een andere plaats moet omdat je niemand kent… en jouw vrienden allemaal ook beperkingen hebben en behoorlijk oud zijn en zich dus ook niet meer zo gemakkelijk kunnen verplaatsen is toch wel een aderlating die eenzaamheid in de hand werkt. Dat gaat me wel aan het hart maar ja wat kan ik doen? Onmachtig als je als ‘buitenstaander’ bent kun je nog zo veel willen en je uiterste best doen maar dat is maar halfhalf. Zijn enige wens kan simpelweg niet vervuld worden. Elke dag is er eentje, op zijn fysieke ongemakken na gaat het verder goed maar de eenzaamheid en de onvrede met de verhuizing hakken er wel in. Ik ben dus wel blij dat hij vandaag een leuke ochtend had ook al was dat extreem vermoeiend.

Voor alles is een 1e keer

Al weer vele weken geleden meldde Daphne ons aan voor de Night Walk in Emmen, die een week later zou zijn dan de Midnight Walk in Assen. De 1e wandeling werd de 2e editie en de 2e wandeling de 11e. Vorige week liepen we dus met zijn 3-en en 2 honden, gisteren liepen we met zijn r-en zonder honden.
Om 6 uur reed ik thuis weg en een dikke 3 kwartier later kreeg ik een bak leut van de helft van mijn Emmens duo. Weer even later werd Daphne daar door Bastiaan afgezet en staken we met zijn 2-tjes de weg over. (Op het moment is een bedrijf bezig in het huis van mijn jeugd om daar de compleet gestripte badkamer opnieuw te bouwen en mijn jeugd komt nu bij mijn Emmens duo dagelijks over de vloer om daar te douchen).
Op het plein was het nog rustig, de wandeling zou om 20.30 van start gaan en we hadden in het park afgesproken om 19.30 met Jacqueline en Richard, 2 ook net als wij, grote fans van het park die net als ik ook het park hun 2e thuis noemen. We troffen elkaar bij Travelers en toen we bediend waren van koffie en thee konden we gezellig kleppen om de tijd te doden, wat natuurlijk geen probleem was *glimlach*.
Even voor 20.30 stonden we op en opende ik mijn cameratas om de camera eruit te halen… wat bleek? Had ik er geen kaartje in gestopt, zelfs de vakjes in mijn cameratas waarin altijd reservekaartjes zitten, bleken leeg. Ieksssssssssssssss!! Dat gebeurt me nooit. Nou ja dát kan ik nu dus niet meer zeggen *grijns*. Gelukkig bood Richard uitkomst, die had al de hele dag in park gelopen omdat hij deel had genomen aan een fotocursus in het park en hij had wel reservekaartjes bij zich.
Eenmaal op het plein terug was het al druk en gezellig en stond een leuk bandje te spelen. Enkele minuten na 20.30 kwam het startsein en ging de groep op weg. Ik heb door de drukte aldaar niet kunnen zien noch horen wat de totale opbrengst voor de 5 goede doelen was maar dat mag de pret niet drukken. We liepen het park in en via Nortica pakten we het Meridianenpad en begaven ons richting Duale, Tweestryd 8-baan dus. Jacqueline paste op de tassen en de camera’s terwijl Richard, Daphne en ik de 8-baan in gingen.
Na een hele week heel mijn aandacht gefocust te hebben op het weer in de bewegingsmodus van mijn rug te krijgen nadat zaterdag mijn rug in het slot gesloten was en maandag mijn beide si-gewrichten ook, zelfs extra fysio had in geschakeld omdat ik deze wandeling persé wilde lopen… kon het gerammel van die 8-baan me niks schelen. ‘zeer doet het toch al dus dit kan er ook nog wel bij’ zei ik tegen Daphne toen ze me vroeg of het wel slim zou zijn die rit te doen en ja natuurlijk had ik de afgelopen dagen wel een buffer van pijnmedicatie opgebouwd dus ik vertrouwde erop dat ik het wel zou redden, terecht zoals achteraf bleek.
We liepen daarna langs Momma’s, langs de Savanne en de Bavianenara naar Kilima om vervolgens daar aan de zijkant naar de achterkant van het park te lopen. Daar waar het publiek nooit komt en dus nog een groot deel van het terrein braak ligt om in de toekomst te vullen bij uitbreidingsplannen van het park maar ook een deel van de grond in gebruik is als werkterrein, opslagruimtes, keukens, nachtverblijven, stallen, parkeerplaatsen voor personeel en wat al niet meer zij.
Daar werden we getrakteerd op een dansschow en daarna gingen we weer verder. Nou ken ik Emmen verder niet dus waar we allemaal geweest zijn kan ik je niet navertellen maar dat is ook verder niet belangrijk. Het was een leuke route met vele onderbrekingen en ook langs de route zaten her en der mensen op stoelen en banken om ons de wandelaars toe te juichen. We stapten vrolijk verder en hadden de grootste lol onderweg met wel regelmatig even pauzes ivm mijn conditie natuurlijk.

Op een bepaald punt in de route mochten we een gebouw in… bleek een oude melkfabriek te zijn die tegenwoordig in gebruik is als kunsthal waarin regelmatig tentoonstellingen worden gehouden. En op zeker moment stonden we voor een heel vreemde vogel. In koor riepen wij vieren: “Dáár is tie… de Layalaya-vogel” waarna we allen in de lach schoten en natuurlijk foto’s maakten. Nou zal jullie dat zo op het 1e oog niks zeggen, en al helemaal niet als je nog nooit in het park was. Het park kent 3 werelddelen en 1 daarvan is Jungola, waar zich ook de kas bevind. In de kas is het thema opgezet rondom Jungle Jim. Deze is met zijn vliegtuig neergestort en heeft overleefd en een leven in de Jungle opgebouwd. Waarom hij aan het vliegen was heeft alles te maken met zijn zoektocht naar de Layalayavogel, om die vogel draait ook zijn show die meermalen per dag gespeeld wordt door 4 verschillende entertainmentmedewerkers, Edgard, Wout, Eelco & Nick. Uiteraard heb ik de foto’s naar die heren gestuurd *glimlach*.
Verder maar weer.. en met de vele stops onderweg viel de groep al snel uit elkaar en hadden we alle ruimte om in rust op eigen tempo te wandelen. Het was natuurlijk prachtig weer en op zeker moment hoorden we geroezemoes en toen we de bocht om kwamen zagen we een terras waarop mensen zaten met koffie en lekkers. Dat was te verleidelijk om te negeren dus gingen wij ook naar binnen om een bakkie te halen, ook kocht ik og wat lekkers om mee naar huis te nemen; een Kwarkbrood. Nooit eerder geproefd maar eenmaal thuis wel en ik kan het je aanraden!
Weer een stuk later kwamen we uit op het plein voor de oude dierentuin waar hetzelfde bandje als in het begin weer zat te spelen. We babbelden nog even na en namen afscheid met de afspraak het volgend jaar weer te doen, waarna Daphne en ik terugliepen naar het huis van mijn Emmens duo om daar de auto in te stappen. Enkele minuten later zette ik Daphne voor haar eigen huis af en reed door. IK was wel heel moe en had ook best wel last maar ik kon ook concluderen dat het me reuze mee viel en dat mijn voorbereidingen deze week dus goed uitgepakt hadden. Blij dus dat ik deze wandeling niet had hoeven afzeggen, had het namelijk niet graag willen missen.
Wat de foto’s betreft… de kwaliteit ervan is supermager en eigenlijk had ik ze het liefst allemaal weggegooid maar omdat ze toch een indruk geven plaats ik ze toch maar. Dat de kwaliteit beneden peil is heeft 2 redenen. De 1e is dat ik sinds beign dit jaar een andere camera erbij heb. Die weegt beduidend minder en is dus veel handiger voor mij en ik ben tot dusver te lui geweest om uit te zoeken hoe het werkt met de instellingen dus altijd op de automatische piloot gefotografeerd. Omdat ik wel weet hoe het met mijn Nikon werkt én omdat je ‘s avonds niet op de automaat kunt fotograferen had ik dus die mee ipv mijn Sony. Door de fysieke ongemakken in combinatie met de buffer van de pijnstilling had ik niet 100% controle over mijn handen waardoor de foto’s dus veelal bewogen zijn. Ook had ik, bleek achteraf, de instellingen tóch niet helemaal goed staan want ze zijn te donker geworden helaas. En tja ik bewerkt mijn foto’s nooit, heb daar dus ook geen programma’s voor dus je ziet wat ik maakte als je de foto’s HIER bekijkt. Dat is dus ook de reden dat dit blogbericht maar één foto bevat in tegenstelling tot wat ik normaal doe.

Elke 40 seconden…

Vanavond hoorde ik op zeker moment een plof in de gang. De Asser Courant zou op de mat liggen, wist ik. Nou lees ik nooit kranten en kijk ik evenmin folders in maar deze keer wilde ik een uitzondering maken omdat ik wilde kijken of er iets in zou staan over de Midnight Walk van afgelopen vrijdag. Dat stond er inderdaad in maar voordat ik aan dat artikel toe was viel mij onderstaand artikel al op. En tja, weer zo’n ‘alles gebeurt met een reden’-moment-gevoel… dus fotografeerde ik het met de bedoeling er een blog aan te wijden.
Enerzijds omdat het een onderwerp is dat mij enorm raakt en anderzijds omdat ik, ook vandaag, hoe toevallig, toeval bestaat niet… met iemand sprak die mij van een drama vertelde. Vorige week heeft een jong iemand zich van het leven beroofd. Diens ouders waren gescheiden omdat één van beiden alcoholist is. Alsof dat nog niet erg genoeg is werd mij ook verteld dat dat gezin uit 6 personen bestaan heeft, vader en moeder en 4 kinderen. Van die 4 kinderen is er nu nog maar één over want 3 maanden geleden pleegde een ander kind uit dat gezin zelfmoord en een jaar geleden ook een van de 4 kinderen. DIT IS TOCH NIET TE BEVATTEN? (ik schrijf bewust heel geslachtloos om het zo anoniem mogelijk te houden!)

Verder in dat gesprek dat ik voerde kwam mijn verleden ter sprake. Een geheel logisch vervolg in dat gesprek want mijn gesprekspartner weet dat ik jarenlang geworsteld heb met die ene wens. Ik hoorde altijd om mij heen mensen die van dromen spraken, wensenlijstjes hadden, bucketlists of hoe men ze ook noemde. Velen ervan hadden zelfs een top-3 wensen oid, en ik snapte dat nooit. Ik had ze namelijk niet. Ik had maar één wens en het feit dat ik niet begreep hoe anderen zo’n lijst hadden, konden maken, al dan niet met een top-3 erin, maakte dat ik me nog eenzamer en onbegrepener voelde.

Je hoort mensen vaak zeggen: “iemand die dat doet is laf” & “Iemand die dat doet is egoïstisch” Ik kan zo nog wel een rij teksten opschrijven want de uitspraken zijn in aantal legio en al die uitspraken hebben één ding gemeen. Onnadenkendheid! Hoe kun je namelijk een oordeel vellen over iets als je zelf niet die hoge nood in je voelt, dag in dag uit, elke milliseconde van je bewustzijn. En toch heb ik nooit iemand die onnadenkendheid kwalijk genomen, integendeel zelfs. Als ik er zin in had om op zo’n uitspraak te reageren dan zei ik altijd: “Mag ik je heel hartelijk feliciteren?” Niet dat dát dan begrepen werd maar dat boeide me meestal niet. Soms lichtte ik het toe met “Je bent een rijk mens dat jij niet weet hoe het voelt om 24/7, dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, het leven als een té zware last en té pijnlijk ervaren. Ën ik gun je van harte toe dat je dat gevoel ook nooit zult leren kennen!”.

Ik hoop over 2 maanden 57 te worden en ik ben pas sinds een jaar of 3 verlost van die wens. Een wens die mijn leven vanaf heel jong, zeg maar gerust altijd, bepaald en beheerst heeft, ik kan niet beschrijven hoe boos ik op mezelf was als er weer een poging mislukte.

Een tijd terug sprak ik iemand die ik goed ken, iemand van wie ik weet dat die wens ook in die persoon leeft. Die persoon vertelde mij toen dat iemand in diens kring gezegd had dat het niet gedaan mocht worden omdat die persoon niet gemist kon worden. Daarna werd mij gevraagd wat ik van zo’n opmerking vond. Het antwoord dat ik gaf, was het enige dat ik oprecht geven kon: “het is jouw leven… jij bent de enige die het recht heeft te bepalen of het leefbaar is of niet. Als jij er een eind aan wilt maken omdat je jouw leven niet langer kunt noch wilt dragen, doe het dan! Natuurlijk zal ik je vreselijk gaan missen maar ik gun je met al mijn liefde de rust waarnaar jij zo verlangt en dat weegt veel zwaarder. Mijn liefde voor jou, noch mijn respect zullen daardoor verminderen of veranderen…”. Die persoon is er nog steeds, strijdt nog steeds elke seconde van het wakker en bewust van het leven, of beter gezegd de pijn ervan, zijn.

Elke 40 seconden wereldwijd… is de kop van mijn blogbericht alsmede de kop van dat krantenartikel.
Elke 40 seconden wereldwijd… is 86.400 seconden per dag, oftewel 2160 mensen die DAGELIJKS die definitief laatste stap zetten.
Die definitief laatste stap… die nooit en te nimmer een impulshandeling is, die zó ongelofelijk veel moed en doorzettingsvermogen vraagt…
Die definitief laatste stap waarop anno 2019 nog steeds een enorm zwaar taboe ligt…
Die definitief laatste stap die door velen verzwegen en genegeerd wordt uit schaamte, uit misplaatst schuldgevoel of uit wat dan ook…
Die definitief laatste stap, die ik zo goed begrijp.
Die definitief laatste stap… die ik niet meer wil zetten omdat ik sinds kort het leven omarm, niet omdat het moet, niet omdat het kan maar wel omdat ik het wil!

…..terwijl ik dit allemaal zo zit uit te tikken vraag ik me af of ik het moet publiceren of niet… het moet mij van het hart, dat is wel logisch, maar wat wil ik er verder mee dan? Dit is zo’n zwaar onderwerp, ik zou heel gemakkelijk iemand het hiermee erg moeilijk kunnen maken… én dat is natuurlijk wel het allerlaatste dat ik wil maar toch…. (ja ik ga zo meteen op de publicerenknop klikken)… Ik wil zo graag dat dit onderwerp nou eindelijk eens uit die taboesfeer komt en mensen er over praten met elkaar want dat kan zoveel doen! Elke 40 seconden, 2160 mensen per dag… het zou zomaar iemand uit jouw dierbare kring kunnen zijn…

Corry, Kakel, Plato, Ria

Dit blogbericht schrijf ik omdat ik het nodig vind al zou ik het liever niet doen, die twijfel of wel of niet… zoals men zegt, bij twijfel niet inhalen, pas ik vaak wel toe maar soms zijn er uitzonderingen, zoals nu…

Velen van jullie kennen Ria van en Kakel van https://kakelbont.freeweb.nl en Corry van https://corry1941.wordpress.com en Plato van https://platoonline.wordpress.com
Dit 4-tal blogde al vele jaren en bij ieder ervan was altijd wel iets te vinden dat je raken kon. De blog van Ria is uit de lucht sinds gisteren en de andere 3 niet (gelukkig). Al bloggen die andere 3 dan wel heel, heel, heel erg weinig. Het verminderde bloggen van dit 4-tal heeft één ding gemeen. Gezondheid. Een gouden goed zoals we dat noemen en waarvan we weten dat maar heel weinig mensen er echt over kunnen en mogen beschikken. Géén van die 4 bloggers kan momenteel ‘naar huis schrijven over’ hoe het met hun gaat dus vandaar dat ik hier maar even wat aandacht voor hen ga vragen.

Ik stuur dan ook met liefde een bosje zon naar:

Ria:
Gaat het al lang niet goed mee, net terug uit het ziekenhuis na zware longontsteking.

Kakel:
Die voelt zich waardeloos, letterlijk en figuurlijk.

Corry:
Heeft dagelijks enorm veel pijn. Ze moet hoognodig nieuwe heupen maar die krijgt ze niet omdat haar hart die operaties niet aankan. Morfine en andere pijnstillende zooi maakt haar nog zieker dus dat kan ze niet meer slikken.

Plato:
“Vliegt alleen maar laag door het ouder worden” … om het maar even bij zijn eigen woorden te houden.

Uiteraard ga ik niet adressen etc in dit blog openbaren maar ik heb ze wel.
Dusss als jullie iets willen doen om hen een hart onder de riem te steken, dan mogen jullie mij als doorgeefluik annex postbode gebruiken.

Mail mij in dat geval maar op melodymusic62@gmail.com en dan krijg je van mij mijn adres en dan zal ik het daarna wel doorsturen!

Waarom wel, waarom niet

Als wij ergens wat eten geven wij altijd een fooi. De ene keer wat meer dan de andere.

Met deze regel begint deze blogpost bij Joanne… en terwijl ik haar blogpost lees rijzen mij de haren ten berge als het ware. En nee dat ligt uiteraard niet aan Joanne!

Ik werk inmiddels al een aantal jaren niet meer, ook het vrijwilligerswerk staat momenteel op een extreem laag pitje. Simpelweg omdat ik er geen zin meer in heb, heb vanaf mijn 12e altijd gewerkt op diverse vlakken, betaald en onbetaald, me met ziel en zaligheid ingezet voor mens en dier, al dan niet in nood. Uiteraard binnen de *zegeningen* die mijn ziektebeelden me oplegden maar dat even terzijde.

Het onderwerp van Joannes post is “Fooi”.
Ik herinner me van vroeger hoe aan het einde van een dagreisje met een bus de pet rond ging om voor de chauffeur geld in te zamelen. Ik herinner me ook etentjes waarbij mijn tafelgenoten het vanzelfsprekend vonden de bediening fooi toe te kennen.
Inmiddels ben ik bijna 57 en constateerde ik tijdens het lezen bij Joanne die verbazing én irritatie weer die ik me van vroeger nog net zo vers herinner alsof het gisteren gebeurde.

Irritatie:
Omdat het als ‘normaal’ gezien werd en kennelijk nog steeds wordt… en ook van je verwacht wordt klaarblijkelijk, en in sommige gevallen je het ongenoegen van de ander merkt als je het niet doet, zelfs met toelichting van je motivatie indien daarom gevraagd wordt.

Verbazing:
In de tijd dat ik nog (betaald) werkte was ik werkzaam bij een bank en moest ik me elke dag weer uit de naad werken om het elke klant zo goed mogelijk naar de zin te maken. Ik werkte met zakelijke klanten die veel vermogen hadden en zoals vaak met ‘rijken’ die hebben eisen en schijt aan standaard regeltjes, om nog maar te zwijgen van beperkingen die systemen met zich meebrengen. Dus ook al wil je als werknemer wel die extra stap zetten, het is simpelweg onmogelijk omdat de systemen waarmee je werken moet hun grenzen hebben.
Als werknemer van welk bedrijf ook wordt je geacht je naar beste eer en geweten in te zetten, de beloning die daar tegenover staat is het salaris dat je aan het eind van de maand ontvangt en eventueel meer als je het geluk hebt dat je bij een bedrijf werkt, zoals ik toen, dat heel goede secundaire arbeidsvoorwaarden hanteert.
Ik heb nooit een “fooi” ontvangen, niet om gevraagd, niet verwacht ook, het kwam gewoonweg niet in mij op. Ten eerste omdat ik niet zo ben en ten tweede omdat het in mijn werk niet bestond. Ongeacht het feit dat ik jaar in jaar uit aan het eind van de werkdag mijn werk mee naar huis nam (onbetaald) en thuis verder werkte om de volgende ochtend met een schone lei te kunnen beginnen.
Ook heb ik jaar in jaar uit in het vrijwilligerswerk gezeten, zonder welke vorm van “fooi” dan ook. Het kostte mij niet alleen heel veel tijd maar ook heel veel energie. Ik ben niet een persoon die maar half werk levert, ik doe of iets zo goed mogelijk of ik begin er niet eens aan.

Waarom moet er verschil gemaakt worden tussen mensen die beloning voor hun arbeid krijgen?
waarom heeft één deel recht op “fooi” en het andere deel niet?
In de horeca bijvoorbeeld, de bediening aan jouw tafel krijgt “fooi” maar wat krijgt de kok in de keuken? Degene die ervoor zorgt dat het restaurant schoon is? Degene die ervoor zorgt dat het restaurant geen ‘nee’ moet verkopen als jij om een bepaald iets aan hapjes en drankjes vraagt? Degene die het terras veegt? Degene die de remsporen uit de wc-potten boent?

Iedereen mag anders denken (gelukkig) en daarnaar handelen zoals het hem het beste bevalt en voor diens gevoel goed is maar “fooi” zal niemand van mij ooit krijgen want ik vindt het je reinste onzin. Als ik in de supermarkt mijn boodschappen betaal geef ik ook geen “fooi” aan de kassamedewerker, of aan een vakkenvuller, of aan de leveranciers die die winkel bevoorraadden of de vrachtwagenchauffeurs die die winkel tig keer per dag aanrijden. Waar ook, waarvoor ook, ik betaal de vraagprijs en geen cent meer of minder.

De enige plek waar ik afding op de prijs is een rommelmarkt en oh ja ook op Marktplaats vertik ik het standaard de gevraagde prijs te betalen *glimlach*.