(On)begrijpelijk

Er gebeuren veel schokkende dingen in de wereld, dingen die ik soms niet soms wel kan begrijpen, afgezien van het feit dat ik me soms ook afvraag of ik het wel wil begrijpen. Vaak zelfs, spijt het me dat ik dingen wel begrijp en wens ik dat dat niet zo zou zijn….

Vanochtend vroeg in de auto met de radio aan hoorde ik in het nieuwsbericht dat Robin Williams overleden zou zijn en dat men zelfmoord als doodsoorzaak aanwijst. De eerste gedachte die me door het hoofd schoot, ‘Jij arme ziel, wat moet je diep hebben gezeten!’ Gevolgd door de gedachtes dat ik blij ben er nog te zijn maar me wel de diepte van het dal herinneren kan waarin ik ook slechts die wens als enige én zeer levendig in mij aanwezig wist. En dat dus ook hier wel weer uit blijkt dat ook al ben je nog zo succesvol, ook al verdien je nog zoveel geld…. dat dat dus minder zaligmakend is als dat wij ‘armeren’ soms wel eens denken.

De eerste film die ik me herinner met hem in een hoofdrol was Jumanji maar ook Awakenings, Peter Pan, Mrs. Doubtfire, Goodmorning Vietman, beide Night at the museum, beide Happy Feet…hebben door hem indruk op mij gemaakt, welke film eigenlijk niet, de lijst is eindeloos. Als ik een filmtitel niet aantrekkelijk vind kijk ik altijd naar de cast en als ik dan zijn naam zag staan zou ik de film gaan kijken. De komende tijd komen er nog een 5-tal films uit waarin hij een rol heeft…bizar dat je je dan moet realiseren dat hij er niet meer is. De lijst van ‘bekenden-zelfmoord is weer met een naam aangevuld, een bijzonder persoon in mijn ogen, wiens naam en stem- & lachgeluid ik niet zal vergeten.

R.I.P. Robin Williams

R.I.P. Christina

Marja

Wat kies je als er zoveel is om uit te kiezen en ook zo divers?
Gisteren overleed Christina Deutekom op 82 jarige leeftijd, een Grande Dame d’Opera in mijn ogen. Eén van de weinig sopranen ter wereld die de coloratuurtechniek tot in de puntjes beheerste. Een bekend voorbeeld van de coloratuur-zangtechnieken is Der Holle Rache uit de Zauberflote van Mozart. Uiteindelijk koos ik toch voor een opname van een concert in 1986 in Amsterdam, haar eerste concert na een ingrijpende hartoperatie, alwaar bleek dat die operatie geen invloed had gehad op haar zangkwaliteiten, al ging ze het daarna wel veel rustiger aan doen.

Tot Weder-Ziens!!

saskia1saskia2saskia3

Tekst namens Rene, Kelly & Jesse:
Vandaag om 16.00 uur is mijn vrouw, echtgenote,
moeder van onze kinderen Kelly en Jesse,
mijn vriendin, mijn meissie, mijn steun en toeverlaat,
mijn “allesie” … Saskia Gilbert overleden.

Het is niet te bevatten,
zo onwerkelijk terwijl we wisten
dat het zou komen.
Ze was moe, zo moe.
Het doet pijn, zo veel pijn.

Ze vroeg me vanmorgen nog
om dit bericht te plaatsen.
Ze vroeg me om een foto te
plaatsen die ze zelf heeft gemaakt.

Dat ze vrij mag zijn als een vlinder.

Een plekje in mijn hart, door jou ingenomen.

Dubbel, de emotie die mij nu verward.
Verdrietig doch dankbaar, aan jouw lijden is een eind gekomen.

Ik moet je nu laten gaan,
naar nu nog onbereikbare oorden.

Ten afscheid zal ik naast je staan,
vertaalt mijn emotie onuitspreekbare woorden.

Op de grens die ons vanaf nu tijdelijk scheidt,
waar aan beide kanten het licht toch straalt.

Waar nu verdrietige tranen worden geschreid,
die straks door mooie herinneren worden ingehaald.

Bedankt lieve Saskia voor wat je mij hebt gegeven,
dat we met een lach en een traan hebben gedeeld.

Vergeten zal ik jou nooit van mijn leven!
Tot weder-ziens, daar waar jouw lach nu mijn ziel streelt.

 

R.I.P. Dick van den Ende

dve
Vandaag (zondag 2 maart)
is bekend gemaakt dat op
23 februari
Dick van den Ende is overleden
op 88-jarige leeftijd.

Dick was de geestelijk vader van JEANS en ik heb vele malen het genoegen mogen hebben met hem te praten over de show want hij was, zeker in de beginperiode, bij heel veel voorstellingen aanwezig. De laatste paar jaren was dat minder vaak maar toch spraken we elkaar meestal wel eventjes als we elkaar in de foyer tegenkwamen.

Dankzij hem zijn vele jonge talenten ‘groot’ geworden omdat hij hen een springplank bood naar de theater- & musicalwereld. Wat mij altijd weer in hem opviel was zijn passie voor het complete gebeuren op de planken, niet alleen maar zang en dans maar ook belichting, kleding, make-up, mimiek.. het complete plaatje had zijn aandacht en passie. Ondanks dat het niet nodig was die passie in mij op te roepen wist hij dat toch altijd weer te vergroten op de één of andere manier.

Beste Dick, dank je wel voor wat je hebt gedaan maar ook voor het ‘raken’ van mijn muzikale snaren, keer op keer! Doe iedereen die reeds ‘daar’ is de groeten en organiseer maar weer met diezelfde passie en liefde een nieuwe springplank.

Aan alle nabestaanden wens ik licht en kracht toe dit verlies te dragen en een plekje te geven.

“De dood is niet het einde, het is slechts een pad dat we allemaal moeten gaan.”

In Memoriam

Zojuist ontving ik het afschuwelijke bericht dat Mart, de man van RIA vrijdagmiddag is overleden. Vanaf hier wil ik RIA en haar familie en vrienden alle sterkte en kracht toewensen om dit verlies te kunnen dragen!

PS..
Het adres van Ria zet ik natuurlijk niet hier neer. Mocht er onder jullie toch zijn die haar een kaartje willen sturen, mail mij dan maar op melodymusic62@gmail.com… dan krijg je mijn adres en zorg ik wel dat de kaartjes bij Ria zullen komen.

Radza Overleden

radza1

Eén van mijn meest favoriete dieren in Dierenpark Emmen was mannetjesolifant Radza….het raakt me dan ook enorm dat het dierenpark gisteren géén énkele andere optie meer had dan hem in te laten slapen.

Op de website van het dierenpark is hierover het volgende te lezen:
Olifant Radza is op dinsdagavond in Dierenpark Emmen geëuthanaseerd. Hij had al enige tijd last van pijnlijke voorpoten en begon steeds moeilijker te lopen. Röntgenfoto’s die van zijn voorpoten zijn gemaakt, gaven een duidelijk beeld van ernstige botontstekingen, waar de olifant veel pijn aan had. Om hem een lange pijnlijke lijdensweg te besparen, is besloten de olifant in te laten slapen.

Radza had al last van zijn voorpoten, toen hij vanuit Riga naar Emmen kwam. Door de regelmatige verzorging en behandeling waren de problemen redelijk onder controle. De laatste weken verergerden die en had de olifant duidelijk veel pijn. Het park heeft verschillende binnen- en buitenlandse deskundigen geraadpleegd, maar de foto’s maken duidelijk dat genezing niet meer mogelijk is. Radza is, zoals de wet dat voorschrijft, voor sectie overgebracht naar de diergeneeskundige faculteit van de universiteit van Utrecht.

Radza kwam in de eerste week van oktober 2003 vanuit de dierentuin van Riga in Letland naar Dierenpark Emmen. Om het transport te realiseren moest de grootste transportkist aangepast worden aan Radza’s reusachtige afmetingen. Hij was met een gewicht van ruim 7000 kilo de grootste en zwaarste Aziatische olifant in Europa.

Vanaf het begin was hij een vriendelijke, voor de verzorgers makkelijke olifant. Hij maakte dag en nacht deel uit van de kudde, ook als er een bevalling gaande was. Uitzonderlijk voor een volwassen mannetjesolifant. Radza heeft dan ook nooit gescheiden van de kudde gestaan op het aparte “bulleneiland” in Emmen. In Riga had hij al een dochter en daar kwamen vervolgens in Emmen nog eens 13 nakomelingen bij. In Emmen verblijven op dit moment nog dochter Shwe Zin en maar liefst 7 zonen in de leeftijd van nul tot vijf jaar. Twee volwassen vrouwelijke olifanten in Emmen zijn mogelijk nog drachtig van hem.
Radza was met zijn 47 jaar de op één na oudste olifantenstier in Europa.

Ondanks dat ik dit al enige tijd zag aankomen raakt het me toch nog als erg onverwachts. Even slikken is het wel, ben vaak alleen al voor hem naar het park gereden. Ik zal vast niet de enige zijn die hem in het park zal missen!!

Veel te jong, veel te vroeg

jannes

De afgelopen weken waren gevuld met zorgen, vooral bij schoondochter-in-spe en zoon omtrent Jannes, de vader van Daphne. Hij kreeg diverse problemen met zijn gezondheid en lag om de zoveel dagen een aantal dagen in een ziekenhuis. Men had vele scenario’s maar kon niet eenduidig stellen wat er nou precies mis was, dat het fout ging in de hersenen wist men al wel maar hoe en wat, kreeg men niet duidelijk.

Gisterenmorgen heeft een medewerker van een thuiszorginstelling hem gevonden onderaan de trap, bewusteloos en waar hij naar later bleek een aantal uren had gelegen. Hij is naar het UMCG gebracht en niet meer bij kennis geweest. Bastiaan en Daphne, maar ook andere familieleden hebben de hele dag in het ziekenhuis bij hem gezeten. Vanochtend is hij van de beademing afgehaald om te kijken of hij zelfstandig zou kunnen ademen, dat bleek niet het geval. Even voor tienen is hij overleden, amper 52 jaar.

Voor zover je van ‘mooi’ kunt praten in een afschuwelijke situatie als deze, ‘mooi’ dat hij een donorcodicil had en dat alles dat weer te gebruiken is nu uitgenomen wordt en hergebruikt. Geeft maar aan dat hij daar over had nagedacht en ook na zijn overlijden een goede daad wilde stellen!

Veel te jong nog, veel te vroeg ook, zijn kinderen zijn 20 en 16.. wij gaan hier onze uiterste best doen om Daphne zoveel mogelijk te ondersteunen en te helpen met het dragen van haar verlies.

Johan van Corry

Gisterenavond is Johan van Corry overleden na een hartinfarct eerder die dag nadat hij enkele weken geleden te horen kreeg inoperabele alvleesklierkanker te hebben.

Ik heb zojuist hiervan ook melding gemaakt op Corry’s log.

Vanaf hier wensen wij Corry en haar kinderen en kleinkinderen alle mogelijke sterkte om dit verlies te kunnen dragen.

Geloof kom je niet te boven
zonder te geloven
in het wonder om je heenHoop gaat ten onder
als je leeft zonder
het wonder om je heen

Liefde valt in duigen
als je niet kunt getuigen
van het wonder om je heen

Verwonder je
het wonder kan niet zonder je
geloof, hoop en liefde
om je heen

R.I.P. Loa

LOA

2013: 13 ongeluksgetal! 2013 is zo ons jaar niet!!!!
Moesten wij op 2 januari dit jaar Frodo laten inslapen, volgde op 1 februari dit jaar Lucky en moesten we vandaag Loa los laten. Gisterenavond na het uitlaten en het eten kroop hij apatisch bij mij op de bank. Toen ik even later naar bed ging was hij in tegenstelling tot anders niet naar boven te krijgen, eenmaal boven had hij het niet naar zijn zin en zo ging ik weer met hem naar beneden en besloot op de bank te blijven. De hele nacht wakker geweest, hij had het zo benauwd. Vanochtend kon hij niet meer staan en nog op mij liggend plaste hij mij er onder. Ik kijken welke dierenarts er dienst had over de paasdagen, godzijdank onze eigen. Ik kon Loa niet op de voeten krijgen dus haalde ik Bastiaan uit bed om met mij mee te gaan en Loa te dragen. Eenmaal binnen was onze dierenarts er niet gerust op, maakte een foto en die toonde een gezwel aan de milt die de hele buikholte vulde. Het enige mogelijke advies was hét advies waar ik het bangst voor was. En zo moest ik Loa laten gaan.

Vervolg “Oneerlijk”

Nadat ik het verhaal “Oneerlijk” had geschreven werd het een spannende tijd… Gisterenavond om 23.50 is de zoon van die meneer overleden, 1 maand en 4 dagen na het allereerste teken dat er iets niet in orde was! Geschokt kan ik niets anders dan meeleven met de familie, ondanks dat verder lijden hem bespaard is gebleven is dit een intens triest iets voor iemand van 55 jaar jong. Wens de familie en andere betrokkenen alle sterkte toe!

Oneerlijk

Met zijn linkerhand steunend op zijn rollator stond hij voor het raam en zwaaide de oude dame na die met haar rollator zich een weg probeerde te banen op het met veel sneeuw belegen voetpad. Voordat ze de bocht omging draaide ze nog 1x om en zwaaide naar hem, daarna verdween ze uit het zicht. Hij draaide zich om en ging naar de keuken, op het aanrecht stonden twee theeglazen en schoteltjes. Even eerder hadden ze samen aan de thee gezeten en ondertussen genoten van het samenzijn en de overheerlijke mergpijpen die hij bij het antieke bakkerijtje aan het eind van de straat had gekocht. Bij het afscheid nemen had ze hem een zoen op zijn wang gegeven, ‘hoe moeilijk het ook is lieve jongen, we moeten vasthouden aan het feit dat het leven goed is, daarin moeten we blijven geloven anders is het met ons gedaan’. Hij had met tranen in de ogen geknikt en na een laatste ‘wees voorzichtig, het is glad buiten’, de deur achter haar gesloten. Hij maakte de vaat aan de kant en nam weer plaats in zijn stoel voor het raam, pakte de krant en legde die op zijn schoot, van lezen kwam er niet veel, tranen welden op en langzaamaan werd de krant onleesbaarder door het vocht.

In gedachten ging hij terug in de tijd. Hoe hij en zijn vrouw jaren geleden hun vriendin troostten toen zij totaal onverwacht haar man verloor. Weer enige tijd later zij aan het graf stonden van haar schoonzoon die bij een noodlottig ongeval om het leven was gekomen, weer enige tijd later zich weer op een kerkhof bevonden om haar dochter te begraven. ‘Ach lieverd, wat mis ik je toch’, zei hij hardop terwijl hij naar de foto keek van waaraf zijn vrouw hem toe glimlachte. ‘Ik mis je nog elke dag’, zijn gedachten brachten hem naar de begraafplaats waar hij ruim 1,5 jaar geleden haar had moeten achterlaten. ‘Wat moet ik nu toch?’ sprak hij tegen de foto. Een antwoord zou hij niet krijgen dat besefte hij wel, doch in zijn hoofd klonk haar stem die hem zei: ‘niemand krijgt een leven zonder leed cadeau, we moeten er doorheen want erom heen is onmogelijk’.

Hij wendde zijn blik van de foto af, fluisterend, ‘je hebt gelijk lief kind, ik zal sterk zijn’. Door het raam naar buiten kijkend zag hij de sneeuw neerdwarrelen, de wereld leek verstild verstopt onder een witte deken. Wit, rein en puur, zo nieuw. In zijn hoofd klonk een melodie van een lied dat hij al jaren kende, ‘stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw’. De vriendin die hij eerder die middag had uitgezwaaid was een sterke vrouw, al het leed dat zij te verkroppen had gekregen was vele malen groter dan het leed dat hij en zijn vrouw te verwerken hadden gekregen. ‘Zij geeft ook niet op, dus ik mag dat ook niet doen, al is het nog zo moeilijk’, sprak hij zichzelf streng toe. Het was begin januari, tijdens het eerdere theedrinken hadden ze gesproken over de begrafenis van de 2e dochter van de vrouw die enkele weken eerder was overleden. Haar tweelingbroer had geweigerd zijn verjaardag te vieren en was enkele dagen bij moeder op bezoek geweest. Dat had de oude vrouw zeer goed gedaan al was er veelvuldig gesproken over het verlies. ‘Zij is sterk voor het ene kind dat ze nu nog heeft’ zei hij tegen zichzelf, ‘als zij dat kan, kan ik het toch zeker ook?’.

Hij, die na het overlijden van zijn vrouw alleen was achtergebleven, had 2 zoons, beide zoons hadden 3 zoons gekregen. De oudste zoon was jaren geleden gescheiden en had een nieuwe relatie sinds een jaar, had een nieuwe baan, met zijn kinderen ging het goed en hij was weer gelukkig. Zijn jongste zoon was ook gelukkig getrouwd en met diens zoons ging het ook goed. Het noodlot dat dat gezin 2 dagen na kerst had getroffen woog zwaar. Het was een zeer zware tijd, ze moesten er doorheen. De oude man prees zich gelukkig met de hechte band die hij met zijn kinderen en hun gezinnen had.
Het oude jaar was met een drama geëindigd en door de jaarwisseling heen getrokken. Zo, halverwege de maand januari, was er nog steeds geen duidelijkheid over hoe het aanwezige drama zich zou ontwikkelen. 2 dagen na kerst was de jongste zoon onwel geworden en bij een onderzoek in het ziekenhuis bleek heel zijn hoofd vol met tumoren te zitten. Hij had nooit klachten gehad dat was nog wel het engste aan het hele verhaal. De afgelopen dagen hadden tal van onderzoeken plaatsgevonden. Ze smachten allemaal naar duidelijkheid, het wachten daarop leek eeuwen te duren, zo voelde het althans wel. ‘Ik ga ermee naar bed en ik sta er weer mee op’ had hij tegen de oudere dame gezegd. Zij antwoordde, ‘niemand krijgt een leven zonder leed cadeau, wij moeten er doorheen want eromheen is onmogelijk!’. (UPDATE 30-1-13: OM 23.50 UUR IS DE ZOON GESTORVEN)

Hij draaide zijn hoofd weer om en keek nogmaals uit het raam, zag hoe buiten nog steeds ontelbare sneeuwvlokken neervielen. De wind speelde ermee en joeg het van de ene naar de andere kant van het plein. Hij legde de inmiddels volledig doorweekte krant op de verwarming, trok zijn schoenen en jas aan, deed handschoenen aan en een muts op en ging naar buiten. ‘Een frisse neus, even letterlijk uitwaaien zal me goed doen’. Even later zagen zijn buren hoe hij achter zijn rollator door de verse sneeuw ploegde. ‘Wat is het leven voor sommige mensen toch oneerlijk he, hopelijk krijgt hij gauw duidelijkheid en valt het met zoon allemaal reuze mee!’ zei buurman tegen buurvrouw, waarop zij antwoordde: ‘geluk en leed zijn nooit eerlijk verdeeld, het leven is oneerlijk!’.