Zo niet grap-

-(per-rutte-haus)-ig

Per Zondag 10 oktober 2020: 1 dag!!!

a) + 6.373 besmettingen

b) +    53 ziekenhuisopnames

c) +    17 overledenen.

 En tóch krijgen kerken ontheffingen van aantallen-regels…

En tóch worden boetes – strafbladaantekeningen geschrapt als een ‘voorbeeld’ zich misdraagt en daarover commotie ontstaat…. vervalt het schrappen zodra die commotie weer geluwd is

En tóch worden niet-opgeleide hulpverleners zoals BOA’s door hun werkgever NIET gesteund

En tóch worden  wel-opgeleide hulpverleners in de steek gelaten door hun werkgever

En tóch worden overal in Nederland illegale feesten gevierd en amper tot niet onderbroken / gestopt

 

En tóch worden overal in Nederland St. Maarten, Sinterklaas-intochten, en wat al niet aan activiteiten afgeblazen maar hoor je ‘slimme’ en ‘hoger
opgeleiden’ in hun functie van burgermeester zeggen dat men ‘grote carnavalsfestiviteiten tóch niet kan beheersen dus niet gaat controleren’
(Herinner ik me een Uotpie-droom of werden burgermeesters vroeger ook wel ‘burgervader – burgermoeder’ genoemd?
Leuk toch, merken dat het jouw vader/moeder geen moer kan schelen dat jij ziek wordt, anderen ziek maakt, mensen de dood injaagt…
Moord is al nauwelijks nog strafbaar en nu krijg je er zelfs een vrijbrief met uitdrukkelijke uitnodiging voor.

Tja ach… als jouw eigen gezondheid je compleet syberisch laat waarom zou je je dan druk maken
over die van een ander, ook al is die ander iemand die om jou geeft?!

 Etc. Etc. Etc. Etc. Etc.  IK VIND DIT ZÓ NÍÉT GRAPPIG !!! 

 

* ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * / * ~.~ * /

R.I.P. Guannito & Babyboom

Verdrietig nieuws vanuit Rimbula; Bruinkop Slingeraap Guannito is gisteren overleden.
Hij had een zeer ernstig herseninfarct gehad, waarvan hij niet zou herstellen. De dierenarts heeft toen in overleg met de dierverzorgers besloten hem in te laten slapen. Vlak daarna heeft de rest van de slingerapen de mogelijkheid gekregen om afscheid van Guannito te nemen, hij was sinds 1993 in Emmen en de fokman van de groep en werd 46 jaar, wat voor een slingeraap vrij oud is.

 

Verdriet en blijdschap staan soms dicht bij elkaar. Want na het verdrietige nieuws over de dood van slingeraap Guannito, hebben we ook heel fijn apennieuws! Bij de mantelbavianen in Serenga is een kleine babyboom. Inmiddels zijn daar namelijk vijf baviaantjes geboren, waarvan de jongste vannacht ter wereld kwam! 😍 Dierverzorgster Esther maakte deze foto vanmorgen, voordat de dieren naar buiten gingen.

 

FF Zwaaien

Weer naar jou zwaaien
Hemels Bakker Buschauffeur
Jouw cast vervoeren

Vijf jaar daar boven
‘t Is moeilijk te geloven
Tijd schept de kloven

Dag zal gaan komen
waarvan velen hier dromen.
Tranen die stromen,
gemis niet in te tomen
van hen, ons afgenomen.

Karel – 6 juli 1948 ~ † 30 juli 2015

Saskia – 6e

Bij elke Kleine Vos en/of Dagpauwoog die ik zag fladderde ze door mijn gedachten en stuurde ik “Heej Skattie, kus uit… -waar ik dan op dat moment ook maar was-” via mijn gsm terug. Die kleine dame, klein maar fijn en oersterk. Ik zie haar nog staan met 2 grote Deense Doggen,  Zep & Senna en Franse Basset Bo.
Saskia “Zepenco” geboren op 15 april 1964 mocht maar 50 jaar worden, vandaag 6 jaar geleden moesten René, Kelly & Jessie en wij haar los laten.
Saskia had haar ‘vertrek’ tot in de puntjes zelf geregeld, en ook de wijzes van afscheid nemen van hen die haar dierbaar waren was a la Saskia ingevuld. Op zekere dag reed ik van oost naar west en tijdens die rit bleef ik me maar afvragen hoe ons samenzijn zou verlopen want we wisten natuurlijk allemaal dat het de laatste keer ‘hier beneden’ zou zijn. Het werd een bijzonder fijne dag, we hebben enorm gelachen, tranen biggelden over de wangen terwijl we dubbel lagen van het schaterlachen. Saskia hield haar humor hoog! En ja natuurlijk stroomden ook verdrietige en onmachtige tranen. Zeker toen ze mij een doosje in de handen drukte dat ik pas thuis mocht uitpakken. Daarin bevond zich een zilveren hartje, dat tot op de dag van vandaag nog steeds aan de armband om mijn pols bungelt.
Bij elke Kleine Vos en/of Dagpauwoog die ik zie groet ik haar nog steeds maar ‘alleen’ in mijn gedachten want via mijn foon kan het al 6 jaar niet meer.
“Heej Skattie, vanaf hier benee naar jou daarboven, kus!”.

R.I.P. Henk

Henk heeft de lange en moeizame klim naar boven volbracht en de Bovenste Trede van de Levenstrap bereikt na 84 jaar, 1 maand en 3 dagen.

Lieve Riet, Ruud, Inge en kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, gecondoleerd, ik denk aan jullie, dikke knuffel vanaf hier!

(ps… ik geef uiteraard niet Riet haar adres af maar mochten jullie haar en haar familie iets willen stuen, laat het mij dan even weten, dan krijg je mijn adres en zorg ik dat Riet het krijgt.)

 

 

R.I.P Brego & Precious

 

Een ander tijdperk breekt aan… Een nieuwe rangorde moet (zal) gaan ontstaan…
Alles moet een plekje krijgen, letterlijk en figuurlijk.
Het is héél lang geleden dat we ‘maar’ 4 4-voetige huisdieren hadden dus ook voor ons is dit een nieuwe situatie.

Kortom… het is (bijna) goed zo….
Nog even wat brokken wegslikken en wennen aan de nieuwe samenstelling van onze veestapel.

R.I.P. Precious & Brego

 

Lees meer

Dag Klaas

 

Een bericht dat ik al een tijdje verwachtte kwam vanavond dan toch… 94 jaar, 6 maanden, 21 dagen oud.
Vorig zomer veranderde zijn leven radicaal toen zelfstandig wonen niet langer mogelijk bleek.  De verhuizing vond hij niks, heeft lang nodig gehad om te accepteren dat ‘dit’ zijn nieuwe, maar vooral ook laatste, stek was geworden.
Bezoeken kon en mocht ik hem niet de laatste weken, telefonisch contact was erg moeilijk omdat hij het allemaal niet meer begreep dus beeldbellen ging al helemaal niet. In het tehuis maakte de verpleging een rooster voor hun bewoners om met diens kinderen te beeldbellen, maar dat lukte bij hem niet. Vanavond dan overleed hij.
RIP Klaas!
Nu eindelijk rust, geen ‘gesjor en gesleep’ meer, wél eindelijk weer bij Dout, de liefde van je leven die we in 2011 gedag moesten zeggen en je zoon Dick die in 2014 volgen moest.
Vanaf hier zwaai ik je uit en ben ik blij dat je de rust hebt waaraan je zó toe was én dat verder lijden je bespaard is gebleven.

 

 

 

Karel

Vandaag 4 jaar geleden kwam het zó bevreesde bericht…
Jij was niet meer…

Nu 24 dagen geleden zou je 70 geworden zijn en had ik je met liefde een baal salmiaklolly’s overhandigd.

Ik wou dat er post-engelen waren dan zou ik je die baal laten bezorgen!

Ik mis do, tsjokke tút, dyn Marie.

Laat me troosten door Nigel, die dit speciaal voor jou zong:

Hoe ook? Dóórgaan! Toch?

Na een tijd van afnemende gezondheid en toenemende zorgen moest ik de keuze maken onze Noah in te laten slapen zoals ik hier beschreef. Van de 7 honden die wij tot dusver hadden was hij op 1 na die met de grootste problemen, althans volgens het asiel waar ik hem vandaan haalde. Van de 7 was hij wel verreweg de liefste, de zachtste en vooral de allergrootste clown die je je maar kunt voorstellen, veel ‘erger’ noch dan de raskenmerken beschrijven overigens. Alhoewel ik altijd ‘even’ behoorlijk van slag ben als ik weer eens zo’n beslissing heb moeten nemen hakte het er deze keer fors in.

Kerst 2007 ontmoette ik iemand die er gelijk met een stukje van mijn hart vandoor ging. Al vrij snel bleek die klik enorm groot te zijn. Alsof we elkaar al ons hele leven kenden. Met grote regelmaat hadden we zeer diepgaande gesprekken, vooral over de wil om te overleven. Hoe moedeloos we ons soms voelden, wat zin gaf, wat zinloos lees, wat ons telkens weer bemoedigde en de kracht gaf om door te gaan. Beiden hadden we te maken met een hoeveelheid aan diverse fysieke problematiek en al was hij dan niet gezegend met een mentale kwaal zoals ik, toch hadden ook zijn ziektebeelden een behoorlijke, groter dan hij wilde toegeven, impact op zijn bestaan. Uiteindelijk gaf hij mij gelijk toen ik dat met enige regelmaat herhaalde want immers, je kunt er niet omheen dat enorme fysieke problemen mentale impact tot gevolg hebben. Alhoewel er grote verschillen waren, waren we op veel fronten identiek. Soort van ‘kleine’ zus en ‘grote’ broer. We zagen elkaar regelmatig, spraken elkaar heel vaak en deelden vrijwel alles met elkaar.
Vorig jaar kelderde zijn gezondheid verder omlaag en moest er geopereerd worden. Die operatie echter werd telkens maar uitgesteld omdat de transplantatie om wisselende redenen nog geen doorgang kon vinden, veel van de redenen waren te belachelijk voor woorden, geheel logisch als je kijkt naar hoe afschuwelijk bar slecht het met onze gezondheidszorg gesteld staat als je niet buiten het ‘arbeidersmilieu’ valt. Uiteindelijk volgde er een hartinfarct en toen ging het ineens wel. Langzaam, heel langzaam, knapte hij een beetje op. De COPD werd steeds erger en er werden maatregelen genomen om de overlast daarvan zoveel mogelijk te beperken. Een aantal revalidatie-therapie-soorten ging van start en alhoewel dat extreem vermoeiend bleek vond hij het wel heel erg prettig om te doen want zijn conditie werd ietsjes beter en ook mentaal hielp hem het contact met lotgenoten.
In de nacht van 30 op 31 maart kreeg hij een hersenbloeding en aangezien er hier in de regio ‘geen bed vrij’ was (geweldig toch die gezondheidszorg van ons waarvoor we ons failliet betalen?) werd hij naar een ziekenhuis 2 uur verderop vervoerd. Men bracht hem in slaap en die slaap moest gaandeweg verdiept worden omdat men de koorts niet omlaag kon krijgen, zijn onrust niet kon wegnemen, laat staan positief beïnvloeden etc. Donderdag kreeg hij er een herseninfart overheen en vrijdagavond overleed hij, 71 jaar en 76 dagen jong. De belofte die hij mij hem een tijdje terug bij herhaling liet doen probeer ik nu gestand te doen maar het valt me zo onbeschrijflijk zwaar!

De donderdag van dat herseninfarct kreeg ik het bericht dat een goede kennis, totaal onverwacht, op 65-jarige leeftijd aan een hartstilstand was overleden. Ik was nog… al… in shock en dit maakte het nog erger!!

Ik voelde me al alsof er een goederentrein bij herhaling over me heen denderde en dat werd nog erger toen ik in een psychose schoot. De winst vanaf juni 2017 smolt als sneeuw voor de zon weg en ik ging onderuit. ‘Ineens’ kwam alle verlies van de afgelopen jaren, van heel mijn leven als ik even heel eerlijk mag zijn, in de volst mogelijke lading over me heen en ik was compleet radeloos, dagen van intens zwart volgden en het enige dat ik wilde was …niet-te-noemen-woord… want dan zou ik immers niet meer hoeven, niet meer kunnen ook, voelen?!

Terug bij af… opnieuw beginnen en de kleinste dingetjes weer heel bewust opzoeken om het licht terug te laten keren in de hoop dat ik het leven weer een heel klein ietsiepietsie ieniemienie btje leuk ga vinden. Hoe of ik dat moet doen weet ik natuurlijk wel maar de moed ontbreekt me volkomen. Gelukkig accepteren Anita en Daphne, maar ook Herman & Daniëlle, dát niet dus die slepen me om de beurt het huis uit, mee naar buiten, mee de zon in. Uiteraard in mijn 2e thuis. Ik krijg dan foto-uitdaging aangereikt en dat leidt dan tot focus en geeft me wat adem. Veel foto’s zijn bewogen want met natte ogen is scherpstellen minder makkelijk. Het dollen van de baby-leeuwtjes Zuna & Kimani, de olifantjes Mauk & Manoa en al het andere grut helpt wel telkens een beetje.

De lijfspreuk van die ‘grote broer’ was: “Alles heeft zijn tijd…” dáár probeer ik me nu maar aan op te trekken. Ook probeer ik heel bewust dankbaar te zijn, al kost dat nog zoveel moeite! Dankbaar voor het feit dat hij nu weer kán ademen… wat hij door die copd amper kon, 24/7 week in, week uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit, naar adem moeten happen, stel je dat eens voor?! Dankbaar voor het feit dat hij zichzelf niet langer over drempels hoeft geen te dwingen en niet meer lijdt onder alles dat hij door zijn beperkingen niet meer kon maar wel zo graag wilde. Eveneens ben ik ook intens verdrietig want ik mis hem en niet zo zuinig ook. Zijn vrouw en 5 + 5 kinderen, zijn 10 kleinkinderen waarvan de laatste 2 eind januari geboren waren en het 11e kleinkind dat ieder moment geboren kan worden, zijn 4-voetig maatje dat hem altijd op de voet volgde maar ook andere familieleden en zijn vriendenclub en vele anderen… voelen dit gemis ook.
Dankbaar wil ik zijn, ben ik, voor al die mooie herinneringen die ik met hem heb opgebouwd in de aflopen 10 jaar en 3,5 maand. Die nu de bron moeten zijn van acceptatie en kracht om die belofte aan hem in te kunnen vullen.

Dankbaar ben ik ook jullie… voor reacties, whats-apjes, mails, kaarten en bloemen;
dank jullie wel!