Ben er nog én weer

Vrijdag, 21-02-2020, 19.30…

2 dolle blaffend huilende 4-voeters kunnen het niet afwachten dat de sleutel omgedraaid is en de deur opengaat. Geen mens, hoe geliefd ook, begroet je zoals honden kunnen doen *glimlach*.

Hier belandde ik als eerste nadat de huisarts mij met een ambulance naar het ziekenhuis had laten brengen. Op de 1e hulp is het altijd een bedrijvigheid van jewelste en voor een patiënt vaak de plek van lange adem, wachten, wachten en nog eens wachten terwijl er ondertussen de ene na de andere witte (of welke kleur dan ook) jas binnen komt hobbelen en iets van je wil.

Al vrij snel werd wel duidelijk dat men niet gelijk antwoorden had, alles week af van het ‘normale’ (goh? normaal? bij mij? ehhh?). Zelfs in de omgeving van wat men verwachtte bij een binnengebracht iemand met de klachten die ik had… klopte er niks van, dus mocht ik niet weg. En werd dit mijn uitzicht voor onbepaalde tijd. De middag was inmiddels om en de lunch was er compleet bij ingeschoten… dat vond mijn maag niet prettig maar gelukkig hoefde zij niet al te lang ongeduldig te wachten want eenmaal op mijn nieuwe tijdelijke huisvesting kwam dit al snel binnen. Daarbij perfect rekening gehouden met aantekeningen in mijn dossier ivm intolerantie en allergie.

Toen kon het wachten beginnen… kans om me te vervelen kreeg ik niet want de ene na de andere persoon hobbelde mijn kamer in en uit. Soms verdwenen ze weer zonder mij en soms verdwenen ze uit de kamer mét mij. Tal van onderzoeken waren nodig en dat kon niet allemaal op de kamer die mij toebedeeld was. Lang verhaal kort… mijn longen zijn schoon, (goh, dat na 45 jaar roken en nu 4 maand niet meer) … Er ging van alles mis, ik heb werkelijk overal gaten en pleisters nu want hoe men ook zocht, mijn aders dachten overduidelijk allemaal “bekijk het, dit spelletje kennen we al, geen zin in, zoek het lekker zelf uit…” Uiteindelijk lukte het toch een katheterisatie uit te voeren. Allereerst ging men kijken of de in oktober geplaatste stents schoon waren, dat was gelukkig zo. Verder kijken… wat bleek uiteindelijk? In mijn hart zit een oerwoud aan kleine adertjes en die adertjes krampen dicht bij stress. Normaliter gaan ze weer open bij ontspanning maar als de stress te groot is dan blijven ze dus verkrampt dicht… en dus mijn ‘ervaringen’ van woensdag en de dagen ervoor afgegaan  plus puntje puntje puntje puntje

Na veel vijven en zessen hoorde ik dus vanavond om 18.15 dat ik naar huis mocht, (wel met een rits afspraken voor de komende tijd) mits ik eerst langs de apotheek zou gaan om een paar dozen pillen te halen. In ‘ons’ ziekenhuis zit schuin tegenover de apotheek het ziekenhuisrestaurant. Dus Anita en ik namen daar plaats terwijl man de apotheek bezocht met de recepten. Deze stresskip kan normaliter al écht niet in een apotheek staan wachten,  laat staan vandaag, man weet dat en aangezien hij alle engelengeduld verzameld in zich draagt doet hij dat soort zaken altijd. Anita en ik namen dus een capu-tje… En om 19.30 ongeveer plofte ik op de bank in comfortabele kleding.

Dank jullie wel lieve mensen voor de lieve berichten op het vorige blog, ik ga daar nog wel op reageren maar niet nu…

Ps…de operatie van man is afgelopen woensdag uiteraard gecanceld en naar een andere datum verhuisd.

Niet of wel… nog een keer

Ben ik, zoals elke dag de laatste 4 maanden, vanochtend aan het fietsen…,

….me nog steeds niet jofel voelend na het debacle van vrijdag, wordt ik minder lekker, dus maar naar huis.

‘Pilletjes onder de tong’ en even (??) geduld. Noo way … ipv beter werd het slechter. Dus man gebeld, die ging gelijk op weg naar huis. Huisarts gebeld die was er binnen 10 minuten. Weer een halfuur later lag ik al in de ambu. Vlak daarna op de 1e hulp.

Alle waarden sloegen fout uit… maar wat het nou precies was, wisten ze niet. Weer enkele uren later kreeg ik te horen dat ik niet op mocht staan, een kamer zou krijgen en mocht blijven logeren.
Joepieeeeee. De hoofdprijs, wie wil dat nou niet?!

Alle toeters en bellen gingen af, bij hen en bij mij maar ja, geen keus dus “overgeven aan” maar. Hordes witte jassen kwamen buurten. Ze wilden allemaal iets van me.

Wat is nu duidelijk:
Morgenochtend word ik hier in Assen gecatheteriseerd. Wat men dan ontdekt bepaalt de volgende stappen.
Hoogstwaarschijnlijk zal blijken (vlgs cardioloog) dat nogmaals gedotterd moet worden en dat mijn familie-stent uitbreiding zal krijgen.
Mocht ik echter geluk hebben (ik?? geluk???) dan krijg ik alleen maar te maken met medicatie-wijziging/toevoeging.

Kortom… als jullie me missen… Ik ben niet vissen maar….

Mag ik slaan?

Vroeg ik mijn spiegelbeeld gisteren

toen ik weer in het kleedhok stond en me van mijn bezweette kleding ontdeed en schone kleding aandeed terwijl ik probeerde tot rust te komen.

Rond 8.30 stapten we het ziekenhuis in Groningen in en na enig zoeken waren we op plek van bestemming, een agenda die de rest van de ochtend in beslag zou nemen. Op zeker moment was het dan zover dat ik meegenomen werd naar een andere ruimte alwaar men een mri zou uitvoeren.
Lig je dus op zo’n plank in zo’n buis met amper cm’s ruimte om je heen. Je hoort de gekste dingen en je moet de stem gehoorzamen. Die buis is erg lang en je kunt geen kant op, geen pretje als je redelijk claustrofobisch bent aangelegd.
Ik had op voorhand duidelijk kenbaar gemaakt dat ik niet alleen fysiek patiënt ben maar zeker ook mentale bagage bij me heb en dat men er dus niet vanuit moest gaan dat alles prima zou verlopen maar dat ik wel bereid was mijn best te doen.
“Geen enkel probleem… U krijgt een bal in de hand, als het niet meer gaat knijpt u in die bal en dan halen we u er gelijk uit…”
En ja hoor, alle ervaringen van 50 jaar ziekenhuisellende ten spijt was deze achterlijke koe wederom zo stom een witte jas op diens woord te geloven. (zucht, wanneer leer ik dat nou eens af?)
Ik waarschuwde op zeker moment verbaal dat het niet lang meer zou gaan… reactie was: als het niet gaat, knijpt u in de bal… Op zeker moment ging het écht niet meer dus kneep ik in die bal.  Geen reactie. Nogmaals knijpen – geen reactie dat herhaalde ik meermalen. Bij elke kneep ging er een alarmbel. De cardioloog en de andere witte jassen die eromheen stonden waren kennelijk stokdoof.
De paniek kreeg de overhand en tja dan is mijn taalgebruik iets minder netjes; toen klonk een stem: “wilt u eruit?” en ik antwoordde bevestigend er gebeurde even niets dus kneep ik weer in die bal, daarna werd de vraag nog 5x herhaald, mijn antwoorden werden steeds minder netjes. Mijn laatste antwoord was dat ze me er ‘nu’ uit moesten halen als ze niet wilden dat ik het hele ziekenhuis bij elkaar zou gillen en dat mri apparaat aan flarden zou trappen.
Op de toppen van mijn zenuwen, stromende tranen van én enorme paniek maar meer nog ontploffende woede om zoveel respectloos gedrag zat ik op een gegeven moment buiten die buis rechtop te trillen als een espenblad, en te hijgen als een oud paard want ik dacht werkelijk dat ik zou stikken door gebrek aan zuurstof, ik had geen lucht. Mijn borstkas stond op ontploffen.
Ik wilde opstaan om te vertrekken naar het hok met mijn kleding etc maar dat ging niet want ik duizelde dusdanig dat 2 witte jassen me vast moesten grijpen om te voorkomen dat ik onderuit zou gaan. Het duurde dus wel ‘even’ voordat ik weer bij man in de wachtkamer zat, waar hij mij koffie in de handen drukte terwijl wij wachtten op de volgende witte jassen-afspraak en ik hem, nog enigszins stotterend door emoties, kon vertellen wat er gebeurd was.
Er was een aantal cardiologen aan de orde gisterenmorgen en de laatste die ik zou ontmoeten moest een echo afnemen. Terwijl ik met haar meeliep zag ze wel aan me dat ik nogal onrustig was, toen we in de betreffende kamer binnen waren zijn we eerst gaan zitten en wilde ze dat ik zou vertellen waarom  ik zou onrustig was. Ik heb dus maar eventjes haarfijntjes uitgelegd dat patiënten meer zijn dan een zakje vel met inhoud. Dat het van essentieel belang is a) het dossier te kennen b) informatie te verstrekken die nodig is en c) dat het gebruik van een alarm-knijpbal door de  patiënt in het mri-apparaat niet vaker dan 1x ingedrukt zou moeten worden en dat dankzij mijn ervaring van ruim een half uur eerder ik niet meer half-claustrofobische klachten heb maar nu volledig en dat ik dus nooit meer, zelfs met goud toe nie, in een mri apparaat zou gaan liggen.  Een hartinfarct heeft impact…. op ieder mens…. niet alleen fysiek maar ook mentaal. Zeker op mensen die mentaal al een rugzak dragen, daar moet rekening mee gehouden worden…  Dat was zij wel met me eens dus ik hoop maar dat zij voortaan haar werk net iets anders zal uitvoeren maar ja ik ben natuurlijk niet het eerste nummertje dat zich ergens over beklaagt.
De komende week zit ik weer bij mijn eigen cardioloog hier in de stad en die zal het eea van mij te horen krijgen, ook heb ik inmiddels een vrachtlijst aan vragen dus hij kan zijn borst nat maken. En ik heb mezelf de opdracht gegeven alles te checken en dubbelchecken, niet weer de fout te maken een witte jas te vertrouwen, heb nu vaak genoeg de tol moeten betalen.
We waren om 14.30 thuis.. en de rest van de dag ben ik niet meer bijgekomen.
De nacht was drama met mega nachtmerries en dus kwam Anita me vandaag van de bank aftrekken en zette me in de auto, we zijn wat door de provincie gereden, hebben ergens lekker geluncht en ‘gewoon’ even genoten, relatief ontspannen.

Foto’s van vanmiddag:

 

 

 

 

 

 

 

 

Witte Jassen

Vorige week zag ik er dus een aantal en werd ik op diverse manieren ‘uitgezogen’.
“U moet maar zo denken: het is voor het goede doel…” zei de cardioloog toen ik opmerkte dat ik de ontmoetingen met witte jassen van divers allooi wel eventjes welletjes vond. Het kostte wel ff wat moeite om mijn lippen stijf op elkaar te houden en de vraag ‘welk doel dan?’ binnensmonds te houden om een gesprek van onbekende lengte daaropvolgend te voorkomen en de bijbehorende, logisch opdoemende, vragen te vermijden. Pech voor mij, naar aanleiding van het antwoord van die cardioloog, is dan wel dat ik voorlopig nog even niet van die witte jassen af ben.

Vorige week zat ik dus niet alleen een aantal keren in het ziekenhuis hier in de stad bij de cardioloog en zijn vriendjes & vriendinnetjes elders in het gebouw, maar moest ik ook weer naar een witte jas voor dieren. Vanyars oorproblematiek sinds Sinterklaas gaat maar niet over en om te voorkomen dat dat dier onnodig lang last heeft werden er nu rigoureusere zaken besproken omdat de ‘mildere’ zaken overduidelijk geen succes hadden geboekt. Kortom, met weer een forse aderlating via mijn bankpas en een aantal zakjes met pillen en een paar afspraken voor de komende weken (waarvan de rekening dus ook nog gaat komen *zucht*) kon ik de dierenartspraktijk weer verlaten. Moest in de praktijk wel effe met de billen bloot, spreekwoordelijk dan natuurlijk, want tja mijn dieren laten lijden wil ik absoluut niet maar als je geen doekoe hebt hoe los je dat dan op? Gelukkig sta ik bij de praktijk goed bekend en maakten ze er dus geen probleem van, pfeww in ieder geval is dat niet iets waarover ik me zorgen moet maken, al hoe zo’n hekel ik dan ook heb aan het hebben van schulden. Maar goed, voor mijn dieren heb ik dat uiteraard wel over!

Deze week én volgende week heb ik zowel in het WZA (Assen) als in het UMCG (Groningen) tal van afspraken staan. De cardiologen willen eerst alle uitslagen binnen hebben en met elkaar overleggen. Ook wordt onderzoek gedaan naar de psychosomatische kant van het hele verhaal. Mijn medicatie is deels gewijzigd en het lijkt erop dat die pil het beter doet dan zijn voorganger. De andere medicijnen moeten nog even wachten… pas als alle uitslagen bekend zijn en de heren / dames met elkaar overlegd hebben krijg ik duidelijkheid over hoe het dan verder moet. Afgezien van mijn mentale problematiek is het natuurlijk niet normaal dat ik te moe ben om zelfs maar van de bank af te stappen om naar de wc te gaan. Ik fiets elke dag zo’n 8-10 km, ik wandel elke dag 3-5 km en ik doe (deels) de huishouding omdat ik vind dat ik dat allang weer zou moeten kunnen. Ik eet gezond, 3x per dag, 99% lactose- & 90% glutenvrij, ik sport dus elke dag, ik rook nog steeds niet (!!!), ik slaap 10-12 uur per dag…. en toch voel ik me geen 57 maar 570 jaar oud bij wijze van spreken.
Sinds ik geen auto meer heb ben ik ook veel meer dan voorheen aan huis gekluisterd natuurlijk. Ik kan niet ad hoc op ieder moment dat het in mij opkomt, de auto in stappen en rijden naar waar ik op dat moment heen wil. Na 30 jaar geen auto meer is wel ff wennen. Nu ben ik dus afhankelijk van de fiets of van de tijden dat man niet werkt / thuis is en zijn auto dus door mij gebruikt kan worden. Op de fiets kom ik niet zo ver, alle zoo’s liggen ver buiten mijn fietszone. De auto staat in principe wel elke dag tot mijn beschikking maar 4 van de 10 dagen niet omdat mans werkrooster de auto tot halverwege de middag bezet zet of vanaf het middaguur de rest van de dag.
En dan heb ik de auto tot mijn beschikking… kan ik nog niet weg want ik ben vaak te moe om achter het stuur te stappen. Het moet wel verantwoord zijn immers. Op en neer Emmen inclusief rondje park red ik 9 van de 10x niet eens en dat is maar 48,3 km enkele reis. Man houdt niet van dierentuinen dus die krijg ik echt niet mee. Met de bus is het niet te doen dan ben ik een halve dag onderweg… andere dierentuinen zijn dus al helemaal geen optie momenteel als er niet iemand is die dienst wil doen als chauffeur.
Tijdens het fietsen, tijdens het wandelen, zelfs tijden het praten met mensen, moet ik af en toe stil staan om de tikker weer rustiger te krijgen, happend naar adem, tig keer per dag, dat alleen al is zo vermoeiend. Gelukkig zijn de kriebelhoestbuien wel over dus de ‘ik stik-momenten’ zijn zo goed als weg sinds een dikke week, dat scheelt al weer.
Dat ik écht hoop dat de witte jassen met iets zinvols voor de dag komen en mijn ‘hoe het gaat’ kunnen verbeteren naar een acceptabel niveau is wel logisch toch?

Volgende week zal ook man omringd worden door een groep witte jassen. Dat ging de afgelopen weken / maanden ook al met enige regelmaat. (In de zorg moet je alleszins een lange adem hebben…) Zijn 2e nieuwe knie, die vorig jaar januari geplaatst werd, heeft dan wel het pijnniveau verlaagd maar het ongemaksniveau niet. Zijn suiker is momenteel onder controle, zijn bloeddruk nu ook, zijn cholesterol ook maar daarvoor is wel een behoorlijk aantal stappen gezet. De witte jassen van volgende week gaan hem opereren aan zijn linkeroog. Na de staaroperaties aan beide ogen bleef hij problemen houden met het linkeroog. Tal van onderzoeken wezen niets uit. Daar nam hij genoegen mee, maar ik niet (goh?!). Uiteindelijk kwam er een andere oogarts aan te pas en die constateerde een soort van gezwel op het onderste ooglid. Dat gezwel bekrast het oog bij het knipperen… iets dat je gemiddeld 29.000x per dag doet… dus ja dat dat oog geïrriteerd is, is niet zo heel vreemd of wel dan?! Dat gezwel wordt dus volgende week weggenomen.

Zo hobbelen we dus heel wat af richting gebouwen waar je liever niet rond hobbelt (tenzij je er je geld moet verdienen natuurlijk)… het enige moment chauffeurt en begeleidt man mij en het andere moment zijn de rollen omgedraaid. Die witte jassen: het ligt niet aan de inhoud (in sommige gevallen althans), maar ik ben ze knap zat onderhand!!!

Baas (in) over

Al 50 jaar geleden bevochten vrouwen het recht om te zelf beslissen over wat er wel of niet gebeurde in hun buiken…  Anno 2020 is daar nog steeds niet zo heel veel in veranderd en hebben we nog steeds amper rechten, zeker als vrouw. Anno 2020 vechten we schouder aan schouder, ongeacht geslacht, voor het recht van zelf beslissen wat we wel of niet met het leven doen.

Een bepaald groepje in Den Haag vindt dat niemand recht op zelfbestemming heeft en dat zij als enige mogen bepalen dat het leven niet gestopt mag worden op een gewenst moment. Nee, je moet lijden tot je eraan bezwijkt. Wat dat aan mensonwaardigheid met zich mee brengt is niet van belang, evenmin als wat het doet met de dierbaren om zo iemand heen die mee moeten lijden met degene die smachtend op Magere Hein ligt te wachten.

Gelukkig stijgt het aantal stemmen tegen deze waanzin maar zijn het er helaas nóg stééds niet genoeg. Coöperatie Laatste Wil is een plek waar je informatie kunt vinden als jij een einde wilt maken aan jouw leven.

Nog steeds is euthanasie een omstreden iets… anderen bepalen nog steeds wanneer een leven zinvol is, waar men dat recht vandaan haalt is mij een raadsel overigens! Hoe arrogant, kortzichtig en bovenal stompzinnig moet je zijn om ook maar te denken dat jij in staat bent te kunnen bepalen of leven voor de ander levenswaardig is.  Wat voor gedachtegang heb jij als jij vindt dat jij beter dan wie ook kunt bepalen dat een arts strafbaar is en de gevangenis in zou moeten als die iemand helpt met het beëindigen van diens leven nadat die persoon, en de arts ook, aan alle wettelijk gestelde regeltjes van betutteling heeft voldaan?

Jij bent dus die mens die een ander met alle liefde opzadelt met onbeschrijfelijke ellende, jij bent de enige echte schuldige van de problemen waar machinisten tegenaan lopen als ze weer eens iemand op hun voorruiten zien ontploffen, oplopend ziekteverzuim onder hulpverleners die flarden van een mens bij elkaar moeten rapen die verspreid over 100-en meters spoorlijnen liggen, stijgende kostenposten in de zorg door psychiatrische problemen van mensen die uit die flarden een nabestaande moesten identificeren.   EN tal van andere problemen die door jouw ‘wijsheid’ ontstaan, in de stand gehouden worden, gepromoot en gestimuleerd worden.

Dat zoveel mensen liever niet die problemen zouden ondervinden….dat zoveel mensen jaar in jaar uit in, voor jou onvoorstelbaar, diepe ellende moeten ondergaan omdat er geen hulp is, geen oplossing is zonder dat ze anderen met onnoemelijke problemen opzadelen waarvan ze die schuld er niet bij kunnen/willen dragen… zou jou iets moeten duidelijk maken, maar nee, jij bent ziende blind en horende doof want jij en alleen jij hebt het recht te bepalen dat een ander zijn leven te mooi is om eruit te stappen.
Lekker makkelijk als je zelf totaal geen notie hebt van hoe zo iets is natuurlijk. Internet en bibliotheken vol met theorie dus ja jij hebt je lesje wel geleerd dus weet er alles van, toch?

Gelukkig is er een uitweg, die veel mensen al wisten te vinden en gebruiken.
a) Het is mogelijk om via de huisarts een euthanasieverklaring op te stellen… dit kan zowel voor ‘lichamelijk ondraaglijk lijden” als voor ‘psychisch ondraaglijk lijden’.
Gezien alle info over de Haagse betutteling is het 100% logisch en voorstelbaar dat je in mogelijkheid geen vertrouwen hebt want je wilt het immers niet op je geweten hebben dat jouw huisarts in de problemen komt naderhand?
Mocht a) dus niet jouw voorkeur hebben….
Dan heb je: 
b)
Google op Dark Web…
Eenmaal daar is zoekterm ‘zelfmoord’ voldoende om te vinden wat je nodig hebt om die laatste drempel over te gaan zonder dat je daarbij anderen in de problemen brengt.

Het is niet alleen onbeschrijflijk triest maar ook geen-woorden-voor-schandalig dat mensen uiteindelijk gedwongen worden die keuze te maken omdat we in een land leven waarin anderen zich het recht hebben toegeëigend om de teugels over onze levens in handen te houden.  Bij leven en niet-welzijn ben je het lustobject van een groepje machtswellustelingen.

En? Ken jij de weg naar het Dark Web al?
Ik wel!!!
Ik ben én blijf baas over mijn eigen leven!

1968

Uit dat jaar stamt de slogan ‘De politie is je beste vriend’.
In die context ben ik ook opgevoed… 2 deuren verderop woonde er namelijk eentje en als ik al het lef zou hebben gehad het gezag van mijn moeder te ondermijnen had zijn aanwezigheid (al dan niet daadwerkelijk op het moment zelf) mij wel angst ingeboezemd.
In dat jaar erop ging ik naar de Lagere School en bij mij in de klas zat een jongetje wiens vader politie agent was, gestationeerd in het politiebureau dat zich een dorp verderop bevond. Al snel wist ik wie die vader was want hij fietste heel vaak langs de school maar ook door de straat waarin ik woonde. Ik herinner me zijn gezicht nog alsof ik het gisteren nog zag. Zijn gestalte op die fiets, zijn stem en uiterlijk gezag. Niemand in ons dorp noemde hem bij de voornaam, die heb ik pas ‘ontdekt’ toen ik hem decennia later in mijn kerk ontmoette.

Zomer 1995
Ik was met een kennis in de stad Groningen aan het shoppen voor kraamcadeautjes. Op de roltrap van de V&D werden we beroofd. In no time zaten we op het politiebureau en ettelijke uren later kwam man ons halen. Mijn auto stond in een garage van mijn werkgever, daar kon ik zonder sleutels niet in. Eenmaal thuis allerlei zaken in gang gezet. Nieuwe huissleutels, andere sleutels vervangen en naar het gemeentehuis om nieuwe identiteitsbewijs en rijbewijs aan te vragen. Ik overlegde de aangifte en werd prompt geconfronteerd met forse boetes omdat ik documenten, die niet mijn eigendom waren, was verloren. De aangifte? Bewijs van beroving? Niet mijn schuld? Allemaal onzin, ik was ze verloren en dat was strafbaar dus boete. Op hoge poten terug naar het politiebureau, (ja toen was ik nog een beetje naïef)
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Oud & NIeuw 1997-1998
Ik belde de politie omdat iemand mijn auto opzettelijk had beschadigd. Ik wist ook wie het was, had het gezien immers. Ik moest maar langskomen en aangifte doen, dus dat deed ik zuchtend en steunend want waarvoor deed ik het eigenlijk, ik wist toch al wel dat ze niets zouden doen?!
Wat deed de politie voor het slachtoffer? —> Noppes. Nada. Niente.

Voorjaar 2000
Ik spendeerde talloze uren op het politiebureau om duidelijk te krijgen wat 2 pedofielen in ons dorp al dan niet met 1 van mijn kinderen en 24 klasgenootjes hadden uitgevroten. Dat weet ik 20 jaar later nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat de daders bekend hebben en dat ze vervolgens een paar dagen vastgezeten hebben en daarna vrijgelaten zijn met ieders een schadevergoeding van 15.000 gulden op zak en op kosten van de staat verhuisd zijn omdat men in ons dorp toch wel een hetze verwachtte ondanks het extreme gebod aan alle ouders van de 25 slachtoffers !!! die heren met rust te laten.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Herfst 2004
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Er was een blogger die ontdekt had waar ik woonde en waar mijn kinderen naar school gingen. Toen ik weigerde te doen wat hij wilde vlogen me de dreigingen om de oren.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Voorjaar 2005
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Iemand had zich vergrepen aan mijn dochter plus nog ettelijke andere meisjes. Die andere ouders zagen vanwege intimidatie af van aangifte. Ik niet. Dat was het begin van dreigementen, brandbrieven in de bus, dreigtelefoontjes, bij elke keer van huis weggaan achtervolgd worden én zoveel meer dat het er uiteindelijk toe leidde dat ik zwaar depressief werd, zelfmoordplannen ten uitvoer bracht en wij in oktober 2007, in het holst van de nacht vluchtend verhuisden en dus alles kwijtraakten aan familie, kennissen, vrijwilligerswerk, verenigingsleven en noem maar op. Slechts een paar vrienden bleven over.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Zomer 2010
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Er bleek gefraudeerd te zijn met onze hypotheek, wij konden niets bewijzen want wij hadden bij de verkoopactiviteiten vertrouwd op de notaris en de makelaar, ipv heel attent en zorgzaam alle kleine lettertjes te lezen enzovoort enzovoort enzovoort Tja jammer maar helaas pech pindakaas… en zo moest er een gat van 15.000 euro gevuld worden die wij niet hadden, hoe kom je aan zo’n bedrag als je een gezin van 4 bent met slechts 1 inkomen… lenen en bezuinigen.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Zomer 2011
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Een familielid had getracht een levensverzekering af te kopen door zich als iemand anders voor te doen. Gelukkig was de medewerker van ons verzekeringskantoor alert genoeg om ons te bellen en te vragen of dat wel klopte. Datzelfde familielid misbruikte mijn inloggegevens bij Ebay & Paypal. Dankzij het a-4-tje van de (door die drie instanties verplichte) aangifte kon financieel drama voorkomen worden. (tja ik vertrouw dus niemand, nooit meer, raar toch?)
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Aangifte doen is écht puur en alleen verspilling van moeite, energie en tijd! Dat ik het toch deed was écht alleen omdat het vereist was door de andere betrokken instanties. 

Nieuwsjaardag 2020
Halverwege de avond belde ik de politie omdat ik het vuurwerk zat was.
In de wet staat: ‘toegestaan op oudjaarsdag vanaf 18.00 tot nieuwjaarsmorgen 02.00 uur’ !!!
Ik werd onderbroken, afgesnauwd en de verbinding werd verbroken.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Handhaving… had in de jaren 60 en 70, toen ik naar school ging een andere betekenis dan dat het nu heeft. Slogans van toen betekenen nu ook totaal het tegenovergestelde van toen. In de tijd dat ik opgroeide, kreeg ik van mijn vader te horen wat goed/fout was. Hoe het zat met fatsoen, waarden en normen. Wat hoorde en wat niet hoorde. Dat het leven niet om mijn plezier draaide maar ik rekening diende te houden met mijn medemens en diens rechten. Mijn en Dijn. De plichten we die allemaal hadden. De wetten waaraan we ons dienden te houden en noem maar op… Ruim 55 jaar later, blijkt nog steeds dat mijn vader toen al gelijk had als hij zei dat de wereld verrot was. Dat alleen geld macht had. Dat wij altijd het onderspit zouden delven, dat je van een dubbeltje nooit een kwartje kon maken, maar er toch voor moesten blijven zorgen dat we onszelf recht in elke spiegel konden blijven aankijken. Dáár doe ik nog steeds mijn best voor maar het word wel steeds moeilijker, eerdaags is het onmogelijk voor de mens uit het eerbare deel van het ‘gewone-Nederlandse-mens-milieu’. Die mens die alleen maar uitgebuit wordt en in elke hoek teruggetrapt zolang hij blijft opstaan.

De politie… rijdt altijd te hard, snijdt, bumperkleeft én zit achter het stuur met een mobiele foon in de klauwen…dat mag allemaal en wij burgers mogen er niks van zeggen want zij zijn onderweg in hun werk en wij weten niet wat er aan de hand is. Dat wij niet weten wat er aan de hand is betekent simpelweg dat zij zich mogen misdragen terwijl ze burgers aanspreken op misgedrag.

En dan verwondert de politie (a la regering) zich nog steeds over het feit dat de gemiddelde burger geen respect toont, geen vertrouwen heeft etc….
Gohhhhhhhh waarom die burger dat nou toch doet snap ik éééééécccchhhhhhhttttttttt (niet).

En dán moet ik als burger vertrouwen in de politie hebben en in haar werkgever = regering???
D8 ut nie!!!
Vertrouwen bestaá’t alléén máár bij verdienste.