Sunay is verhuisd

Blijdorp -Rotterdam-

In de vroege ochtend van 20 augustus 2015 werd in Blijdorp
een olifantje geboren en het bulletje kreeg de naam Sunay.
Vader = Timber (-nu Wildlands- 13-2-1998 Blijdorp geboren)
Moeder = Bangka (Bljidorp en aldaar geboren 28-11-2000)

🐘 Olifantenbul Sunay is onderweg naar Zoo Refuge La Tanière in Frankrijk. Dit jaar is deze dierentuin gestart met de opvang van olifantenbullen in groepsverband als onderdeel van het Europese fokprogramma, dat door Blijdorp wordt gecoördineerd. In de natuur verlaten mannetjesolifanten de groep ook tijdens de puberteit, ze gaan dan alleen verder of sluiten zich aan bij een groep andere bullen.   ~ Lees HIER ~

 

 

Het zal Sunay in Frankrijk aan niks ontbreken want hij komt in een gloednieuw olifantenbedrijf. De Rotterdamse olifant krijgt in zijn bachelorpad gezelschap van een ander jong mannetje, Rajendra uit Keulen, en later ook nog van een derde jonge bul. “Onze Sunay kan zijn energie goed kwijt bij deze andere bullen”, zegt ex-verzorger Kasper Willebrandts, die met Sunay meereist naar Frankrijk en hem helpt om te acclimatiseren in zijn nieuwe thuisland.
Sunay laat in Blijdorp moeder Bangka, oma Irma en zusje Faya achter al is die laatste daar misschien niet zo rouwig om, zij was niet altijd gediend van Sunays puberale uitspattingen.
De overgebleven vrouwtjes in Blijdorp hebben sinds kort gezelschap van bul Fahim, dus zij hoeven het niet zonder testosteron te doen.

Trogge op ‘t Ol Stee

Bloggers ontmoeten is feest… een bijzonder feest, dat roep ik al jaren..  Bloggers opnieuw ontmoeten is dan nóg leuker, een nóg groter feestje. Dat laatstgenoemde feestje vierde ik vanmiddag. Het zou al eerder maar ja C hè. De huidige situatie in acht nemende en het feit dat we alle drie ( – ja écht, óók ik – ) weten hoe we ‘gezond verstand’ moeten toepassen… dus viel het besluit de nog zwevende afspraak toch maar op een datum te laten dalen, vandaag dus.

Man had middagdienst dus even na hem verliet ik het huis met camera in de hand en tufte ik naar Groningen. We zouden door het centrum… jaren was het mijn 5-daags wekelijks thuis omdat ik achter een raam op de Vismarkt werkte. (nee nu niet schrikken… ik ga geen rood lampje, die branden een paar straten zuidelijker *grijns*). En ja het is 2020, het laatste jaar dat ik op de Vismarkt werkte was ergens rond het Millennium. (we verlieten de Vismarkt op zeker moment, verhuisden naar de Emmasingel en ik verliet weer even later de stad om Veendam, Appingen/Delfzijl onveilig te gaan maken alvorens ik per 5 febr. 2005 de deur definitief achter mij sloot.

Ik had me al voorgenomen mijn scoot in de auto te laten en het lopend te gaan doen… en dan maar te kijken hoe ver ik zou komen al gelang naar hoe of het zou gaan. Blogger Peter met Lief zaten al op mij te wachten in het gebouw waar ik boven binnen kwam vanuit de parkeergarage. Die parkeergarage kende ik wel van ‘vroeger’ maar het gebouw erbovenop niet. Via een, sorry tel kwijtgeraakt, aantal roltrappen kwamen we op zeker moment op een dakterras uit, waar het net op dat moment begon te plensen, even wachten dus maar. Tussen meerdere buien door genoten we van zon en fijne temperatuur, buienradarapp is hartstikke handig. Terrasjes met parasollen etc ook 😉

Paar minuten later werden druppels kleiner en aangezien ik er niet afkerig van ben om druppels te voelen vallen ging ik op een gegeven moment voor de trap op naar het hoger gelegen terras waar Peter en lief zich bij mij voegden. Ik keek mijn ogen uit. De hoge glazen omheining maakte ‘leuke foto’s maken’ onmogelijk vanwege al die nattigheid maar zo over de stad heen kijken…dat was wel sensationeel, kan niet anders zeggen. Het hoogste punt dat ik ooit in de stad had gezien was vanaf het dakterras van de V&D en die was beduidend lager. (Nee, je raadt het goed, ik ben nog nooit de trappen van de Martinitoren bestegen.)

Het was best druk in de stad, ladingen studenten natuurlijk ook en toeristen nog, maar al met al is de 1,5 meter prima gelukt. We pakten een paar keer een terrasje en al keuvelend wandelend vloog de middag om. Onze ronde werd gecompleteerd toen we op het startpunt terug waren. Daar namen we hartelijk afscheid en zocht ik de auto op. Weer een dik half uur later werd ik op de parkeerplaats ondersteboven gelopen, althans het trio deed een poging toen ik de auto uit wilde stappen na het parkeren, blèrend en wel want ja hallo het was na vijven, -ze waren beledigd natuurlijk omdat ik te laat voor hun etenstijd was- .

Ik nam ze mee naar binnen, daar kwam nog een blonde krullenbol dartel op me af en hobbelde ook voor me uit naar de keuken in een luidruchtig hijgen alsof hij het blèren van trio kracht wilde bijzetten. Ik verzorgde hen dus eerst, maakte een bak leuk… en ruimde mijn troepies op en plukte het fotokaartje uit mijn camera.
Na een wandeling met Vanyar kon ik dan uiteindelijk op de bank ploffen en de foto’s bekijken, selecteren en uploaden. Eentje verdwijnde in het ronde archief en de rest belandde hier en in een album … klik maar op onderstaande foto als je het album wilt bekijken.

 

17 jaar ofzo niet meer daar geweest… sommige dingen waren er nog maar het meeste was voor mij compleet nieuw… wel genoot ik van het feit dat er kennelijk aandacht is voor ‘behoud van oud’ en het niet tegen de vlakte stort en vervangt… dat is ook wel eens anders geweest. Mjn voormalige (en favoriete) werkplek is nu de winkel van een keten dat je in elke stad vinden kunt waar je vooral inrichtingsspulletjes koopt… Dat ik in de jaren 90 echt niet bed8!
Het was een heerlijke middag, moeilijk en energierovend fysiek en mentaal, maar ik heb genoten en daar is natuurlijk vooral mijn gezelschap debet aan *glimlach*.

 

#Iets met kunst en werk- of toch luxepaarden

Al vele jaren ben ik fan van De Hulu, oftewel Beeldentuin Gees. Van deur tot deur is dat 61.6 km en als je ‘normaal’ rijd doe je er 40 minuten over. ‘Normaliter’ kom ik er 2x per jaar omdat ze een Lente-Zomer tentoonstelling hebben een een Herfst-Winter. 2019 was een uitzondering, ik was er maar 1x en wel op 22 juni (-190 foto’s).
Continue reading “#Iets met kunst en werk- of toch luxepaarden”

Vies? Stom hè? Vint woon lekker

Loop je in het bos, hoor je een stem zeggen ‘Vies hè?’
Bekjegauw als ik ben zeg ik grinnikend ‘Stom hè, vint woon lekker’.
Degene die mij aansprak was een dame van mijn leeftijd, compleet gehuld in een zwarte cape tot op haar enkels en een grote hoed op der hoofd en zo mogelijk haar nek alsnog compleet tussen de schouderbladen weggedoken. Ze grinnikte terug en zei ‘lust u wel pindakaas?’ waarna ze begon te schateren toen ze mijn gezicht van afgrijzen zag.
“Nee dat niet, maar dat ventje vergeet ik nooit en duikt in mijn hoofd op zodra ik iemand hoor zeggen ‘vies hè?’. We babbelden even verder in afwachting van het moment dat onze honden er klaar voor waren verder te gaan. Haar grote (bijna spier-)witte Golden Retriever reu en de mijne waren nog volop in gesprek.
Continue reading “Vies? Stom hè? Vint woon lekker”