Rustiger

Of ik vandaag in het park zou zijn was de vraag die mij via fb toekwam van een Oosterbuur die, net als ik, een abo heeft en vaak in het park vertoeft. “Was wel de bedoeling” was mijn antwoord en zo werd snel afgesproken elkaar te treffen en wist ik al dat er een leuke dag in het verschiet lag met een groep mensen die het altijd heel gezellig met elkaar hebben. Zo stond ik dus vanochtend al voor 9-en bij Anita met ronkende motor en een kleine 3 kwartier later, in constant vallende stortregen, plaatste ik mijn auto bij Herman & Daniëlle voor de deur, na een bakkie leut staken we de weg over om daar vervolgens het Duitse deel van onze groep, Jörg & Judith, in de Vlindertempel te begroeten. Er zijn wel veel vlinders momenteel maar niet in aantal soorten dus al snel stonden we weer buiten en liepen we langs de Agoeties en Doodshoofdaapjes richting de Jungolakas waar het na enige tijd de hoogste tijd werd voor koffie en stilling van knorrende magen.

Met Herman, Jörg & Judith daalde ik even de trappen af om de bedrijvigheid van het ‘kleine grut’ weer eens te aanschouwen:

We maakten ons op weg naar de uitgang om aldaar het Kompasplein over te steken naar de andere kant, Nortica dus. Al met al was het er nog steeds niet van gekomen om Anita de doorsteek te laten zien, laat staan doorlopen. Na de Pelsrobben en de Californische Zeeleeuwen kwamen we uit bij de Zeehonden, ook nog nieuw voor Anita, en alsof het dan zo moest zijn trakteerde Vitus ons op een klein showtje, hij had overduidelijk de grootste pret met een boei. Tyra zwom haar rondjes en nam geen deel aan Vitus’ spelerij.

Na een kijkje bij de meiden, waarvan Lale buiten beeld ergens vertoefde, zagen we Nela zoals gewoonlijk donderstralen in het water, lag Noordje even hogerop te slapen en was Lilly aan de wandel geslagen, daarbij goed in de gaten gehouden door een meeuw die we nog niet konden thuisbrengen. De zoektocht op Google leverde echter diverse antwoordmogelijkheden op dus welke meeuw het precies is kan ik niet zeggen. Het enige dat ik wel kan zeggen is dat ik deze meeuw vandaag voor het eerst ooit voor de lens kreeg.

Via de doorsteek dus door naar Serenga en de Nijlpaarden lieten zich boven niet zien dus togen we naar beneden, alwaar bleek dat ze kopaankop lagen te slapen. Verder dan maar langs de Nandu’s en Walibi’s naar de Leeuwen, ook daar was kennelijk ‘slaap’ de grote overheerser. Rondje met het lijf en dan zie je de Savanne voor je liggen, daarop was gelukkig wel voldoende bedrijvigheid te spotten maar ook enkele dieren in rust, de Impala-jonkies bijvoorbeeld.

Talrijke meters verder wachtte ons een verrassing, een aangename ook nog maar dat beseften we nog niet toen we de Impala’s fotografeerden. We wisten namelijk wel dat er Stokstaartjes geboren waren de afgelopen week, we wisten nog niet beter of het waren er 2. Toen ik 1 van de kleintjes spotte zoomde ik zover ik kon in en tot mijn verbazing telde ik 3 heel kleine snoetjes. 3? Ja 3! Het duurde dus ook wel eventjes voor we verder liepen.

Verder maar weer uiteindelijk want Anita was ondertussen erg benieuwd naar 1 van haar lievelingsdieren, de Nellies, en ja ook die had zij nog niet gezien want die zijn er nog maar een paar weken… ik hoopte stiekem dat ze niet in hun verblijf zouden liggen maar buiten rond zouden scharrelen en dat bleek uiteindelijk gelukkig ook het geval.

Inmiddels was het al weer de hoogste tijd voor leut dus namen we een tafel en een aantal stoelen in beslag op het terras bij Momma’s. Nou hadden we amper een paar druppels gehad sinds we het park in waren gelopen maar kennelijk had het slechte weer wel veel publiek op afstand gehouden en voor het eerst in vele weken was het lekker rustig in het park, ook dat is echt even genieten als ik dat zo mag zeggen. Na een lange pauze waarin ons de tranen over de wangen liepen van het lachen vanwege een hilarisch voorval… we zagen nl een meneer van zekere leeftijd (lees: oud) die wel heel erg jong gekleed was, vééééél te jong, en dat leidde tot diverse gedachtestromen die ons deden schateren om en om, als de één uitgelachen was begon de ander ineens weer te grinniken en zo ging het een tijdje door. Op zeker moment toch maar weer verder want de lucht werd een beetje te dreigend.

Zoek de verschillen boven en onder (boven is Struisvogel, onder in Nandu)

Eenmaal terug op het Kompasplein overlegden we even wat we zouden gaan doen… eigenlijk wilden we de Jungolakas nogmaals in want de 1e keer hadden we de Maki’s niet of nauwelijks gezien en de Vari’s ook niet, laat staan de Zonneral natuurlijk die sinds enkele dagen haar partner heeft gekregen. Dus hoppa die kant maar weer op. We hadden mazzel, Maki’s bij de vleet maar van de Vari’s geen spoor. De Vleerhonden vlogen wel af en aan en dat is altijd weer zo’n indrukwekkend gezicht dat zoiets alleen al het de moeite waard maakt de kas nog een keertje aan te doen. Herman en Daniëlle kozen voor de route van het tussenpad en Anita en ik gingen met de Duitsers het hoofdpad op richtings de Bruinkop Slingerapen

… tot mijn foon bliepte, whatsapp van Daniëlle: “Zonneral op het pad” dus hoppa wij rechtsomkeert ook naar het tussenpad. Daar klikten we alsof onze levens ervan af hingen want zo’n kans krijg je niet zo maar! Alle 6 hoopten we op het spreiden van de vleugels maar ja dat doen ze meestal alleen wanneer de zon schijnt en die was immers de grote afwezige?! Terwijl we daar zo stonden te klikken hoorden we ineens een megakabaal vanaf onze linkerkant komen… oftewel de uitgang-kant van de Jungolakas. Het geluid was onmiskenbaar van de Vari’s, en we wisten acuut dat die weer eens ontsnapt waren. Ontsnapt in de zin van ‘aan de wandel gegaan en hun terreinsgrenzen overschreden’.

Na een behoorlijke tijd nam ons geduld af en onze dorst toe dus zochten we het terras maar weer op en werd er koffie gehaald. Na een poosje gezellig kletsen had ik het wel gehad en Anita vond het ook wel welletjes. We namen afscheid van de 2 andere duo’s en maakten ons op weg naar de uitgang tot ik ineens iets zag bewegen ver boven me. Iets Zwart-Wits dat daar normaliter niet te zien is. Bij de Gibbons staat een hoog houten huis…. enkele meters verderop staat er nog zo’n huis. Ertussen hangt een klimbrug die verder door de kas gaat, voor de jeugd (groot en klein) om van bovenaf te kijken hoe alles in de kas eruit ziet… Op het dak van die touwbrug dus… liep 1 van de Vari’s heen en weer.

Verder op weg de kas uit, eenmaal buiten werden we nog even gedag gezegd door 2 “Gentle Giants”… May Ya Yee & Mekong. Als je op de foto van dit duo klikt open je het album met de overige foto’s, in totaal 130.

Ruim een uur later had ik inmiddels, wederom in constant vallende stortregens, de 54 km’s overbrugd, Anita thuis afgezet en kon ik mijn pootjes omhoog gooien en de flap op mijn schoot zetten om de foto’s te gaan bekijken, selecteren, weggooien, uploaden en dit blogbericht schrijven. Het is bijna 8 uur, man gaat straks de nachtdienst in en neemt mijn auto mee want de zijne heeft het begeven, geluk bij ongeluk, pas vanochtend toen hij na de nachtdienst bijna thuis was zonder de hulp nodig te hebben van de ANWB. Maandag maar de garage bellen, de mijne moet de komende week ook onder handen genomen worden dus ik kijk met blij gemoed (NOT!!!) de komende week tegemoet… Wél wens ik jullie uiteraard van harte een fijne zondag en een mooie komende week, we kunnen ons lol weer op want het (hoog-)-Zomerse weer met dito temperaturen komt weer terug.

Trio

Vandaag was het weer een ‘trio’-dag… Niet alleen in de afspraken die ik vandaag vervulde maar ook het (telkens wisselende) gezelschap waarin ik vertoefde. Vanochtend reed ik eerst naar Rolde om daar een bezoekje te brengen aan mijn maandagmeneer die sinds 2 weken, vandaag precies, in een verzorgingstehuis woont die zorgt levert die past bij de indicatie die men heeft afgegeven. Ja, als je maar geld hebt, kun je wel de zorg krijgen die je nodig hebt maar moet je wel bereid zijn om jouw (heel oude in dit geval, op 1 maand na 94) wortels in andere aarde dan die van je eigen woonplaats te steken… Dat dat niet zo maar gaat blijkt uit alles en voor ons als bezoek is het veelvuldig slikken omdat het zinloos is op alles te reageren want je kunt noch het verdriet noch de ergernissen wegnemen. Ik had hem wat lekkers mee genomen en een mooie bos rozen en dat vrolijkte hem wel op, gelukkig ken ik de oude baas onderhand goed genoeg om te weten waarmee ik hem kan plezieren *glimlach*.

Daarna tufte ik door naar Emmen om even later met mijn dierentuinduo de weg over te steken, alle drie niet zo heel fit dus alleen een Jungola-dag vandaag, zo bespraken we. Weliswaar met een grijs en een grinnik want ja we weten onderhand dat we nooit op voorhand weten wie we tegenkomen en hoe het dan verder gaat, meestal anders dan op voorhand gepland en het zou ons dus niet hoeven verbazen dat dat vandaag ook zou gebeuren.

Na een bakkie leut bij Travellers staken we het Kompasplein over en namen afslag Jungola, waarbij het bij de MonkeyMarket al erg druk bleek want tja de Doodshoofdaapjes waren buiten en gezien hun aandoenlijk uiterlijk hebben ze veel fans. Jammer dat dat uiterlijk zeer misleidend is maar ja dat is bij veel wilde dieren en niet wilde dieren zo. Het was overigens wel erg raar licht, door de dreigende wolken die overtrokken, de zon die heel hard haar best deed, de lichtere wolken met regenbuitjes en regenbuien erin… maakte het fotograferen niet zo heel simpel, ik moest bij thuiskomst dus ook een behoorlijk aantal naar het ronde archief verplaatsen, maar dat even ter zijde.

De Vleerhonden zijn bij ons alle drie zeer gewilde objecten voor onze lenzen, we kunnen het niet uitleggen, van van ons drieën maar intrigerend vinden we ze wel, dus ook vandaag weer het geluk dat een groot aantal allemaal redelijk dichtbij hing en we dus veel foto’s konden maken. Omdat het paringstijd van de Geco’s is hadden we die al een tijdje niet gespot maar op zeker moment spotte Herman “Stompie”, zoals wij hem gedoopt hebben. Dit jonkie van ongeveer een jaar geleden is zijn staart verloren, vandaar dus die naam. Mijn lens kan op verre afstand iets behoorlijk dichtbij halen en dat deed ik dan ook onder het mom van ‘beter een vage foto op afstand, dan geen foto vlakbij’… want ik weet maar al te goed hoe razendsnel ze in het groen kunnen verdwijnen als ze zich bedreigd voelen wanneer je (te) dichtbij komt. Gelukkig bleef Stompie zitten en vonden we even later ook Moeders op enkele meters afstand en konden we ze beiden van veel dichterbij ook fotograferen.

Hoogste tijd om het geknor uit onze buiken tot zwijgen te brengen. Het was superdruk dus het terras bij Rimbula was behoorlijk gevuld, we vonden gelukkig een tafeltje die we rap inpikten. Op enkele meters afstand ging een arm de lucht in en even later kreeg ons tafeltje meer gezelschap, die vervolgens een tijdje bij ons bleef en weer afscheid nam om zijn eigen weg te vervolgen. Even later hetzelfde verhaal maar dan een ander persoon. Na het eten moeten rokers roken, dus wij naar de uitgang en ja hoor, op het ‘strafbankje’ voegden zich al snel 2 andere fans bij ons, vader en zoon, die ook heel vaak samen in het park rondlopen en ook zij bleven een tijdlang bij ons ‘hangen’ voor zij hun eigen weg verder vervolgden.

Eenmaal de Olifantenbrug over zagen we Mekong bij de poort staan die dicht bleek. Nou staat gewoonlijk de kudde van 10 opgesplits in 2 delen, 1 deel binnen in de Olifantenvallei en 1 deel buiten in de Olifantendelta. De wisseling vindt meestal zo rond 14 a 14.15 plaats. Toen wij daar liepen was het nog maar 13.30 maar Mekong had overduidelijk geen zin meer aan het buitengebeuren en wilde naar binnen. Tot hij echter onze stemmen hoorde, hij draaide zich acuut om en zette de nodige stappen om ons te komen begroeten. 5 blije mensen natuurlijk!!

Eigenlijk wilden we daarna het park weer uit maar aangezien Vader en Zoon net als wij ook erg fan van de Leeuwen zijn besloten we toch nog even de Leeuwenberg op te zoeken. Bij de Prairiehondjes was het ook erg druk want ook zij hebben hetzelfde effect op mensen als de Doodshoofdaapjes. Bij de Leeuwen was het rustig, ze waren allemaal in dromenland op Tia na, zij was en bleef alert, zeker toen het begon te regenen. Zij keek even om zich heen alsof ze wilde kijken waar de rest van haar troep was en toen ze zag dat alles oké was legde zij ook haar hoofd weer neer en ging verder slapen.

Nog snel even een blik werpen in het verblijf van de Stokstaartjes want daar was afgelopen maandag eentje geboren, we hoopten die te spotten natuurlijk maar dat feestje ging niet door dus maakten we rechtsomkeer en zochten via de doorsteek naar Nortica de uitgang op, hier vingen we nog een glimp op van Lilly die heerlijk lag te slapen én schuilen in één van de duikers die op hun terrein verspreid liggen.

Weer een tijdje later nam ik afscheid van mijn duo en tufte naar de andere kant van de stad om een ander duo van mij op te zoeken, deze keer met een welkomstcadeautje in de tas voor Tricia. Onze jeugd is namelijk sinds gisteren ook eigenaar van een veestapel dat niet meer alleen uit zwemmers bestaat maar nu ook een 3-voeter heeft gekregen. Ze zijn het nog steeds niet samen eens over welke naam het diertje moet krijgen dus voorlopig houden ze nog even de naam aan die het diertje in de opvang al kreeg.

Weer een tijdje later had ik het wel gehad en nam ik afscheid en keerde huiswaarts. Het rare weer is best vermoeiend kan ik je zeggen, de verschillen in het licht waren behoorlijk vandaag en er waaide een forse wind die gaandeweg de dag toenam en aangezien ik zo’n kleine 3 kwartier moet rijden, voornamelijk door open vlaktes wilde ik wel zorgen dat ik veilig en wel thuis kwam. Dat lukte gelukkig prima en eenmaal thuis stortte het hier weer van de regen. Kortom, op de bank, pootjes omhoog, koffie en peuk, sd-in de pc en hoppakee aan de slag… met als gevolg dat de foto’s op de pc staan, online gezet zijn, dit blogbericht geschreven is… én jullie de overige foto’s (met de foto’s hierboven en hieronder in totaal 70) kunnen bekijken door op onderstaande foto van Tricia te klikken.

Hieperdepiep Shwe Zin

Rond 11 uur stond mijn taxi met Jan & Aly voor de deur, heerlijk om voor de verandering nu eens gereden te worden ipv zelf te moeten rijden, en zo tuften we gedrieën naar Emmen om ruim een uur later Herman & Daniëlle te treffen om gevijven verder te gaan. We begonnen in Jungola,  na uiteraard koffie bij Travelers, bij de Doodshoofdaapjes en de Agoeti’s.

Weer een tijd later liepen we de kas in terwijl we ondertussen onze gasten op van alles en nog wat wezen. Het was behoorlijk druk in het park maar dat zorgde niet voor overlast gelukkig.  Het was weer tijd om wat lekkers te nuttigen en dus zochten we een tafel op en zaten even later gezellig te babbelen op het terras van Rimbula.  De zon was er volop en dat leverde weer foto’s op van de Anolissen. We hoorden de Zoembawalijster jubelen maar zien was verhaal 2, gelukkig heeft Daniëlle ogen als een Arend dus na enig zoeken spotte zij het als eerste.

Veel vogels lieten zich echter niet zien, wat ik zelf wel jammer vond want ik had ze natuurlijk maar wat graag aan onze gasten voorgesteld. Via de andere kant weer naar buiten om bij Mr. Layos onze magen te vullen met heerlijke friet met topping naar keuze. Die er dan ook zeer smakelijk inviel waarna we weer verder gingen. Natuurlijk zochten, en vonden, we Jarige Jet en ook zij liet zich even fotograferen.

Op het Kompasplein namen we afscheid van H & D en keerden zij huiswaarts terwijl Jan, Aly en ik verder liepen en Nortica ingingen. We hadden mazzel in die zin dat de Sneewuilen zichtbaar waren en zich gewillig lieten fotograferen, bij de IJsberen was het soortgelijk zij het dan dat we geen 4 zagen maar ‘slechts’ 2. Is niet erg natuurlijk, beter iets dan niets niewaar? *glimlach*. Dat is één van de mooie aspecten aan mijn 2e thuis want als de dieren even geen zin hebben aan mensen kunnen ze ‘schuilen’ en zich onzichtbaar ergens plaatsen.

Na de doorsteek naar Serenga zochten we als eerste de Nijlpaarden op, die waren van bovenaf niet zichtbaar maar van onderaf gelukkig wel. Via de Nandu’s en de Walibi’s liepen we Animazia in zodat ik de gasten de aquaria kon laten zien met oa Zeeschildpadden en ander zwemmend grut. Via de Landschildpadden gingen we weer naar buiten en begaven we ons richten de Leeuwenberg. Enkele dames lieten zich wel zien, zo ook de beide welpen maar van de man van de groep was niets zichtbaar. Ze lagen bijna allemaal te slapen, waarom ook niet, lekker in de zon, dus maffen maar toch? In de Bavianenarena was het redelijk rustig, er heerste vrede en er werd veel gevlooid… de jeugd haalde uiteraard ondertussen kattenkwaad uit.

Ook de truck werd natuurlijk niet overgeslagen en tijdens dat ritje fotografeerden we natuurlijk de dieren om ons heen die op de Savanne liepen. Ook hier rust en vrede en maagvulling bij de 4-voeters, dat ook bij mij trek opwekte maar dan in vloeibare zin. Dus zaten we even later op het terras bij Momma’s om onze inwendige vochtbalans weer een beetje op te krikken. Daarna zochten we op ons gemak de uitgang van de Serenga weer op en na het maken van nog een aantal foto’s eindigden we op het terras bij Travelers, waar we vanochtend ook begonnen waren.

Uiteraard niet voordat we tot slot de Vlindertempel nog even hadden aangedaan. De Oleandervlinders zijn momenteel in de meerderheid, veel andere soorten zijn er even niet, of in zeer geringe mate, dat is normaal, het wisselt altijd enorm wat je aantreft qua soorten en aantallen. De Monarch was er gelukkig wel en zo ook de Witte & de Blauwe Morpho en daar was ik natuurlijk erg blij om.

Na dus dat laatste bakkie leut met wat lekkers zochten we de parkeergarage weer op en weer een klein uur later werd ik thuis afgezet. Het was weer een heerlijke dag in prima gezelschap en zulke dagen? Ik hou ervan! Gelukkig waren onze gasten onder de indruk van het park en keerden dan ook totaal niet teleurgesteld huiswaarts, dat was natuurlijk voor mij wel het mooiste aan de hele dag want tja, ik kan wel zot van iets zijn maar dat betekent niet dat een ander dat ook is natuurlijk. Ik kwam thuis met 115 foto’s en die kun je bekijken als je op onderstaande foto klikt.

Feestje!!

Vandaag was dan de dag daar waar ik al heel lang naar uitgekeken had… een dag die pas gepland kon worden toen het huis hier leger raakte en ik dus plek kreeg om mensen een slaapplaats te kunnen bieden. Marion was de 1e die daarvan gebruik ging maken. Rond de klok van één haalde ik haar van het station en van daaraf was het enkele minuten alvorens ik de parkeergarage in kon tuffen en we even later door de poorten van mijn 2e thuis konden binnen wandelen. Herman en Daniëlle waren al in het park ergens en na een appje met onze locatie duurde het dan ook niet lang voor zij zich bij ons voegden.

Continue reading “Feestje!!”

Saba komt eraan!

Eindelijk is het dan zover!

Nadat in april dit jaar Rekka ingeslapen moest worden bleef Pinky alleen achter in Burgers Zoo in Arnhem en ging men op zoek naar geschikt gezelschap, die vond men uiteindelijk in Kolmarden Zoo in Zweden. Toen begon het papier- & geregelwerk… dat vergt helaas enige tijd, toen kwam de hete zomer met hittegolf… maar nu is het dan eindelijk zover, eind deze maand wordt Saba verhuisd van Zweden naar Arnhem en kunnen we haar opzoeken.

Op 22 juni schreef ik er DIT over en op 25 juni oa DIT over. Dit betekent dus niet alleen prachtig nieuws voor Pinky, Burgers Zoo & Saba maar ook voor ons want de weblogmeeting die ik aldaar wil gaan plannen kan dus doorgang vinden. Ik kom er nog op terug maar om alvast in de agenda’s te noteren…. Zaterdag 28 september!