Hoe gaat ‘t met

Mijn maandagmeneer:
De afgelopen weken kreeg ik een (groot) deel van mijn vrijheid terug want mijn mantelzorgtaken voor mijn maandagmeneer zijn per afgelopen zaterdag gestopt nadat hij verhuisde van een revalidatie-instelling waar hij sinds 23 april vertoefde na een zoveelste val die wederom goed afliep gelukkig. Hij heeft nu een definitieve vast plaats in een zorginstelling omdat hij niet meer alleen kan zijn en rondom de klok zorg behoeft.
Al met al heeft hij het nu natuurlijk veeeeeeel beter maar hij ziet dat zelf niet zo en zijn emotionele beleving raakt mij vanzelfsprekend enorm. Hij was ook ongerust dat ik dan niet meer zou komen, die ongerustheid kon ik deels wegnemen, ik zal het hem dus moeten bewijzen door gewoon vaak te komen *glimlach*.

Mijn (v)echtgenoot:
Zijn 2e knie-operatie op 15 januari heeft veel meer aan ‘narigheid’ gebracht dan hij op voorhand verwachtte en ook nu wenst te erkennen (hoezo eigenwijs *grijns*).  Zijn humeur heeft daar behoorlijk onder geleden de afgelopen maanden. Niet zo vreemd natuurlijk want pijn negeren kan hij heel goed en doordraven ook. Dat zijn knieën roet in het eten gooiden was wel een enorme pil om te slikken. De laatste 2 a 3 weken lijkt het echter beter te worden, hij krijgt energie terug en kan weer iets meer. Het gaat langzaam en zal zijn tijd moeten hebben. Jarenlange overbelasting en de gevolgen daarvan werk je uiteraard niet weg in een paar maandjes. Zijn hart is daarentegen wel helemaal oké en ook zijn suikerziekte is ‘verdwenen’…. raar maar waar. Hij blijft uiteraard wel onder controle want met hoge bloeddruk en cholesterol en aanverwante zaken moet je niet spotten. Het ouder worden levert zo het eea op natuurlijk al is het voor hem wel ‘vreemd’ iets te willen maar (nog) niet (meer) te kunnen en te beseffen dat hij de 60 voorbij is.

Onze jeugd:
Die wonen inmiddels 7 weken op zichzelf en hebben het prima naar hun zin. Zoals ieder stel dat begint onder eigen dak moeten ook zij ontdekken wat ze precies willen, hoe ze het precies willen en hoe dat ingevuld moet gaan worden gezien hun variërende werktijden. Voor zover ik daarover kan/mag oordelen gaat het ze goed af. Afgelopen vrijdag was er dan wel even een verdrietig moment want terwijl Daphne in haar geboorteplaats vertoefde kwam Bastiaan ‘s avonds laat thuis van zijn werk en trof Ace, hun konijn, levenloos aan op het kleed in de woonkamer.  Zijn leeftijd (ruim 8) en de enorme hitte van de afgelopen dagen zijn kennelijk teveel geweest.  De plannen waren er al, maar worden nu ietwat vervroegd, om binnenkort naar het asiel te gaan en 2 poezels te halen. In het asiel in Beilen zitten maar liefst 300+ kittens door veel dumpingen, maar ook veel volwassen dieren dus de keuze is reuze en een keus maken zal dan ook vast wel lukken.
7 weken dus ook dat wij weer met zijn 2-en hier wonen en gelukkig verloopt dat probleemloos en is er van het ‘lege nest syndroom’ totaal geen spoor. Man vindt eigenlijk altijd alles best en neemt alles (letterlijk) zo het komt en gaat en ik geniet van de rust en vooral het veel minder werk aan opruimen en schoonmaken *glimlach*.

Onze veestapel:
Vanyar
als laatste aanwinst doet zijn raskenmerken volkomen eer aan. Dartelen als een jong kalf dat voor het eerst gras onder zijn voeten voelt is het uitlaten altijd weer een feestje en in huis is hij de clown met hoofdletters. Een échte puber, die de 20e jl, 2 werd en nog wel het eea aan- & afgeleerd moet krijgen maar daar hou ik me nu niet mee bezig want daarvoor is het veel warm.
Brego werd afgelopen 2 juli 11 en wordt al een aardig oud baasje, op één eigenschap na zijn alle nare eigenschappen die hij had toen ik hem uit het asiel haalde verdwenen. Met zijn leeftijd komen de ongemakken, heel af en toe wil hij zich nog wel even laten verleiden tot een dolletje maar dat houdt dan al snel weer op omdat het hem vermoeit.
Precious, (20-8 wordt zij 16) is al een oude dame. Ze ligt de hele dag in de keuken in het hoekje op het aanrecht te slapen. Heel af en toe hobbelt ze de woonkamer in, komt dan even wat knuffels halen en verdwijnt weer de keuken in. Tegen etenstijd gaat ze heen en weer lopen over onze inductiekookplaat, die dan begint te piepen. Soort van alarmklok om ons eraan te herinneren dat we de benen in moeten en de bakjes moeten vullen.
Bilbo, (4-8 wordt hij 5) is de knuffelkont annex babbelaar én niet te vergeten veelvraat. Hij lust werkelijk alles, zodra één van ons ook maar iets eetbaars in de handen heeft is hij er als de kippen bij.
Pippin (3-9 wordt hij 6) gaat zijn eigen gang, geheel onverstoorbaar. Komt af en toe een knuffel halen en is aanwezig als hij wil eten. Is hét deel van onze veestapel waarover we onze benen kunnen breken als we niet oppassen want hij gaat op de gekste plekken liggen die je maar kunt verzinnen, vooral als je zelf in beweging bent. Bijv. als ik aan het stofzuigen ben draait hij om mijn voeten heen en/of tussen mijn voeten en de stofzuiger, of boven precies daar waar ik lopen moet om de was op te hangen.
Merry  (3-9 wordt zij 6) De meest ongenaakbare van het hele stel. Heel af en toe komt ze je even gedag zeggen, dan mag je haar een paar keer aaien en hoppa weg is ze weer. Het enige moment waarop wij, mochten we het al vergeten zijn, ontdekken dat zij over forse stembanden beschikt, is rond etenstijd. Uitslapen is er écht niet bij *grijns*.

En verder… inmiddels ruim 2 jaar aan de CBD en overige medicatie-vrij, een wereld van verschil. Heel af en toe nog een beetje morfine om al te heftige pijn te dempen als ik me weer eens fysiek teveel heb ingespannen maar dat is het dan ook. Mijn voeding is weer een beetje uitgebreid zij het dan matig om herhaling te voorkomen. De verboden productenlijst is ingekort en ik heb escape-pilletjes voor als ik wil zondigen die prima werken en ik weet nu welke producten ik echt niet moet aanraken tenzij ik binnen 10 seconden op kamer 100 wil dubbelklappen van buikpijn, ervaring is de beste leermeester of niet dan?!  Het maakt het uit eten gaan wel een heel stuk lastiger maar alles went en ik prijs me gelukkig in de zin van dat ik dat toch al nooit een leuke activiteit vond dus het al zelden deed en nu dus ook heus niet mis.  Heb veel (af-aan-)-geleerd, zeker de laatste 3 jaar en die lijst van ervaringen is nog lang niet vol dus ik kijk uit naar verdere invulling.
Niets te klagen noch wensen -op 1 grote wens na die ooit nog wel eens vervuld zal gaan worden en wanneer dat dan is zie ik vanzelf wel, lig niet wakker van het feit dat het nog niet vervuld is-.

Hakuna Matata

Met Lion King beginnen en er ook mee stoppen… dat is het teken waarin de afgelopen week stond. Zaterdag voor een week begon de vakantie van mijn schoonmeisje en voor het 8e jaar op rij startte zij ook die dag de week van Vakantie-Spel-Week in haar geboorteplaats, de 60e editie alweer overigens! Een extra feestelijke week dus voor de organisatie waar zij eentje van is. Ieder jaar weer, gedurende een paar weken in de zomer, worden kinderen van basisscholen telkens een week vermaakt en dat is wel dé week in het jaar waar Daphne iedere keer weer naar uitkijkt. Aan het eind van die zaterdag stapte ze in de auto en kwam naar ons toe om hier te slapen zodat we de volgende ochtend geen gehaast zouden hebben en op tijd in Delft en later in Scheveningen zouden zijn voor de musical The Lion King.
De allerlaatste voorstelling in Nederland, die wilden we niet missen natuurlijk en al helemaal niet om wille van de 4 castleden die ooit in Jeans zaten; David, Naidjim, Gaia en Nigel.

Het was alleszins een schitterende dag die zondag en onderweg terug hadden we het erover hoe Daphnes vakantie begon en toen, bijna tegelijkertijd eigenlijk, kwam het idee om de week ook met Lion King af te sluiten, de film dan die sinds kort in de bioscopen draait. Nou is een bioscoop voor mij altijd weer een hele uitdaging dus ik ga zelden en als ik al ga moet het wel echt een film zijn die ik niet wil missen.

Gisterenmiddag laat kwam Daphne wederom hier binnenvallen en na het eten stapten we de auto in en tuften we naar de bios hier in de stad.  De film overtrof al mijn verwachtingen en de laatste voorstelling nog vers in mijn geheugen, de muziek (en teksten die ik bijna woord voor woord ken) maakten de emotionele beleving alleen maar groter. De techniek die gebruikt is is werkelijk fantastisch, filmmakers kunnen écht wel wat met de hedendaagse middelen! Regelmatig natte ogen, brokken in de keel en een wurggreep in de maagstreek dus. Ik ben niet het type die een film meermalen bekijkt in een bios, als hij al echt de moeite waard is koop ik hem wel zodra hij uitkomt en kijk ik hem thuis, dat gaat bij deze film ook zeker gebeuren. Kortom… zowel de musical als de film zijn zeer zeker de moeite waard, zeker als je Disney-fan bent (waartoe ik mezelf toch niet schaar eigenlijk) en/of van dieren houdt zoals ik dus wel doe.

Eenmaal weer thuis dronken we nog wat en ging Daphne terug naar haar eigen stekkie, onze heren waren beiden aan het werk, die van mij zou pas de volgende ochtend thuiskomen en die van haar aan het eind van de avond. Aangezien het nog licht was en een stuk koeler besloot ik in de tuin te gaan werken en ruim 2 uur later had ik de gft-kliko vol en zag onze achtertuin er stukken beter uit. Nu moet ik alleen nieuwe groeisels gaan kopen en poten maar daar wacht ik even mee tot de hitte voorbij is natuurlijk.

Herhalend afsluiten

3 november togen mijn meisje en ik naar Scheveningen naar de voorstelling van Lion King.
Voor ons een speciale avond want we hadden een ‘date’ met één van de liefste castleden die Jeans op ons pad bracht, Nigel Brown. In de pauze mochten wij achter de schermen voor een fotosessie en dat lieten we ons niet ontzeggen.

De cast van Lion King bevatte op zeker moment zelfs 5 ex-castleden van Jeans.
Naast Nigel Brown, namen Naidjim Severina, Gai Aikman & David Gonzales de hoofdrollen voor hun rekening. Nigel en Maarten Smeele maakten deel uit van de Swings. Nigel mocht met enige regelmaat de hoofdrol van Naidjim overnemen, zo ook in november dus.

Zaterdagavond laat kwam mijn meisje naar ons toe om bij ons te slapen.
Een dag eerder was haar vakantie begonnen en zoals altijd gaat een deel van haar vakantie op aan het leiding geven aan een groep lagere schoolkinderen tijdens de vakantie-spel-weken in haar geboorteplaats. Omdat wij vroeg wilden vertrekken bleek het dus handiger dat ze hier zou slapen dus hadden we aldus afgesproken. Gisterenmorgen dus vroeg uit de veren en na het optutten waren we klaar voor vertrek. Met onze armen vol dozen liepen we naar de auto en gingen we op weg. Onze eerste stop was in Delft, voor een fijn samenzijn met lieve blogster om haar iets te overhandigen:

Daarna verder naar Scheveningen dus. Ik had al dagen buikpijn, zó zag ik er tegenop.
Met de diep zittende teleurstelling van de vorige keer, had ik er echt geen zin in, maar ja, Nigels laatste voorstelling in Nederland missen wilde ik niet, dus deed ik onderweg al het mogelijke (tussen mijn oren) om me voor te bereiden. Eén van die dingen is ruim op tijd vertrekken zodat er geen haast toegepast hoeft te worden. Tegen 2-en stonden we in de rij voor de parkeergarage. Een parkeerwacht wees ons de weg naar een andere parkeergarage die wel vrij zou zijn maar dat was te ver lopen voor mij dus kozen we voor het blijven wachten, dat duurde een behoorlijke tijd want we moesten wachten tot er auto’s uit die parkeergarage kwamen zodat er weer plaatsen vrijkwamen.
Geruime tijd later zaten we op het terras voor de ingang van het Circustheater aan een drankje te genieten van het heerlijke weer. Daarbij mocht een koele versnapering natuurlijk ook niet ontbreken:

Uiteindelijk het theater maar in en met soort van oor- & oogkleppen op ons een weg banend door de mensenmenigte naar de voor ons bestemde ingang. Dat ging gelukkig goed en al snel namen we onze plaatsen in, op rij 1 (uiteraard) en in het midden dus voor onze benen alle ruimte *glimlach*.  Om ons heen allemaal jonge meiden in heftige emoties, zo herkenbaar als je jaar in jaar uit met ‘fans’ te maken hebt.
De voorstelling begon en de sfeer in de zaal was geweldig, veelvuldig gejoel, applaus en stromen van enthousiasme. Iedereen leek enorm betrokken bij deze voorstelling en haar castleden, die ook zelf absoluut niet vrij waren van de emoties noch tranen.
Totaal probleemloos (voor mij dan) verliep deze voorstelling en heb ik echt tot in mijn tenen zitten te genieten. Mijn misofonie bleek dus ook niet aangesproken te worden en tjonge jonge dat scheelt een slok op een borrel, wat zeg ik, een hele fles drank.

Nigel:

Gaia & Naidjim:

David:

Nou is het in Scheveningen (in ieder theater overigens) ten strengste verboden film- & geluidsopnamen te maken. In Scheveningen achten ze daar heel streng op en als ze je betrappen nemen ze je je camera af, of moet je je kaartje inleveren, of moet je de foto’s wissen voordat men je de zaal uitlaat.
Dit was de allerlaatste voorstelling in Nederland dus ik dacht: ‘ze kunnen me wat’.
Ik was overduidelijk niet de enige die zo dacht *grijns* want ik zal overal camera’s en telefoons tevoorschijn komen en foto’s maken.

Rafiki heeft in Afrika een goed doel opgericht om daar kinderen die niets hebben te ondersteunen… en Lion King Nederland draagt daaraan bij. Albert Verlinden kwam op de planken, bedankte iedereen en kon Rafiki extreem blij maken met een extra, grote, donatie en toen stroomden de tranen zo mogelijk nog veel harder.
De cast van Nederland heeft natuurlijk, zoals elke musical die lang draait, wel wisselingen ondergaan maar uiteindelijk stond iedereen die ooit meegespeeld heeft op het toneel.
Een geweldig afsluiter voor hen maar ook voor mij want ik kon deze keer probleemloos genieten van elke seconde van deze indrukwekkende musical, al was het alleen al vanwege al die schitterende kostuums die tot in het kleinste detail perfect zijn gemaakt.
Ook het hele technische verhaal van alles was tot in de puntjes uitgewerkt.
Natuurlijk was het muzikaal gezien gisteren niet perfect maar dat had ik verwacht en vond ik ook compleet logisch want ik geef het je te doen; 3 jaar lang een voorstelling spelen 6 a 7 keer per week… dat kan immers niemand zonder emotie.

Nigel gaat eerdaags naar Londen waar hij zijn Lion-King-castlid-zijn gaat voortzetten maar dan in de Engelse versie. Dit is natuurlijk een prachtig succesverhaal want hij zal daar niet alleen enorm van genieten maar ook weer veel leren, wat een schitterende uitdaging! Wat mij betreft uiteraard ook dik verdiend!!
Na de voorstelling liepen we terug naar de parkeergarage en omdat onze auto op de 1e vloer stond waren we heel snel weer naar buiten, meestal staan we ergens boven en duurt het eeuwen voor je weer buiten bent maar deze keer hadden we dus mazzel en met hetzelfde geluk als de heenreis, totaal probleemloos en relatief rustig op de weg ondanks het feit dat het vakantietijd en zondag is… kwamen we om 22.00 uur weer binnenvallen.
Ik wilde toen gelijk wel deze blog maken maar ik was compleet versleten dus ben, nadat Daphne weer richting Appelscha was vertrokken, mijn bed ingedoken.
Reed ik ‘vroeger’ probleemloos 100-en kms, is het nu voor mij op wenkbrauwen overleven, ik heb een bloedhekel aan autorijden ontwikkeld en ook aan afstanden. Vraag me niet hoe dat kan want dat weet ik echt niet maar ik ben blij dat Daphne haar rijbewijs heeft!!

Door te klikken op de bovenstaande foto open je het fotomapje dat 45 foto’s bevat.

Veranderd & Verandert

Veranderingen

 

Onze jeugd
Inmiddels zijn we weer 4 weken verder, op de dag af, nadat onze jeugd de sleutels inleverde en hun nieuwste versie in hun eigen slot stak. Dat had, en heeft nog steeds, heel veel voeten in de aarde. Het huis dat zij kochten moest een behoorlijk jas uitdoen, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. De dingen die wel haast hadden kostten ons een dikke week van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Elke avond kropen we als het ware onze eigen trap op om ons bed in te duiken. Slapen deden we dus wel *glimlach*. De dingen die geen haast hebben komen de komende tijd aan de orde, er staat nu geen agenda tegenover, er is geen deadline, lekker rustig aan, tijd zat immers.
De volgende maand houdt de jeugd housewarming en dan vieren we ook gelijk 2 verjaardagen mee. Die van man, wiens verjaardag zo goed als aandachtsloos voorbij ging tussen de verfblikken & -kwasten en andere obstakels. En die van mijn schoonmeisje dat volgende week jarig is.
Zo’n feestje kun je niet vieren als je visite zich eerst een weg moet banen naar de deur om binnen te komen en ook niet als het prachtig weer is dus buiten plaats kan vinden als de achtertuin zo’n oerwoud is dat je je nekt kunt breken over het onkruid en andere zooi. Toch naïever dan ik dacht dat ik was, bleek de voortuin niet een halve dag maar een hele dag te kosten. Ongelofelijk wat we met zijn vieren (!!!) niet aan werk moesten verzetten om het leeg te krijgen. Een tuin(tje) van zo’n 4 meter breed en 3 meter diep, maar het is uiteindelijk gelukt. En gelukkig was het koopavond dus konden we toch nog nieuwe beplanting aanschaffen en die er gelijk in poten ook.
De achtertuin is iets breder maar stukken langer, ik schat zo’n meter of 15 ongeveer. 1/3 daarvan was betegeld, 1/3 groen en de 3e 1/3 de poort met uitgang en schuur met een klein terrasje ervoor. Die tegels waren in meerdere kleuren gelegd, bleek pas toen al het onkruid eraf / ertussenuit was. De hogedrukreiniger moet zijn werk nog doen maar ik verwacht dat als dat gedaan is het er heel mooi uitziet. De begroeiing moet nog verder bijgewerkt worden maar dat gaat wel lukken voordat het de dag van de housewarming is.
Binnen in huis vorderen de werkzaamheden gestaag. Ze werken natuurlijk beiden fulltime en tja met die hele hoge temperaturen kom je ook niet zo snel verder, toch kan ik niet anders zeggen dan dat hun werkzaamheid mij aangenaam verrast. In hun jaren hier ergerde ik me vaak aan hun gemakzucht en laten rondslingeren van alles maar daar is op hun eigen adres amper sprake van.
Kortom… ik heb er alle vertrouwen in, meer dan ik een maand geleden had, dat het wel goed komt en hun huis ‘eerdaags’ een mooi paleisje zal zijn waar die twee het enorm naar hun hebben!

 

Wij, ons leven en ons huis…
Wij vinden het nog steeds heerlijk dat ze eruit zijn. Nee, geen last dus van lege-nest-syndroom-achtige emoties. Integendeel, ik wil nog steeds wel de vlag uithangen maar ja dat doe ik natuurlijk niet want het impliceert iets dat ik niet als zodanig ervaar. Ik vind het fijn dat ze eruit zijn omdat zij er al lang aan toe waren zelfstandig verder te gaan. Dat is dan zo’n fase die maakt dat wij er ook aan toe geraakten dat ze vertrokken. Gelukkig is er nog alle dagen contact en staan wij met raad en daad terzijde. Ons huis is schoon en opgeruimd en ik heb nu beduidend minder werk om dat ook zo te houden. Vond ik het voorheen altijd een noodzakelijk kwaad doe ik het nu met veel zin, energie en plezier. Nu is het resultaat van mijn werk, in tegenstelling tot voorheen, wel duidelijk zichtbaar. Dat maakt het wel een stuk dankbaarder werk of niet dan? De enige rommelplek is de hoek waar mijn vechtgenoot zit als hij thuis is. Ja ja, zoon heeft het niet van een vreemde natuurlijk *grinnik*. Moest ik voorheen met mijn was altijd zoeken naar plek, uitkijkend niet mijn nek te breken over alles dat her en der stond uitgestald… moet ik dat nu nog steeds maar dan omdat er poezels liggen dan wel om mijn benen heen draaien. Laat één van hun favoriete plekjes nu de plaatsen onder mijn wasrekken zijn…
Onze veestapel mist de jeugd ook niet echt. Alleen Bilbo liep de eerste paar dagen te zoeken, klagelijk te mauwen en dan bij ons om antwoord (in de vorm van troostende knuffelpartijen) vragen. Brego en Vanyar gaan natuurlijk altijd mee als we naar de jeugd gaan en zij lijken het prima te vinden, zo van: “dit is zoals het is, zoals het hoor, dus het is oké”.
Met het vertrek van de jeugd verwachtte ik overigens wel een probleem met de honden… al snel bleek “de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest..” aan de orde want er kwam geen spoort van die vrees tevoorschijn. Doordat ik altijd heel slecht ter been was én omdat ik écht schijtensbenauwd ben ‘s avonds in het donker alleen naar buiten te moeten… ben ik nooit degene geweest die de honden veelvuldig uitliet. Dat deed man altijd, zeker het laatste rondje voor het naar bed gaan, en als man de nachtdienst draaien moest deed mijn jeugd dat. Nu zij hier niet meer wonen betekent dat dus dat de honden ‘s avonds om 20.30 hun laatste rondje krijgen en dan moeten wachten tot 6.45 de volgende ochtend. Ik verwachtte dat dat een probleem zou worden gezien het aantal uren en zat dus al bibberend en zenuwachtig op de bank bij de gedachte dat ik dan toch maar die angst moest zien te overwinnen. Had ik ff mazzel.. de honden zijn van mij gewend dat ik ze uitlaat wanneer het mij schikt (als de baas niet thuis is dus) en als ze er al zelf om komen vragen is de nood echt echt echt heel hoog. Totaal probleemloos komen ze niet vragen. Gaat de baas de deur uit na die ronde om half negen, gaan ze liggen. Brego in zijn eigen bed en Vanyar aan mijn voeten of bij mij op de bank tot ik dan naar boven ga, dan gaat hij mee en kruipt op bed stijf tegen me aan.
Kortom… Het weer samenwonen zoals we in april 1983 startten en woonden tot we in januari 85 onze 1e spruit kregen heeft zich hervat met veel winst.

 

Mijn Maandagmeneer
Betroffen mijn taken voorheen ‘s ochtends om 7.00 en ‘s avonds om 19.00 naar hem toe te gaan en al het nodige te doen, met vaak ook tussendoor nog wel iets als er ‘nood’ in welke vorm dan ook was… heb ik het nu al weken veel rustiger. 23 april liep ik in mijn 2e thuis toen ik een telefoontje kreeg. Hij was wéér gevallen (ik ben écht al lang de tel kwijt geraakt) en de ambulance was onderweg om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo snel als ik kon liep ik met mijn Emmens duo het park uit, mijn auto in en hoppa naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen en vele uren later bleek dat hij (alwéér) héél véél geluk gehad had en er niets gebroken was. Zijn zoon keek mij aan met vragende ogen en ik kon niet anders natuurlijk dan hem gelijk geven en toegeven dat het niet meer verantwoord was hem alleen te laten wonen. Er werd gelijk gebeld met een revalidatiecentrum, hetzelfde waar hij eerder al 2x ettelijke maanden doorbracht, en gelukkig was er plek. Aan het einde van de middag konden we hem in de rolstoel zetten en het tuinpad van het ziekenhuis aflopen en de weg oversteken om aldaar dat revalidatiecentrum binnen te lopen. Op mijn uitleg en verzoek bleek het gelukkig mogelijk dat hij alsnog een warme maaltijd kreeg, honger heeft hij altijd wel en tja na zo’n dag zonder eten was de maag natuurlijk leeg. Gaandeweg de afgelopen weken werd er gewerkt aan revalidatie en hadden we regelmatig familiegesprekken. Iedereen was het erover eens dat terugkeren naar huis geen optie is, behalve hijzelf dan. Dát kwartje moest duidelijk nog vallen, zijn weerstand was behoorlijk actief. Ik bezoek hem om de dag en heb dan iedere keer diepgaande gesprekken op diverse manieren en uiteindelijk 2 weken geleden viel het kwartje dan toch. He he, eindelijk, nou komen we ergens. Onderwijl hadden de diverse specialisten in samenwerking met zoon eea in gang gezet want hij kan niet terug naar huis maar ook niet in dat revalidatiecentrum blijven want hij houdt de plek bezet van iemand die wel revalidatie nodig heeft. Zo leuk onze zorg-wetgeving (not!!!!!).
Er zijn in Assen diverse instellingen waar hij gezien zijn zorgindicatie terecht zou kunnen. Maarrrrrr dan moet er wel plek zijn en die is er dus niet. De gemiddelde wachttijden zijn 4 tot 6 maanden of zelfs langer. De instelling waar hij nu verblijft zou de afsluiting van de revalidatie in gang zetten en dat betekende dat per die einddatum hij nog maximaal 2 weken daar mag blijven. Als er dan geen plek is … tja… geen idee… dat moeten jullie zelf oplossen…
Eeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhh hoeeee dannnnnnnnn??????????????????? Zoon woont op een half uur rijden afstand, is in de weekenden op een eiland bij zijn partner, werkt nog fulltime. Zijn 2e schoondochter is zelf verre van gezond dus niet in staat schoonvader te verzorgen. Ik, ben niet zijn dochter, heb zelf een eigen leven, echtgenoot en ga zo maar door. 24-7 zorg inkopen is niet te doen, is ook niet te betalen. Bovendien zijn dat mensen die zorg verlenen, die doen geen huishouden, boodschappen, gezelschap houden etc etc etc.
Op zo’n 15 km buiten Assen, zo’n kwartier rijden, bevindt zich een (relatief nieuwe nog) instelling waarover ik alleen maar goede berichten had gehoord maar ja Klaas wilde natuurlijk het liefste in Assen blijven, logisch ook, bijna 94 jaar oud, nog een paar vrienden in leven en verder niks… die allemaal zijn leeftijd hebben dus voor wie reizen ook een probleem is… maar ja je moet wat als je geen andere optie hebt toch? Dus gingen zoon en hij afgelopen maandag een kijkje nemen. Gelukkig viel het allemaal gelijk goed want hij was enthousiast. Er komt daar binnen nu en 2 weken een appartement vrij en die kan hij krijgen als hij dat wil, en gelukkig wil hij dat wel dus kunnen we nu aan de slag om alles in orde te maken in theorie. Zodra dat appartement dan leeg staat kunnen we aan de slag met schoonmaken en inrichten. Een prachtig appartement met een ruime woonkamer, een ruime slaapkamer, een kleinere slaapkamer en een keukentje en dat alles met optimale zorgmogelijkheden, toegespitst op de behoefte van de individuele bewoner. Klaas ziet er tegenop en maar er ook naar uit, en dat begrijp ik natuurlijk wel. ‘Oude bomen moet je niet verplanten’… zegt hij met regelmaat tegen me waarop ik dan zeg, als de wortels van die boom geen voeding meer krijgen moet je nieuwe potgrond geven en bomenmest toevoegen. En dan kijkt hij mij schalks aan en grinnikt; “was ik maar zo nuchter als Jan en jij… “. Waarop ik hem probeer (telkens weer) gerust te stellen met een ‘maak je geen zorgen, zoon, schoondochters en ik hebben het beste met je voor en vertrouw ons dat nu ook maar toe, het altijd nog goedgekomen toch?!’.
Kortom… ook voor hem staan ingrijpende veranderingen op stapel. Het ongepland afscheid moeten nemen van zijn eigen stek, veel spullen moeten achterlaten die echt niet mee kunnen omdat er geen ruimte voor is, het wennen aan een nieuwe omgeving en nieuwe mensen om hem heen… er komt nogal wat op hem af. Gelukkig kon ik wel één angst bij hem wegnemen, “als ik daar woon kom je dan een keertje kijken?”… waarop ik hem verbaasd aankeek… ‘ik kom nu toch ook om de andere dag?… waarom zou dat straks anders zijn?’ “Nou ja, verder weg enzo”.. ‘Nou laat die gedachte maar varen, je komt niet van me af’ zei ik met een grinnik. Waarop hij vervolgde “maar als jullie verhuizen dan?” … waarop ik nog luider grinnikend zei: ‘dat ga jij niet beleven!’.

 

Veranderd… verandert… slechts één letter verschil maar wel hele werelden vol verandering met verhalen, ervaringen en emoties.
Hét is goed zö!

Weblog-Meeting-Herfst-2019

Ruim 4 weken geleden alweer hadden wij een fantastische dag in Apenheul tijdens een weblogmeeting. Een aantal bloggers wilden wel maar konden niet aanwezig zijn en toen zei ik dat ik de volgende weblogmeeting snel bekend zou maken en dat het ergens in de herfst zou zijn.

Van de week kwam Burgers Zoo met het prachtige nieuws naar buiten dat Olifant Pinky, die sinds eind april dit jaar alleen is ivm het laten inslapen van haar maatje Rekka, nieuw gezelschap zou krijgen vanuit Kolmarden Zoo in Zweden, Saba genaamd die ruim 50 jaar is, zij is van 1968. Pinky is iets ouder, zij is van 1963. Ik ben natuurlijk bij lange na niet de enige die hoopt dat het gaat klikken tussen deze 2 dames. Eveneens ben ik niet de enige die een liefde voor deze zachtaardige reuzen heeft en ik ben ook niet de enige natuurlijk die maar wat graag naar Burgers Zoo zal willen afreizen om kennis te maken met Saba. Kortom… Eén en één is drie dus de volgende weblogmeeting zal plaatsvinden in Arnhem in Burgers Zoo.
Deze locatie is al eens eerder dé plek van een weblogmeeting geweest en toen was het ook erg gezellig en troffen we het met het weer. Dat was op 23 september 2013, 6 jaar geleden alweer. (HIER zijn nog enkele foto’s te bekijken, het zijn er niet zo heel veel, bij het omzetten van Picasa naar Google is helaas veel verdwenen. Kan ik ook niet zelf terughalen omdat mijn pc naderhand gecrasht is en ik toen nog niet in het waardevolle bezit van een losse harde schijf was. )
De data die ik (vooralsnog) heb geprikt zijn: Maandag – Dinsdag 23 & 24 en Zaterdag 28 september.
Welke datum het uiteindelijk wordt hangt af van het aantal mensen natuurlijk.
Hopelijk ben ik nu vroeg genoeg en voorkom ik hiermee dat mensen die wel graag willen die data in hun agenda al bezet hebben staan *glimlach* .

Burgers Zoo heeft de laatste paar jaar enorm aan de weg getimmerd en er is heel veel veranderd ondertussen, dus zelfs al was je erbij in 2013, je zult veel niet meer herkennen.

 

 

 

 

Wil jij erbij zijn?
Ik lees het graag!

Ps… Indien er belangstelling voor is, indien de groep groot genoeg is, kan ik een rondleiding met een gids en meer regelen.

Nieuws bekijken

 

Het was al weer even geleden…. dat we in Gees waren, om precies te zijn in De Beeldentuin van Gees. De laatste keer was 16 augustus 2018, de herfstexpositie van 2018 hebben we dus gemist, geheel tegen onze gewoonte in overigens maar ja soms loopt iets anders dan je graag had gewild. De zomerexpositie van 2019 staat er innmiddels al weer een tijdje en dus besloten we gisterenavond, terwijl we aan een bakkie zaten, dat we die vandaag maar moesten gaan bekijken. Eigenlijk wilden we naar een andere locatie, ook een totaal ander iets, maar geen van ons drieën zag die lange rit zitten, dat blijft dus nog even op de wensenlijst staan voor een andere dag, er komen er immers nog vele aan de horizon?!

 

 

Vanochtend rond 11.30 kwamen Niels en Anita hier binnenvallen en na een gezamenlijk bakkie leut lieten we man met veestapel achter en togen richting Gees. Het weer was er perfect voor.

 

 

Net als ieder jaar is de samenstelling van werken heel divers, iets dat je op het 1e oog mooi vind, of juist niet, iets dat je gelijk snapt of juist niet… kortom voor iedere smaak wat wils. Zeer zeker de moeite waard overigens als je eens in de buurt bent en van mooi aangelegde tuinen houdt met een diversiteit aan kunstwerken. Ook buiten deze 7 hectare grote tentoonstellingsruimte onder dak en buiten is veel moois te vinden, zowel qua natuur als qua bouwstijlen want naast de moderne huizen van tegenwoordig vind je er ook nog heel veel oude huizen en boerderijen… als je niet een moderne auto ziet staan of rijden waan je je heel gemakkelijk enkele eeuwen terug in de tijd.

 

 

Overige foto’s staan H I E R

Gefladder

 

Vriendschap is als een vogeltje, het wil niet in een kooi
Je moet het niet willen vangen, al zingt het nog zo mooi.

 

Vriendschap is als een vlinder, die fladdert er op los
Er staan heel veel bloemen in het vriendschapsbos

 

Koester je vrienden, één voor één
Zij fladderen niet zomaar, nooit, van je heen!