Leven is

Het leven is een Avontuur ~ Ervaar het
Het leven is een Liefde ~ Beleef het
Het leven is een Tragedie ~ Onderga het
Het leven is een Worsteling ~ Bestrijd het
Het leven is een Belofte ~ Vervul het

Het leven is meervoud van Lef ~ ~ ~ Geniet van de vlucht!

 

Het leven is Kantje Boord ~ Laveer het (-Peter B-)
Het leven is maar voor even ~ Geniet het. (-Oma Baard-)

Fier

Als oud zeer de kop weer eens opsteekt,
op duivelse tonen jou toespreekt,
vlieg dan gerust op
naar d’hoogste boomtop,
voordat de grond onder je voet breekt.

Laat ‘t je niet meer, nooit weer, verzwelgen
Ga al dat ouds maar verdelgen.
Gisteren was cru,
voorbij. Jij leeft nu.
Wat ooit was zijn slechts ‘s levenstelgen.

Laat niets jouw vlucht ooit weer verstoren
Voel je compleet nieuw als herboren!
Zet duidelijk je punt
Dát is je gegund
Ga fier alleen jouzelf bekoren.

(F)-luisteren-(d)

Alles
schijnt leeg
en lijkt verloren
als oren zijn gesloten
Spoor jezelf aan te luisteren
Begin noch einde bestaat, slechts fictie

Hoor en ontwaar wat de bomen fluisteren

Begin noch einde bestaat, slechts fictie
Tijd beweegt zich zonder grenzen
laat haar sporen achter
Volg het gefluister
en hoor
Alles.

Sporen

Vervagend, meer en meer verholen, bijna uit ‘t zicht
Nauwelijks nog met de ogen waarneembaar wellicht
Tracht Tijd te voldoen aan de haar opgelegde plicht
en bouwt zij,  laagjes stapelende, de wonden dicht.

Uiteindelijk onzichtbaar, op ‘t eerste oog niet daar,
is Tijd met haar taak desalniettemin nog niet klaar.
Dat wat gedragen moet worden is af en toe zwaar,
voortstappen valt tegen, wanneer voorzien van een blaar.

Een nieuwe weg vinden schoon gevallen hiaten,
vasthoudend aan: “ze hebben je niet echt verlaten”.
Luid of zwijgend over, en met, hen blijven praten,
hun sporen vullen onafgebroken de gaten.

Brandende blaren die je voortgang steeds verstoren
Onaanvaardbaar gemis van hen die bij jou horen.
Onmacht die zich vooralsnog niet wil laten smoren,
bemoediging ligt in achtergelaten sporen.

 

 

 

Aandacht verplaatsen

 

De wereld waarin we leven
dwingt ons tot alertheid,
eist dat we aan alles aandacht geven,
ongeacht interesse of tijd.

In het hier en nu staan
vooral niet in het verleden duiken
Maar niet het geleerde vergeten gaan
en in je dagelijkse activiteiten gebruiken.

Af en toe even pas op de plaats
Knipper eens met je ogen
Niets is onder- of bovenmaats
focussen is het vermogen.

Volg gerust voornamelijk je hart
gebruik zo af en toe ook je verstand,
voel niet alleen vreugd maar erken ook de smart,
leef met liefde en reik het leven met aandacht de hand .

 

Ik-weet-zeker-

dat-ik-jou-met-kerstmis

Jij die nog hier beneden bent
Jij, wiens naam men reeds boven kent

Jij die onder mijn ♥ groeide
Jij, die niet én jij die wel opbloeide

Jij die niet meer bij mij komt
Jij, wiens naam nooit wordt uitgegomd

Jij die in mijn gedachten rond springt
Jij, bij wie mijn ♥ soms huilt en soms zingt

Jij, daar ergens alleen in die stoel,
Jij, die nergens heen kunt met je gevoel

Jij, vaak zo eenzaam, altijd alleen
Jij, door moed der wanhoop op de been

Jij, het lichtje dat nooit zal doven
Jij, geliefd, al kun je dat misschien niet geloven.

Jij, die nooit uit mijn leven wordt gespit
Jij, die in mijn gedachten én in mijn ♥ zit

Jij, niet alleen met kerst, elke dag gewis
Jij, ik-weet-zeker-dat-ik-jou-met-Kerst-mis!!

Uitpakken

Het Hart wil het één
Het Verstand wil géén
Je staat zo alleen
Waar moet je toch heen?

Het wikken en wegen
geen inzicht verkregen
Besproken verzwegen
Twijfels bij voor en tegen

Al dan niet bewust kiezen
Vouw uit je eigen biezen
Heb het maar in de smiezen:
Je hebt niets te verliezen.

Wend en richt je steven
Ongeremd ‘t al mogen geven
Het laat je terecht soms beven
Hart en Ziel maken het leven.

Vertroebeld


Langs d’ogen trekkende beelden,
het zicht meer en meer vertroebeld.
In de  brij der veroordeelden
met uitzichtloosheid bezoedeld.

Toenemend zo onherkenbaar
en met ‘ja-s’ en ‘nee-s’ overstroomd.
Veel te veel is onuitwisbaar
wat verwerking blijvend dwarsboomt.

Gaandeweg in ‘t vervagend licht,
wordt ‘t al in nevelen gehuld.
Vertroebeld terug- & vooruit zicht
Rotsvast vertrouwen vraag geduld.

Geef mij

Helaas kan ik jouw last niet dragen.
Al voel jij je nog zo verslagen,
ik sta naast je, daarin zal ik nooit versagen.

Leg jouw handen maar in de mijne neer,
want al doet alles nog zo zeer,
jij bent welkom, keer op keer, telkens weer.

Welke traan jij ook huilt.
Waar allesoverheersende angst uitpuilt.
Wees maar diegene die bij mij schuilt.

In liefde en vertrouwen
mijn handen voor jou, open gevouwen.
Samen aan moed en kracht bouwen.