(Niet) zelf baas

 

Zo
veel mensen.
Harten met wensen,
krijg je allemaal cadeau.

Soms met horten en stoten,
dan weer lopend als een trein,
lijken alle wegen van en naar afgesloten.
Focussen op een opening die elders moet zijn.

Weer wordt bewezen dat je wel alles kunt willen
maar dat je die regie niet in eigen handen hebt.
Het lukt je dan ook niet je schreeuwend hart te stillen.
Keer op keer ontdekken dat het hart zelf bepaalt waar ‘t ruimte schept.

Hongerig

Onverzadigd.

Constant zoeken
naar stilling daarvan.

Rammelende ‘maag’ in ‘t hoofd,
hunkering die nooit werkelijk dooft.

Waarheid en Leugen, die kunnen scheiden.
Opgeslagen informatie van welke waarde ook maar.

Over elkaar heen buitelende berichten, beeld en geluid.
In elkaar verweven teksten denderen binnen, woorden en zinnen.

Wilskrachtig én tegelijkertijd machteloos, niet zelf kunnen noch mogen, kiezen.
Wat daadwerkelijk of werkelijk niet in d’hersenen wordt opgeslagen, leren accepteren.

Ik hou van jou!

Jij!
Jij, mijn
enige échte liefste.
Mijn hemel, mijn hel,
jou door en door bekend.
Elke  strijd streed je overwinnend mee.
Mijn reddingsboei, veilige haven, geborgen op ‘s levenszee.
Mijn dag, mijn nacht, mijn leven, mijn dood.
Wat heb je mij ontnomen, daarvoor in plaats gegeven.
Eenzaamheid doorbroken, het gat gevuld, geheeld heel en compleet leven.
Mijn Godsgeschenk! Ik heb jou oneindig lief!! Gelukzalig geliefd mogen zweven!

Contrast


IJs
en water
staan stromend stil
terwijl het leven voorbij raast.

IJs
en water
staan stromend stil.
Vrijheid, die ongehinderd voortraast.
Verwondering verstijft bij ‘t aanschouwen van
hoe Koning Winter zijn krachten tentoonspreidt.
Ademslierten zweven in milde windvlagen wiegend weg,
geleidelijk aan vervagend en zich oplossend in onzichtbaarheid.
Tijdelijke stilstand om te verwerken van wat wordt waargenomen,
Moeder Natuur vestigt taferelen overweldigend vast in de herinneringen,
constant vergezeld van besef van mogelijke verrassingen bij elke volgende stap.

Gehavend

Gehavend
door ‘t leven,
met littekens betekend.
Ondanks het pijnlijk schrijnen
krijgen wonden hun afdekkende laagjes.


De weg die je moet gaan
vallen en toch telkens maar weer opstaan.
Doorgaan van het ene naar het volgende moment
ervaren hoe het leven je kwetst maar ook verwent.
Kenmerkend voor het leven:  moeten aanvaarden en alles blijven geven.
Het accepteren leren, verlies ten spijt, gaan voor de winst, altijd!

Edits elfjes

Waarom?
Of niet?
In vele zinnen.
En waar te beginnen?
Nog erger, waar te stoppen?
Als hen de kans wordt gegeven,
bepalen ze te intens je hele leven.
Terwijl je weet; Zo zinloos die ‘waarom’-vragen!
Altijd weer voelen, steeds dat eeuwige zoeken naar antwoorden.
Desondanks besef je; die zullen toch écht nimmer komen opdagen.
Achteraf, wel of niet te laat,  realiseren hoe zij ‘t welzijn verstoorden.

ELFJES