Nog snel even snoepen

Gisterenmiddag zat ik uit te hijgen op de bank na het doen van veel opruim- & schoonmaakwerk, na te denken over de dagen die voor ons liggen. Er staat een grote hoop werk voor de deur dus mijn 2e thuis bezoeken zal er de komende week hoogstwaarschijnlijk wel bij inschieten en dus vatte ik het besluit om ‘morgen’, vandaag dus, maar te gaan en nog effen wat genieten op voorhand te snoepen… gezonder gesnoep is er niet toch? En zo stapten mijn Emmens Duo en ik vanochtend rond de klok van 10 samen met 100-en anderen door de poorten het park in.

Op het Kompasplein weer, zoals altijd, kiezen… hoeveel delen van de 3 vandaag en welke? Gezien het schitterende weer maar ook mijn energievoorraad kozen we voor 2 en dus de Serenga, het grootste deel van de 3 en Jungola, het op 1 na grootste of op 1 na kleinste, maar net hoe je het noemen wilt, deel.
Gisteren in een groepsgesprek op fb met een aantal andere die-hards bespraken we dat vandaag gaan wellicht geen optie zou zijn want a) het zou erg warm worden en b) de afgelopen dagen was het zo enorm druk in het park en in dit weekend zou dat niet anders zijn. Waarop ik zei: Hmmmm, veel mensen denken: “veel te heet, dieren zijn door de warmte lui, door de warmte gaat het er stinken… dus wellicht zal het morgen niet zo druk zijn?”. Hoe dan ook, ik kan die drukte tegenwoordig prima handelen en ook de hitte kan ik probleemloos verdragen sinds een 3 jaar dus voor mij geen rem meer om te gaan. In het park was het wel druk maar lang niet zo druk als de afgelopen dagen. Rond 12 uur waren er 3.500 mensen in het park en aangezien de oppervlakte enorm is kan zo’n aantal prima.

Op het terras bij Momma’s genoten we van het plezier dat alle dieren op de savanne hadden terwijl wij genoten van ons bakkie leut met pafke. Na het vervolgen van onze wandeling kwamen we weer uit op het Kompasplein en sloegen we linksaf Jungola in. Door naar de achterkant om Rimbula-kas in te kunnen want er was een mooie plant ontdekt en die moest ik natuurlijk ook even zien en vastleggen. Ik trof helaas geen medewerker van de ndus wat voor plant die precies is weet ik (nog) niet. Wel zagen we in de gauwigheid nog zo’n 20-tal knoppen zitten dus deze plant zullen we nog wel vaker zien en voor de lens krijgen en vastleggen.
Na een drankje in het Rimbula-restaurant vervolgden we onze weg en zochten we Mario op. Als altijd begroette hij ons uitbundig en hadden we gezamenlijk weer pret want hij ‘praat’ tegen ons zolang we hem maar aankijken. Willen we van dat gebabbel een foto maken en blijven we in zijn blikveld staan doet hij zijn mond dicht en houdt zijn lippen stijf op elkaar. EN dus doe ik dan vaak een stap opzij zodat hij mij uit zijn blikveld ziet vertrekken en dan kan ik wel een foto van zijn gebabbel maken. Nou verstaan we de apentaal niet helaas maar ook deze apensoort is erg vocaal en kent vele klanken. Zo leuk om te horen en soms denken we “hij zegt dit… hij zegt dat… zus en zo”. We weten natuurlijk niet of dat ook daadwerkelijk zo is maar toch, het blijft leuk! Evengoed houden we die tijdsspanne van gedeelde aandacht zo kort mogelijk want het is en blijft een groepsdier en we willen natuurlijk niet dat hij problemen in zijn groep krijgt vanwege contact met de mens.

Het werd tijd om onze magen te vullen en vandaag kozen we voor Mr. Layos. De heerlijkste friet met topping naar keuze. Deze keer kozen we voor Gyros (Herman dus) en Stoofvlees (wij dames). Gezeten in de bakkende zon genoten we smullend en toen we verzadigd waren van de 3 dingen vervolgden we onze weg naar de uitgang maar niet zonder nog even een tussenstop in de Vlindertempel te maken uiteraard. Ook daar is altijd van alles te beleven en te zien en we vinden het altijd extra leuk als we weer vele cocons en rupsen etc aantreffen.
Eenmaal de uitgang uit staken we de weg over, hobbelden nog even door de Kruidvat en toen door naar hun huis en mijn auto en weer 3 kwartier later werd ik hier op het tuinpad ondersteboven gelopen door 3 dartele heren die blij waren mij weer thuis te zien komen. Na die begroeting over me heen hebben laten komen kon ik het huis in en op de bank ploffen en van een bak hete leut genieten alvorens mijn flap onder de bank vandaan te trekken en de foto’s op de pc te zetten, te bekijken en te uploaden zodat jullie ze H I E R kunnen bekijken.

Morgen ga ik niets doen… rust pakken, mijn oefeningen doen uiteraard wel om het lijf in beweging te houden, maar verder niks om me voor te bereiden op het klussen en het inrichten van het huis van onze jeugd…  eens zien hoeveel dagen dat gaat vergen voordat zij hier hun laatste nacht doorbrengen en de 1e in hun eerste echte eigen huis. … en daarna? Dan is er nog werk zat hier dus voorlopig krijgen we echt de kansen niet om ons te vervelen glimlach. Mocht jij je vervelen, voel je dan vooral hartelijk welkom om hierheen te komen en de handen uit de mouwen te steken!

11 Dagen, extra feest

11 dagen maar liefst was het al weer geleden dat ik in mijn 2e thuis rondhobbelde, veel te lang natuurlijk en dus sprak ik met mijn Emmens duo af gisteren te gaan, zoals (bijna) altijd op dinsdag want dat is toch wel mijn standaard dierentuindag. Amper die afspraak gemaakt kreeg ik een uitnodiging voor koffie met gebak ivm een verjaardag, vandaag dus. Nou wil ik best wel 2 dagen achtereen in mijn 2e thuis rondlopen maar fysiek is dat helaas niet mogelijk. Aangezien het Emmense duo diezelfde uitnodiging had gekregen was het natuurlijk heel simpel de afspraak te wijzigen en zo doende stond ik dus vanochtend op tijd bij hen voor de deur en rond openingstijd klonken dan ook de bliepjes van de ingangspoortjes.

De jarige job was al binnen samen met een vriendin die hem meestal vergezelt, net als wij idolaat van Wildlands en ook al wonen zij dan in het Duitse, toch komen zij ook vaak naar Emmen toe, wij kennen hen dus al erg lang. De vaste fans kennen elkaar al snel als je vaak in de zoo bent. We trokken verder de hele dag met elkaar op en rond de afgesproken tijd verzamelden we op de afgesproken plek om daar de anderen te ontmoeten waarna we aan de koffie met gebak gingen. Het vertoeven in de Wilde Landen, zoals wij dat noemen, is altijd een feestje maar als je extra gezelschap hebt en bovendien een jarige in je midden is het natuurlijk extra leuk! De dag vloog om en voor we het wisten was het 17.00 uur, sluitingstijd, dus moesten we weer door de poortjes om afscheid van elkaar nemen en huiswaarts te keren. Kortom een heerlijke dag, weer eentje om in te lijsten.

Overige foto’s staan H I E R

Weblogmeeting Apenheul

Rond de klok van 18.15 stapte ik het huis weer binnen na een heerlijke dag in Apeldoorn. Het weer was perfect, de sfeer was uit de kunst en ik denk dat ik niet de enige ben van ons 7 die terug kan kijken op een heerlijke dag, alsmede dat we allemaal weer met de nodige foto’s thuis kwamen. Voor Niels was het wel ff een heel andere ervaring dan anders want normaal loopt hij altijd maar vandaag kon hij ervaren hoe een dierentuin bezoeken is als je in een rolstoel zit. Door een operatie aan één van zijn voeten behoort zo’n wandeling uiteraard niet tot de mogelijkheden.


We lieten ons lekker gidsen door Minoesjka. Als jarenlange abonnee kent zij het park op haar duimpje en had ik in die zin voor de verandering eens een dagje vrij glimlach. Zij en Karel  zijn afhankelijk van het openbaar vervoer en dus had ik de tijd van samenkomst afgestemd op hun mogelijkheden. Daphne en Cincia, en ik met Niels en Anita reden in 2 auto’s die kant op vanochtend en toen we aakwamen waren Karel en Minoesjka er al. Op naar de koffie uiteraard, die er smakelijk inviel, dat wil altijd wel na een behoorlijke reistijd.

Gelijk bij de ingang van het officiële deel van Apenheul werden we verwelkomd door mijn lievelingsvogel. Na het maken van enkele foto’s zetten we onze wandeling voor om de talrijke apensoort goed op de kiek te zetten. Viel niet altijd mee want a) ze zijn enorm beweeglijk allemaal en b) de zon scheen volop en dat wil dan nog wel eens voor onduidelijke beelden zorgen glimlach. Had je geen last van die 2 dingen dan had je wel te maken met schitteringen in het glas of weerspiegelingen van de mensen om je heen. Is niet erg, hoort er allemaal bij en als regelmatige dierentuinbezoeker ben ik daar natuurlijk al lang aan gewend.

IK had op Facebook al menig geboortenieuwtje van Apenheul meegekregen dus ik hoopte op het scoren van enkele mooie babyfoto’s, dat is gelukkig gelukt. Deze hierboven bijvoorbeeld maar ook in de map kom je er nog wel een aantal tegen. De dag vloog voorbij, dat is dan wel aan minpuntje, en voor we het allemaal goed en wel beseften zaten we bij de uitgang weer aan een tafeltje met zijn allen om een ‘afscheidsdrankje’ te doen. Daarna stapten Karel en Minoesjka bij Daphne en Cincia in de auto zodat zij bij het station afgezet konden worden. Ik reed met Niels en Anita door naar het noorden want met onze energie was het ondertussen wel karig gesteld. Ook totaal niet erg want de dag was top en hartstikke gezellig en gemoedelijk dus dan heb je vermoeidheid er wel voor over. Zowel de heenrit als de terugrit verliepen probleemloos overigens en dat scheelt dan ook wel. Ik hou niet meer van autorijden zoals ik vroeger deed, dat is vandaag ook wel weer gebleken. Niels kan nu natuurlijk niet rijden en Anita vindt mijn auto niet fijn rijden dus reed ik zelf, dat is wel even iets dat ik moet incalculeren want ik heb daarvoor niet alleen nog fysieke energie nodig maar ook mentale om verantwoord te kunnen rijden, je moet immers tegenwoordig ogen voor 10 hebben en ook opletten voor medeweggebruikers want er zijn stuntpiloten bij die je af en toe behoorlijk in het nauw kunnen brengen, is me vandaag ook weer overkomen.

Alles is verder gelukkig goed gegaan en bij het vertrek in Apeldoorn spraken we af dat de volgende weblogmeeting in Blijdorp zal plaatsvinden. Een datum zal ik eerdaags wel prikken, ergens zo eind september – begin oktober. Daar kom tzt dus wel op terug.

Tot slot de foto’s…
Mijn map bevat 90 foto’s en staat H I E R
Daphnes Foto-Album bevat 175 foto’s en staat H I E R
Cincia’s Foto- Album bevat 100 foto’s en staat H I E R
En zodra Minoesjka en Karel hun verslagen hebben geplaatst zal ik hun links hier ook aanvullen.

 

>>>>> Foto van Karel

 

Verslag van Karel

&

Foto’s van Karel

Nog 2 nachtjes slapen…

…en dan is het eindelijk zover!
De dag waar ik al heel lang naar uitkijk en me dus ook enorm op verheug!
De weblogmeeting in de Apenheul in Apeldoorn
Voor zover het er nu naar uitziet zijn we met zijn 7-enen:
Ik zei de gek, Daphne & Cincia, Niels & Anita, Karel en Minoesjka. 
We hebben afgesproken om elkaar te ontmoeten tussen 10.45- 11.00 uur.
De weersvoorspellingen beloven een fijne dag, zo rond de 18 graden, droog en zonnig en een beetje bewolking. Prima foto-weer ook dus en omdat ik via FB de Apenheul volg kan ik al melden dat er veel geboortenieuws was de afgelopen dagen dus we zullen vast ook gaan genieten van al dat jonge grut. Natuurlijk ook van veel meer want het is niet alleen een prachtig park maar er zijn ook heel veel apensoorten en ook al heb je niets met apen, toch zijn er heel mooie soorten en exemplaren te vinden. Daarbij is het natuurlijk zo dat we zo wie zo al wel veel plezier zullen hebben want het groepje dat samenkomt zijn allemaal lieverds en supergezellig om een dag mee op te trekken!

Donderdag is het vandaag…
Ik begin bij te komen van de fysieke en mentale inspanningen van de afgelopen dagen. Parijs was én geweldig én niet zo leuk. Gisteren kwam ik niet echt aan uitrusten toe want ik moest met Daphne mee Duitsland in. Haar enige vrije dag en er moet natuurlijk van alles aan materialen aangeschaft worden als je vanuit het ouderlijk huis op jezelf gaat wonen. Morgen gaan ze tekenen en krijgen ze de sleutels en kan de exodus van Assen naar Emmen echt beginnen. De afgelopen dagen is er al van alles uitgezocht, gesorteerd en in de auto’s gestald en dat wat in de auto’s staat laten ze morgen in hun nieuw huis achter. Ons huis ziet er inmiddels uit alsof er een tornado doorheen gedraaid is. Ohhhh helluppppp wie heeft oogkleppen voor mijjjjjjjj???????????????
De komende week moet iedereen hier nog werken maar met ingang van 3 juni is iedereen (op mij na dan) vrij en gaan we met hulp van nog enkele anderen het duo dus overbrengen. Er komt veel bij kijken en er moet dus nog heel veel gebeuren. Mijn trio heeft vanaf 3 juni vakantie dus tijd en ruimte om iets te doen is er wel. Ik zal uiteraard ook naar vermogen mijn steentjes bijdragen maar op een ander tempo want buiten mijn capaciteiten om heb ik natuurlijk nog steeds mijn taken zoals bijv. bij mijn maandagmeneer.
Bij het huis van de jeugd zit een grote, én hoog omheinde, tuin dus onze honden gaan gewoon mee op en neer zodat ik niet in de piepzak hoef te zitten omdat zij urenlang alleen thuis moeten blijven. De jeugd heeft nog geen dieren in die zin. Ze hebben een konijn en een aquarium maar nog geen poezels of honden, dat willen ze wel maar pas als alles geregeld is en zij tot rust gekomen en gesetteld zijn. Tegen die tijd ga ik met mijn schoonmeisje naar een asiel om dieren op te halen. Wat of het zal worden is nog even afwachten want 1 van de 2 wil poezels nu en een hond later en de andere van de 2 wil de hond nu en geen poezels of misschien later nog eens. Daar bemoei ik me verder niet mee, dat mogen ze lekker zelf met zijn tweebeidjes uitvechten.

En dan is ons huis ‘leeg’. Na zo’n 8 jaar hebben we dan het huis terug in de zin van dat elke cm tot onze eigen beschikking staat. Wensen zijn er genoeg maar ja of en hoe die gerealiseerd gaan worden zal de tijd moeten wijzen. Als eerste gaan we de huidige woonkamer van de jeugd schoonmaken en dan stouwen we alles dat nu nog overal her en der verspreid staat op die kamer en dan gaat de deur dicht. Daarna gaan we vanaf de zolder alles langzaamaan schoonmaken en opknappen en als dat helemaal klaar is dan komt die kamer wel weer open en gaan we kijken wat we willen houden, wat waar hoort dan wel geplaatst gaat worden en wat weg kan. De tijd zal ook dit wel leren. Kortom, grote veranderingen staan op stapel en nee ik ben niet bang voor het lege-nest-syndroom maar kijk juist uit naar weer een ruimtelijk huis met veel rust glimlach.

Nu eerst maar wat blogverplichtingen nakomen, daar heb ik nog 44 uur voor en in die 44 uur moet ik nog 2 keer met Klaas Vaak op stap dus als alles volgens wens verloopt hebt ik 24 uur over om die blogverplichtingen in te vullen, zal wel moeten lukken toch? Zo niet…tja dan vraag ik jullie bij deze alvast om vergiffenis. Uit het oog is niet uit het hart glimlach.