Verrassingggggg

Vandaag zou een grote wens van veel bezoekers van Wildlands in vervulling gaan….
Dat ook een andere, nog veel grotere, wens van de trouwe parkliefhebbers ook in vervulling zou gaan verwachtte niemand maar ook dat gebeurde vandaag…
Vandaag namelijk zou die eerste wens…. een doorsteek van Nortica naar Serenga officieel geopend worden en uiteraard wilde ik daarbij zijn, dus toog ik aan het begin van de middag richting Emmen en rond de klok van 3 liepen we door de poortjes met zijn viertjes. Mijn Emmens duo en hun (zwangere) dochter en ik. Al snel zagen we meer bekende snoetjes want wij waren niet de enige abonnees die die opening wilden missen natuurlijk.

 

 

We gingen eerst de kas maar in… lekker eten en drinken en op ons gemakkie wat rondlopen aldaar. Mario spotte ons gelijk en zette het op een gillen. Niet dat we zijn taal verstaan maar wie weet vertelde hij ons toen al van het blije nieuws waarvan wij op dat moment wel een vermoeden hadden maar nog niets zeker wisten Hij keek veelvuldig naar links, wat ie anders nooit doet, maar ja, dat kan ook suggestie zijn… Nortica zit overigens links *glimlach*

 

 

Ook de Anolissen waren druk, ze bleven maar heen en weer vliegen, nou ja rennen dan natuurlijk. Hetzelfde gold voor de Groene Madagaskar Gekko. De Rode Ibissen zaten met zijn drietjes in de boom boven de waterval van de Olifanten, lekker dicht bij het verkoelende water. Hopelijk kiezen ze die plek als vaste plek want hun uitwerpselen komen de ecologie van de kas op die plek zeer zeker ten goede.

 

 

 

 

Op zich is 3 uur in de middag een prima tijdstip om in juni het park in te lopen als je niet van plan bent het hele park te doen maar slechts 1 van de 3 delen. Groepen schoolreisjes verlaten dan het park terwijl jij erin gaat, lekker rustig dan! Ik juichte hun vertrek dus ook van harte toe. Ook in de Vlindertempel was het superrustig, man vrouw dat is me een partij lekker. Zelfs de niet-vlinders vonden dat kennelijk prachtig want zowel de Anolis (andere soort dan in de grote kas, dus niet de Anolis Sachei maar de Anolis Sigivinus ) en de Grondtak lieten zich volop zien.

 

 

 

Vanuit de Vlindertempel staken we het Kompasplein over om plaats te nemen op het terras van Travellers. Al snel groeide ons groepje want andere diehards voegden zich bij ons. Allemaal gespannen naar het komende moment natuurlijk en vooral of onze hoop vervuld zou worden. Van plm. 17.00 wachten tot 17.55 is dan een eeuwigheid kan ik je vertellen, ongeacht hoe gezellig je het hebt tijdens dat wachten. Toen we dus het seintje kregen dat we mochten vlogen we overeind, staken het Kompasplein weer over om via de Zonnetempel Serenga op te gaan en ons naar Goudkoorts te begeven. Daar begon de 2e sessie van wachten en al snel liet de boss Eric zich zien en horen en toen hij dus kenbaar maakte dat er vanuit Parijs 2 dieren onderweg waren en vannacht zouden aankomen en omdat ze al bekend zijn met het park en hun verblijf, gelijk morgen al weer zichtbaar zouden zijn voor het publiek, brak een luid gejoel en vet applaus los. Hij vertelde nog een beetje over de komende gebeurtenissen voordat deze fase helemaal klaar is. Het oude verblijf van de pinguïns wordt nog verbouwd en in 2-en gesplitst. Aan de ene kant komt dan een nieuwe horecagelegenheid met aquaria en aan de andere kant… dat blijft nog even een verrassing…. dat deel wordt tijdelijk ingenomen door 2 Zeehonden die morgen aanwezig zullen zijn en daarna, tja dat moeten we dus nog maar even afwachten.

 

 

Toen die sensataie weer enigszins geluwd was ging hij over tot zijn officiële handeling en opende Het Meridianenpad, zoals de doorsteek heet. En even later stonden we neus aan neus met Lily. Nela liet zich bij het eten niet storen en at op haar gemak verder maar Lily niet. Die liet haar eten voor wat het was en kwam ons allemaal neuzend begroeten. Even later hoorde ik aangehouden fluiten… en ja hoor, op de berg voor me zag ik ineens een hoop zwart/wit/bruin/grijs opduiken en daar kwamen allemaal ‘waggelende butlertjes’ aan, de pinguïns, die natuurlijk gelijk wisten dat ze gevoerd zouden gaan worden. Happy Feet in de letterlijke zin des woords, wat een feest om dat te mogen aanschouwen.

 

 

Via de Steller Zeeleeuwen liepen we terug naar voren naar de Californische Zeeleeuwen, al pratende over het feit dat er vanaf morgen ook Zeehonden te zien zullen zijn want die zijn ook onderweg op dit moment. De Stellers lagen allemaal heerlijk in de zon en dus nam ik die kans te baat om ook heen eens uitgebreid op de gevoelige plaat vast te leggen.

 

 

Bij de Californische Zeeleewen lag Gonzo ook te zonnen terwijl 1 dame uit zijn harem probeerde zijn aandacht te trekken. Dat feestje ging niet door want hij spotte mij en al snel was ik volledig met hem in gesprek, zo leuk die interactie al versta ik uiteraard zijn taal niet *grijns*.

 

 

Toen was het ook voor ons weer tijd het park te verlaten. Nadat ik mijn auto weer ingestapt was ging ik bij de verkeerslichten niet rechtsaf naar huis maar linksaf naar mijn jeugd. Ik had eerder in de middag uiteraard mijn meisje opgezocht en zij had mij voor het avondeten uitgenodigd. En zo zat ik dus een kwartiertje later met een bord macaroni onder mijn neus. De jeugd is goed bezig, trots op hun eigen stek straalt er vanaf. Beiden in kluskleding want ze zijn volop bezig met van alles en hun enthousiaste verhalen vertellen we dat ze het naar hun zin hebben en er de komende tijd nog veel aan veranderingen / verbeteringen doorgevoerd zal worden. Hoef me dus geen zorgen te maken, die 2 redden zich prima en hun huisje wordt meer en meer een paradijsje. Eenmaal thuis had ik mijn lampje wel uit, eerlijk is eerlijk, had vandaag mijn dag niet en ik heb de hele ochtend getwijfeld of ik wel zou gaan of niet maar ja ik hield me telkens voor, stel dat je vermoeden uitkomt en jij leest dat vanavond, dan baal je dat je niet gegaan bent. En achteraf klopt dat natuurlijk helemaal. Kortom, blij geweest te zijn, in het hoofd. Het pakhuisfundament is in de opstand maar die kan ff de boom in, het nieuws dat ik vanavond kreeg maakt het meer dan goed en de moeite waard.

 

De overige foto’s van vanmiddag staan H I E R

Kraambezoek & Scoren

 

Een paar dagen geleden werden er 2 Onagertjes geboren op de savanne van Serenga.
Gisteren werden de pinguïns verhuisd in Nortica
Vandaag werden er 6 Rode Ibissen uitgezet in Rimbula van Jungola
Kortom, hoogste tijd om langs het watergrut en op kraambezoek te gaan en te proberen foto’s van de Ibissen te scoren.
Dat lukte gelukkig allemaal uiteindelijk want heel even raakte ik een beetje in paniek toen ik in Emmen constateerde dat ik vergeten was mijn sd-kaartje terug in de camera te steken. Gelukkig ligt de Primera op de looproute en verkoopt men daar sd-kaartjes. Jammer van die uitgave maar met een camera in mijn 2e thuis lopen en dan niet kunnen fotograferen is natuurlijk absoluut geen optie. Ik stond vanochtend wel moe op… niet zo heel vreemd want het nieuwe bed slaapt fantastisch, te fantastisch misschien wel *glimlach*. Die vermoeidheid is natuurlijk als sneeuw voor de zon verdwenen zodra ik mijn druppeltjes op de tong heb gelegd en nog meer zo nodig zodra ik door de poorten van mijn 2e thuis naar binnen wandel.

 

 

Waterrat Nela verraste me ook nog even:

 

Daar ik de dingen wilde die ik al noemde wist ik dat ik er vandaag niet onderuit zou komen heel het park te doorkruisen. Gelukkig had ik energie voor 10 en lukte dat ook prima, aan het einde zelfs nog even het winkelcentrum in voor een broodnodige boodschap alvorens ik de auto weer instapte om huiswaarts te keren. Dat is meestal wel anders. Omdat het juni is, is het in het park extra druk want juni is de maand van de schoolreisjes. Hordes kinderen met begeleiding die veelal ogen voor iets anders heeft dan het gedrag van de kroost waarvoor zij verantwoordelijk zijn zo’n dag. Dat weten we dus passen we onze route aan… ipv de geëigende route te lopen, lopen we dan tegen de stroom in, iets toch iets rustiger. Eenmaal aan het begin van de savanna gaan we normaal gesproken rechtsaf naar de Leeuwenberg maar deze keer gingen we dus de andere kant op want al snel na het afslaan kom je bij de gestrande Duitse trein alwaar je de onagers kunt vinden. En jawel hoor, beide jongelingen waren op de been.

 

 

 

Via de Zonnetempel draaiden eenmaal buiten eromheen en liepen op ons gemakkie Jungola door om achterin bij Rimbula te komen. Eerst maar even eten (ja ook even zitten natuurlijk) want daar waren we wel aan toe. Ook hier veel schooljeugd maar die werden tot onze blijdschap allemaal naar binnen gehaald om te gaan eten. Wij zaten buiten het restaurant op het terras en de schreeuwende koters binnen, ‘beturrrrr’ zeiden we in koor. Op zeker moment op pad op zoeken naar de Rode Ibissen, we zagen ze vliegen, letterlijk, maar nergens zitten dus hen vastleggen werd ‘m niet. We gingen naar buiten om een sigaretje te roken en keerden op onze schreden terug in de hoop nu wel geluk te hebben en jawel hoor.

 

 

Natuurlijk liet ook enig ander spul zich wel zien en fotograferen maar dat is allemaal in de fotomap te vinden die ik zopas online zette en jullie HIER kunnen bekijken. Rond half vier kwam ik weer thuis en toen zat man met een verrassing op mij te wachten. Zijn telefoonabo moest verlengd worden en hij kiest meestal voor een simonly omdat dat veel goedkoper is want hij vind het toestel totaal niet belangrijk. Hij doet er niks mee, behalve dan eentje hebben om bereikbaar te zijn omdat ik dat belangrijk vind. Het toestel dat hij al die jaren gebruikte was inmiddels zo oud dat er tal van onherstelbare kuren speelden, geen updates meer binnenkwamen etc etc. Dus deze verlenging vond plaats met een nieuw toestel en uiteraard koos hij de nieuwste versie van het merk waarmee wij beiden graag werken. Ik heb zelf de op 1 na nieuwste versie maar aangezien hij weet hoe belangrijk ik met name de camera in een foon vind, vond hij het een prima plan dat ik die nieuwe zou krijgen en hij de mijne. Nou zou je onderhand kunnen veronderstellen dat ik wel weet hoe je je data moet overzetten, ik d8 ook wel dat ik dat wist maar helaas… er ging toch nog iets fout want alles is van mijn oude op mijn nieuwe foon overgezet behalve de contacten. Kortom niemand van jullie hoeft van mij een belletje op appje te verwachten want hen onder jullie wiens nummer ik had kan ik nu niet meer bereiken. Mijn vraag dus aan jullie: als jullie mijn nummer hebben willen jullie mij dan even een whatsappje sturen zodat ik jullie nummers weer kan opslaan?! Alvast bedankt!!

 

Vanuit een schaduwrijke van binnen, volledig in zon gehulde van buiten, Zonnetempel groei ik jullie allen:

Korte Kunst

Sinds dinsdag hebben we -e.i.n.d.e.l.i.j.k.- een nieuw bed.
Nou sliep ik de laatste tijden al prima dankzij de CBD maar ik hoefde nooit de wekker te zetten want ik was elke ochtend vroeg wakker. Het lukte eigenlijk nooit iemand mij écht wakker te bellen, zeker niet rond de klok van 10, tot aan vandaag dus.
Ik had met mijn Emmens duo afgesproken vandaag weer naar ons 2e thuis te gaan en zij zijn gewend dat ik daar vroeg voor de deur sta, we zijn gewend dat wij op het moment dat de poorten open gaan bij de eersten behoren die naar binnen gaan… vandaag dus niet.
In eerste instantie dacht ik: “brrr pokkeweer, morgen zijn de voorspellingen beter dus ik ga morgen wel, maar al snel dacht ik: “Nee ik ga nu, want met zulk slecht weer is het vast rustiger in het park dan morgen want dan voorspellen ze schitterend weer… Ik kleedde me dus snel aan en stapte de auto in en reed, vergezeld van een stromende hemelkraan zuidoostwaarts.
Om 11.30 hobbelden we dus pas door de poortjes… Op naar de Vlindertempel want ik hoopte toch écht eindelijk eens de grondtak te kunnen scoren… Nou is dat een heel klein diertje maar na enig zoeken vonden we hem (of haar) dan toch… Op de foto lijkt het een groot dier maar dat is niet zo, het is een cm of 10 maximaal.

 

 

In de Vlindertempel was het razenddruk dus liepen we snel door naar buiten, de frisse lucht in, langs de Olifantenvallei en Monkey Market door naar Rimbula kas. Eenmaal daarbinnen waren de Maki’s en de Vari’s nog erg rustig, met een ‘zien we straks wel’ liepen we door langs de Slingerapen en die waren actiever.

 

 

Verder langs het theater van Jungle Jim op zoek naar de Geko’s en die troffen we dan ook aan. Ook de Vleerhonden hingen er en een Violet-Toerako vloog over, bleef even zitten (klik dus) en vloog verder. Ineens zag ik iets in mijn ooghoek en jawel.. joehoeeee, de Duitse Pijp bloeide weer volop, de grote verse in dit geval. Elke bloem zo groot als een half mensenhoofd ongeveer.

 

 

Inmiddels was het ruim etenstijd en na enig zoeken vonden we een leeg tafeltje / stoelen op het terras en nuttigden we onze lunch met een lekker sapje en bakkie leut. Het was erg druk en dus benauwd in de kas, altijd mede bepaald door het weer buiten, dus besloten we naar buiten te gaan want eigenlijk wilden we een deel van de Serenga pakken omdat daar eerder deze week 2 Onagers geboren waren. Eenmaal buiten met een sigaretje bespraken we dat nog even. Eerst maar terug nog een keer de kas in want we hoopten toch op actievere Maki’s en Vari’s en we wilden ook nog even over de Rimbula Rivier varen. Zo gezegd zo gedaan en even later bevonden we ons weer bij de 2 apensoorten.

 

 

We voeren ons rondje, kwamen bekenden tegen dus babbelden zo her en der en wederom werd ik afgeleid door beweging in een ooghoek en hoppata daar zat een Anolis te imponeren. Helaas mislukte de balgfoto maar anderen lukten weer wel. En met dank aan mijn zoomlens kon ik minuscule diertje heel dichtbij halen, dan lijkt het best wel heel vervaarlijk toch? Het is maar een klein diertje, een cm of 10 ongeveer, inclusief zijn ellenlange staart.

 

 

“Zeg Ko? Weet je al dat we een Boeddhabeeld hebben?” – ‘Neuhhh, waar dan?’ – “Komen we zo wel langs…” – ‘oké..’ En zo had even later bewijs voor mijn ogen en nu hier ook in mijn foto’s. ZO fijn dat ik tegenwoordig weer prima op mijn hurken kan zitten, iets dat ik eigenlijk nooit kon vanwege gewrichts- en evenwichtsproblematiek, welke ook als sneeuw voor de zon verdwenen zijn voor zo’n 99%.

 

 

De Serenga sloegen we uiteindelijk toch over want Herman had enorm last van zijn enkel. Dus besloten Krak, Kem, en Ikkig ons maar naar de uitgang te begeven. Ik had nog één boodschap te doen voordat ik mijn auto kon instappen en dat was mijn meisje opzoeken want gisteren was hier een blauwe envelop op de mat gevallen. IK vond haar op het plein alwaar ze druk doende was suikerspinnen te draaien en uit te delen. Met een ‘don’t shoot de messenger please’ stopte ik die envelop in haar broekzak want ze had natuurlijk de handen niet beschikbaar om dat zelf te doen.

 

Enkele minuten later was mijn duo in de lift op weg naar boven en ik in mijn auto op weg naar huis. Ik maakte een tweetal tussenstops; 1 langs de super voor mijn avondeten (kinderloos thuis, man aan het werk dus tja…glimlach) en 2. langs mijn maandagmeneer en weer een tijdje later werd ik hier thuis bekant ondersteboven gelopen door een paar enthousiaste 4-voeters, 5 maar liefst, zogenaamd blij mij te zien maar natuurlijk was de verborgen boodschap: “ben je der eindelijk, weet je wel hoe laat het is, we hebben honger, dus toe, schiet eens op en steek de sleutel in het slot enzo… ” glimlach . Ik deed maar wat me non-verbaal opgedragen werd, jawel, zo gehoorzaam ben ik af en toe best wel grijns… waarna ik de dingen kon doen die ik wilde doen, waaronder dus de foto’s bekijken, selecteren, uploaden en H I E R gebruiken om dit blogbericht weer te kunnen publiceren.

Een kleiner rondje

Vandaag was er dan eindelijk weer ff tijd om mijn 2e thuis aan te doen… het energieniveau is lang niet meer zo hoog als de afgelopen dagen maar heej dat mag ook wel want er is me nogal een grote partij energie doorheen gebrand de afgelopen 10 dagen aan buffelen hier en op het nieuwe adres van onze jeugd. Zo tufte ik vandaag dus weer naar Emmen maar dan naar een ander adres dan elke dag van de afgelopen week. Weer even later staken we lopend en rollend de weg over en bij de ingang was het redelijk druk, zoals altijd rond openingstijd.
Het hele park is erg groot en voor mij niet zo 123 te doen dus kies ik meestal voor de 2 grootste delen, Serenga en Jungola, zeker met mooi weer. Nortica, het kleinste deel, vind ik ook leuk maar aangezien men daar aan het verbouwen is sla ik die al een tijdje over. Op de Serenga is natuurlijk veel Hollands groen te bewonderen alsmede heel veel jong grut want de babyboom aldaar is megagroot.

 

 

Toch wilde ik wel weer eens de witte meiden zien… Nela en Lilly zijn nog de enige twee die er zijn want Noordje & Lale zitten inmiddels in een Franse Zoo ivm het fokprogramma. We hadden mazzel want waterrat Nela was heerlijk aan het dollen in het water terwijl ze iets, waarvan ik de oorsprong niet kon herkennen, aan het eten was. Op weg naar de meiden komen we dan eerst langs de zeeleeuwen en Gonzo was met een deel van zijn harem goed zichtbaar, al leek zijn zonnig humeur met de noorderzon vertrokken glimlach. De pinguïns hadden het daarentegen wel prima naar de zin. Waren zich grotendeels allemaal aan het opwarmen in de zon.

 

 

 

 

Vervolgens weer terug naar het Kompasplein om daar even te overleggen welk deel we daarna zouden aandoen, daarbij natuurlijk wetende dat we Jungola nooit overslaan. Mijn energieniveau was niet zo heel hoog dus lieten we vandaag Serenga links liggen, letterlijk en figuurlijk ook nog. Verder stappen, Jungola op. VIa de doodshoofdsaapjes naar de Rimbulakas.

 

 

Ook hier troffen we zonaanbidders aan, zowel die kleine gele rakkers als aan de linkerzijde de grote reuzen die stonden te genieten van een vers maaltje (nou ja, tje?”) groenvoer. We hadden ondertussen al door dat de drukte behoorlijk aan het toenemen was, het zou een mooie dag voor het park worden gezien de bezoekersaantallen, snapten we gelijk. En weer realiseerde ik me dat die mensenmenigte me compleet koud liet. Dat was nog niet zo heel lang geleden wel heel anders, sterker nog, dan zou geen haar op mijn hoofd er over nadenken om op een weekenddag het park in te gaan. Al helemaal niet met mooi lente-zomerweer!

 

 

Eenmaal in de grote kas waren zowel de Ringstaartmaki’s als de Bonte Vari’s erg lui. Bij de Bruine Slingerapen was iets aan de hand, er was onrust in de groep kennelijk maar we krijgen niet in de gaten wat er nou werkelijk speelde. Tja zo’n woongemeenschap is net als bij mensen, je moet samenleven en soms gaat dat goed en soms even niet.

 

 

In de kas was het niet alleen erg druk maar ook erg warm. Niet zo gek met de zon vol op het dak natuurlijk. Meestal gaan er vele dakramen open zodra een zekere temperatuur bereikt wordt en dat gebeurde vandaag uiteindelijk ook, al had het van mij dan iets eerder gemogen glimlach . We namen wat te eten, ik begroette mijn schoonmeisje die weer van hot naar her vloog omdat het zo druk was en daarna gingen we op weg naar de uitgang. Maar niet zonder nog even de kans te baat te nemen een kleine dondersteen vast te leggen die bereidwillig even bleef zitten poseren. Ziet er op de foto wel groot uit maar dat is ie heus niet, deze was in totaal nog geen 10 cm lang.

 

 

Buiten langs de andere kant van de olifantenvallei terug naar het Kompasplein. We troffen het want net toen wij daar langs kwamen werd de olifantenpresentatie gegeven en de kudde was vandaag in goede stemming en stond keurig dichtbij en dus goed zichtbaar voor allen, voor hen die een camera in de handen hadden, er werd dus naar lieve lust geklikt. Al is het jongste grut dan al net / bijna 1 jaar, toch blijven die twee wel vertederen.

 


(links Mauk die 2 april 1 werd, in het midden Mingalar OO die op 1 maart 27 werd en rechts Manoa die 26 juni 1 wordt als er niets iets onverhoopt gebeurt)

 

Uiteraard nog even door de Vlindertempel maar ook daar was het erg benauwd, mede door de drukte van de aanwezige mensen, dus de ene deur in en de andere weer uit en tussendoor stopte ik heel even om deze ‘vriend’ vast te leggen:

 

 

Weer buiten ruimden we de camera’s op, staken na het doorlopen van de uitgang de weg over, H&D gingen hun complex in en ik tufte naar huis. Ik zette de foto’s op de pc, bekeek en selecteerde ze en ging onderuit, ogen dicht en hoppa, daar was Klaas Vaak die me ontvoerde. Ruim 3 uur later werd ik weer wakker. Mijn energie was weer terug grotendeels en ik hobbelde de trappen op terwijl ik de stofzuiger mee nam. De was was inmiddels klaar en die hing ik op, stofzuigde en ging een etage lager. Daar was nog 1 slaapkamer die schoon moest dus dat deed ik vervolgens. Met behulp van man sleepten we het bed uit onze slaapkamer naar die schone kamer en daarna maakte ik onze slaapkamer weer schoon. Overmorgen komt een nieuw bed en dan moet het wel ‘leeg’ en schoon zijn toch grijns. Toen was het alweer etenstijd. Nee, koken doe ik nog steeds niet, dus ik dook op de bank om de foto’s ONLINE te zetten om ze met jullie te delen en man dook de keuken in om het eten te bereiden.
Na dat we onze bordjes lees en buikjes vol gegeten hadden kon ik dit blogbericht afmaken… bij deze dus glimlach

 

 

Samen met de Balispreeuw wens ik jullie een fijne avond!
De blogronde langs iedereen doe ik morgen!