Type your search keyword, and press enter

E.i.n.d.e.l.i.j.k.

Vanaf 30 mei waren in de enige Nederlandse dierentuin die ze mag houden tot dusver, Ouwehand in Rhenen, de Chinese panda’s zichtbaar voor publiek. Natuurlijk wilden Daphne en ik ze zo snel mogelijk gaan bewonderen maar niet gelijk in het begin omdat we liever die panda’s zouden fotograferen ipv van mensen noch op koppen lopen natuurlijk. Dame en heer hebben werkelijk schitterende verblijven, zowel binnen als buiten, een waar paradijs. Prachtig aangelegd, werkelijk adembenemend. Het is natuurlijk ook wel erg bijzonder om in Nederland 2 Chinese panda’s (een paartje) te hebben maar als je bedenkt dat het park jaarlijks 1 miljoen euro moet betalen om ze te mogen houden… en daarbij optelt wat de aanleg van hun verblijf gekost moet hebben, plus hun dagelijkse verzorging… dan moeten er wel heel veel entreekaartjes verkocht worden om dat op te kunnen brengen. Laat staan de overige kosten die een dierenpark normaliter al heeft.

Om diverse redenen kwam het er maar niet van tot aan vandaag. Joepie, eindelijk dan die mooie wonderen der Moeder Natuur met eigen ogen aanschouwen. Nadat ik vanochtend terug was van mijn 2e adres stapten we dus in de auto en tuften we naar Rhenen. De weersvoorspellingen beloofden niet al te veel goeds maar daar hadden we geen boodschap aan natuurlijk, en terecht ook want het was de hele dag heerlijk weer daar. De jassen wel aan maar grotendeels de hele dag los. Weliswaar geen zon maar ook geen harde koude wind noch regen. Heerlijk dierentuinweer dus.

De dag vloog om, zoals altijd, en om half zeven vanavond stapten we het huis weer in. Eerst de foto’s op de pc gezet, toen geselecteerd en terwijl die geüpload werden naar een online MAP ging ik snel naar mijn 2e adres om mijn maandagmeneer nachtklaar te maken.

Het was weer een heerlijke dag, we zagen uiteraard ook de drachtige Dunha (olifant) maar van bevallingsbeginselen was nog niets te zien, de uitgerekende datum is ook niet echt bekend dus tja dat moeten we maar afwachten. De afspraak voor weer zo’n heerlijke dag is al gemaakt. Daphne heeft altijd redelijk op tijd haar rooster binnen en aangezien ze volgende week vrijdag vrij is, in Duitsland de vrijdagen de rustigste dagen in dierentuin zijn én de Zoo van Osnabrück al een hele tijd op Daphne’s verlanglijstje staat, gaan we daar dus over een week naar toe.

Foto’s dus HIER. Het is een grote map, foto’s van Daphne en mij samen. Doordat de teller van 1 van de camera’s terug naar de 0-stand ging zitten de foto’s kriskras door elkaar. Hopelijk nemen jullie het me niet kwalijk dat ik er geen energie in wilde steken ze allemaal om te nummers om ze weer op volgorde te krijgen.

Veel kijkplezier… er zitten mooie foto’s tussen, in ieder geval een behoorlijk aantal waar wij beiden erg vrolijk van werden.

PS. Sinds kort heb ik mezelf een extra fotografie-uitdaging opgelegd; het opletten op kansen om foto’s te maken die spiegelen… daarvoor heb ik een aparte map online staan en die is na vandaag uiteraard weer aangevuld. Die map heet SPIEGELINGEN . Met de foto’s van vandaag erbij opgeteld bevat die map nu 83 foto’s.

(v)Luchten

Ik had de keus toen ik vanochtend weer thuis kwam:  of op de bank kruipen en mezelf zielig(er) gaan zitten vinden of mijn snufferd de zon in sturen en van pitamientjes opslurpen met het hoogstwaarschijnlijke gevolg dat ik me minder zielig zou gaan vinden, geen moeilijke keus toch? Jeugd was werken, manlief liep na nachtdienst in dromenland te zwalken en ogenschijnlijk volgde mijn veestapel zijn voorbeeld… dus graaide ik mijn cameratas uit de gang, stapte de auto weer in en stond ik nog geen 3 kwartier later met mijn abonnementspasje in de hand bij 1 van de ingangspoortjes van Wildlands. Eenmaal door de poorten kom je als eerste op het kompasplein bij het… jawel kompas glimlach Het bijzondere licht viel me op dus probeerde ik dat te vangen…

Toen, zoals altijd, het eerste naar de meiden in Nortica… zou ik deze keer wel boffen en ze alle vier zien? Ik zag als eerste Nela lopen, mooi wit was ze. Dat bleef niet lang zo want amper een minuut later ging ze liggen rollenbollen… Even verderop lagen Noordje en Lale op 1 van de vele heuvels, knus bij elkaar tegen elkaar aan in de zon. Lilly zag ik vanuit een ooghoek aan komen en die begroette het duo en liep vervolgens verder, ging ook liggen rollenbollen en zag er dus even later zo uit:

Op weg terug (grappig wel dat je onbewust toch telkens weer dezelfde route loopt) langs de uilen. Het mannetje zat op zijn eigen plekje, pontificaal voor het glas en liet zich gewillig door de vele mensen fotograferen. Zijn dame dat hoog in de zon op het dak en van de Laplanduilen liet er maar eentje zich zien, een klein beetje ook nog maar, als je niet weet waar je moet kijken vind je ze niet. Gelukkig voor mij weet ik zo onderhand wel hun vaste plekjes.


Ik liep verder terug naar het kompasplein en ontdekte iets nieuws. Een popcorn- en suikerspinkraam. Gelijk had ik het water in de mond en dus liep ik even later met 2 suikerspinnen verder terug. Had er maar 1 gekocht natuurlijk maar de machine deed raar en de verkoopster vond dat ik dan maar 2 helften moest krijgen, de 1e die ze draaide vond ze te klein voor de prijs die ik ervoor betaalde. Bofte ik ff!! Zo liep ik dus met een joekel en knalblauw ook nog, suikerspin terug langs de zeeleeuwen en de zeehonden.

Weer op het kompasplein dus… ik nam in de zon plaats op een bankje en smulde van eerst die suikerspin en daarna een sigaretje waarna ik Jungola (de vlindertuin) in liep. Ik zette mentale oogkleppen op om me niet te storen aan te oude kinderen die hun kroost voordoen hoe je vlinders moet vangen grrrrrr dat lukte aardig grijns. Daarna liep ik door langs de doodshoofdaapjes naar de olifantenvallei alwaar ik een ouder echtpaar trof uit Amsterdam en daarmee in een hartstikke leuk gesprek verzandde. Weer een tijd later vond ik het wel tijd voor een bakkie leut en eenmaal in de Rimbula trakteerde ik mezelf daar dus ook op. Nam er iets lekkers bij en genoot ff smullend en wel. Op zoek naar de Bonobo-slingerapen want eentje had een baby… en ja hoor, welismaar maar 1 foto van, maar toch, beter één dan geen, of niet dan?
Daarna weer verder op zoek naar ‘mijn meisje voor een ijsje’ maar die vlieger ging even niet op. Ze was er niet, de meiden die er wel stonden stuurden me terug naar Rimbula restaurant en daar was ik dus net geweest en haar niet gezien, dus hoppa ik terug en jawel hoor toen vond ik der toch. Even een babbeltje en weer terug om toch nog maar dat oh zo lekkere, oh zo foute, ijsje (ik ben wel eens stout… kom er voor uit) te halen.

Langs de andere kant weer naar buiten, ik maakte de 2e olifantenpresentatie van de middag mee en Mekong stond prachtig voor mij zodat ik ongehinderd foto’s kon maken. Ook de zwangere dames en de andere jongens en meiden lieten zich niet onbetuigd. Heel bijzonder dat Mekong, terwijl hij volop in Must is, toch de rust zelve is en bij de kudde kan blijven. Dat kon Radza vroeger ook maar is niet echt gewoonte bij bullen. Simpelweg puur genieten dus en dat deed ik dan ook volop.


Weer terug op het Kompasplein liep ik nog even de ingang van Serenga in, die is zo  mooi. Al doe ik Serenga niet alle keren dat ik er ben, de ingang sla ik toch nooit over, moet er altijd even weer kijken. Het is een magneet die ik niet kan weerstaan. Vandaag dus ook geen Serenga, geen tijd voor maar eveneens ook niet meer de nodige energie, mijn gewrichten protesteerden toch al behoordlijk. Serenga is het grootste van de 3 werelddelen en dat kon ik niet belopen vandaag.
Het werd tijd om te gaan en dus hobbelde ik terug naar de parkeergarage ….
Oeps………kaartje? ….. zoeken, zoeken, zoeken, ….niet te vinden. Alarmknopje dan maar… Ik legde uit wat er gebeurd was en een zeer vriendelijke medewerker liet me de helft van de dagkaart betalen, zeer coulant, dank je wel!! Ik kreeg een kaartje en tufte huiswaarts alwaar manlief me opwachtte met dampende koffie en thee.

Zoals altijd de afsluiter… foto’s op de pc, bekijken, selecteren en uploaden naar HIER! 
Veel kijkplezier!

Mazzeltjes op een rij !

Jeetje wat kan een mens toch mazzel hebben zeg!

31 uur lang kun je je onderdompelen in Wildlands, start op vrijdag 20 oktober om 10.00 en einde op zaterdag om 17.00 uur. Nou was ik die uitdaging maar wat graag aangegaan maar helaas gaat dat niet, gezien mijn ‘verplichtingen’ op het 2e adres maar ook vanwege het ding wiens naam met een G beegint en waarmee we allemaal te maken hebben 😉

Hoe dan ook… ik kon voor vanavond vervanging regelen maar geen gezelschap, geen punt bij Ko=mij dus toog ik in mijn uppie rond de klok van 5 vanmiddag richting Emmen. Het was er niet al te druk toen ik binnen kwam en de sfeer was top, de lucht zoemde gewoon van de opwinding van de mensen die zich, al dan niet helemaal in dit ‘geweld’ stortten. Het weer was echt niet om over naar huis te schrijven dus doe ik dat ook maar niet en vertel ik hier alleen maar dat ik zeiknat geworden ben, aan de buitenkant dan hè want mijn (voor vertrek boven uit de kast geplukte) winterjas hield me gelukkig niet alleen warm maar ook droog.

Het draaiboek van deze organisatieklus vertoonde her en der wat haperingen en dat leverde ook wel wat gemopper op maar ik had me al voorgenomen me daarvoor af te sluiten om me niet te ergeren aan ‘dom’ gedrag. Ik liep daar dus in mijn eentje rond tussen mensen van diverse leeftijden. Kennelijk was mijn uitstraling de juiste want ik verzeilde in diverse gesprekken met kinderen. Het eerste duo, een jaar of 4 en 6, bleek uit Dordrecht te komen. Even later werd ik aan mijn jas getrokken door een droppie van een jaar of 4 die met zijn zus uit Gouda kwam. En zo ging het eigenlijk de hele tijd door. Op zeker moment was de wachtrij voor de ‘voucher-balie’ erg lang en besloot ik een kopje koffie te gaan drinken en een beetje op te warmen, daar kwam ik in gesprek met kinderen die met papa en mama een lang weekend uit waren in een vakantiehuisje dichtbij Emmen, en zij kwamen uit Limburg. Ik weet niet waarom, zo gek ben ik heus niet op kinderen, maar vanavond was het één en al feest.

Bij het Prarie-café moesten we telkens verzamelen als we aan de beurt waren voor een presentie in 1 van de stallen. Tussen de Nijlpaardenpresentatie en die van de Olifanten door moest ik lange tijd wachten, geen punt, het was immers gezellig. Bakkie leut erbij en hoppa. Het begon steeds harder te plensen en op zeker moment kwam de meneer hierboven de boel opvrolijken, wat een hilariteit, geweldig, ik genoot met volle teugen. Terwijl ik daar (een beetje maar hoor glimlach) op zijn gezang en aanstekelijk humeur mee stond te zingen en swingen realiseerde ik me hoezeer ik me op mijn gemak voelde. Bizar joh!!! Te midden van talloze mensen, heel veel lawaai en het maakte me alleen maar vrolijker.  Bij de presentaties kregen we te horen dat de foto’s wel gemaakt mochten worden maar niet gepubliceerd op social media, ik ben een gehoorzaam meisje dus dat doe ik dan ook niet. De foto’s die wel openbaar mogen gebruik ik hier en de komende tijd nog wel een keertje ergens. Ook kreeg ik alle kans met de dierverzorgers te praten en met name de olifantenverzorger nam daar even alle tijd voor,  daar werd ik natuurlijk nog blijer van.

Uiteindelijk dan kletsnad en koud terug naar huis… een donker huis want Daphne is weg voor een zwemweekend, zoonlief boven in zijn eigen domein, manlief al in bed omdat hij morgenochtend de ochtenddienst in moet… dacht ik. The Voice zou vanavond weer beginnen, kijk ik normaliter nooit naar maar ja deze keer wel want één van de liefste Jeans-meiden van enkele jaren geleden doet mee. De dvd-recorder stond geprogrammeerd want ik wilde haar optreden natuurlijk wél zien!! …. Kom ik dus thuis zit manlief nog keurig op de bank, nou ja bijna dan, hij kwam de keuken uitlopen met een bak dampende thee, zo lekker, zo’n welkom. Hij zat nog voor The Voice en Tjindjara was nog niet geweest. Ik kleed me om, plof op de bank neer en adem even diep … zo van ‘hè, hè, ik zit, in warme comfortabele kleren.. en daar komt Tjindjare aan de beurt, alsof er op mij gewacht was grinnik. En natuurlijk helemaal supergeweldig, én wat ik ook gehoopt had maar niet durfde te verwachten gezien de ervaringen dat jury’s vaak keuzes maken die ik niet begrijp want ja ik heb nu eenmaal niet die muzikale kennis die zij wel hebben enzo… allevier de stoelen draaiden voor haar om en ze werd de hemel in geprezen, totaal terecht natuurlijk als je het mij vraagt grinnik.

Lang verhaal kort… deze blije gup heeft al heel de avond een glimlach van oor tot oor en zal daarmee zometeen ook heerlijk gaan slapen, welterusten!!

Nog een keer “Cadeautjes”

Of mij wel eens iets ontgaat? Mouhou, normaliter is mijn (zeer rappe) antwoord: “neuh, integendeel, ik zie/hoor/voel/registreer teveel, dat mag best wel eens een beetje boel minder…” waarna ik dan altijd grinnik. Of ik na vandaag ook dat antwoord zal geven als ‘t me weer eens gevraagd zal worden betwijfel ik, tenzij ik ‘vandaag’ vergeet natuurlijk. glimlach.

“Wat is er gebeurd dan?” ‘Hoor’ ik jullie denken… nou ‘luisturt enne huivurt’…

Weten jullie nog gisteren? Hoe ik met Daphne, zoals ieder jaar, naar Appelscha toog om te proberen mooie paddenstoelenfoto’s te scoren? Ik schreef er HIER over en de foto’s van gisteren staan HIER. Ik schreef toch hoe ik, al languit liggend (…ja ja Kakel, in de modder rollend…)  een stem achter me hoorde vragen of het geen cadeautjes waren? Ik weet nog steeds niet wie dat vroeg hoor, heb immers niet achteromgegeken ofzo.

Nou, kom ik na een lange en best wel pittige ochtend, emotioneel vooral, thuis. Ligt manlief nog in het verste uithoekje van dromen=snurken-land na een nachtdienst dus ben ik aan de beurt om de heren hun rondje te laten doen. Nou is onze hoofdstad zo wie zo al erg groen maar de wijk waarin wij wonen is één van de groensten die onze stad rijk is. Niet dat we in het bos wonen maar de talrijke groenstroken zijn wel dusdanig beplant ooit dat je je moeiteloos in een bos kunt wanen. Loop ik daar dus, diep in gedachten verzonken bij wat er vanmorgen gebeurde, doemt er tussen het groen iets roods op, ik kijk op en zie nog veel meer rood, heel veel meer zelfs. Ik kan een kleine vreugdekreet niet onderdrukken want pot-vol-koffie-met-stroop rijden we gisteren een eind van huis weg voor de vliegenzwammen, prijzen we ons gelukkig met die ene hele en die ene kapotte die we vonden, zie ik nu niets anders dan vliegenzwammen… welk liedje acuut door mijn hoofd dendert hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen hè? Terwijl ik dat liedje neurie hoor ik weer die stem van die onbekende achter mij, nee joh, hij is er niet, maar in mijn herinneringen natuurlijk wel.

Kortom, ik maak de wandeling af… ga ff liggen want ik luister (jawel jawel) tegenwoordig goed naar mijn lijf…. en op zeker moment sta ik weer op , doe mijn schoenen en vest weer aan, graai mijn camera uit de tas in de gang, en hobbel het huis weer uit, deze keer zonder de heren natuurlijk. Om een klein uurtje later weer thuis te komen met een nieuwe oogst aan cadeautjes. Wie het kleine niet eert doet het grote verkeerd, de map bevat ‘maar’ 35 foto’s maar mijn handen waren wel stukken stabieler dus ik ben heel erg blij met die 35 cadeautjes.

Kabouter-bad

Meestal ergens in oktober stappen Daphne en ik in de auto en rijden we naar Appelscha, haar geboorteplaats, alwaar we dan het Kabouterpad lopen en proberen mooie foto’s te maken van de talrijke paddenstoelen die daar altijd te vinden zijn. Vanochtend nadat ik terug was deden we dat dus weer. Het weer was/is, zoals voorspeld, heerlijk. Vele blote benen en armen kwamen we onderweg dus ook tegen, weinig te merken van een week=werk=dag, het leek wel vakantie, zoveel mensen kwamen we tegen.

Lig ik op een gegeven languit op mijn zij… hoor ik een stem achter me: “wat een cadeautjes hier hè?” Ik grinnik en antwoord: ‘echt welllll’. Geen idee wie dat zei, heb niet achterom naar de wandelaar gekeken, was immers op iets anders focused.

Na een paar zalige uurtjes kwamen we weer thuis, zoals altijd, smerig, dus de wasmachine kon gelijk haar diensten weer bewijzen. Ook hadden we het eea verzameld aan losliggende natuurdelen en die liggen nu op een schaal te pronken op de salontafels. Beetje herfst in huis oogt zo leuk! Foto zal tzt nog wel eens voorbij komen.

In schone kleding weer op de bank met een bak koffie en de ouwe pootjes omhoog languit, kon ik dan de fotokaartjes van onze camera’s leeg halen en de foto’s op de pc zetten, die ik met Daphne samen doorkeek en selecteerde. Helaas hebben mijn handen niet helemaal meegewerkt vandaag en zijn veel foto’s niet zo scherp als dat ik graag had gewild maar toch heb ik een deel ervan wel in de map gezet omdat ik ze toch te leuk vind om weg te gooien. De map bevat 255 foto’s, een deel van de mijne en een deel van Daphne’s uiteraard.

PS… mochten jullie nu na het lezen van dit bericht en het zien van de titel denken dat ik een fout heb gemaakt,… nee hoor, ergens in de foto-map zal jullie wel duidelijk worden waarom ik het geschreven heb zoals het er staat glimlach .

Uitdaging

Aanstaande vrijdag start Wildlands een marathon-openstelling. Vanaf vrijdagmorgen 10.00 uur tot aan zaterdag 17.00 uur is het park 31 uur lang geopend. Ik hoopte natuurlijk hier bij te kunnen zijn maar dat is vooralsnog geen haalbare kaart. Natuurlijk wil je zo iets in gezelschap doen, mijn reguliere dierentuingezelschap is geen van allen beschikbaar en daarbij, ik ben geen 20 ofzo meer en met mijn taken op mijn 2e adres is ‘rust’ natuurlijk ook wel een dingetje, zowel voor lijf als voor geest, al ben ik dan nog zo blij met het feit dat Klaas Vaak mij weer weet te wonen *grijns*

Rreclame maken kan ik natuurlijk wel en dat doe ik dan ook graag want het is een ontzettend leuk iets en een dierentuin in het donker bezoeken is natuurlijk altijd wel extra bijzonder. Wat precies de bedoeling is kun je HIER lezen.  En als je zo exact mogelijk wilt weten welke activiteiten er in die 31 uur plaats gaan vinden en hoe laat dat allemaal is enzo klik dan maar HIER!

Uitdagingen, ik hou ervan, dat verrast niemand meer neem ik aan, maar ik denk dat ik deze dan toch aan mijn neus voorbij moet laten gaan, en als ik even heel eerlijk ben baal ik daar eigen wel behoorlijk van maar ja dingen zijn zoals ze zijn, wat gaat gaat, wat niet gaat gaat niet.

Zwanger

Nadat Radza Sr. overleed op 1 oktober 2013 moest Dierenpark Emmen op zoek naar een andere bul om voorplanting te waarborgen want in Emmen liepen veel koeien rond die een prima leeftijd hadden om kinderen te krijgen.

Januari 2016 kwam Mekong vanuit Artis naar Emmen en mocht zich in het, toen nog splinternieuwe en nog niet voor publiek toegankelijke, Wildlands Adventure Zoo gaan bewijzen. Ik mocht als tester in februari het park al in en ‘kennis maken’ met de nieuwe man in het olifantenverblijf. Een zeer indrukwekkend heerschap, wat een schitterend dier, ik was gelijk ‘furlieft’ sak mar segguh glimlach.
Natuurlijk blijf ik me Radza herinneren en mis ik hem ook wel maar Mekong is ook een prachtig exemplaar onder de olifanten en het is altijd feest om bij hem op bezoek te mogen gaan. Dat ook Mekong een ‘gentle giant’ is zoals Radza ook was bewijst wel het feit dat hij supersnel door de hele kudden met open ‘poten’ verwelkomd werd. Er waren 3 koeien waarbij hij zich mocht gaan uitleven maar Shwe Zin (8-8-2007) werd door hem niet gedekt, kennelijk vond hij haar nog te jong ofzo…

Mingalar OO was met haar 24 jaar (1-3-1992) naturlijk een prachtige kandidate. Zij heeft ook al meerdere keren een kleintje gekregen, Myo Set Kaung (7-8) in 2005 en Yoe Ma (4-9) in 2008 en Shwe Myarr (8-8) in 2011 en Radza jr. (16-5) in 2014.

Ook de zus van Mingalar OO, Ma Ya Yee (2-5-1999) viel bij Mekong in de smaak.

Al snel gingen de geruchten dat zowel Mingalar OO als Ma Ya Yee drachtig zouden zijn. Ik moest mijn ongeduld nog wel even binnen houden want de bevestiging van beide zwangerschappen liet behoorlijk op zich wachten maar uiteindelijk kwam die dan toch.

Al duurt een zwangerschap bij een olifant gemiddeld 22-24 maanden (ofjee daar moet je toch niet aan denken?) en heeft een olifant zo wie zo toch al wel behoordelijk ronde vormen, is het nu wel duidelijk zichtbaar, vooral Ma Ya Yee toont haar 3e zwangerschap prachtig. Ze kreeg eerder al en Ein She Min Nayaone in (23-5) 2009 en Ravi (20-7) in 2014.

Van de 4 kinderen van Mingalar OO loopt er nog 1 in Emmen rond, Radza jr. En van Ma Ya Yee lopen ze er allebei nog. Dit is dan wel weer een spannend detail want normaal gesproken gaan bulletjes als ze zo rond de 5 jaar oud zijn weg omdat men natuurlijk wil voorkomen dat ze hun eigen zussen, moeders, tantes etc bezwangeren. Ein She Min Nayaone en Einga Tha (9-3-2010) . Emmen heeft de ruimte wel en dus scheiden ze de kudde al geruime tijd maar hoe men dit op de langere termijn wil gaan doen is nog niet bekend.. Radza jr. & Ravi zijn beiden van 2014 dus die hebben nog wel ff de tijd maar op termijn zal ook voor die 2 een oplossing gevonden moeten worden… wat dit betreft moet ik het, net als ieder ander, gaan afwachten.

Nu is het eerst uitkijken naar de bevallingen van de beide dames Mingalar OO en Ma Ya Yee. Als je bedenkt dat Mekong er in januari 2016 kwam, we nu 22 maanden verder zijn, zal het wel niet al te lang meer duren voordat ik op kraambezoek mag 😉

Herhaald Kraambezoek en dubbel

Toen er 25 september, een half jaar nadat er ook al een olifantje geboren (Yunha op 25 maart) was in Dierenpark Amersfoort, wederom een olifantje werd geboren gingen Daphne en ik de volgende dag natuurlijk op kraambezoek om de nieuwe boreling te bewonderen. Dat dat anders liep dan gehoopt beschreef ik HIER. De nieuwe boreling had geen gemakkelijke start en was dus niet zichtbaar voor publiek die dag. Daphne en ik wisten toen dat we in de herhaling ‘moesten’, hè bah grinnik


Gisterenavond besloten we, na een blik op weeronline en onze agenda’s, dat we vandaag maar moesten gaan. Anita, die ook wel (heel erg) toe was aan een verzetje nam onze uitnodiging maar wat graag aan dus vertrokken we vanochtend in alle vroegte, nadat ik terug was van mijn maandagmeneer, richting Amersfoort. Met de bedoeling uiteraard ruim voor de spits weer te vertrekken om zo enerzijds de spits te vermijden op de snelweg maar anderzijds ook de moeders met kinderen, die immers vrij zijn op woensdagmiddag.

Zonder enige oponthoud kwamen we rond de klok van 10.30 uur aan en begonnen uiteraard met koffie / thee en gebak. Daarna gingen we aan de wandel, de beloofde zon bleef weliswaar uit maar verder was het heerlijk weer. Met als hoofddoel natuurlijk Thabo begaven we ons al snel naar het olifantenverblijf, alleen Maurice stond buiten dus gingen we het ‘dierenrijk’ in, het huis van de olifantenkudde. En daar zagen we dat de beide jongelingen veel plezier hadden maar kregen we niet echt veel kansen dat ook mooi vast te leggen dus besloten we verder te lopen en later op de dag terug te keren. Ook had 1 van de luiaards een baby gekregen, die bezochten we uiteraard ook maar daar hadden we niet het geluk de baby ook te kunnen zien.


Ruim na de lunch, veel later dan ik stilgezwegen had gepland waren we dan terug bij de zachtaardige reuzen en raakten met diverse vrijwilligers van het park in gesprek terwijl we natuurlijk volop foto’s maakten. Op zeker moment draafde de jongste van ‘t hele spul naar buiten en hup de rest er achteraan, wij dus ook nadat we gedag zeiden tegen de vrijwilligers. Eenmaal buiten verlies je dan al snel tijd terwijl je staat te smelten. Zowel Yunha als Thabo hadden de grootste pret met zand en modder en dartelden de hele tijd in het rond.


Inmiddels besloot mijn rug het voor gezien te houden, oeps…. nu nog niet, nog geen tijd voor toch?! Hop naar het restaurant dus, koffie en een paar pillen achter de kiezen, wat fysio-oefeningen en toen kon ik er weer even tegen. Rond vier uur zaten we in de auto en belandden al snel in de files. Nog even een snelle pitstop bij een tuincentrum voor wat spulletjes en toen door naar Assen. Rond kwart voor zeven stopte ik bij het huis van Anita en nadat zij afscheid van ons genomen had reden Daphne en ik door naar ons eigen stekkie.
Ik wisselde snel mijn tas en stapte weer de auto in om naar mijn maandagmeneer te gaan. Even na 8-en was ik weer thuis en kon ik de foto’s op de pc zetten, ze bekijken en de ‘goeien’ in een map zetten om die map vervolgens te uploaden. De meeste foto’s in de map zijn van Daphne, zij maakt er altijd veel meer dan ik maar vandaag had zij de betere hand/oog-coördinatie. Kortom, in tegenstelling tot anders is de MAP dus hoofdzakelijk gevuld met foto’s die niet van mij zijn… al met al zijn het er 550 waarvan zo’n 175 slechts van mij zijn, is niet erg natuurlijk. En ja natuurlijk zitten er wel heel veel olifantenfoto’s in maar dat nemen jullie ons vast niet kwalijk. Wie smelt nou niet bij zo’n ieniemieniereus-dreumes?!

Ohja, de uitgelichte foto bovenaan dit bericht is van Anita. We hadden even tevoren de apen zien slingeren door aan hun vingers te gaan hangen, ik wilde dat ook ff proberen maar ja hallo 85 kg aan mijn beide wijsvingers? Neuhhh dat lukte uiteraard niet, dus ik hield ook maar keurig de voetjes aan de grond.

Update:

Filmpje en foto’s van Anita’s gsm zijn ook toegevoegd…

Weekend op rolletjes

Zondag… eind van de ochtend… alleen thuis en in een niet al te best humeur…
De naweeën van ruim een week geleden denderen nog door mijn lijf en die weerslag verstouwen kost energie, meer dan ik heb. Geduld is een schone zaak, zo zegt men… jammer alleen dat ik er niet rijkelijk van ben voorzien toen het ooit uitgedeeld werd…

Rolden er gisteren wielen door AquaZoo Leeuwarden met mij erachter…
Rolden diezelfde wielen vandaag in Tierpark Nordhorn maar met dien verstande dat ik er niet achter liep maar er tussenin zat. Niet dat dat op mijn agenda stond maar er kwamen 2 mensen binnenvallen die natuurlijk getuige waren geweest van mijn tegenvaller op 22-9 en die ook wisten dat ik vandaag het grootste deel van de dag alleen zou zijn. Dat alleen zijn lijkt dan prettig maar is een illusie en dus is afleiding beter ook al vergt dat fysieke inspanning waarvoor geen energie is. Dus werd de rolstoel achter in de kofferbak geladen en eenmaal ter plaatse werd ik erin gezet en gerold.

Nou komen wij met regelmaat in Nordhorn maar zo druk als dat het er vandaag was hadden wij nog nooit meegemaakt. Het personeel in het restaurant in het park rende zich de voeten onder hun benen vandaan. Even vriendelijk en gastvrij als altijd namen ze wel de tijd voor hun gasten en in een gesprek met ons vertelden ze ook dat ze niet snapten waarom het zo ongelofelijk druk was, dat hadden ze zelf ook nog maar zelden mee gemaakt en al helemaal niet zonder een bekende aanleiding.

De dieren lieten zich gelukkig evengoed niet van de wijs brengen en lieten zich de vele aandacht, zoals altijd, gezellig aanleunen. Het is een genoegen toe te mogen te kijken hoe vele kinderen op en top genieten van ‘Streichelkeiten’ (geknuffel) met de vele dieren.
Eén, werkelijk te idioot voor woorden, voorval raakte me het meest en verre van positief. In één van de volières stond een man met zijn dochters, blij als een kind dat een grasparkietje op zijn handen was gaan zitten. (Je kunt namelijk bij de ingang voer kopen en ettelijke dieren in het park voeren).. Op zich tot zover oké…tot ik echter in de gaten kreeg dat dat walgelijk heerschap de vogels zijn pootjes tussen duim en wijsvinger geklemd hield, de vogel begon te fladderen om los te komen en toen dat niet lukte begon hij met zijn snavel de vinger van de man te bewerken, tot bloedens toe. Anita tikte hem aan en ik maakte een scherpe opmerking waarbij mijn ogen vuur spuugden. Hij grijnsde onnozel en liet los, het arme diertje wist niet hoe snel het zich uit de voeten (vleugels) moest maken (vliegen). En zo iemand moet kinderen opvoeden? Ik mag lijen dat die vinger zo’n ontsteking oploopt dat de hele hand geamputeerd moet worden, wat een ontzettende randdebiel!!!

Buiten de volière namen we pauze om weer tot bedaten te komen. In een opgefokte bui de volgende volière in is niet goed want dieren bespeuren zulke onrust meteen.

Aan het eind van de middag bezondigden we ons aan wafels met warme kersen, vanille-ijs en slagroom alvorens we met de auto weer huiswaarts tuften. Rond 18.30 was ik weer thuis en kon ik de foto’s bekijken. Heb helaas niet al te stabiele handen gehad vandaag maar enkele foto’s zijn best leuk geworden.  Een extra verrassing van vandaag waren de talrijke paddestoelen die her en der in het park te vinden waren. Ik wilde al hier in de buurt op pad op paddestoelenjacht maar daar is het nog niet van gekomen door allerlei omstandigheden.

Al met al dus een weekend op rolletjes met vele leuke foto’s als herinnering.