Bigamie

Vandaag zou het fijn weer worden… en dus besloot ik ‘mijn eigen dierentuin’ maar weer eens op te zoeken, dat was immers al weer ff geleden en via diverse kanten waren mijn geboortegolfberichten etc ter ore gekomen. Zo toog ik dus vanochtend nadat ik klaar was op mijn 2e adres naar het Emmense en na een serie knuffels met leut staken we de weg over, hobbelden de super binnen en haalden wat broodjes. Bij de kassa stond een ‘heer’ van buitenlandse origine en de manier waarop hij mij van top tot teen keurde was zeer provocerend, ik hield echter mijn mond maar gaf hem wel een zeer laatdunkende blik en spottende grijns terug. Mijn mannelijk gezelschap stoorde zich er aan en maakte een opmerking waarop dat ‘heerschap’ zich verbaal tot hem richtte om hem te provoceren, hij was de verbale repliek niet de baas en een andere klant bemoeide zich er ook tegen aan. Of mijn man niet onder bedwang kon houden? Ik was even perplex en mijn vrouwelijk gezelschap nam het woord ‘dit is mijn man en nee ik hou hem niet bedwang, niet nodig, hij kan zichzelf prima redden’. De kassamedewerkster was stilgevallen en keek verbijsterd van de ene naar de andere, waarop ik grinnikte ‘Sommige mannen boffen maar met en een echtgenote en een vriendin samen op stap toch?’. (Wij zijn wekelijks met zijn drietjes in het park, ik loop altijd in de arm met H. dus velen kennen ons maar weten natuurlijk wel dat ik een vriendin ben en niet een echtgenote oid). We hebben er de hele dag verder groot plezier om gehad dat ik de echtgenote zou zijn en D. de minnares.) Het ‘heerschap’ droop af als de spreekwoordelijke hond met zijn staart tussen zijn benen want ojee ojee wat zijn we zielig als buitenlanders, als we Nederlanders provoceren en dan van scherp repliek bediend worden. Weer een andere klant in de winkel, oude dame zeker 85+, sprak hem aan en vertelde hem kort maar krachtig maar Nederlandse vrouwen er niet van gediend zijn als vleeswaar behandeld te worden en dat als hem dat niet aanstond hij maar lekker terug moest gaan naar waar hij vandaan kwam glimlach. Hij droop zo mogelijk nog perplexer snel af. grinnik.
We liepen de winkel uit met onze buit, staken weer een weg over en hobbelden door de poorten naar binnen.

Een donderdagmorgen, werk- & en schooldag dus echte drukte verwachtte ik niet echt, al viel het me wel ‘tegen’ in de zin van het aantal mensen dat ik spotte tov het aantal dat ik verwacht had. In de vlindertempel was het weer zoeken naar de vlinders, de rupsen en de poppen, die vonden we allemaal in rijke getale. Nou ja, niet allemaal, ik miste natuurlijk wel een aantal. Dat is het verrassende, je weet nooit welke vlinders er wel vliegen en welke niet. Ik miste onder andere de bladvlinder, de palmkoning, de koninginnepage, de bamboevlinder, de glasvleugelen de papyrus. De witte morpho daarentegen was ruimschoots vertegenwoordigd, evenals (zoals altijd) de blauwe morpho’s, de uilen, en de oleandervlinders en de zebra’s.

We kregen trek dus pikten we een tafeltje op het terras bij Rimbula in en haalden koffie waarna we daar geruime tijd zaten bij te kletsen onderwijl smullend van het meegebrachte lekkers. En natuurlijk ‘apies kijken’, daarvoor ga je immers naar een dierentuin glimlach. Wat een uitdossingen, in alle soorten en maten, al dan niet gepast, letterlijk en figuurlijk. Op de grote brug hadden we mazzel, de Madagascar Gekko’s lieten zich zien. Althans Vader en Zoon, Moeder was in geen velden of wegen te bekennen.

Op ons gemakkie wandelden/rolden we langs de andere kant van de olifantenvallei Jungalo weer uit en omdat het zulk mooi weer was gingen eveneens mijn kniekousen uit, de jas en mijn vest had ik aan het begin van de ochtend in de vlindertempel al uitgedaan. We gingen door de poort van Serenga en liepen ook daar de grote ronde, halverwege onderbroken voor ‘even zitten met leut’ en natuurlijk schitterend uitzicht over de Savanne waar tal van Impala’s graasden naast diverse andere grazers. Neushoorn Gus had het de afgelopen dagen erg druk gehad met ‘mannendingen bij vrouwen in de juiste periode’ maar vandaag leken de dames hem niet te interesseren. Toch wel handig dat die ‘vrouwenperiodes’ ook een eindpunt kennen. In de stallen, nog achter de schermen, zit dame nr. 3 te acclimatiseren en daarna bij de anderen gevoegd te worden. We hebben dan 3 prachtige neushoorndames en 1 heel mooi mannelijk exemplaar. Gezien wat meneer gedaan heeft de laatste tijd hopen we natuurlijk dat dat aantal van 4 over enige tijd zal wijzigen in 5, of misschien wel 6… we laten ons maar verrassen.

Eenmaal weer op het Kompasplein vond ik het wel welletjes, mijn gezelschap ook en dus liepen we het park weer uit. Na 2x oversteken stonden we weer bij mijn auto en na het afscheid vertrok het duo hun flatgebouw in en ik richting Assen alwaar ik als altijd onstuimig begroet werd door 6 4-voeters en een (v)echtgenoot die met koffie en sap uit de keuken kwam.

Mijn foto’s kwamen grotendeels door mijn keuring en van de 90 waarmee ik thuis kwam bleven er 85 over, wil je ze bekijken, klik dan H I E R

Daar & weer terug

Berlijn 2018… is alweer achter de rug en ja de tijd vloog voorbij, maar ja dat schrijf ik hier wel vaker dus daar ga ik het nu niet over hebben, behalve dan vandaag tijdens de terugreis want toen wilde de tijd niet om… vooral die tijd niet die we in files doorbrachten. Ook de Duitse wegbeheerder is volop bezig met wegwerkzaamheden, wat betekent dat je af en toe een kleine 10 km kan rijden zoals het hoort en dan weer stukken van zo’n 25-50 km krijgt waarop 6 banen dan ineens 4 worden en je dus uren in de file doorbrengt. We vertrokken vanochtend om 8.30 bij het hotel en vanaf daar zou het ‘maar’ 5 uur en 22 minuten zijn, 623 km, volgens ANWB dan. Nou niet dus, tussen 8.30 en 17.30 zit meer dan 5 uur en 22 minuten toch? Ik weet wel, ik heb geen rekenknobbel maar ehhhh dit was echt behoorlijk ergerlijk! Nou ja… we waren om 17.30 binnen en na het onstuimige begroetingsritueel door 6 viervoeters konden we onze spullen wel even opruimen want de heren waren er allebei niet. Zoonlief was boodschappen doen voor het avondeten en manlief is op zijn werk. De wasmachine draait al (uiteraard) en ik zit inmiddels schoongewassen en -gekleed op de bank met de flap op schoot want nu heb ik goede internet en kan ik de foto’s uploaden. Het internet in het hotel was bar en boos dus na het 1e mapje heb ik de moed maar opgegeven want dat vergde de hele avond en nacht.  Het hotel… tja….geen aanrader helaas. De bedden waren goed en de kamer was netjes en schoon, dat was dan ook wel het enige positieve dat ik erover kan schrijven dus hoppa op naar het volgende onderwerp maar glimlach; ONS FEEST IN BERLIJN

Zondagochtend vertrokken we om 8.30 en om 15.00 uur *wederom veel oponthoud door lange files en een mega hoeveelheid wergwerkzaamheden langs de gehele route) ongeveer waren we bij het hotel. We checkten ons in, brachten de koffer naar de kamer en stapten weer de auto in voor een rit van nogmaals een half uur want we wilden graag weer naar Potsdam, naar Slot Sans Souci. De vorige keer in 2014 was het erg mistig toen we daar waren, nu was het een zeer zonnige dag dus het zou er vast heel anders uitzien, en daarin werden we niet teleurgesteld. Wat een prachtig stuk grondgebied is dat daar, het slot is schitterend maar de tuinen eromheen zijn ook werkelijk bjoeties met tal van bloeiende bomen, struiken en planten maar ook veel, heel veel, kunstwerken over het landgoed verspreid. Zie FOTO’s van Daphne, en zie mijn FOTO’s.  Rond de klok van 20.00 stopten we vlakbij het hotel bij een Mac, nadat we daar het eea hadden ingeslagen zochten we onze hotelkamer op, kleedden ons om en doken het bed in alwaar we etend en wel de foto’s bekeken, daarna snel slapen natuurlijk want er zouden nog 3 intensieve dagen volgen immers.

Maandagochtend vroeg op, we wilden rond 9 uur bij de entree van ZOO Berlin staan, het is een groot park en we wilden ons niet moeten haasten natuurlijk, bovendien was het daar ook veel te warm voor. Met veel pauzes voor de nodige aanvullingen van tekorten van onze lijven werd het al snel middag en weer enige tijd later rinkelde mijn foon, ten teken dat Petra gearriveerd was, we liepen op elkaar toe en het klikte gelijk alsof we elkaar al jaren kennen, geheel zoals verwacht overigens. Dat “olifanten” een groot deel van onze gespreksonderwerpen omvatte is vanzelfsprekend toch grinnik. Aan het eind van de middag verlieten we de dierentuin en haalden de auto uit de parkeergarage waarna we achter Petra aan naar een restaurant reden dat “Der Giraffe” heet, hoe toepasselijk. Daar brachten we nog een aantal uren door, ons eten werd koud want we kletsten alle drie 100 uit natuurlijk. Na geruime tijd namen we afscheid en gingen Daphne en ik terug naar het hotel waar zich het ritueel van de vorige avond herhaalde, zonder dat deel van de Mac dan uiteraard. De foto’s zijn samengevoegd zodat er 1 map ontstond, we hebben wel de foto’s verwijderd die we beiden gemaakt hadden en erg op elkaar leken anders was het toch al grote aantal nog vele malen groter geweest. Nu ik over 2 camera’s beschikken kan is het natuurlijk ideaal dat je zowel met een zoonlens als een gewone lens foto’s kunt maken en dat hebben we dus ook gedaan. De foto’s van zowel Daphne als mij staan HIER.

Dinsdagochtend hetzelfde ritueel als de dag ervoor en om 8.30 zaten we weer in de auto, deze keer op weg naar de oostkant van de stad om daar Tierpark Berlin te gaan bekijken. Qua oppervlakte vele malen groter, je sjouwt je echt suf daar, qua aantal dieren zo goed als gelijk, de ruimte tussen de dieren is er alleen veel veel groter omdat het gebied voorheen een landgoed was dat bij Slot Friedrichsfelde hoort.  Deze dierentuin heeft beide soorten olifanten, zowel de Indische als de Afrikaanse, dat was natuurlijk een grote verrassing omdat we dat niet wisten. Ook was er 2 weken terug een baby geboren bij de pantserneushoorns en die zagen we buiten, bleek later dat dit jonge dier gisteren tijdens ons bezoek dus officieel van een naam voorzien werd, Karl. Door het grote park / landgoed rijdt een soort van trein, s.c.h.i.t.t.e.r.e.n.d. beschilderd, zoals jullie in de fotomap wel zullen ontdekken. Ook liepen we door het slot en genoten van de pracht en praal. 1 van de kamers in dat slot heb ik gefilmd, in 2 delen, eerst een rondje en daarna een rondje van het plafond want jeetje daar heeft iemand wel heel veel werk in gestoken ooit in een grijs verleden. Ook van deze dag staan de foto’s na selectie in 1 map en die kun je HIER bekijken.  Toen we bij dit park wegreden zagen we aan de andere kant van de weg een Lidl, daar sloegen we enkele zaken in om onze magen te vullen als we terug in het hotel zouden zijn. We wilden nog even wat door de stad rijden in de hoop enkele foto’s te kunnen maken, oa van de Brandenburger Tor. Die vlieger ging helaas niet op want de zon scheen erg fel maar stond ook erg laag en gezien hoe waanzinnig druk het in de stad was en wij toch al behoorlijk vermoeid ook, wilden we niet lang moeten zoeken om de auto kwijt te kunnen om dan vervolgens nog lang te moeten wandelen, kortom, we bleven in de auto en ik maakte enkele andere foto’s terwijl Daphne ons door de drukte manoeuvreerde.

Woensdagochtend om dezelfde tijd als de voorgaande dagen op we hadden immers een lange reis voor de boeg en wilden niet al te laat thuis komen. 623 km, 5 uur en 22 minuten…. echhhiiesssssss nieeeeeeeee….. we hadden om een uur of 2 ongeveer thuis kunnen zijn…. als de weg tot onze vrije beschikking hadden gehad. Dat was niet het geval helaas…. om 17.25 draaide Daphne de sleutel van het contact terug om de motor uit te zetten, op de parkeerplaats bij ons huis dus.

2 filmpjes van Slot Friedrichsfelde bij Tierpark Berlin:

 

Tja… op het enorme fileleed na… was het natuurlijk fantastisch. Schitterend weer, dierentuinen, nieuw iemand ontmoeten die ik online al zo lang ken, andere leuke mensen spreken, veel plezier met zijn 2-en, 3-en maar ook meer omdat je toch wel in aanraking met andere mensen komt… gewoonweg zalig, een feestje dus! We zijn weer vele foto’s rijker, vele ervaringen, en vooral veel oogstrelende uitzichten, herinneringen die niemand ons kan afnemen. Het is toch best wel bijzonder dat wij dit kunnen, vind ik, geen moeder met dochter want het woordje ‘aanstaande schoon-‘  moet er officieel voor, maar zo voelt het niet, voor ons beiden niet gelukkig. En dat wij 2 mannen hebben die ons vrolijk uitwuiven, blij als ze zijn dat ze vrijgesteld worden van het mee moeten, en ons even vrolijk weer ontvangen als we terugkomen.

Nu bijkomen… morgen kan ik gelukkig uitslapen, ik hoef pas ‘s avonds naar mijn maandagmeneer, mijn vervanging is er morgenochtend ook. Vrijdagochtend vieren we dan zijn verjaardag met zijn vriendinnen en zaterdagmiddag met zijn familie dus ik moet aan de bak glimlach. Verder is mijn agenda voor de komende dagen leeg… behalve dan dat er in koeieletters staat: “U I T R U S T E N N N N N” en nagenieten natuurlijk. En me een klein beetje alvast verheugen op de volgende trip, als alles goed gaat steken we dan de Noordzee over, naar Schotland om Zulu op te gaan zoeken. De mannetjesleeuw vanuit Emmen die daarheen verhuisde toen de leeuw van aldaar in Wildlands kwam wonen.

Berlijn 2.0

Inmiddels is het 20.45 en ik lig in bed, nou ja bijna dan, ik zit nog enigszins rechtop glimlach.
Daphne zit naast me en we hebben zojuist alle foto’s op mijn flap gezet en bekeken, ondertussen worden die geupload zodat ik over enkele regels de link naar de 1e 2 foto-albums met jullie kan delen. 1 album van mij, camera- & gsm-foto’s en 1 album van Daphne, foto’s van haar camera. Het verschil in aantal is 1, zij heeft er 1 meer dan ik grijns.

Vanochtend om 08.30 vertrokken en mijn tomtom gaf aan dat we er om 13.30 zouden moeten zijn. Een app op Daphnes foon gaf echter een tijdstip van een uur later aan… logisch natuurlijk want die app neemt automatisch eventueel oponthoud die al bekend is in de berekeningen mee. Die oponthoud was er dan ook; 2x een file en 3 pauzes en 6x maar liefst langere stukken waarop Daphne het gaspedaal los moest laten omdat er aan de weg gewerkt werd, daar kun je natuurlijk niet langs vliegen, nou ja kan wel maar dat is niet verantwoord en mijn schoonmeisje is nou eenmaal niet een onverantwoorde weggebruikster.

OM 15.45 arriveerden we bij het hotel en na het inchecken brachten we de koffer naar onze kamer en stapten weer de auto in om een dik half uur verderop weer te parkeren en een herhalingswandeling te doen bij Schloss Sans Souci. Een prachtig paleis in het okergeel met franje, letterlijk en figuurlijk. De tuinen rondom liggen er weer schitterend bij ondanks dat we al laat in het zomerseizoen zijn.

Tegen 19.00 hadden we er genoeg van en besloten we huiswaarts, nou ja beter gezegd, hotelwaarts natuurlijk, te keren. Met de Mac als buurman was ons besluit snel gevallen en om 20.00 stapten we onze hotelkamer weer binnen. Ik ontdeed me eerst van de kleren en trok mijn slaapgoed aan, waarna we op het eten aanvielen en waarna ik in bed kroop met de flap op schoot om het begin van onze 4-daagse trip naar Berlijn vast te leggen en met jullie te delen…

Ikke is moeeeeee…. ik ga jullie welterusten wensen, slaap lekker, morgenavond deel 2 denk ik… grijns

Foto-album Melody & Foto-Album Daphne

Klein rondje, GROOT plezier

Zaterdag 11 augustus liep ik er voor het laatst,vlak daarna werd ik ziek, buikgriep een aantal dagen, in die dagen ook besloot mijn rug vakantie te nemen… en dus moest ik mijn tempo bijstellen, evenals mijn plannen en was ‘mijn’ dierentuin, tijdelijk geen optie. De fysio en ik gingen samen hard aan het werk en ja hoor het wonder werkte en vandaag kon ik dan e.i.n.d.e.l.i.j.k. weer naar Emmen tuffen om daar met mijn duo weer enorm te genieten van alle pracht. Om niet gelijk alle goden te verzoeken, zeker niet omdat ik morgen een lange wandeling voor de boeg heb en zondag natuurlijk voor een aantal dagen naar Berlijn vertrek, hielden we het kort. Qua afstand en stappen en rustpauzes natuurlijk. Tegen 4-en reed ik Emmen weer uit met op mijn netvlies veel ontroerend moois dat ik voor een deel kon vastleggen met mijn camera en met mijn gsm. De fotomap is dus niet zo groot… 60 foto’s…kijk maar eens H I E R , er zit leuks tussen, met name enkele foto’s van wel heel bijzondere vlindercocons. Dat dieren zich heel goed kunnen camoufleren is wel algemeen bekend maar in dit geval zeer zeker heel bijzonder. Het lijkt namelijk op een nieuwe loot van een plant die afgebroken is en aan het afsterven is maar het tegendeel is waar, het is een cocon van de een of andere vlinder, welke weet ik nog niet want ik kon helaas geen verzorger treffen die ik het kon vragen.
Op weg naar de uitgang liepen we langs de olifantenvallei in Jungola en Mingalar Oo met Mauk, May Yay Yee met Manoa en Shwe Zin stonden heerlijk in het zonnetje te genieten en op de beide koters te passen die zich vermaakten met een hoop takken en bladeren, tja dat is echt een cadeautje … dus graaide ik mijn gsm en filmde het een tijdje…