24 graden op 12 oktober

 

Wie verzint het nou? 12 oktober en in een zomerjurk met bloten benen en armen door een dierentuin kunnen mogen lopen? Ik niet natuurlijk, velen met mij niet, maar genieten doen we er wel allemaal van, toch? Terwijl de natuur volop haar herfstkleding uit de kast haalt laten wij het nog even hangen want het is nog te warm om het aan te trekken.

 

 

Doordat ik van de zomer van diverse lieve mensen om me heen talrijke punten kreeg kon ik lekker sparen voor mooie kortingen op dierentuinen en andere zaken. Nou boeit dat laatste me niet maar het eerste dubbel en dwars en zo konden we dat dus vandaag ook doen en er dubbel en dwars van genieten toen we met zijn 4-en naar Rhenen gereden waren. Ik heb nog veel korting liggen dus ik kan nog wel ff vooruit ook, zalige wetenschap en mooie vooruitzichten of niet dan?

 

 

Ik had om 7.00 uur Anita opgehaald, en rond 8-en waren we in Emmen. Met Herman en Danielle en de rolstoel in de auto reden we verder en om even voor 10.00 parkeerden we de auto en weer even later zaten we aan de koffie.

 

 

De zon lokte dus al snel vervolgden we onze weg. De rolstoel werd deels door Danielle gebruikt, deels door onze fototassen en deels door mij want mijn casco probeerde vandaag volop roet in het eten te gooien, dat liet ik uiteraard niet toe en maakte dus ook neermalen heel dankbaar gebruik van de aanwezige rolstoel. Dat dat kan komt doordat Danielle op mijn advies met CBD begonnen is en sinds mei ondergaat zij ook tal van fysieke en mentale verbeteringen. Ze kan weer lopen zelfs, niet lang, niet ver, maar heej toch wel heel wat stappen als je bedenkt dat ze voorheen geen stap kon zetten zonder dat ze zich aan alles moest vasthouden etc.

 

 

Uiteraard, zoals altijd als je veel plezier hebt, vloog de dag om en tegen 4 zaten we weer in de auto om huiswaarts te keren. De terugreis was bijna 1 hele file van start tot eindpunt, jemig! Onderweg een rookpauze ingelast en een volgende stop bij de Mac voor een ijsje. Terug in Emmen namen we afscheid en stapten Anita en ik in mijn auto en reed Anita ons naar mijn huis, ook hier weer met een omweg want van de normale route was een groot deel afgesloten. Manlief wachtte ons op met dampende pannen en koffiebekers, dus we konden gelijk aanvallen.

 

 

Ik heb de foto’s op de pc gezet, Anita fotografeerde vandaag met mijn reservecamera en de lens van Daphne, en die hebben we bekeken en uitgezocht. Na het eten bracht manlief haar naar huis en ik vloog onder de kraan door en dook even later in mijn pyjama op de bank en ging de foto’s uploaden.

 

 

Anita’s foto’s staan HIER , Danielle’s foto’s staan HIER en de mijne staan HIER.
Al met al was het weer een heerlijke dag, kon ook eigenlijk niet missen want alles zat mee… op het fileleed en cascoleed na dan maar dat valt weg omdat het plezier vele malen groter was.

“Oud” nieuws

Bij het strunen naar ‘oud’ olifantennieuws uit Emmen ontdekte ik het zojuist:

In 1934 werd het Noorder Dierenpark in Emmen opgericht en in 1936 kwam daar de allereerste olifant, zijn naam was Oelie.

Wat er in de Emmer Courant in december 1936 geschreven werd:
en Oelie vermeit zich met muzikale oefeningen op de mondharmonica onder directe van leeraar Buter, die best tevreden is over zijn pupil. Oeli was een enorme publiekstrekker en pikte met zijn slurf graag alles op was de bezoekers hem voerden. De oppasser  had hem geleerd om op een omgekeerd rond kuipje te staan. Tot verbazing van het publiek trok hij dan drie poten op en bleef dan korte tijd op 1 poot op het kuipje staan.

Wat er in de Emmer Courant in maart 1937 geschreven werd:
Oelie kon ook harmonica spelen, het kleine instrumentje verdwijnt bijna helemaal in zijn slurf en als hij dan in- 0f uitademde hoorden de bezoekers een paar tonen. Iedere twee uur gaf hij een voorstelling.
Oelie, de eerste olifant in Emmen, kreeg een plek in het roofdierengebouw. De olifanten kregen pas in 1946 een eigen onderkomen in het zogenaamde dikhuidengebouw. Oelie overleed aan een kronkel in de darmen. Hij werd ongeveer vijf jaar oud. Zijn stoffelijk overschot werd gekocht door het Museum voor Natuurlijke Historie in Leiden. Preparateurs zouden het lichaam bewerken zodat het geraamte bewaard kon blijven!

1947:
Wat er in de Emmer Courant in maart 1937 geschreven werd:
In 1947 kregen de olifanten een nieuw verblijf. Uniek in Nederland was de scheiding tussen het olifantenverblijf en het publiek: een laag hek en stroomdraad. De Emmer Courant van juli 1948: Ook de olifanten blijken zich in de algemene belangstelling en bewondering over hun intelligentie te mogen verheugen. Deze toch zijn slechts door een dun ijzerdraad en zeer laag hekje van het publiek gescheiden, maar als ze zich vermaken door zich zelf met het zand uit de ren te bestrooien of daarin als hondjes rondwentelen, komen ze dikwijls vlak bij de afrasteringdraad, maar ze wachten er zich wel degelijk voor, met deze onder stroom staande draad in aanraking te komen. Direct na het aanbrengen hebben ze eenmaal ondervonden dat aanraking een hoogst onaangename schok teweegbracht en ze blijven er sedert dien zorgvuldig af. Als de oppasser het publiek laat zien hoe goed ze zijn gedresseerd, door hen te laten optreden als hoornblazer, of ze beurtelings op twee voor- of achterbenen te laten balanceren, als hij de onwillige Sheila door de gezeglijke Katinka aan de slurf uit het nachtverblijf naar buiten laat leiden, dan kent de vreugde der kinderen en de bewondering der ouderen geen grenzen.

 

Het was dan ook niet te verwonderen, dat het publiek medeleefde met de directie en de oppasser, toen deze zeer onder de indruk waren van een plotselinge ernstige ziekte van Sheila, die lusteloos en met pijnen op de grond lag te trappelen en te woelen, alle eten en drinken weigerde en tenslotte roerloos bleef liggen, kreunende van pijn. Natuurlijk werd onmiddellijk de dierenarts, de heer Vrielink, geroepen die verklaarde dat alles er op wees dat het dier aan koliek leed ten gevolge van verstopping door het eten van scherp zand en stenen. Telefonisch werd consult gevraagd van de bekende dierenarts van Artis, dr.Folmer, die eveneens van mening was, dat men niet beter kon doen dan een flinke clysma toe te passen. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan uitgevoerd. De patiënte werd aan één der achterbenen stevig aan een ketting vastgebonden. De oppasser ging boven de patiënte op een balk liggen en bracht door middel van een dikke slang een hoeveelheid van niet minder dan zes emmers lauw zeepwater in de ingewanden, waarna de heer Vrielink een injectie achter het oor toediende. De volgende dag was Sheila, die een flinke hoeveelheid zand en stenen bleek te zijn kwijtgeraakt, volkomen genezen.

Zo gaaf zulke oude info te vinden…. ik zoek verder, hopelijk vind ik meer… 

 

Genieten

Kreupelend, mezelf voortslepend als het ware, het pand van de fysio in en er 3 kwartier later huppelend weer uit, gelijk weer fit en vol zin om iets te gaan met het mooie weer ipv heel de middag in mijn uppie op de bank te gaan hangen, aangezien mijn trio alle drie op hun werkplek aanwezig moest zijn en ik absoluut geen zin had mijn hernieuwde mobiliteit en energie te misbruiken voor het HuisHaten.
En dus graaide ik mijn cameratas, appte het Emmense duo en vertrok, om 3 kwartier later gedrieen door de poort van mijn 2e thuis te wandelen.

De Hamerkop ging, alsof hij het speciaal voor ons deed, zitten pronken en poseren, die kans lieten we ons natuurlijk niet ontnemen. Wat ook altijd weer verrassend is in Rimbula dat je een bepaalde plant op 1 plek weet te vinden en dat hij dan ineens totaal ergens anders opduikt, tot mijn grote verrassing vond ik dus nieuwe bloemen aan de Duitse Pijp

Na het eten en wat drinken liepen we ons gemakje via de Olifantenvallei terug en konden we schaterlachend genieten van de dolle pret van Mauk met name… de anderen droeg hun steentjes wel bij maar hij stal weer echt de show. Wat een ontzettend heerlijk ventje is het toch!!

Tot slot onze laatste stop alvorens we huiswaarts wilden keren… en ik niet gelijk mijn karkas teveel wilde overbelasten ook natuurlijk, de Vlindertempel. Daar hoorden we de fluitkikker maar helaas ondanks de lange tijd en het intensieve zoeken bleef het bij het horen want te zien kregen we hem niet. Wel ontdekten we een baby-Anilosje, lijkt op de foto redelijk qua formaat maar is het niet, amper 2 cm lang in totaal.

Het waren weer een paar zalige uurtjes met menig lachtraan en veel slap geouwehoer maar heej dat mag he, lol heeft een mens immers nooit genoeg en tja het weer van vandaag draagt daaraan natuurlijk ook fors bij.

Inmiddels (uiteraard) al weer thuis en mijn foto’s staan ook al online… ‘t zijn er niet zoveel hoor, 75 maar… kijk maar HIER.

Man man man, het is op dit moment nog onmogelijk maar wat kijk ik uit naar de tijd dat we verhuisd zijn en ik niet meer een half uur tot 3 kwartier of een uur achter het stuur moet om daar te zijn waar ik zo graag ben… 1 a 2 x in de week minimaal maar ‘binnenkort’ lekker elke dag!!

Kuuurrriiissuussssss

Met ongeloofwaardig mooie weersvoorspellingen voor vandaag was het natuurlijk doodzonde om in huis te blijven zitten en dus vertrok ik vanochtend vanaf mijn 2e adres naar het zuidoosten om daar een half uur later ( ja ik had te hard gereden maar af en toe stout zijn is best fijn…) aan de koffie aan te schuiven. Na weer een uurtje staken we de weg over en sloten aan de megalange rijen voor de ingang van ‘onze’ 2e thuis. Dat het een heel drukke dag zou worden hadden we al verwacht ivm een actie… ‘Wild Drenthe’ die alle inwoners van de provincie de gelegenheid bood om tegen sterk gereduceerde prijs Wildlands te komen bezoeken. Om publieksoverloop (??) te voorkomen had men voor elke dag dat die actie duurt een maximaal aantal kaarten open staan en die waren allemaal al vanaf het begin uitverkocht. Uiteraard merk je dat zeker op weekenddagen. Op de koppen lopen dus…

En toen op zeker moment bleek mijn camera het niet meer te doen…. ik vloekte inwendig natuurlijk wel even want tja hij is immers net weer als nieuw na een dure reparatie? IK had geen zin me er te lang druk om te maken dus pakte ik mijn reservecamera onder het mom van, ik kijk thuis wel wat er aan de hand is, schroefde de lens erop en wilde verder foto’s maken. Wilde… daar bleef het bij want ook dat ging niet. Mijn lens begon een onbekend geluid te maken en al snel kwamen we gedrieen tot de conclusie dat die wel eens overleden zou kunnen zijn. Mijn humeur, die toch al niet denderend was, daalde ver onder 0-punt en zonder verder tijd te verspillen gingen we op weg, het park uit, oversteken, het centrum in, naar de fotowinkel. Na een grondige inspectie bleek ons vermoeden bewaarheid en stond ik voor de keuze of niet meer fotograferen voorlopig of een andere lens kopen. Uiteraard koos ik voor het laatste en een kwartier later liep ik de winkel weer uit, weliswaar met een prachtige lens maar ook met een beduidend lager saldo op mijn spaarrekening, balend als een stekker natuurlijk maar ja welke keus had ik anders?

We zochten een terrasje op om koffie te drinken en even bij te komen. Aldaar bleek het nog erg vroeg te zijn dus besloten we het park maar weer in te lopen. Tja nu zijn er mensen die mij steevast voor gek verklaren als ze horen dat ik minimaal 1x per week de dierentuin inloop dus ben ik eigenlijk wel benieuwd wat die mensen zullen zeggen als ze van mij horen dat ik er 2x op 1 dag naar binnen ben gehobbeld. glimlach.

Nou ja… het is zoals het is… en gaandeweg zakte mijn balen wel af en voelde ik me weer rustig en kon ik ook ontspannen en verder gaan met foto’s maken. Ik merkte natuurlijk al snel dat deze nieuwe lens prima functioneert en niet de kuren vertoont die de vorige al geruime tijd vertoonde, dat maakte me wel blijer. Normaliter kiezen we de Vlindertempel als eerste maar vandaag werd dat onze laatste stop, gezien de mensendrukte, op het moment dat wij er binnen stapten was het niet zo druk als dat het vanochtend zou zijn geweest. We maakten enkele foto’s tot ik naast mij een, weliswaar onderdrukte en gefluisterde maar toch, vloek hoorde. Wat bleek? Had Hermans lens het op dat moment ook begeven. Nou ja zeg!!! Hoeveel pech kun je hebben?! Wederom zochten we de uitgang op en bij hun huis namen we afscheid zodat ik huiswaarts kon keren en het achterblijvende duo voor de 2e maal vandaag de fotowinkel konden gaan opzoeken. Ik weet op dit moment nog niet hoe dat afgelopen is maar ik hoop uiteraard dat zij voor lagere kosten kwamen te staan dan ik.

Brrrrr…. hoe dubbel een dag kan zijn. Zo leuk en zo gezellig (als altijd overigens), prachtig weer want dit verzin je toch niet, in oktober met blote armen en benen in een zomerjurkje in een dierentuin te mogen lopen en zelfs de schaduw moeten opzoeken omdat het in de zon op sommige momenten gewoonweg te heet is? en dan de pech hebben dat bij 2 van de 3 mensen er fotografieproblemen ontstaan omdat de lenzen het begeven?

Maar goed…. ik heb wel mooie foto’s weer… en dat troost ook wel. En ja natuurlijk ben ik blij met mijn nieuwe lens, ook in de wetenschap dat ik voorlopig weer ff vooruit kan, zeker toen ik hoorde in de fotowinkel dat men verbaasd was over de lange tijd dat de vorige lens prima gefunctioneerd had. Kortom, crisis met dure doch goede afloop.