Zo dan, eindelijk af te vinken

Als oude blogster… en nee, ik bedoel hier nu even niet mijn leeftijd maar de duur dat ik al blog… heb ik gaandeweg vele bloggers mogen ontmoeten en dat was, op een enkele uitzondering na, altijd een succes. Vandaag kon ik aan dat successenlijstje eentje toevoegen, eentje die ik al jarennnn ken maar nog nooit in levende lijve had aanschouwd. Ook zij blogt al jaren, bijna net zo lang als ik, dus zij is er eentje van de oude blogstempel sak mar segguh. Zij is dus één van de allereerste bloggers die ik leerde kennen, via het hulpforum van weblog.nl
Over wie ik het heb vragen jullie je nu vast af? Deze dame dus, met de welluidende naam St@@artje.
Hoe ééa tot deze date kwam?
Zoals wellicht bekend heb ik samen met mijn Emmens duo DIT blog opgezet om alle negatieve gezeur in de media een tegenstem te bieden. Zij vond het blog en ging er reageren, zo leuk! Op zeker moment vertelde ze dat ze aangenomen was na een sollicitatie als vrijwilliger. Eén en één is drie dus hoppa afgesproken en vanochtend was het dan zover. Om 11 uur troffen we elkaar voor de ingang van Nortica en vervolgens wandelden we een groot deel van het park door, gezellig kletsend en ondertussen genietend van al het moois om ons heen.

 

 

Natuurlijk gingen we even de nieuwste bewoners van Nortica opzoeken om kennis te maken. 2 zeehonden die in het oude verblijf van de pinguïns mogen zwemmen tot het weer tijd is om ook dat verblijf te verbouwen. Even later gingen we ‘onder de grond’ want waterrat Nela was zichzelf aan het vermaken met het natte goed en aangezien zij gek op toeschouwers is was het daaronder best druk en kwam ze meermalen heel dicht langs de ramen voorbij zwemmen, dan zie je wel hoe groot zo’n ijsbeer eigenlijk is. De pinguïns trokken af en toe wel haar aandacht maar ogenschijnlijk had ze zich al gerealiseerd dat die lekkere hapjes buiten haar bereik zaten al leken ze nog zo dichtbij te zijn *glimlach*.

 

 

Via de nieuwste doorsteek, Het Meridianenpad liepen we via de Serenga terug en over te steken naar Jungola en weer even later de Rimbulakas in te stappen. Gelukkig hadden we mazzel en kon ik haar vele plekjes laten zien waar mooie diertjes zitten die vaak niet gezien worden vanwege hun formaat of hun schutkleur of een combi daarvan. Ik was wel blij haar een Anolis te kunnen wijzen en ons het plezier deed te gaan zitten imponeren…

 

 

We liepen via de andere kant terug en kwamen langs mijn meisje, daar pauzeerden we eventjes, dronken iets en wandelden weer verder naar het Kompasplein. Daar namen we afscheid en ging St@@artje richting de kantine omdat ze haar werk moest oppakken en ik nam plek op het terras met een drankje en een peukje. Daarna hobbelde ik de vilndertuin in terwijl ik wachtte op een bliepje van mijn foon die me zou meldden dat mijn Emmens duo onderweg zou zijn om zich bij me voegen. Dat bliepje kwam dan ook even later en weer even later voegde Daniëlle zich bij me, Herman was thuis gebleven ivm de hoge temperatuur, door zijn zonne-allergie is dit absoluut geen fijn weer voor hem.

 

 

We troffen de Grondtak aan en enkele mooie vlinders en een kijkje bij de Smaragd Varanen maakte dat ik dacht dat hij daar lekker lag uit te buiken. Het was echter behoorlijk warm in de Vlindertempel dus al snel waren we weer buiten. Langs de Doodshoofdaapjes en Agoeties om hun jongen te spotten, dat lukte prima maar fotograferen daarentegen weer niet want de ruiten waren erg smerig, ondanks een sopbeurt eerder vanochtend. De kas maar weer in… eerst wat drinken en eten. Daarna op zoek naar de Rode Ibissen want ja, daar hebben we nog niet zoveel foto’s van. We vonden ze vrij snel, bij de olifanten in de delta. Ein She Min, Einga Tha, Radza jr en Ravi waren er en erg loom ook, kennelijk ook last van de warmte. De Ibissen zaten in de buurt van het water en waren druk met het poetsen…

 

 

De warmte nam toe en de bedrukkende lucht ook dus besloten we het voor vandaag gezien te houden. Overmorgen maar weer, zeiden we tegen elkaar terwijl we op weg naar de uitgang gingen. Overmorgen wordt Manoa 1 jaar en dat feestje willen we natuurlijk niet missen. Dan is mijn meisje ook vrij dus zij komt ons gezellig gezelschap houden. Donderdag zijn onze mannen dan in dezelfde tijd aan het werk dus dan gaan mijn meisje en ik naar Rheine, eindelijk de baby-tijgers opzoeken, die inmiddels al 5 maanden zijn maar dat mag de pret niet drukken. Enkele Duitse ‘mijn 2e thuis idolaten’ voegen zich dan ook bij ons. 3 dierentuinen binnen 4 dagen, en telkens top gezelschap, wat een feest. Fotomappen maken dus *glimlach* En nee, niet vergeten batterijen op te laden en sd-kaartjes in de camera’s te stoppen natuurlijk.

 

 

De foto’s van vandaag, 60 in totaal, staan H I E R

Verrassingggggg

Vandaag zou een grote wens van veel bezoekers van Wildlands in vervulling gaan….
Dat ook een andere, nog veel grotere, wens van de trouwe parkliefhebbers ook in vervulling zou gaan verwachtte niemand maar ook dat gebeurde vandaag…
Vandaag namelijk zou die eerste wens…. een doorsteek van Nortica naar Serenga officieel geopend worden en uiteraard wilde ik daarbij zijn, dus toog ik aan het begin van de middag richting Emmen en rond de klok van 3 liepen we door de poortjes met zijn viertjes. Mijn Emmens duo en hun (zwangere) dochter en ik. Al snel zagen we meer bekende snoetjes want wij waren niet de enige abonnees die die opening wilden missen natuurlijk.

 

 

We gingen eerst de kas maar in… lekker eten en drinken en op ons gemakkie wat rondlopen aldaar. Mario spotte ons gelijk en zette het op een gillen. Niet dat we zijn taal verstaan maar wie weet vertelde hij ons toen al van het blije nieuws waarvan wij op dat moment wel een vermoeden hadden maar nog niets zeker wisten Hij keek veelvuldig naar links, wat ie anders nooit doet, maar ja, dat kan ook suggestie zijn… Nortica zit overigens links *glimlach*

 

 

Ook de Anolissen waren druk, ze bleven maar heen en weer vliegen, nou ja rennen dan natuurlijk. Hetzelfde gold voor de Groene Madagaskar Gekko. De Rode Ibissen zaten met zijn drietjes in de boom boven de waterval van de Olifanten, lekker dicht bij het verkoelende water. Hopelijk kiezen ze die plek als vaste plek want hun uitwerpselen komen de ecologie van de kas op die plek zeer zeker ten goede.

 

 

 

 

Op zich is 3 uur in de middag een prima tijdstip om in juni het park in te lopen als je niet van plan bent het hele park te doen maar slechts 1 van de 3 delen. Groepen schoolreisjes verlaten dan het park terwijl jij erin gaat, lekker rustig dan! Ik juichte hun vertrek dus ook van harte toe. Ook in de Vlindertempel was het superrustig, man vrouw dat is me een partij lekker. Zelfs de niet-vlinders vonden dat kennelijk prachtig want zowel de Anolis (andere soort dan in de grote kas, dus niet de Anolis Sachei maar de Anolis Sigivinus ) en de Grondtak lieten zich volop zien.

 

 

 

Vanuit de Vlindertempel staken we het Kompasplein over om plaats te nemen op het terras van Travellers. Al snel groeide ons groepje want andere diehards voegden zich bij ons. Allemaal gespannen naar het komende moment natuurlijk en vooral of onze hoop vervuld zou worden. Van plm. 17.00 wachten tot 17.55 is dan een eeuwigheid kan ik je vertellen, ongeacht hoe gezellig je het hebt tijdens dat wachten. Toen we dus het seintje kregen dat we mochten vlogen we overeind, staken het Kompasplein weer over om via de Zonnetempel Serenga op te gaan en ons naar Goudkoorts te begeven. Daar begon de 2e sessie van wachten en al snel liet de boss Eric zich zien en horen en toen hij dus kenbaar maakte dat er vanuit Parijs 2 dieren onderweg waren en vannacht zouden aankomen en omdat ze al bekend zijn met het park en hun verblijf, gelijk morgen al weer zichtbaar zouden zijn voor het publiek, brak een luid gejoel en vet applaus los. Hij vertelde nog een beetje over de komende gebeurtenissen voordat deze fase helemaal klaar is. Het oude verblijf van de pinguïns wordt nog verbouwd en in 2-en gesplitst. Aan de ene kant komt dan een nieuwe horecagelegenheid met aquaria en aan de andere kant… dat blijft nog even een verrassing…. dat deel wordt tijdelijk ingenomen door 2 Zeehonden die morgen aanwezig zullen zijn en daarna, tja dat moeten we dus nog maar even afwachten.

 

 

Toen die sensataie weer enigszins geluwd was ging hij over tot zijn officiële handeling en opende Het Meridianenpad, zoals de doorsteek heet. En even later stonden we neus aan neus met Lily. Nela liet zich bij het eten niet storen en at op haar gemak verder maar Lily niet. Die liet haar eten voor wat het was en kwam ons allemaal neuzend begroeten. Even later hoorde ik aangehouden fluiten… en ja hoor, op de berg voor me zag ik ineens een hoop zwart/wit/bruin/grijs opduiken en daar kwamen allemaal ‘waggelende butlertjes’ aan, de pinguïns, die natuurlijk gelijk wisten dat ze gevoerd zouden gaan worden. Happy Feet in de letterlijke zin des woords, wat een feest om dat te mogen aanschouwen.

 

 

Via de Steller Zeeleeuwen liepen we terug naar voren naar de Californische Zeeleeuwen, al pratende over het feit dat er vanaf morgen ook Zeehonden te zien zullen zijn want die zijn ook onderweg op dit moment. De Stellers lagen allemaal heerlijk in de zon en dus nam ik die kans te baat om ook heen eens uitgebreid op de gevoelige plaat vast te leggen.

 

 

Bij de Californische Zeeleewen lag Gonzo ook te zonnen terwijl 1 dame uit zijn harem probeerde zijn aandacht te trekken. Dat feestje ging niet door want hij spotte mij en al snel was ik volledig met hem in gesprek, zo leuk die interactie al versta ik uiteraard zijn taal niet *grijns*.

 

 

Toen was het ook voor ons weer tijd het park te verlaten. Nadat ik mijn auto weer ingestapt was ging ik bij de verkeerslichten niet rechtsaf naar huis maar linksaf naar mijn jeugd. Ik had eerder in de middag uiteraard mijn meisje opgezocht en zij had mij voor het avondeten uitgenodigd. En zo zat ik dus een kwartiertje later met een bord macaroni onder mijn neus. De jeugd is goed bezig, trots op hun eigen stek straalt er vanaf. Beiden in kluskleding want ze zijn volop bezig met van alles en hun enthousiaste verhalen vertellen we dat ze het naar hun zin hebben en er de komende tijd nog veel aan veranderingen / verbeteringen doorgevoerd zal worden. Hoef me dus geen zorgen te maken, die 2 redden zich prima en hun huisje wordt meer en meer een paradijsje. Eenmaal thuis had ik mijn lampje wel uit, eerlijk is eerlijk, had vandaag mijn dag niet en ik heb de hele ochtend getwijfeld of ik wel zou gaan of niet maar ja ik hield me telkens voor, stel dat je vermoeden uitkomt en jij leest dat vanavond, dan baal je dat je niet gegaan bent. En achteraf klopt dat natuurlijk helemaal. Kortom, blij geweest te zijn, in het hoofd. Het pakhuisfundament is in de opstand maar die kan ff de boom in, het nieuws dat ik vanavond kreeg maakt het meer dan goed en de moeite waard.

 

De overige foto’s van vanmiddag staan H I E R

Kraambezoek & Scoren

 

Een paar dagen geleden werden er 2 Onagertjes geboren op de savanne van Serenga.
Gisteren werden de pinguïns verhuisd in Nortica
Vandaag werden er 6 Rode Ibissen uitgezet in Rimbula van Jungola
Kortom, hoogste tijd om langs het watergrut en op kraambezoek te gaan en te proberen foto’s van de Ibissen te scoren.
Dat lukte gelukkig allemaal uiteindelijk want heel even raakte ik een beetje in paniek toen ik in Emmen constateerde dat ik vergeten was mijn sd-kaartje terug in de camera te steken. Gelukkig ligt de Primera op de looproute en verkoopt men daar sd-kaartjes. Jammer van die uitgave maar met een camera in mijn 2e thuis lopen en dan niet kunnen fotograferen is natuurlijk absoluut geen optie. Ik stond vanochtend wel moe op… niet zo heel vreemd want het nieuwe bed slaapt fantastisch, te fantastisch misschien wel *glimlach*. Die vermoeidheid is natuurlijk als sneeuw voor de zon verdwenen zodra ik mijn druppeltjes op de tong heb gelegd en nog meer zo nodig zodra ik door de poorten van mijn 2e thuis naar binnen wandel.

 

 

Waterrat Nela verraste me ook nog even:

 

Daar ik de dingen wilde die ik al noemde wist ik dat ik er vandaag niet onderuit zou komen heel het park te doorkruisen. Gelukkig had ik energie voor 10 en lukte dat ook prima, aan het einde zelfs nog even het winkelcentrum in voor een broodnodige boodschap alvorens ik de auto weer instapte om huiswaarts te keren. Dat is meestal wel anders. Omdat het juni is, is het in het park extra druk want juni is de maand van de schoolreisjes. Hordes kinderen met begeleiding die veelal ogen voor iets anders heeft dan het gedrag van de kroost waarvoor zij verantwoordelijk zijn zo’n dag. Dat weten we dus passen we onze route aan… ipv de geëigende route te lopen, lopen we dan tegen de stroom in, iets toch iets rustiger. Eenmaal aan het begin van de savanna gaan we normaal gesproken rechtsaf naar de Leeuwenberg maar deze keer gingen we dus de andere kant op want al snel na het afslaan kom je bij de gestrande Duitse trein alwaar je de onagers kunt vinden. En jawel hoor, beide jongelingen waren op de been.

 

 

 

Via de Zonnetempel draaiden eenmaal buiten eromheen en liepen op ons gemakkie Jungola door om achterin bij Rimbula te komen. Eerst maar even eten (ja ook even zitten natuurlijk) want daar waren we wel aan toe. Ook hier veel schooljeugd maar die werden tot onze blijdschap allemaal naar binnen gehaald om te gaan eten. Wij zaten buiten het restaurant op het terras en de schreeuwende koters binnen, ‘beturrrrr’ zeiden we in koor. Op zeker moment op pad op zoeken naar de Rode Ibissen, we zagen ze vliegen, letterlijk, maar nergens zitten dus hen vastleggen werd ‘m niet. We gingen naar buiten om een sigaretje te roken en keerden op onze schreden terug in de hoop nu wel geluk te hebben en jawel hoor.

 

 

Natuurlijk liet ook enig ander spul zich wel zien en fotograferen maar dat is allemaal in de fotomap te vinden die ik zopas online zette en jullie HIER kunnen bekijken. Rond half vier kwam ik weer thuis en toen zat man met een verrassing op mij te wachten. Zijn telefoonabo moest verlengd worden en hij kiest meestal voor een simonly omdat dat veel goedkoper is want hij vind het toestel totaal niet belangrijk. Hij doet er niks mee, behalve dan eentje hebben om bereikbaar te zijn omdat ik dat belangrijk vind. Het toestel dat hij al die jaren gebruikte was inmiddels zo oud dat er tal van onherstelbare kuren speelden, geen updates meer binnenkwamen etc etc. Dus deze verlenging vond plaats met een nieuw toestel en uiteraard koos hij de nieuwste versie van het merk waarmee wij beiden graag werken. Ik heb zelf de op 1 na nieuwste versie maar aangezien hij weet hoe belangrijk ik met name de camera in een foon vind, vond hij het een prima plan dat ik die nieuwe zou krijgen en hij de mijne. Nou zou je onderhand kunnen veronderstellen dat ik wel weet hoe je je data moet overzetten, ik d8 ook wel dat ik dat wist maar helaas… er ging toch nog iets fout want alles is van mijn oude op mijn nieuwe foon overgezet behalve de contacten. Kortom niemand van jullie hoeft van mij een belletje op appje te verwachten want hen onder jullie wiens nummer ik had kan ik nu niet meer bereiken. Mijn vraag dus aan jullie: als jullie mijn nummer hebben willen jullie mij dan even een whatsappje sturen zodat ik jullie nummers weer kan opslaan?! Alvast bedankt!!

 

Vanuit een schaduwrijke van binnen, volledig in zon gehulde van buiten, Zonnetempel groei ik jullie allen:

Korte Kunst

Sinds dinsdag hebben we -e.i.n.d.e.l.i.j.k.- een nieuw bed.
Nou sliep ik de laatste tijden al prima dankzij de CBD maar ik hoefde nooit de wekker te zetten want ik was elke ochtend vroeg wakker. Het lukte eigenlijk nooit iemand mij écht wakker te bellen, zeker niet rond de klok van 10, tot aan vandaag dus.
Ik had met mijn Emmens duo afgesproken vandaag weer naar ons 2e thuis te gaan en zij zijn gewend dat ik daar vroeg voor de deur sta, we zijn gewend dat wij op het moment dat de poorten open gaan bij de eersten behoren die naar binnen gaan… vandaag dus niet.
In eerste instantie dacht ik: “brrr pokkeweer, morgen zijn de voorspellingen beter dus ik ga morgen wel, maar al snel dacht ik: “Nee ik ga nu, want met zulk slecht weer is het vast rustiger in het park dan morgen want dan voorspellen ze schitterend weer… Ik kleedde me dus snel aan en stapte de auto in en reed, vergezeld van een stromende hemelkraan zuidoostwaarts.
Om 11.30 hobbelden we dus pas door de poortjes… Op naar de Vlindertempel want ik hoopte toch écht eindelijk eens de grondtak te kunnen scoren… Nou is dat een heel klein diertje maar na enig zoeken vonden we hem (of haar) dan toch… Op de foto lijkt het een groot dier maar dat is niet zo, het is een cm of 10 maximaal.

 

 

In de Vlindertempel was het razenddruk dus liepen we snel door naar buiten, de frisse lucht in, langs de Olifantenvallei en Monkey Market door naar Rimbula kas. Eenmaal daarbinnen waren de Maki’s en de Vari’s nog erg rustig, met een ‘zien we straks wel’ liepen we door langs de Slingerapen en die waren actiever.

 

 

Verder langs het theater van Jungle Jim op zoek naar de Geko’s en die troffen we dan ook aan. Ook de Vleerhonden hingen er en een Violet-Toerako vloog over, bleef even zitten (klik dus) en vloog verder. Ineens zag ik iets in mijn ooghoek en jawel.. joehoeeee, de Duitse Pijp bloeide weer volop, de grote verse in dit geval. Elke bloem zo groot als een half mensenhoofd ongeveer.

 

 

Inmiddels was het ruim etenstijd en na enig zoeken vonden we een leeg tafeltje / stoelen op het terras en nuttigden we onze lunch met een lekker sapje en bakkie leut. Het was erg druk en dus benauwd in de kas, altijd mede bepaald door het weer buiten, dus besloten we naar buiten te gaan want eigenlijk wilden we een deel van de Serenga pakken omdat daar eerder deze week 2 Onagers geboren waren. Eenmaal buiten met een sigaretje bespraken we dat nog even. Eerst maar terug nog een keer de kas in want we hoopten toch op actievere Maki’s en Vari’s en we wilden ook nog even over de Rimbula Rivier varen. Zo gezegd zo gedaan en even later bevonden we ons weer bij de 2 apensoorten.

 

 

We voeren ons rondje, kwamen bekenden tegen dus babbelden zo her en der en wederom werd ik afgeleid door beweging in een ooghoek en hoppata daar zat een Anolis te imponeren. Helaas mislukte de balgfoto maar anderen lukten weer wel. En met dank aan mijn zoomlens kon ik minuscule diertje heel dichtbij halen, dan lijkt het best wel heel vervaarlijk toch? Het is maar een klein diertje, een cm of 10 ongeveer, inclusief zijn ellenlange staart.

 

 

“Zeg Ko? Weet je al dat we een Boeddhabeeld hebben?” – ‘Neuhhh, waar dan?’ – “Komen we zo wel langs…” – ‘oké..’ En zo had even later bewijs voor mijn ogen en nu hier ook in mijn foto’s. ZO fijn dat ik tegenwoordig weer prima op mijn hurken kan zitten, iets dat ik eigenlijk nooit kon vanwege gewrichts- en evenwichtsproblematiek, welke ook als sneeuw voor de zon verdwenen zijn voor zo’n 99%.

 

 

De Serenga sloegen we uiteindelijk toch over want Herman had enorm last van zijn enkel. Dus besloten Krak, Kem, en Ikkig ons maar naar de uitgang te begeven. Ik had nog één boodschap te doen voordat ik mijn auto kon instappen en dat was mijn meisje opzoeken want gisteren was hier een blauwe envelop op de mat gevallen. IK vond haar op het plein alwaar ze druk doende was suikerspinnen te draaien en uit te delen. Met een ‘don’t shoot de messenger please’ stopte ik die envelop in haar broekzak want ze had natuurlijk de handen niet beschikbaar om dat zelf te doen.

 

Enkele minuten later was mijn duo in de lift op weg naar boven en ik in mijn auto op weg naar huis. Ik maakte een tweetal tussenstops; 1 langs de super voor mijn avondeten (kinderloos thuis, man aan het werk dus tja…glimlach) en 2. langs mijn maandagmeneer en weer een tijdje later werd ik hier thuis bekant ondersteboven gelopen door een paar enthousiaste 4-voeters, 5 maar liefst, zogenaamd blij mij te zien maar natuurlijk was de verborgen boodschap: “ben je der eindelijk, weet je wel hoe laat het is, we hebben honger, dus toe, schiet eens op en steek de sleutel in het slot enzo… ” glimlach . Ik deed maar wat me non-verbaal opgedragen werd, jawel, zo gehoorzaam ben ik af en toe best wel grijns… waarna ik de dingen kon doen die ik wilde doen, waaronder dus de foto’s bekijken, selecteren, uploaden en H I E R gebruiken om dit blogbericht weer te kunnen publiceren.

Een kleiner rondje

Vandaag was er dan eindelijk weer ff tijd om mijn 2e thuis aan te doen… het energieniveau is lang niet meer zo hoog als de afgelopen dagen maar heej dat mag ook wel want er is me nogal een grote partij energie doorheen gebrand de afgelopen 10 dagen aan buffelen hier en op het nieuwe adres van onze jeugd. Zo tufte ik vandaag dus weer naar Emmen maar dan naar een ander adres dan elke dag van de afgelopen week. Weer even later staken we lopend en rollend de weg over en bij de ingang was het redelijk druk, zoals altijd rond openingstijd.
Het hele park is erg groot en voor mij niet zo 123 te doen dus kies ik meestal voor de 2 grootste delen, Serenga en Jungola, zeker met mooi weer. Nortica, het kleinste deel, vind ik ook leuk maar aangezien men daar aan het verbouwen is sla ik die al een tijdje over. Op de Serenga is natuurlijk veel Hollands groen te bewonderen alsmede heel veel jong grut want de babyboom aldaar is megagroot.

 

 

Toch wilde ik wel weer eens de witte meiden zien… Nela en Lilly zijn nog de enige twee die er zijn want Noordje & Lale zitten inmiddels in een Franse Zoo ivm het fokprogramma. We hadden mazzel want waterrat Nela was heerlijk aan het dollen in het water terwijl ze iets, waarvan ik de oorsprong niet kon herkennen, aan het eten was. Op weg naar de meiden komen we dan eerst langs de zeeleeuwen en Gonzo was met een deel van zijn harem goed zichtbaar, al leek zijn zonnig humeur met de noorderzon vertrokken glimlach. De pinguïns hadden het daarentegen wel prima naar de zin. Waren zich grotendeels allemaal aan het opwarmen in de zon.

 

 

 

 

Vervolgens weer terug naar het Kompasplein om daar even te overleggen welk deel we daarna zouden aandoen, daarbij natuurlijk wetende dat we Jungola nooit overslaan. Mijn energieniveau was niet zo heel hoog dus lieten we vandaag Serenga links liggen, letterlijk en figuurlijk ook nog. Verder stappen, Jungola op. VIa de doodshoofdsaapjes naar de Rimbulakas.

 

 

Ook hier troffen we zonaanbidders aan, zowel die kleine gele rakkers als aan de linkerzijde de grote reuzen die stonden te genieten van een vers maaltje (nou ja, tje?”) groenvoer. We hadden ondertussen al door dat de drukte behoorlijk aan het toenemen was, het zou een mooie dag voor het park worden gezien de bezoekersaantallen, snapten we gelijk. En weer realiseerde ik me dat die mensenmenigte me compleet koud liet. Dat was nog niet zo heel lang geleden wel heel anders, sterker nog, dan zou geen haar op mijn hoofd er over nadenken om op een weekenddag het park in te gaan. Al helemaal niet met mooi lente-zomerweer!

 

 

Eenmaal in de grote kas waren zowel de Ringstaartmaki’s als de Bonte Vari’s erg lui. Bij de Bruine Slingerapen was iets aan de hand, er was onrust in de groep kennelijk maar we krijgen niet in de gaten wat er nou werkelijk speelde. Tja zo’n woongemeenschap is net als bij mensen, je moet samenleven en soms gaat dat goed en soms even niet.

 

 

In de kas was het niet alleen erg druk maar ook erg warm. Niet zo gek met de zon vol op het dak natuurlijk. Meestal gaan er vele dakramen open zodra een zekere temperatuur bereikt wordt en dat gebeurde vandaag uiteindelijk ook, al had het van mij dan iets eerder gemogen glimlach . We namen wat te eten, ik begroette mijn schoonmeisje die weer van hot naar her vloog omdat het zo druk was en daarna gingen we op weg naar de uitgang. Maar niet zonder nog even de kans te baat te nemen een kleine dondersteen vast te leggen die bereidwillig even bleef zitten poseren. Ziet er op de foto wel groot uit maar dat is ie heus niet, deze was in totaal nog geen 10 cm lang.

 

 

Buiten langs de andere kant van de olifantenvallei terug naar het Kompasplein. We troffen het want net toen wij daar langs kwamen werd de olifantenpresentatie gegeven en de kudde was vandaag in goede stemming en stond keurig dichtbij en dus goed zichtbaar voor allen, voor hen die een camera in de handen hadden, er werd dus naar lieve lust geklikt. Al is het jongste grut dan al net / bijna 1 jaar, toch blijven die twee wel vertederen.

 


(links Mauk die 2 april 1 werd, in het midden Mingalar OO die op 1 maart 27 werd en rechts Manoa die 26 juni 1 wordt als er niets iets onverhoopt gebeurt)

 

Uiteraard nog even door de Vlindertempel maar ook daar was het erg benauwd, mede door de drukte van de aanwezige mensen, dus de ene deur in en de andere weer uit en tussendoor stopte ik heel even om deze ‘vriend’ vast te leggen:

 

 

Weer buiten ruimden we de camera’s op, staken na het doorlopen van de uitgang de weg over, H&D gingen hun complex in en ik tufte naar huis. Ik zette de foto’s op de pc, bekeek en selecteerde ze en ging onderuit, ogen dicht en hoppa, daar was Klaas Vaak die me ontvoerde. Ruim 3 uur later werd ik weer wakker. Mijn energie was weer terug grotendeels en ik hobbelde de trappen op terwijl ik de stofzuiger mee nam. De was was inmiddels klaar en die hing ik op, stofzuigde en ging een etage lager. Daar was nog 1 slaapkamer die schoon moest dus dat deed ik vervolgens. Met behulp van man sleepten we het bed uit onze slaapkamer naar die schone kamer en daarna maakte ik onze slaapkamer weer schoon. Overmorgen komt een nieuw bed en dan moet het wel ‘leeg’ en schoon zijn toch grijns. Toen was het alweer etenstijd. Nee, koken doe ik nog steeds niet, dus ik dook op de bank om de foto’s ONLINE te zetten om ze met jullie te delen en man dook de keuken in om het eten te bereiden.
Na dat we onze bordjes lees en buikjes vol gegeten hadden kon ik dit blogbericht afmaken… bij deze dus glimlach

 

 

Samen met de Balispreeuw wens ik jullie een fijne avond!
De blogronde langs iedereen doe ik morgen!

Nog snel even snoepen

Gisterenmiddag zat ik uit te hijgen op de bank na het doen van veel opruim- & schoonmaakwerk, na te denken over de dagen die voor ons liggen. Er staat een grote hoop werk voor de deur dus mijn 2e thuis bezoeken zal er de komende week hoogstwaarschijnlijk wel bij inschieten en dus vatte ik het besluit om ‘morgen’, vandaag dus, maar te gaan en nog effen wat genieten op voorhand te snoepen… gezonder gesnoep is er niet toch? En zo stapten mijn Emmens Duo en ik vanochtend rond de klok van 10 samen met 100-en anderen door de poorten het park in.

Op het Kompasplein weer, zoals altijd, kiezen… hoeveel delen van de 3 vandaag en welke? Gezien het schitterende weer maar ook mijn energievoorraad kozen we voor 2 en dus de Serenga, het grootste deel van de 3 en Jungola, het op 1 na grootste of op 1 na kleinste, maar net hoe je het noemen wilt, deel.
Gisteren in een groepsgesprek op fb met een aantal andere die-hards bespraken we dat vandaag gaan wellicht geen optie zou zijn want a) het zou erg warm worden en b) de afgelopen dagen was het zo enorm druk in het park en in dit weekend zou dat niet anders zijn. Waarop ik zei: Hmmmm, veel mensen denken: “veel te heet, dieren zijn door de warmte lui, door de warmte gaat het er stinken… dus wellicht zal het morgen niet zo druk zijn?”. Hoe dan ook, ik kan die drukte tegenwoordig prima handelen en ook de hitte kan ik probleemloos verdragen sinds een 3 jaar dus voor mij geen rem meer om te gaan. In het park was het wel druk maar lang niet zo druk als de afgelopen dagen. Rond 12 uur waren er 3.500 mensen in het park en aangezien de oppervlakte enorm is kan zo’n aantal prima.

Op het terras bij Momma’s genoten we van het plezier dat alle dieren op de savanne hadden terwijl wij genoten van ons bakkie leut met pafke. Na het vervolgen van onze wandeling kwamen we weer uit op het Kompasplein en sloegen we linksaf Jungola in. Door naar de achterkant om Rimbula-kas in te kunnen want er was een mooie plant ontdekt en die moest ik natuurlijk ook even zien en vastleggen. Ik trof helaas geen medewerker van de ndus wat voor plant die precies is weet ik (nog) niet. Wel zagen we in de gauwigheid nog zo’n 20-tal knoppen zitten dus deze plant zullen we nog wel vaker zien en voor de lens krijgen en vastleggen.
Na een drankje in het Rimbula-restaurant vervolgden we onze weg en zochten we Mario op. Als altijd begroette hij ons uitbundig en hadden we gezamenlijk weer pret want hij ‘praat’ tegen ons zolang we hem maar aankijken. Willen we van dat gebabbel een foto maken en blijven we in zijn blikveld staan doet hij zijn mond dicht en houdt zijn lippen stijf op elkaar. EN dus doe ik dan vaak een stap opzij zodat hij mij uit zijn blikveld ziet vertrekken en dan kan ik wel een foto van zijn gebabbel maken. Nou verstaan we de apentaal niet helaas maar ook deze apensoort is erg vocaal en kent vele klanken. Zo leuk om te horen en soms denken we “hij zegt dit… hij zegt dat… zus en zo”. We weten natuurlijk niet of dat ook daadwerkelijk zo is maar toch, het blijft leuk! Evengoed houden we die tijdsspanne van gedeelde aandacht zo kort mogelijk want het is en blijft een groepsdier en we willen natuurlijk niet dat hij problemen in zijn groep krijgt vanwege contact met de mens.

Het werd tijd om onze magen te vullen en vandaag kozen we voor Mr. Layos. De heerlijkste friet met topping naar keuze. Deze keer kozen we voor Gyros (Herman dus) en Stoofvlees (wij dames). Gezeten in de bakkende zon genoten we smullend en toen we verzadigd waren van de 3 dingen vervolgden we onze weg naar de uitgang maar niet zonder nog even een tussenstop in de Vlindertempel te maken uiteraard. Ook daar is altijd van alles te beleven en te zien en we vinden het altijd extra leuk als we weer vele cocons en rupsen etc aantreffen.
Eenmaal de uitgang uit staken we de weg over, hobbelden nog even door de Kruidvat en toen door naar hun huis en mijn auto en weer 3 kwartier later werd ik hier op het tuinpad ondersteboven gelopen door 3 dartele heren die blij waren mij weer thuis te zien komen. Na die begroeting over me heen hebben laten komen kon ik het huis in en op de bank ploffen en van een bak hete leut genieten alvorens mijn flap onder de bank vandaan te trekken en de foto’s op de pc te zetten, te bekijken en te uploaden zodat jullie ze H I E R kunnen bekijken.

Morgen ga ik niets doen… rust pakken, mijn oefeningen doen uiteraard wel om het lijf in beweging te houden, maar verder niks om me voor te bereiden op het klussen en het inrichten van het huis van onze jeugd…  eens zien hoeveel dagen dat gaat vergen voordat zij hier hun laatste nacht doorbrengen en de 1e in hun eerste echte eigen huis. … en daarna? Dan is er nog werk zat hier dus voorlopig krijgen we echt de kansen niet om ons te vervelen glimlach. Mocht jij je vervelen, voel je dan vooral hartelijk welkom om hierheen te komen en de handen uit de mouwen te steken!

11 Dagen, extra feest

11 dagen maar liefst was het al weer geleden dat ik in mijn 2e thuis rondhobbelde, veel te lang natuurlijk en dus sprak ik met mijn Emmens duo af gisteren te gaan, zoals (bijna) altijd op dinsdag want dat is toch wel mijn standaard dierentuindag. Amper die afspraak gemaakt kreeg ik een uitnodiging voor koffie met gebak ivm een verjaardag, vandaag dus. Nou wil ik best wel 2 dagen achtereen in mijn 2e thuis rondlopen maar fysiek is dat helaas niet mogelijk. Aangezien het Emmense duo diezelfde uitnodiging had gekregen was het natuurlijk heel simpel de afspraak te wijzigen en zo doende stond ik dus vanochtend op tijd bij hen voor de deur en rond openingstijd klonken dan ook de bliepjes van de ingangspoortjes.

De jarige job was al binnen samen met een vriendin die hem meestal vergezelt, net als wij idolaat van Wildlands en ook al wonen zij dan in het Duitse, toch komen zij ook vaak naar Emmen toe, wij kennen hen dus al erg lang. De vaste fans kennen elkaar al snel als je vaak in de zoo bent. We trokken verder de hele dag met elkaar op en rond de afgesproken tijd verzamelden we op de afgesproken plek om daar de anderen te ontmoeten waarna we aan de koffie met gebak gingen. Het vertoeven in de Wilde Landen, zoals wij dat noemen, is altijd een feestje maar als je extra gezelschap hebt en bovendien een jarige in je midden is het natuurlijk extra leuk! De dag vloog om en voor we het wisten was het 17.00 uur, sluitingstijd, dus moesten we weer door de poortjes om afscheid van elkaar nemen en huiswaarts te keren. Kortom een heerlijke dag, weer eentje om in te lijsten.

Overige foto’s staan H I E R

Weblogmeeting Apenheul

Rond de klok van 18.15 stapte ik het huis weer binnen na een heerlijke dag in Apeldoorn. Het weer was perfect, de sfeer was uit de kunst en ik denk dat ik niet de enige ben van ons 7 die terug kan kijken op een heerlijke dag, alsmede dat we allemaal weer met de nodige foto’s thuis kwamen. Voor Niels was het wel ff een heel andere ervaring dan anders want normaal loopt hij altijd maar vandaag kon hij ervaren hoe een dierentuin bezoeken is als je in een rolstoel zit. Door een operatie aan één van zijn voeten behoort zo’n wandeling uiteraard niet tot de mogelijkheden.


We lieten ons lekker gidsen door Minoesjka. Als jarenlange abonnee kent zij het park op haar duimpje en had ik in die zin voor de verandering eens een dagje vrij glimlach. Zij en Karel  zijn afhankelijk van het openbaar vervoer en dus had ik de tijd van samenkomst afgestemd op hun mogelijkheden. Daphne en Cincia, en ik met Niels en Anita reden in 2 auto’s die kant op vanochtend en toen we aakwamen waren Karel en Minoesjka er al. Op naar de koffie uiteraard, die er smakelijk inviel, dat wil altijd wel na een behoorlijke reistijd.

Gelijk bij de ingang van het officiële deel van Apenheul werden we verwelkomd door mijn lievelingsvogel. Na het maken van enkele foto’s zetten we onze wandeling voor om de talrijke apensoort goed op de kiek te zetten. Viel niet altijd mee want a) ze zijn enorm beweeglijk allemaal en b) de zon scheen volop en dat wil dan nog wel eens voor onduidelijke beelden zorgen glimlach. Had je geen last van die 2 dingen dan had je wel te maken met schitteringen in het glas of weerspiegelingen van de mensen om je heen. Is niet erg, hoort er allemaal bij en als regelmatige dierentuinbezoeker ben ik daar natuurlijk al lang aan gewend.

IK had op Facebook al menig geboortenieuwtje van Apenheul meegekregen dus ik hoopte op het scoren van enkele mooie babyfoto’s, dat is gelukkig gelukt. Deze hierboven bijvoorbeeld maar ook in de map kom je er nog wel een aantal tegen. De dag vloog voorbij, dat is dan wel aan minpuntje, en voor we het allemaal goed en wel beseften zaten we bij de uitgang weer aan een tafeltje met zijn allen om een ‘afscheidsdrankje’ te doen. Daarna stapten Karel en Minoesjka bij Daphne en Cincia in de auto zodat zij bij het station afgezet konden worden. Ik reed met Niels en Anita door naar het noorden want met onze energie was het ondertussen wel karig gesteld. Ook totaal niet erg want de dag was top en hartstikke gezellig en gemoedelijk dus dan heb je vermoeidheid er wel voor over. Zowel de heenrit als de terugrit verliepen probleemloos overigens en dat scheelt dan ook wel. Ik hou niet meer van autorijden zoals ik vroeger deed, dat is vandaag ook wel weer gebleken. Niels kan nu natuurlijk niet rijden en Anita vindt mijn auto niet fijn rijden dus reed ik zelf, dat is wel even iets dat ik moet incalculeren want ik heb daarvoor niet alleen nog fysieke energie nodig maar ook mentale om verantwoord te kunnen rijden, je moet immers tegenwoordig ogen voor 10 hebben en ook opletten voor medeweggebruikers want er zijn stuntpiloten bij die je af en toe behoorlijk in het nauw kunnen brengen, is me vandaag ook weer overkomen.

Alles is verder gelukkig goed gegaan en bij het vertrek in Apeldoorn spraken we af dat de volgende weblogmeeting in Blijdorp zal plaatsvinden. Een datum zal ik eerdaags wel prikken, ergens zo eind september – begin oktober. Daar kom tzt dus wel op terug.

Tot slot de foto’s…
Mijn map bevat 90 foto’s en staat H I E R
Daphnes Foto-Album bevat 175 foto’s en staat H I E R
Cincia’s Foto- Album bevat 100 foto’s en staat H I E R
En zodra Minoesjka en Karel hun verslagen hebben geplaatst zal ik hun links hier ook aanvullen.

 

>>>>> Foto van Karel

 

Verslag van Karel

&

Foto’s van Karel

Nog 2 nachtjes slapen…

…en dan is het eindelijk zover!
De dag waar ik al heel lang naar uitkijk en me dus ook enorm op verheug!
De weblogmeeting in de Apenheul in Apeldoorn
Voor zover het er nu naar uitziet zijn we met zijn 7-enen:
Ik zei de gek, Daphne & Cincia, Niels & Anita, Karel en Minoesjka. 
We hebben afgesproken om elkaar te ontmoeten tussen 10.45- 11.00 uur.
De weersvoorspellingen beloven een fijne dag, zo rond de 18 graden, droog en zonnig en een beetje bewolking. Prima foto-weer ook dus en omdat ik via FB de Apenheul volg kan ik al melden dat er veel geboortenieuws was de afgelopen dagen dus we zullen vast ook gaan genieten van al dat jonge grut. Natuurlijk ook van veel meer want het is niet alleen een prachtig park maar er zijn ook heel veel apensoorten en ook al heb je niets met apen, toch zijn er heel mooie soorten en exemplaren te vinden. Daarbij is het natuurlijk zo dat we zo wie zo al wel veel plezier zullen hebben want het groepje dat samenkomt zijn allemaal lieverds en supergezellig om een dag mee op te trekken!

Donderdag is het vandaag…
Ik begin bij te komen van de fysieke en mentale inspanningen van de afgelopen dagen. Parijs was én geweldig én niet zo leuk. Gisteren kwam ik niet echt aan uitrusten toe want ik moest met Daphne mee Duitsland in. Haar enige vrije dag en er moet natuurlijk van alles aan materialen aangeschaft worden als je vanuit het ouderlijk huis op jezelf gaat wonen. Morgen gaan ze tekenen en krijgen ze de sleutels en kan de exodus van Assen naar Emmen echt beginnen. De afgelopen dagen is er al van alles uitgezocht, gesorteerd en in de auto’s gestald en dat wat in de auto’s staat laten ze morgen in hun nieuw huis achter. Ons huis ziet er inmiddels uit alsof er een tornado doorheen gedraaid is. Ohhhh helluppppp wie heeft oogkleppen voor mijjjjjjjj???????????????
De komende week moet iedereen hier nog werken maar met ingang van 3 juni is iedereen (op mij na dan) vrij en gaan we met hulp van nog enkele anderen het duo dus overbrengen. Er komt veel bij kijken en er moet dus nog heel veel gebeuren. Mijn trio heeft vanaf 3 juni vakantie dus tijd en ruimte om iets te doen is er wel. Ik zal uiteraard ook naar vermogen mijn steentjes bijdragen maar op een ander tempo want buiten mijn capaciteiten om heb ik natuurlijk nog steeds mijn taken zoals bijv. bij mijn maandagmeneer.
Bij het huis van de jeugd zit een grote, én hoog omheinde, tuin dus onze honden gaan gewoon mee op en neer zodat ik niet in de piepzak hoef te zitten omdat zij urenlang alleen thuis moeten blijven. De jeugd heeft nog geen dieren in die zin. Ze hebben een konijn en een aquarium maar nog geen poezels of honden, dat willen ze wel maar pas als alles geregeld is en zij tot rust gekomen en gesetteld zijn. Tegen die tijd ga ik met mijn schoonmeisje naar een asiel om dieren op te halen. Wat of het zal worden is nog even afwachten want 1 van de 2 wil poezels nu en een hond later en de andere van de 2 wil de hond nu en geen poezels of misschien later nog eens. Daar bemoei ik me verder niet mee, dat mogen ze lekker zelf met zijn tweebeidjes uitvechten.

En dan is ons huis ‘leeg’. Na zo’n 8 jaar hebben we dan het huis terug in de zin van dat elke cm tot onze eigen beschikking staat. Wensen zijn er genoeg maar ja of en hoe die gerealiseerd gaan worden zal de tijd moeten wijzen. Als eerste gaan we de huidige woonkamer van de jeugd schoonmaken en dan stouwen we alles dat nu nog overal her en der verspreid staat op die kamer en dan gaat de deur dicht. Daarna gaan we vanaf de zolder alles langzaamaan schoonmaken en opknappen en als dat helemaal klaar is dan komt die kamer wel weer open en gaan we kijken wat we willen houden, wat waar hoort dan wel geplaatst gaat worden en wat weg kan. De tijd zal ook dit wel leren. Kortom, grote veranderingen staan op stapel en nee ik ben niet bang voor het lege-nest-syndroom maar kijk juist uit naar weer een ruimtelijk huis met veel rust glimlach.

Nu eerst maar wat blogverplichtingen nakomen, daar heb ik nog 44 uur voor en in die 44 uur moet ik nog 2 keer met Klaas Vaak op stap dus als alles volgens wens verloopt hebt ik 24 uur over om die blogverplichtingen in te vullen, zal wel moeten lukken toch? Zo niet…tja dan vraag ik jullie bij deze alvast om vergiffenis. Uit het oog is niet uit het hart glimlach.