Gespotte spotters (niet) bespot

 

Als je veelvuldig in ‘onze Wilde Landen’ rondhobbelt ontdek je al snel wie, net als jij, die plek een heel warm hart toedragen.
Wij drieën staan onderhand bekend als de spotters en dat heeft zo zijn voordelen. Aan de ene kant hoor je veel vroeger leuke (ook minderleuke uiteraard) info maar ontdek je vaak ook dingen die bij de parkmedewerkers nog niet bekend zijn. Die uitwisseling van info maakt het zó veel te meer leuker dan wanneer je je als een normale bezoeker in een dierentuin beweegt. Wij weten dus ook wel dé plekjes aan te wijzen waar de gemiddelde bezoeker aan voorbij gaat zonder iets op te merken terwijl juist dáár zoveel te ontdekken valt.

 

Bijvoorbeeld… Waar zich het nest van een vogel bevindt, een Blauwwang Honingeter in dit geval:

 

Of de Madagascar Dag Gekko:

 

Ook leg je contacten in andere vormen dan met je medemens… bijvoorbeeld, Bruine Slingeraap Mario. Hij spot ons altijd gelijk zodra we de deuren bij de Ringstaart Maki’s door zijn gekomen en moet ons altijd even begroeten, én owee als we hem niet terug groeten glimlach, dat vindt hij écht niet fijn en laat dat ook duidelijk, vooral hoorbaar, merken.

 

Of wat te denken van een baltsende Anolis? Dit diertje gebruikt de schutkleuren optimaal naast het feit dat hij maar enkele cm’s lang is, tenminste zolang hij zijn staart heeft.

 

Wat we natuurlijk altijd weer ‘zien’ is hoe Moeder Natuur zich gedraagt / ontwikkelt. Zelfs aan de bomen, struiken, planten en bloemen in de Jungola-kas zijn de seizoenen en het wisselen ervan duidelijk af te lezen.

 

Dat het seizoen aan het wisselen is zien we uiteraard ook buiten de grote kas overal om ons heen. Op het Kompasplein bijvoorbeeld waar de Magnolia al mooi in (aankomende) bloei staat:

 

Met dank aan Herma, die ons op één de bruggen spotte en ons vastlegde terwijl wij, zoals altijd, onze keuze hadden laten vallen op de blote boot want je ziet toch echt beduidend meer als je in die boot stapt in plaats van in eentje met een dakkie.

 

De foto’s staan, zoals altijd, in een map online en die is H I E R te bekijken. Er ontbreken echter 2 foto’s aan, die heb ik er bewust uitgelaten want die ga ik morgen gebruiken bij de Zing-Zo.

Zoek de zon op, dat is zó fijn

Vanochtend moest manlief ter controle naar het ziekenhuis. De orthopeed was ruim tevreden en gaf groen licht om weer te werken, zij het op therapiebasis uiteraard. Nou was er in de vorige week al een bezoek aan de arboarts gepleegd en die zei hetzelfde dus manlief verheugt zich er enorm op dat hij as maandag zich weer onder zijn collegae mag begeven, weliswaar de 1e shift niet 6 maar 4 dagen en niet 8 uur per dag maar 2. Hoe dan ook het begin is er ….
De zon scheen al, en de temperatuur was nog relatief laag maar dat boeide me niet, dus stapte ik de auto in en tufte een kleine 3 kwartier zuidoostwaarts en na een bak leut staken we de weg over. Allereerst de serenga maar op natuurlijk… deels in een alternatieve route want er zijn bouwvakker bezig met het maken van een doorgang van Nortica naar Serenga om aan een bepaalde klacht van het publiek tegemoet te komen. Niet dat ik het met die klacht eens ben overigens, om nog maar te zwijgen van de oplossing die men bedacht heeft en nu aan het uitvoeren is maar oké, ik ben niet de baas of wel dan. De alternatieve route laat wel weer dingen zien die je normaliter niet ziet natuurlijk.
Na de lunch op het terras bij Momma’s liepen we terug naar het Kompasplein om aldaar weer linksaf te gaan om Jungola in te wandelen. Normaliter lopen we altijd als eerste de Vlindertempel in maar dat deden we deze keer niet om dat ons ter ore was gekomen dat je dat beter aan het eind van de middag kunt doen omdat dan veel vlinders veel beter zichtbaar zijn omdat ze door het wijzigende licht buiten naar beneden komen voor hun activiteiten.
We ontmoetten weer tal van bekenden en onbekenden dus veel tijd werd al kletsend doorgebracht.
Ook hadden we natuurlijk oog voor de verwachte aanwinsten in de dierencollecties… Er komen in het verblijf van de Ringstaart Maki’s, Rode Vari’s bij, die zagen we helaas nog niet.
De nieuwe beplanting, die met regelmaat toegevoegd wordt, werd ook bewonderd en we zagen dat veel dieren zich er al behoorlijk meester van hadden gemaakt.
In de Jungola kas hadden we volop geluk vandaag. We zagen zo’n 7-tal Anolissen en 2 daarvan waren volop aan het baltsen. Om zo’n moment vast te leggen moet je niet alleen een vaste hand hebben maar ook heel snel zijn, dat geluk had ik dan ook vandaag. Terwijl ik me op zeker moment op zo’n ‘ballon’ focuste hoorde ik een stem naast me, verbaasd uitroepen “Gekko… babygekko..’en ja hoor een 2 tal meters boven mij zat zo’n droppie. Papa is zo’n 35 cm lengte en Mama iets korter, zo rond de 30, maar deze baby was een cm of 5. Zó leuk!!
“Alle goeds komt in 3” zegt men, zou dat ook nu gelden, vroeg ik me af, dus hobbelde ik de bocht om en het trapje af. Daar beneden is de opstaplocatie van de bootjes maar ook een deel ingericht voor reptielen, waaronder de Azuurblauwe Gekko. Nou is dat beestje enorm schuw dus de kans dat je er een foto van kunt maken is heel klein maar niet geschoten is altijd mis dus gokte ik het erop en ja hoor, het afdalen van de trap werd beloond.
De middag vloog om uiteraard sloegen we de Vlindertempel niet over. Ook daar hadden we weer geluk. Een schitterende bladvlinder liet zich in volle glorie zien, minutenlang zelfs. De Blauw-Band Morpho volgde diens voorbeeld evenals de Uilvlinder. Terwijl ik bezig was foto’s te maken van de Blauw-Band Morpho bewoog er iets door mijn ooghoek en ja hoor, ook daar zag ik weer een Anolis, ook baltsend maar daar een foto van scoren lukte me niet, helemaal niet erg natuurlijk want die had ik een paar uur eerder immers al gescoord?!
Het park maar weer uit om huiswaarts te keren na een tussenstop bij de Appie en toen het drukke verkeer maar in. Zo gek als ik ‘vroeger’ was op het autorijden, zo tegen staat het mij tegenwoordig maar ja als ik wat wil moet ik er iets voor over hebben toch? Dus trok ik bewust de zon van de hele dag uit mijn geheugen sterk naar voren om toch in goede humeur het drukke verkeer aan te kunnen en veilig thuis te komen.

 

 

 

 

 

De foto’s heb ik uiteraard weer online gezet… en indien je wilt kun je die H I E R bewonderen…

Nou he he

Vanochtend stapte ik bij mijn 2e adres in de auto nadat ik klaar was en in heftige regen met voor- & tegenwind die me veel concentratie kostte, kwam ik een kleine 3 kwartier later in Emmen aan, waar al een beker koffie dampend op mij stond te wachten. Weer een klein uur later liepen we, al aardig nat ook, door de poort en weer een minuut later, de warmte en droogte van de Vlindertempel binnen.

Vlinders waren er talrijk vanochtend, zo ook eitjes en rupsen en slakken. Ook de planten geraken weer voller, Moeder Natuur doet wat ze ‘moet’. De Gekko noch de Anolis kwamen tevoorschijn maar we hoopten wat die 2 betreft op meer succes in de grote kas. Nou ‘loer’ ik al een hele tijd op het kunnen scoren van foto’s van de Azuurblauwe daggekko… tot op heden telkens pech maar vanochtend had ik dus geluk.

Op het apeneiland in de Rimbula River was het relatief rustig, de dieren leken met elkaar in harmonie en zelfs de jongeren waren voor de verandering eens niet met elkaar aan het strijden om wie de grootste durfal was glimlach . Mario spotte ons gelijk en hobbelde van het kleinste eiland gelijkwaardig aan ons mee naar het grotere eiland en zo snel als hij kon klom hij daar weer de hoogte in om ons gedag te zeggen.

Nadat we even op het terras gerust en geluncht hadden zetten we onze weg voort. Nog steeds op zoek naar dé foto van een Zonneral met gespreide vleugels als ook naar foto’s van de vleerhonden vanuit een positie die stukken dichterbij zou zijn dan normaal. De 1e van die 2 ging ook vandaag weer niet op maar de 2e wel. Op ongeveer een meter afstand op mijn ooghoogte hing er eentje van de nieuwelingen voor me…

Op onze weg door de Birdy Bush hadden we eveneens weer mazzel, dubbel zelfs. De Blauwwang Honingeter zat binnen het bereik van mijn camera en ook Elmo en Pino zaten op een bankje. Pino is de dochter van Theo en Thea die enkele weken geleden verhuisden naar een ander park. Elmo kwam van een ander park naar ons park in de hoop dat hij met Pino een koppeltje zou gaan vormen en voor nageslacht zal gaan zorgen. De eerste dagen bleek hij erg schuw en kwam de bosjes niet uit, inmiddels is die schuwheid dus ook al behoorlijk afgenomen en konden we mooie foto’s maken.

Het weer liet niet echt toe dat we Nortica noch Serenga aan konden doen zonder zeiknat te worden en met zijn drietjes, alle drie nog in de naweeën van griep- & bijholte- & voorhoofds- & longonstekingen zagen we het echt niet zitten om een terugval te krijgen dus besloten we maar huiswaarts te keren. Terug de droogte en warmte van onze huizen in. Voor mijn gezelschap is dat uiteraard een wandeling/rol van enkele minuten, voor mij vergt dat niet alleen die enkele-minunten-wandeling maar ook een dikke-half-uur-rol, zeker in slecht weer met hevige windstoten over het open en wijdse Drentse platteland. Toch kwam ik gelukkig veilig en wel thuis aan en bleken mijn foto’s even later weer prima geslaagd. Heb er maar een paar hoeven weggooien, de 80 die overbleven staan H I E R

Apart Samen

Ik niet naar mijn ‘2e thuis’ … dat kán natuurlijk niet… maar als het lijf het opgeeft kan de geest nog zoveel willen maar dan is het niet wijs het hart te volgen en het verstand te negeren toch? Kortom, ik was er al even niet geweest en gisteren vond ik dat meer dan lang genoeg geduurd hebben dus sprak ik, onder voorbehoud weliswaar, af dat ik vandaag zou komen. Kort overleg met Anita, die ook nog in de staart van die nare griep zit, maakte dat ik niet alleen naar het Emmense hoefde tuffen en om even voor half tien parkeerden we de auto bij Herman & Daniëlle. Na een bakkie leut aldaar staken we de weg over nadat we onze lunch bij de Appie hadden gescoord. De weersvoorspellingen waren verre van goed dus we verwachtten geen drukte, die was er ook inderdaad niet al was het wel iets drukker dan we verwacht hadden.
We hoopten natuurlijk vooral Elmo te mogen begroeten…de nieuwe Kroonduif-man die Pino gezelschap is komen houden in de hoop op nageslacht nadat Pino als enige achterbleef toen haar vader en moeder Theo en Thea verhuisden een maandje terug. Dat lukte helaas niet, Elmo blijkt nog heel schuw en liet zich amper zien laat staan fotograferen. Geeft niks, andere keer meer geluk. Het geluk hadden we dan weer in de birdybush toen de Zoembawalijster in beeld kwam die is snel gewend, is 2 weken geleden uitgezet.
Ook zijn er nieuwe planten geplaatst die geschonken waren, oa een mega-gr0te dadelpalm.
Er zijn nog bomen onderweg… de ruimte is al gemaakt… ze moeten alleen nog geplaatst worden…

Zoals altijd begonnen we in de Vlindertempel want de poppenkast had een nieuwe bewoner gekregen, een soort die we nog niet eerder gehad hebben, Het Huismoedertje om precies te zijn.

Ook probeerden we wat close-upjes te maken… nou ben ik te lui om met de lenzen te gaan wisselen, zeker in deze dagen en al helemaal als je weet dat je over een gsm beschikt waarmee dat ook heel goed kan. We vonden een Papyrus en wilden diens koppie van heel dichtbij bekijken…

Een Grote Mormoon fladderde om ons heen en even later ontdekte Herman op zijn camera 3 eitjes. Vanaf hem vloog zij naar Daniëlle en landde op haar rolstoel en legde daar vervolgens ook nog een eitje neer. Die eitjes namen we mee de grote kas van Rimbula in en in het stille deel van de Birdy Bush hebben we die eitjes op plantenbladeren gezet, die foto kom je in het album wel tegen. En natuurlijk houden we ze in de gaten en mocht er nieuws over te melden zijn zullen we dat zeker doen.

Inmiddels hongerig en dorstig streken we op het Rimbula-terras neer en aten en dronken op ons gemakkie, onderwijl gezellig kleppend, alles op. Niet compleet gefocused overigens want in de Dadelboom op het terras ziten sinds een paar dagen een aantal van de vleerhonden en tja hen (of 1 van hen) in de vlucht fotograferen staat als wens op ons aller lijstje… H & D is het inmiddels gelukt, mij nog niet.

Daarna verder…. nou ja gewoon in de kas blijven want veel puf hebben we geen van allen en in de kas in het droog en warm aangenaam, dieren zat dus onze camera’s hoeven daar echt niet werkloos om onze schouders te blijven hangen. We hadden mazzel in de zin van vogels… .velen kwamen dichtbij en bleven keurig zitten alsof ze voor ons poseerden, zelfs de nieuwste aanwinst, nog redelijk schuwe, Zoembawa Lijster liet zich ‘vastleggen’. Ook de Bali-Spreeuw en Toerako’s vonden ons kennelijk aardig genoeg om dichtbij te komen.

Het werd tijd om huiswaarts te keren en dus liepen we langs Maya en Ernie, die lieflijk samen op de kist zaten. Een soort van koppeltje nu even tijdelijk, Ernie heeft 24 vrouwen tot zijn beschikking en hij springt er niet zachtzinnig mee om. We zagen niet alleen daar maar ook elders balts- & paargedrag (kom je in de map wel tegen) … toen naar buiten langs de Olifantendelta alwaar we nog even konden genieten van de dolle capriolen van Manoa die probeerde zijn vader uit te dagen tot dollen maar die had er kennelijk geen zin in. Zelfs Manoa’s kreetjes konden hem niet tot het spelen verleiden.

De druppels die waren begonnen te vallen namen in aantal toe en net op tijd bereikten we de auto. Amper onderweg barstte het los en konden mijn ruitenwissers er amper tegen vegen. Zelfs de windvlagen waren heftig en wel zodanig dat ik op een zeker moment kramp in de polsen kreeg van het tegensturen, terwijl de lichtflitsen ons om de oren vlogen. Gelukkig kwamen we veilig en wel thuis aan, nadat ik Anita gedropt had bij haar huis, reed ik ook snel door.
Foto’s op pc, selecteren en uploaden en hoppa in DEZE map…
Het nu ‘op’ zijn heeft zijn redens en één ervan was weer superleuk en hartstikke gezellig!