Type your search keyword, and press enter

Winst

Ondanks dat het er vaak niet echt op lijkt wordt het wel degelijk geboekt door tal van organisaties die zich inzetten om dierenleed te verminderen. Hun enige en grootste wens is uiteraard het uitroeien ervan maar iedere medewerker in zulke organisaties is zich welbewust van het feit dat dat en utopie is en dat veel werk best wel terecht vergeleken kan worden met die spreekwoordelijke druppel op een gloeiende plaat maar daar tegenover staat natuurlijk het spreekwoord, aanhouder wint, en deze laatste houdt ook de hoop levend, versterkt de motivatie en zorgt voor uithoudingsvermogen toch?

Een ander spreekwoord zegt dat er altijd veel geld aan de strijkstok blijft hangen. Als je daarnaast wel over de goede wil beschikt maar niet over die ruime beurs dan kun je op diverse andere manieren goede doelen helpen. Bijv. door het schenken van goederen die jij anders bij het afval zou gooien; oude dekens, badlakens, petflessen, en andere materialen die jij niet meer gebruikt maar waar men iets mee kan doen om hun kas aan te vullen en de dieren voor wie zij verantwoordelijk zijn te helpen.

Nou kreeg ik vandaag, bijna tegelijkertijd 2 mails binnen.
De 1e gaat over één of andere blonde huppelkut met meer geld dan goed voor haar is, die trots een foto toont van haar ‘droomjacht’ oftewel, een giraffenbul doden en dan een foto laten maken en die viraal laten gaan.

De 2e, daarover wil ik het 1000-maal liever hebben!!!
Mooi nieuws uit die wereld is er gelukkig ook, en nog wel in ons eigen land ook.

De hulp-optie die ik nog niet benoemde, is wel eentje die ik ook gebruik, is het sparen van Airmiles. Ik tank 99 van de 100 keer bij de Shell en heb altijd mijn Stichting AAP-Airmilespasje bij me.  Nou maak ik niet meer zoveel kilometers als in mijn bank- & Jeans-tijden maar toch, elke airmile is er eentje toch? Het nieuws dat Stichting AAP mij vandaag mailde:

Het is groot feest bij Stichting AAP!
Dankzij de door jou gedoneerde Air Miles gaan wij de komende tijd alle Apeneilanden voorzien van nieuw hekwerk, zodat dieren als de Japanse makaak Michiko lekker kunnen genieten van het ruime, groene buitenverblijf.
En dat is nog niet alles. 
Jouw bijdrage maakt het ook mogelijk dat we in de chimpanseeverblijven de broodnodige aanpassingen kunnen realiseren, zodat ook daar de dieren nog meer kunnen genieten van het buitenleven. Zo kan chimpansee Fiffy straks lekker in de schaduw buiten zitten en kan haar buurvrouw Marria haar energie kwijt op de speciaal verstevigde schommel. 
Samen met veel andere Air Miles spaarders maak je dit mogelijk voor de dieren bij AAP, zij verdienen het zo. 
Zorg dat je niets mist van de verbouwing.
Kijk op onze site hoe je op de hoogte blijft en kom straks zelf kijken hoe de dieren heerlijk buiten leven. 
Wij blijven ons inzetten voor het welzijn van de dieren; blijf jij voor ons Air Miles sparen?

Uiteraard blijf ik doorgaan met sparen van airmiles, als ook het met enige regelmaat opsturen van artikelen die ik die stichting schenk. Dat kan overigens kosteloos,  wat je ook sturen wilt, wat het ook weegt, er zitten geen portokosten aan verbonden. Je mag ze ook langsbrengen als je bij hen op bezoekt gaat, wat ik ook meestal jaarlijks 1x doe. Stichting AAP vangt hoofdzakelijk apen in nood op maar je komt daar ook andere dieren tegen die men uit een onbeschrijflijk verschrikkelijke situatie heeft bevrijd.

Mocht je nu denken: ‘heej ik wil ook wel wat doen maar wat dan precies?” Kijk dan even HIER  op het verlanglijstje van artikelen die men heel graag ontvangt en waarmee je hen dus enorm tot steun kan zijn, met name die opgevangen dieren uiteraard!!!

Niet dat het geldelijk iets waard is maar als je helpt krijg je in ieder geval mijn eeuwige dankbaarheid.

Rekka-2

Joepieeeeeee, bemoedigende, dus vrolijk stemmende, berichten uit Arnhem…

Voorlopig goed nieuws!
Sinds de journaliste op bezoek is geweest in Burgers’ Zoo en het interview heeft afgenomen met één van de vaste olifantenverzorgers en de dierenarts is de situatie van Rekka gelukkig al vrij snel aanmerkelijk verbeterd. De medicijnen tegen koliek die onze dierenarts heeft toegediend, sloegen aan en Rekka ging zienderogen vooruit. Naast de medicijnen proberen we Rekka vooral ook extra in beweging te krijgen, want dat stimuleert de darmwerking. Dit doen we bijvoorbeeld door het eten verspreid aan te bieden in het olifantenverblijf, zodat Rekka automatisch extra de benen moet strekken. Op het moment van schrijven gaat Rekka zelfs alweer regelmatig naar buiten met haar maatje Pinky. We halen haar op verschillende momenten naar binnen om haar niet lang daarna weer naar buiten te laten, zodat ze nog meer dan normaal in beweging blijft.

Rekka extra goed in de gaten blijven houden
Rekka is en blijft een hoogbejaarde olifantenkoe en hoewel het nu weer goed met haar gaat, zou haar situatie daarom mogelijk weer kunnen verslechteren, al zien we gelukkig geen tekenen die daarop wijzen. In het artikel werd vermeld dat Rekka al enkele jaren een tumor in haar blaas heeft, waarvoor ze standaard medicijnen krijgt. Met die medicijnen heeft ze echter weinig last van de tumor. De dierverzorgers en de dierenarts blijven Rekka uiteraard goed in de gaten houden.

Wat houdt koliek in?
Sommige lezers vroegen ons wat koliek nu eigenlijk precies inhoudt? Darmkolieken zijn heftige en pijnlijke krampen van de darmwand. Bij Rekka zorgde dit voor opstopping en gasvorming in haar darmen. Als de situatie te lang onbehandeld blijft, kan het zelfs levensbedreigend worden. Gelukkig slaan de medicijnen van de dierenarts echter aan en zien we Rekka aanmerkelijk verbeteren. En ook de extra beweging doet de oude olifant zichtbaar goed. Koliek komt niet alleen bij olifanten voor, maar ook bijvoorbeeld bij paarden en zebra’s.

Een fijne oude dag
In het artikel werd beschreven dat Rekka in een vorig leven in een Duits circus heeft geleefd. Helaas heeft ze daar geen prettig leven gehad en is ze uiteindelijk ook om dierwelzijnsredenen door de Duitse autoriteiten in beslag genomen. Burgers’ Zoo staat nationaal en internationaal bekend om het feit dat wij oude olifantenkoeien opvangen en in Arnhem een fijne oude dag willen bezorgen. Bij olifantenkuddes zijn de oudere vrouwen de baas, hetgeen bekend staat als een matriarchale structuur. Zo’n oud vrouwtje heeft veel levenservaring en bepaalt in het wild bijvoorbeeld de looproute van de kudde. Ook oefent zij veel invloed uit op de olifantenmannetjes (bullen genaamd) die interesse tonen voor tochtige vrouwtjes in de kudde. Ze kan zelfs paringen verhinderen door zich nadrukkelijk met de opdringerige mannetjes te bemoeien! Oudere olifantenvrouwtjes hebben dus vaak een dominant en regelmatig ook een pittig karakter. Op het moment van schrijven leven twee oudere vrouwtjes in Arnhem, die in Burgers’ Zoo van hun oude dag mogen genieten. Olifanten worden maximaal ongeveer zestig jaar. Incidenteel zijn er dieren die nog ouder worden, net als dat er mensen zijn die 110 jaar oud worden. Zij zijn echter de uitzonderingen die de regel bevestigen. Onze twee olifanten zijn naar schatting allebei ruim vijftig jaar oud. Bovendien heeft Rekka geen gemakkelijk leven gehad en is de kans reëel dat ze binnen enkele jaren van ouderdom zal sterven.

We hopen echter dat we haar nog jarenlang een goed leven kunnen en mogen bieden. Voorlopig ziet haar ontwikkeling op dat vlak er weer een stuk beter uit. Wij danken iedereen voor zijn/haar betrokkenheid en de medelevende reacties!”

Rekka

In Burgers Zoo zag ik haar vrijdag nog… omdat zij (52 jaar) en Pinky (56 jaar) beiden in de stallen stonden vanwege de kou kon ik geen foto’s van hen maken, te donker en bovendien is dat niet zo heel gemakkelijk vanwege de omheining uiteraard.
Burgers Zoo is dé dierentuin in Nederland die een prachtige plek biedt voor Olifanten die met pensioen gaan en Rekka kwam in 2007 naar Arnhem om Pinky gezelschap te houden die daar al sinds 1981 vertoeft.
Burgers Zoo in Arnhem heeft, met deze 2 dames meegerekend, aan 7 Olifanten een laatste thuis geboden. Hun illustere voorgangsters waren Quimba (1966-1998), Mabel (1981-2002), Win Thida (2002-2004), Indra (2007-2009) (alle vier overleden inmiddels) en Rupa (2003-2011), deze laatste leeft tegenwoordig in een Italiaanse zoo.

“Elk” moment kan het nieuws binnenkomen dat Pinky het voorlopig alleen zal moeten doen want Rekka heeft een tumor in haar blaas, ondanks dat ze daar toch een redelijke tijd prima mee kon leven, lijkt het er nu op dat ook daar een einde aan zit te komen en zullen ze moeten besluiten haar in te laten slapen omdat er simpelweg geen andere opties meer lijken te zijn.

Al hoe triest het ook is… Rekka heeft in ieder geval niet tot aan haar dood het leven moeten leiden dat ze leidde voordat ze naar Arnhem kwam in 2007. Altijd in transportwagens, altijd aan kettingen. Zij kwam toen met Indra naar Arnhem, die helaas vrij snel daarna overleed ten gevolge van de ellende die die 2 koeien voorheen doorgemaakt hadden.

Alhoewel er nog steeds ontzettend veel mis is met de wijze waarop het beest met het dier omgaat kunnen we gelukkig wel constateren dat er ook al veel ten goede veranderd is en geeft dat gegeven wel hoop op een nog betere toekomst voor de dieren die er nu nog zijn en zullen bij komen (hopelijk!!!)

Ergens verdrietig wel… maar ook dankbaar dat zij haar laatste jaren in een fijne omgeving mocht slijten waarin ze met meer liefde en zorg omringd werd dan ze zich ooit kon wensen.

Burgers

Vandaag stond Burgers Zoo Arnhem op het programma… Daphne met vriendin Cincia en ik vertrokken in alle vroegte vanochtend nadat Cincia gisterenavond al hier was gekomen en hier had geslapen. Niet zoveel uren als dat zij graag had gewild omdat onze Bilbo haar vannacht wakker had gehouden, tja dat kun je verwachten als je hier de nacht doorbrengt glimlach.
Weercodes vlogen ons om de oren maar daardoor lieten wij ons, UITERAARD, niet weer houden en om even na 10-en stapten we door de poorten naar binnen, de Gelderlandse dierentuin in die voorzien was van een behoorlijke witte deken, beduidend meer centimeters dan in het Drentse overigens. Het was windstil, constant rondom de 0 graden dus heerlijk weertje om buiten te zijn.
Veel dieren waren onderdak, de Savanna bijv. was leeg maar veel dieren waren evengoed prima te zien en goed vast te leggen. Deze keer hadden we zelfs het geluk de Goud Jakhalzen mooi te kunnen fotograferen, dat was een cadeautje.

Zowel buiten als binnen konden we ons prima vermaken, met natuurlijk regelmatige pauzes om de inwendige mens te verzorgen.
Ook de Mangrove is zeer zeker een bezoekje waard… daar kregen we wederom een cadeautje want de Rode Kardinaal bleek volop bereid voor ons te gaan poseren.

In de Dessert kwam cadeautje nr. 3 dan… weliswaar heel kort maar toch net lang genoeg om hem even te kunnen ‘klikken’, de Blauwe Bisschop.

Dat ook Burgers Zoo met haar tijd mee wil gaan bleek uit de vele delen die volop in constructie waren. Bij binnenkomst heb je nog wel het pinguïnverblijf maar eenmaal voorbij dat punt (en aan de rechterkant uiteraard de souvenirwinkel) zie je leegte… althans, dat wat er stond is grotendeels weg, zowel gebouwen, verblijven met dieren als bomen. Het hele eerste stuk dat je ziet (rechts van de olifanten) wordt het nieuwe verblijf voor diverse Maki-soorten en Neusberen. Als de planning niet in de soep loopt zal dat eind voorjaar 2019 klaar zijn, dat wij eind voorjaar, begin zomer, terug zullen gaan is gelijk besloten natuurlijk.

Ook de Leeuwen en Cheetahs waren buiten… en lieten zich gewillig fotograferen, wat een feest. Daarbij opgeteld dat het erg rustig was in het park konden we dus ook alle ruimte nemen die we nodig hadden. We kwamen dus ook alle drie met foto’s thuis rond het avondeten. Cincia begint het hobbymatige van het fotograferen te ontdekken en met Daphnes camera ging ze dan ook aan de slag. Ik vermoed dat het niet al te lang meer zal duren vooraleer zij een ‘eigen’ camera zal hebben. Binnenkort gaan we een nieuwe datum prikken om dan naar Artis te gaan.

Cincia hield uiteindelijk 57 foto’s over die HIER te bekijken zijn
Daphne’s map bevat 250 foto’s en die staat HIER. 
Mijn map bevat 175  foto’s en die staan HIER.  

Spelen met Sneeuw

Spelen met sneeuw… nou niet bepaald een favoriete bezigheid van mij want ja, sneeuw is nat, en nat is vies, toch? Ik vind van wel, alhoewel ik het helemaal niet erg vind om in de regen buiten te zijn maar oke, paradox als altijd past dit wel weer bij mij grijns.
Spelen in de sneeuw… dat vinden velen zo leuk en ik vind het dan weer heel erg leuk om daar naar te mogen kijken en dat deed ik dan ook weer volop toen ik weer in mijn 2e thuis was. Nela zette ons meerdere minuten op het verkeerde been door te doen alsof ze in het water zou springen maar ze bedacht zich telkens weer… Noordje, Lale en Lilly lieten haar maar begaan en deden hun eigen ding.

Nortica werd dus aangedaan en ik was wederom onder de indruk van het schitterende uitzicht dat we hadden want al dat sneeuw oogt toch wel heel bijzonder, zeker als je dan ook nog mag zien dat de dieren dat niet deert, integendeel, ogenschijnlijk beleven zij er minstens zoveel plezier aan als de mens.

Alle 5 de bullen waren buiten en terwijl de wind hun ademwolken wegblies schenen zij zich ook opperbest te vermaken met gestoei, al bleven ze wel dicht bij elkaar in de buurt, als of warmte te delen ofzo?!


Ook wij bleven ‘dicht bij elkaar’ , niet zo 123 om elkaars warmte letterlijk te delen maar wel figuurlijk want zonder steun kom ik niet zo heel ver meer, gelukkig is Herman altijd volop bereid mij in de arm te nemen en mee te slepen. En ja daarvoor heb ik hem uiteraard al bedankt glimlach want anders kom ik het park zeker niet meer rond tegenwoordig.
Wij hadden ondertussen trek gekregen , zowel in het vloeibare goed als het vastere dus doken we na de Vlindertempel zo snel als we konden door de koude buitenlucht om daarna de Rimbulakas in te gaan.
Daar troffen we een aantal bekenden wat weer veel tijd kostte om bij te kletsen… zo naar dat grijnsssss
De andere levende inhoud van Jungola liet zich volop zien dus onze camera’s klikten naar hartenlust. De meeste tijd ging weer ‘verloren’ (zoals zo vaak) bij de vleerhonden. Wat is het toch een indrukwekkend gezicht om hen te zien klimmen en vliegen, dat vastleggen is daarentegen weer een hele klus waarin ik tot op heden nog maar bar slecht geslaagd ben, hoop doet leven, wie weet lukt het me toch nog eens ooit.


De Bali-Spreeuw hadden we al gehoord. Meestal is het zo dat als je ze hoort, dat je ze niet, of slecht, kunt zien. Hen dan fotograferen kun je wel vergeten. Dat was deze keer anders, Deze heer zat volop in het zicht en kwetterde alsof zijn leven er vanaf hing. Nou ja volop in het zicht, ik moest wel mijn hoofd helemaal achterover gooien en naar boven fotograferen maar uiteindelijk lukte het me toch enkele mooie foto’s te maken.


De Blauw-Wang-Honing-Eter had overduidelijk zin in het badderen, hij vloog meermalen heen en weer tussen de struiken en de waterval. Zich constant uitschuddend was het een hele klus om hem goed op de foto te krijgen, de meesten kon ik weggooien want die waren uiteraard allemaal bewogen, enkelen zijn best aardig geworden die dus mochten blijven. glimlach.

De Dolk-Steek-Duif  was in groten getale aanwezig en volop te spotten. Het paartje waarmee gefokt wordt voor het fokprogramma zat in een struik op het nest. Dat zal nog een 2-3 tal weken duren maar dan kunnen we hopelijk weer een kuiken vastleggen op de gevoelige plaat.


De Wit-Wang-Toerako vergezelde ons bij onze boottocht. Toen de boot vertrok zat hij op het hek en toen we terug in de haven aanlegden zat hij er weer. Nou hebben we 3 soorten Toerako’s in de kas maar deze is wel de makste van allemaal. De andere 2 laten zich wel zien maar blijven op een behoorlijke afstand. Deze komen altijd behoorlijk dichtbij en hun vleugeldek is schitterend, vooral wanneer ze vliegen, maar ja dat vastleggen is weer een ander verhaal.


Langs de Slinger-apen gingen we op zeker moment weer op weg naar buiten want het werd onderhand tijd om huiswaarts te keren. Het laatste beetje energie dat ik nog had, had ik wel nodig om de rest van de afstand naar mijn auto te overbruggen en de kleine 50 km veilig af te leggen uiteraard ook.


Daniëlle ging nog even door de Maki-Wasstraat… Het lijkt erop dat enkele Ringstaart-Maki’s verzot zijn op ‘vuil’ dat zich van buiten af aan haar rolstoel hangt. Misschien het zout van de gestrooide pekel? Misschien een andere reden? We weten het niet, nog niet, we hebben er wel ideetjes over maar die moeten we eerst nog even op waarheidsgehalte controleren, mochten onze vermoedend correct zijn kom ik er nog wel op terug.

Al met al hield ik 195 foto’s over… inclusief een klein aantal dat ik met mijn foon maakte… die staan HIER. 

Prut-on-Pret

 

Wat moet, moet helaas
met gedonder en geraas
volgen zij hun baas

Gaan er tegenin
die twee hebben zo geen zin
stemming in de min

Dwangen die nopen
Lichaams-inhoud ophopen
Niet de mand slopen
Toch maar ‘mouwen’ opstropen
Niet overlopen.

 

Blote Boot

Alle alarmsignalen gingen gisteren af… code geel, oranje en wat al niet meer, kwam voorbij. Treinen zouden minder / niet rijden, vluchten zouden uitvallen dan wel gewijzigd worden, wegen zouden glad zijn, we zouden sneeuw krijgen, 5 cm maar liefst, en welke onzin allemaal nog meer… oftewel heel NL in rep en roer want zo’n drama is natuurlijk enorm te bevrezen en dus moet alles lamgelegd worden en geregeld om vooral veilig te zijn. Ehhhhhhhhhhh oké, ik geef het toe, ben een dom geboren en dommer geworden deerntje van het platteland dus dat ik dit allemaal niet snap is natuurlijk volstrekt te begrijpen.

En zo toog ik vanochtend in mijn ski-kleding, die ik wel heb maar voor andere doeleinden gebruik, naar mijn 2e thuis. Manlief in de vertrouwde zorghanden van zoonlief achterlatend. De 1e sneeuwfoto’s van dit jaar scoren, was de bedoeling, van Daniëlle en mij, nou daar bleef het dan ook bij want heel de dag viel er geen kruimel, eenmaal op terugweg, amper 5 minuten in de auto begon het als een idioot te sneeuwen, stuivend en wel want de wind liet zich ook behoorlijk gelden. Van de zijkant, dus in de open vlakte kostte me het best wel enige moeite om mijn auto onder controle te houden.

In de Vlindertempel werden, terwijl wij daar binnen waren, ‘nieuwe vlinders’ uitgezet, die waren die ochtend uitgekomen in de poppenkasten en mochten dus hun nieuwe huis bevliegen. Een nieuw, wel kleiner dan normaal, mannelijk exemplaar van de Atlasvlinder werd ook opgehangen. Toch wel een bijzonder dier of niet, alleen al die uiteinden van diens vleugels die op een slangenhoofd lijken.

In Jungola gingen we eten. Het Rimbula-restaurant was voorzien van nieuwe menu’s en bijbehorende veranderingen, dat wilden we natuurlijk wel ff checken. Heerlijke producten, die vielen ons letterlijk en figuurlijk goed in de smaak (weliswaar met mijn pilletjes erbij maar dat is onderhand al helemaal een gewoonte). In Jungola slaan we maar zelden de boottocht over en sinds kort vaart er een boot zonder overkaping… dus wij wilden dat even uitproberen en zo voeren we even later in de Blote Boot over de Rimbula-rivier, je krijgt zo heel andere kansen tot fotograferen.


Ook Serenga sloegen we natuuuuuuurlijk niet over… want beide leeuwinnen-dames zijn drachtig en kunnen ieder moment hun welpen werpen. Dudley en zijn dochters waren buiten… de beide drachtige dames niet, die waren (naar verluid) binnen bezig met nesten bouwen. Een teken dat het niet al te lang meer zal duren.

Nou is de Savanne natuurlijk leeg met deze temperaturen… en dus zijn de stallen open. Daar moesten we heen, want we wilden natuurlijk wel de 4 nieuwe Gnoe-mannen bewonderen die sinds enkele dagen voor publiek zichtbaar zijn. 4 schitterende exemplaren, nog erg jong wel maar dat verandert vanzelf wel, daar hoeven wij niets voor te doen.

Een andere nieuwe aanwinst is er al wat langer maar door omstandigheden had ik hem nog steeds niet met eigen ogen aanschouwd, dat gebeurde dus ook vandaag. Een prachtige, bontgekleurde en vooral heel grote, struisvogel-man. Wat een beauty!!! De dames die er nu nog lopen worden in februari geruild met 2 dames van een ander park om binnen het fokprogramma voor gezond nageslacht te zorgen en de bloedlijnen zuiver te houden natuurlijk.

Halverwege de middag waren we er wel klaar mee. De zon verdween. De temperatuur daalde, gevoelsmatig dan omdat de wind toenam en de sneeuw eraan zat te komen… en dus togen we huiswaarts, het was weer mooi geweest.

(Foto van Herman)

Ik kwam met 101 foto’s thuis, daar bleven 100 van over… wil je ze bekijken klik dan maar H I E R 

Inspectie

Vanochtend was het weer de hoogste tijd voor mij om naar mijn 2e thuis te togen en rond 11 uur zat ik daar dan ook aan de koffie waarna we ons gekleed bloot gaven aan de weergoden, de regen en de wind, hoezo even uitwaaien glimlach.
Als eerste maar even naar de 4 meiden natuurlijk, nu het nog kan. Geen idee wanneer dat zal gaan plaatsvinden maar op zeker moment zullen de 2 oudste ijsberendames; Noordje & Lale, naar een park in Frankrijk vertrekken in de hoop dat ze niet met zijn 2-en maar met zijn 4-en minimaal terugkomen, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Nela en Lilly blijven bij ons, die zijn daarvoor nog te jong. Op zeker moment gaan ook zij logeren omdat er enige verbouwing moet gaan plaatsvinden en dat dus tijd en veilige ruimte vergt voor de bouwarbeiders maar bovenal natuurlijk een rustige omgeving voor de dieren zelf.

Eigenlijk wilde ik het liefste Serenga op vandaag, juist vanwege het slechte weer, want uitwaaien en zeiknat geregend worden kan daar als de beste maar ja, ik wilde zeker ook naar Jungola en de combi van die 2 met Nortica zou ik zeker niet trekken omdat ik fysiek momenteel een behoorlijk wrak ben. Nou stelde Daniëlle me meermalen voor even te ruilen, zij lopen en ik in de rolstoel maar dat sloeg ik af, al hoe lief dat aanbod uiteraard ook is.

In Jungola wilde ik, behalve iets eten en drinken, zeker ook gaan kijken naar de baby van 1 van de smaragdduiven, mams zat al heel lang op het nest en we hadden het jonkie al gespot maar nog niet kunnen vastleggen op onze gevoelige platen, dat lukte gelukkig vandaag wel. Daar waren we dus erg blij mee want ook hier bewijst Moeder Natuur weer dat zij erg dol is op jong grut want ze geeft ze de mooiste kleuren en tekeningen mee etc die al snel veranderen naarmate een dier ouder gaat worden, ook al zijn volwassen exemplaren van veel dieren zeer zeker nog steeds de moeite van het bekijken / bewonderen waard natuurlijk.

Gezien mijn zeer slechte fysieke conditie… sloeg ik vandaag weinig bankjes over. Ook die bij de Ringstaartmaki’s deed ik aan en ik kreeg acuut gezelschap. Ava kon haar nieuwsgierigheid niet de baas en onderwierp me aan een grondige inspectie, Herman & Daniëlle maakten van die gelegenheid uiteraard gebruik om dat uitgebreid vast te leggen.

 

De Vleerhonden (niet te verwarren met de Vleermuizen!) vinden wij alle drie heel speciaal… en wij proberen dan ook altijd hen te spotten en vast te leggen. Des te later op de dag je er bent des te groter die kans omdat ze gaan vliegen als het daglicht afneemt. Recentelijk is een groep van 18 toegevoegd aan de 8 die wij al hadden, als een soort van vakantie om voorplanting tijdelijk een beetje stil te leggen.

Ik had zelf vandaag een zeer onrustige hand, relatief logisch natuurlijk gezien mijn slechte conditie, maar gelukkig verging het mijn gezelschap veel beter. De Foto-Map bevat 100 foto’s…. 36 ervan zijn toevoegingen van Herman & Daniëlle, net als alle 5 die in dit blogbericht staan. Fijn dat ik hun foto’s ook mag gebruiken of niet dan?

Mazzeltjesdag

Je hebt van die data, elk jaar terugkerend, die veel emoties met zich meebrengen. Soms zijn zulke dagen juist iets om naar uit te kijken en je op te verheugen maar soms helaas ook juist het tegenovergesteld. Vandaag is dus zo’n dag voor mij. Ik vertikte het dus ook pertinent om vandaag op de bank te blijven zitten en in gepieker te verzanden. De afgelopen dagen op weg naar de dag van vandaag waren al geen pretje. Mede natuurlijk door de gebeurtenissen aan het begin van deze week met hun impact schoot ik eergisteravond bijna in een psychose, gelukkig kon mijn wondermiddel dat verhinderen maar maakte ik wel een beroerde avond en nacht door.
Vanochtend dus op tijd uit de veren en met mijn meisje de auto in… de grens over, op weg naar een dierentuin die ik al kende maar zij nog niet, Zoo Osnabrück om precies te zijn.
De reis erheen verliep probleemloos gelukkig en even over 10-en liepen we door de ingang nadat we gratis entreekaartjes hadden ontvangen. Dat waren al 2 mazzeltjes. Dat meerderen zouden volgen wisten we toen nog niet.

In het park was het erg rustig, dat vinden wij altijd mazzel, nr 3 dus. We hadden alle ruimte om foto’s te maken en ook alle rust daarvoor want niemand liep ons voor de voeten. Enig nadeel was natuurlijk wel het feit dat het winter is, in Duitse Dierentuinen houdt dat in dat maar 1 horecagelegenheid open is, meestal die gelijk bij de ingang en daar heb je weinig aan als je halverwege het park bent, zoals in dit geval een heel groot park dat ook nog eens voornamelijk gebouwd is op heuvels. Het weer was overigens prima, rondom 1 graad maar amper wind. Mijn jas is heel de tijd los gebleven, sterker nog, op zeker moment heb ik hem zelfs uitgedaan.

Op zeker moment spotte ik beweging en wat zag ik? Mazzeltje nr. zoveel want ik zag dat Mama Serval 2 kittens had, die waren behoorlijk aan het dollen. Wat een schitterend gezicht, daar hebben we dus ook heel lang bij staan/zitten kijken en in onze beide fotomappen zul je daar dus ook veel foto’s van aantreffen.

Het park beschikt over een grote uitgebreide en diverse dierencollectie. Daarnaast is het park ook volledig in beweging want men is aan het uitbreiden. Ik zag al veel nieuws dat er nog niet was toen ik er in 2016 was.. en dus nog veel in aanbouw. Het jaargetijde zorgde er echter ook voor dat we een aantal dieren niet voor de lens konden krijgen, ze waren of binnen en de ruiten te vies of de onderdak-verblijven waren niet toegankelijk voor publiek. Het zij zo.

Eind van de middag moesten we nog even ons best doen om de olifanten voor de lens te krijgen. Vooral voor Petra natuurlijk. Zij had al aangegeven heel heel graag recente foto’s te willen hebben en tja aangezien zij geen foto’s plaatst waarop iets van omheining of publiek zichtbaar is .. en in dit park juist veel omheining aanwezig is was dat nog wel even een uitdaging maar daarin zijn we gelukkig ook weer goed geslaagd dus via WeTransfer kon ik haar zopas weer blij maken.

Eenmaal weer thuis, zonder problemen onderweg, konden we aan de koffie en thee schuiven en de foto’s gaan bekijken…
Daphne hield er na selectie 400 over en ikzelf 275.

Het is in ieder geval een dierentuin die ik van harte kan aanbevelen… de winter heeft zo zijn charme, ook op zo’n plek en dat men de openingstijden en de kosten aanpast is natuurlijk ook mooi meegenomen. Het parkeren is er nog gratis ook.

Eindafsluiting

Dat was m’ dan weer…. Wildnights in ons 2e thuis. 3e editie. Startte ik deze editie samen met mijn partners in crime Herman en Daniëlle op 22 december bij de 1e van deze editie, eindigden we die vanavond natuurlijk in dezelfde samenstelling.

Heerlijk avondje waarover ik al veel schreef… en waarvan ik ook al ook veel foto’s plaatste . Nog 1 mapje erbij dus, 35 foto’s erin. Die niet tonen hoeveel pret we hadden. De achtbaar ook weer gedaan, deze keer met de ogen open gesperd want nu mijn hersenpan zo heerlijk ‘normaal’ is kan ik dat ook weer, wat een feest, genieten met de grote G dus.

Het eindspektakel, de lichtshow wederom gefilmd maar nu vanaf een andere locatie op het Kompasplein…. en nu wel van a tot z kunnen filmen… Blij maar moe thuis, dit logje afmaken en dan snel mijn bed in, naar dromenland, (mag wel na 2 nachten wakkerland) en dan morgen amei de grens over naar Antwerpen…