1e Summernights 7.3

De 1e editie van Summernights is in volle gang, vandaag was het de 7e dag van in totaal 44 dagen en voor mij de 3e. Vanochtend, toen het park openging wandelde ik naar binnen om als eerste Johannes en Everdina te treffen met wie ik afgesproken had.
Everdina is een dame die heel mooie ansichtkaarten maakt met de foto’s die zij in het park maakt. Die wil zij graag verkopen zodat zij het KWF kan ondersteunen. Omdat Herman, Daniëlle en ik dat een prachtig plan vinden, en ook de kaarten heel erg mooi vinden, hebben wij haar op onze gezamenlijk blog die over Wildlands gaat, een pagina gegund waarop de kaarten getoond worden om haar met die verkoop te helpen.  Kijk maar eens!
Die kaarten zijn via die blog te bestellen maar dat mag natuurlijk ook hier bij mij.
Everdina had een stapel van elke kaart laten printen en met enveloppen erbij laten inpakken voor ons zodat wij die aan kopers kunnen overhandigen wanneer wij ze in het park ontmoeten. Aan het eind van de dag was ik er 14 kwijt *glimlach*.

Na een bakkie leut en gezellig geklets namen we afscheid van elkaar en ging ik het Kompasplein op om te wachten op mijn 2e date van de dag. Moos, (Monique) is net als ik een die-hard fan van het park en vertoeft er ook zo vaak ze kan. Haar date voor vandaag moest helaas afzeggen en mijn regulier gezelschap zou er ook niet zijn dus besloten we het samen te doen vandaag. Het was de 1e keer dat we met zijn tweetjes op pad waren en dat is toch een heel ander verhaal dan wanneer je deel uitmaakt van een grote groep. We hadden beiden de instelling, we gaan gewoon en zien wel hoe het loopt, als het niet gezellig is gaan we apart verder en is het wel gezellig blijven we samen. Het laatste bleek aan de orde en we hebben de grootste pret gehad, de dag vloog werkelijk in een bloedgang voorbij.
We troffen het enorm met het weer, écht zalig. Ook qua drukte viel het best mee al mag het park vandaag zeker niet klagen over de bezoekersaantallen.
We hadden tal van ‘lucky moments’ waardoor we dus ook tal van ‘lucky shots’ mochten maken en ik heb zelfs een aantal keren iets gefilmd met mijn foon.

Op Nortica hadden we bezoek… nou ja bijna dan… de boomstammenschutting die een afscheiding vormt tussen Nortica en Serenga bevatte een toeschouwer die over de rand gluurde. Alhoewel het diertje heen en weer ging en duidelijk volop in beweging was, bleek hij toch niet de sprong te durven en bleef dus op zijn eigen terrein. Doorlopen maar, eerst langs de Zeehonden en toen naar de Uilen, vandaar door naar het deel waar je onder water kunt kijken, dat leverde deze keer geen succes op dus hoppa naar boven. Daar werden we volop getrakteerd op IJsberen die in het water dolden terwijl ze hun magen vulden met de visjes die ze telkens opdoken, oppeuzelden om de volgende van de beneden te gaan ophalen. Met name Nela en Lilly waren daar volop mee bezig.

Via de doorsteek, het Meridianenpad, staken we over naar de Serenga. Even snel onder water kijken bij de Nijlpaarden maar dat was deze keer niet zo interessant want die lagen in een rijtje dominostenen tegen elkaar aan te slapen. Verder maar naar de Leeuwenberg, ook hier allemaal de effecten van Klaas Vaak, verder dus maar. De Nellies opzoeken, Moos had hen nog steeds niet kunnen fotograferen. Ook dat feestje ging niet door, hun verblijf stond wel open maar ze lagen eveneens in dromenland en kwamen niet naar buiten. Inmiddels hadden we al tal van stappen gezet en werd het de hoogste tijd voor wat rust in de benen en wat vloeibare vulling van de maag. Op het terras bij Momma’s kun je heerlijk zitten, je kijkt over de Savanne en dat is puur genieten, al zou ik daar van ‘s ochtends tot ‘s avonds, van open tot sluit, moeten zitten dan zou ik dat absoluut geen straf vinden. Zeker vandaag niet want de Impala’s hebben 5 jongen gekregen de afgelopen weken en laten die 5 nou lekker bij elkaar zijn gaan liggen?!

Na geruime tijd strekten we onze lijven weer in de verticale versie en gingen op weg naar de uitgang, van Serenga dan wel uiteraard, en in het Dogondorp had ik deze keer geluk. Ik aasde al een hele tijd op goede foto’s van Kiboki en Kivulo, 2 ezels. Omdat ik bezig ben op die andere blog met pagina’s over de dieren maar ik telkens niet de goede foto’s had kon ik dat nog niet aanvullen, dat kan ik nu dus wel gaan doen, ergens de komende dagen.

Weer enige tijd later verlieten we Serenga en gingen op weg Jungola in. We hadden inmiddels al weer trek opgebouwd en vooral zin in ijs, dus hoppa linea recta overal aan voorbij, eerst de Kas in naar de ola-toko voor dat ijsje. Die viel er natuurlijk ook zeer smakelijk in. We maakten ons rondje door de kas op ons gemakkie al maakten we daar dan niet zo heel veel foto’s. Wel nog even langs Eelco die vandaag de rol van Jungle Jim op zijn agenda had staan en hij toonde ons een aantal van zijn huisdieren, waaronder de Reuzen Agaatslak en de Miljoenpoot.

En nee de Miljoenpoot heeft geen miljoen pootjes, maar ‘slechts’ 256. (Je zult toch maar 256 voeten moeten wassen voordat je ‘s avonds je bed instapt…)
Mario had ons natuurlijk gespot maar ja, ik was met ander gezelschap dan gebruikelijk. Misschien is het suggestie, misschien ook niet, ik kreeg dit gezicht voor mijn lens:

Eenmaal weer buiten troffen we het wederom want de jongste Olifantenbullen gingen zwemmen met één van de moeders. Dolle pret natuurlijk. We liepen verder de bocht om en belandden op het terras van Mr. Layos, in de schaduw deze keer want Moos had het heel erg warm. (ik niet, vind die hitte zalig tegenwoordig, man wat een feest) En daar zaten wel even later te smullen van een grote bak friet met speciale topping. Je kunt kiezen uit 6 varianten en het is om van te watertanden zo lekker!!

Mekong (boven) zwaaide ons uit en Gonzo (onder) nam ons van hem over, zij het maar matig geïnteresseerd in ons *grijnsss*. Ja dus, weer Nortica in, zouden we nog een mazzeltje bij de Zeehonden hebben, of bij de IJsberen? Jammer helaas pindakaas, maar dat ‘verlies’ werd goedgemaakt door een aantal Californische Zeeleeuwen…

dan maar weer de doorsteek door want het liep al tegen zessen en om 18.15 is de presentatie op de Leeuwenberg, die wilden we niet missen want we weten onderhand dat het spul dan echt niet blijft liggen slapen, Klaas Vaaks zand is dan echt wel uitgewerkt. Dat dat geen slecht idee was bleek al snel want Zuna en Kimani waren aan het dollen en zo doende konden we daar mooie foto’s van schieten.

Na geruime tijd wandelden we verder want de volgende presentatie was bij Momma’s om 19/15. Die gaat dan over de Savannedieren waarna ze allemaal hun stallen ingaan. Een ideale kans om alle dieren te fotograferen omdat ze bijna op aanraak-afstand dichtbij komen staan terwijl ze wachten op het hek dat open moet gaan.

Gus:

Emily:

Elena:

Zahra

Toen liep het al tegen 8-en. Ja echt waar. Vanaf 10 in het park zijn… en er om 20.00 uur nog zijn…. en dan?
Dán je realiseren dat je niet eens alles hebt gezien!!!
We zijn NIET in de Vlindertempel geweest… we hebben ook geen shows onderdak gezien… Goh!!!


(pssttt…. daar heb je die twee alwéééérrrrr)

Via het Dogondorp op naar de uitgang. We moesten ons zelfs nog een beetje haasten ook want anders zou Moos haar bus missen. Tja, ik moest ook nog tanken want anders zou ik zelf ook niet eens thuis kunnen komen. Ik tank (bijna) altijd in Emmen (of in Duitsland als ik daar ben) omdat het veel te veel scheelt in de portemonnee. Niet een paar cent maar snel al een paar dubbeltjes, zo ook vandaag, maar liefst 25 cent met de prijzen in de stad waar ik woon. Ik had wel tegen Moos gezegd dat als zij de bus zou missen ik haar naar huis zou brengen. Ik vertik het namelijk om een vrouw alleen bij een bushalte achter te laten en aldus geschiedde want die bus haalde ik inderdaad niet. Dus tufte ik enige tijd later Assen voorbij en weer een tijdje later in Groningen van de weg af te gaan en haar te droppen voor ik terugkeerde.

Een zéér geslaagde dag. Prachtig weer. Mooie momenten met de dieren, leuke gesprekken onderling maar ook met vele andere bekenden. Een lijf dat volop in de meewerking zat vandaag, zowel fysiek als mentaal. Kortom, totaal niets te klagen. Eenmaal thuis zat ik op de bank met koffie en voelde me nog fit ook, althans, tot aan mijn enkels dan want mijn voeten hadden echt zo iets van: “wij doen niet meer mee voor de rest van de dag”.. nou dat mag dan ook wel *glimlach*, al moeten ze straks nog wel enige beweging leveren om de trap naar boven te bestijgen om vervolgens mijn bed in te duiken natuurlijk.

Kimani hierboven geeft het aan, deze dag was goed maar we zijn er wel klaar mee, morgen weer een dag. Nieuwe dag nieuwe kansen, we gaan het zien wat de dag zal brengen. Hoogstwaarschijnlijk een dag op de bank met mijn veestapel. Man gaat klussen bij de boogschietvereniging en ik pak een rustdag want zondag ga ik heel de dag op stap met mijn schoonmeisje en gaan we lunchen met één van de leukste en liefste blogsters die jullie allemaal wel kennen, daarover schrijf ik dan later wel weer.
Klik op Kimani om het foto-album te openen dat deze keer maar liefst

Summernights 4.2

De 1e editie van Wildlands Summernights is afgelopen zaterdag van start gegaan en duurt t/m 25 augustus. Zaterdag was ik er uiteraard met mijn Emmens duo en tal van andere vaste parkbezoekers, hartstikke gezellig en veel plezier natuurlijk ook al was het weer dan niet echt zomers te noemen, wel jammer want dat zie je gelijk terug in de bezoekersaantallen. Onze pret was er evengoed niet minder om.

Mijn schoonmeisje moet deze week nog werken voordat haar vakantie begint as. zaterdag. Vandaag zou ze op tijd vrij zijn en aangezien zowel haar manneke als de mijne middag- & avonddienst moeten draaien besloot we elkaar in het park te treffen en dan samen de Summernights te gaan ervaren want zaterdag moest zij tot sluit werken en kon er dus niet bij zijn. De 1e Summernights, dag 4, mijn 2e dus vandaag.
Zo liep ik vanmiddag rond half twee het park in en gingen we samen op pad.

Als eerste Nortica op natuurlijk, ik hoopte de Sneeuwuilen voor de lens te krijgen, alle drie het liefst ook nog maar die kans is niet zo groot, hoop doet leven niet dan?! Alleen de dame van het drietal liet zich fotograferen, haar echtgenoot en hun kuiken waren in geen velden of wegen te bekennen, verrekte handig al die begroeiing in hun verblijf, ideale verstopplaatsen voor al te nieuwsgierige ogen en klikkende camera’s.

Ook Nela was weer volop aan het spelen met een jerrycan, Lilly lag te slapen ver weg in dromenland en Noordje & Lale hadden kennelijk geen zin in bezoek want die lieten zich niet zien. Dat gemis maakte Nela dan weer helemaal goed.

Via het, 20 juni geopende, Meridianenpad staken we vervolgens over naar Serenga. Bij de Nijlpaarden werd een presentatie gegeven en daar stond me toch een horde mensen, dus Daphne en ik schoten snel de trap af en doken onder de grond. Of we dezelfde mazzel zouden hebben als 2 weken geleden? Ja hoor, het water was iets minder helder maar toch nog helder genoeg om een filmpje te kunnen maken.

Daarna via het verblijf van de Nandu’s en de Moeras Walibis verder, op weg naar de Leeuwen. Die luie donders lagen allemaal in dromenland dus daar was niet zoveel te beleven, aan de overzijde was echter leven genoeg in de brouwerij. De Waterbokken waren weer eens overgestoken en liepen met zijn allen te grazen terwijl de Nijlganzen heen en weer en in rondjes zwommen. Hun kuikens zijn al behoorlijk gegroeid.

Verder gelopen namen we plaats in de Safaritruck en lieten we ons door Arend rond rijden. Ook hier konden we her en der mooie foto’s maken. Daarna maar even door de Bavianen Arena, ook daar vond net op dat tijdstip een presentatie plaats en zagen we veel jong spul dartelen en anderen de rust pakken op moeders rug.

Na een kopje koffie bij Momma’s zetten we onze wandeling voort en brachten een bezoekje aan de Landschildpakken en de aquaria waarna we richting de uitgang van Serenga gingen om daarna de Vlindertuin in te gaan. Tot onze vreugde waren er weer wat meer verschillende vlinders te zien al hebben de Oleanders nog steeds de overhand. Er hing ook weer een Atlas en we zagen ook Witte Morpho’s en Monarchen.

Verder maar weer want we hadden toch best wel een behoorlijke trek ontwikkeld inmiddels. In de kas van Jungola was het redelijk rustig maar op het terras bleek dat toch minder waar, bijna alle stoelen waren bezet. Met beiden een bord lekker warm eten, dank je wel Bertus en Joran, zaten we even later te smullen en onze magen te vullen waarna we weer verder gingen. Zoals ik al verwachtte kregen we vandaag geen Anolissen noch Gekko’s voor de lenzen, de zon scheen niet en tja dan is dat kleine grut amper zichtbaar. De olifanten daarentegen waren wel aanwezig en dus werden zij het onderwerp waarop wij focusten en natuurlijk wat van het vliegende spul in de kas, waaronder de Vleerhonden en de Witwang Toerako’s.

Inmiddels raakte mijn energievoorraad kleiner en kleiner en ik wist dat ik nog een kleine 60km moest wegwerken op mijn 4 wielen en dat ik daarna thuis nog wel wat te doen had. Mijn veestapel zou me vast al hongerig op staan wachten en daarna moest er natuurlijk gewandeld worden, dus besloten we maar er een eind aan te gaan breien. Via de andere kant van de Jungola terug naar de hoofdingang aan het Kompasplein.

Eenmaal buiten namen we afscheid en stapte Daphne op haar fiets, ja ja dat kan zij nu he, en liep ik terug richting de parkeergarage. Bij de ingang daarvan draaide ik me nog even om en liet mijn camera nog een paar keer klikken. Het plein heeft een verlaagd deel waaruit fonteintjes omhoog spuiten, afwisselend in tempo en hoogte. Voor de kinderen met name is dit een geweldig feest, zodra het mooi weer is zie je dus ook tal van kinderen in dat water spelen, dat was vanmiddag natuurlijk niet zo.

Eenmaal thuis en mijn klussen geklaard kon ik dan eindelijk de pootjes omhoog leggen en de foto’s bekijken en uploaden. Er staan er 180 in het album van vandaag en ze zijn HIER te bekijken. De foto’s van Daphne heb ik nog niet binnen maar zodra ik ook die online heb gezet zal ik dit blog met een link daarvan aanvullen uiteraard.

Door op onderstaande foto te klikken open je het album van Daphne, het bevat 230 foto’s

1e Summernights

Rond 2 uur in de middag stapte ik de auto in en tufte naar Emmen. In 1e instantie met zijn drietjes van plan de 1e Summernights te gaan bezoeken in ons 2e thuis natuurlijk maar we verwachtten uiteraard niet met zijn drietjes te blijven en dat was dan ook zo. Ook Tineke was gekomen en eenmaal in het park werd ons groepje groter door de toevoeging van Jack & Monique en Jörh & Judith. Op ons gemakkie kletsten we begroetend elkaar bij en gingen op pad. De zon scheen volop en al onze jassen en vesten gingen daarbij uit.
Als eerste zochten we onze nieuwste aanwinsten op, heel even zoeken want die luie donders lagen in hun verblijf maar gelukkig kwamen ze ons al snel begroeten en de krabbels en kriebels halen, waarna wij (uiteraard) onze handen gingen wassen.

Continue reading “1e Summernights”

Nelliieessssssssss

Gisteren waren ze voor het eerst buiten en zichtbaar voor het publiek… Vandaag gingen we ze (uiteraard) opzoeken om kennis te maken…
Een koppeltje Nellies!
Met de komst van dit duo is een wens van vele fans in vervulling gegaan waartoe ik ook behoor. In het oude park liepen ze ook rond op de savanne en hun interactie met de neushoorns was altijd hartstikke leuk om mee te maken…. Natuurlijk zijn het geen “Nellies” qua echte naam maar heten deze dieren Penseelzwijnen. De naam Nellie kwamen ‘eeuwen’ geleden bij ons, Anita en mij, op en sindsdien hebben wij ze nooit anders genoemd. Hoe of het verder rond gegaan is weet ik niet maar vele anderen noemen deze diertjes ook Nellies.

Dame:

Heer:

Hoe hun namen zijn weet ik nog niet maar daar hoop ik uiteraard nog achter te komen. Nou heeft op bovenstaande foto het heerschap de ogen dicht, waarom dat is zie je wel als je in het album kijkt waar ook de andere foto’s staan. We hadden alle drie ons lampje op waakvlammetje staan dus besloten we ons rondje niet al te groot noch intensief te maken maar de Serenga moesten we natuurlijk wel op omdat dit nieuwe duo aldaar te vinden is. We maakten nog enkele foto’s in de Serenga en gingen op een redelijk tempo naar Jungola, wellicht zouden onze vlammetjes wat groter gaan branden als ze brandstof kregen… Na het eten troffen we een aantal Anolissen aan, een piep-piep-kleine en een aantal grotere. Ook de Madagascar Dag Gekko liet zich in veelvoud zien vandaag. Een ander iets dat we steeds vaker constateren is dat bepaalde dieren kennelijk een favoriet plekje hebben, waaronder naast de Anolissen en de Madagascar Dag Gekko’s ook de Balispreeuwen en de Sneeuwkaptatuiten, die lieten zich dus ook allemaal gewillig fotograferen.

Met tussendoor weer een aantal ontmoetingen met andere vaste bezoekers en bijbehorende gezellige kletsmomenten maakten we ons rondje af. En geruime tijd later namen we afscheid van elkaar waarna ik huiswaarts keerde om op de bank te duiken met mijn pootjes omhoog.

Als je op onderstaande foto klikt opent zich het album met de andere van 65 foto’s die ik vandaag maakte.

Zaterdag beginnen de Summernights in onze 2e thuis… enkele weken lang extra feest in het park met tal van activiteiten en sluitingstijd pas om 20.00 uur ‘s avonds. Jullie snappen natuurlijk wel dat wij er zaterdag weer zullen zijn want dat willen we natuurlijk meemaken. We zagen in het park al her en der voorbereidingen en dat wat we zagen beloofde veel goeds.
Ook ontmoetten we vanochtend een ouder echtpaar met wie we iets leuks afspraken mbt onze blog, hou die dus maar in de gaten want daar komt eerdaags iets heel erg leuks op te staan!!

Fijne dinsdag verder aan jullie allen en de groeten uit Assen!

Aangename verrassing

Het stond al een tijdje in de agenda en vandaag was het dan zover, we zouden een dierenpark bezoeken die we nog niet kenden. Ongelofelijk toch eigenlijk als je bedenkt dat het op nog een 3 kwartier rijden afstand vanaf schoonmeisjes huis, en een half uur vanaf mijn huis, vandaan ligt. Hoe dan ook, ik kan nu zeggen dat ik er geweest ben, dat ik het ken en ik kan niet anders zeggen dan dat het geheel me zeer aangenaam verrast heeft. Het is een klein park qua ruimte maar de ruimte die men heeft heeft men ten volle benut zonder hun dierencollectie daarbij te kort te doen. Om de entree hoef je het ook niet te laten, 8.50 euro maar en parkeren is gratis.

Waar we waren? Nou hier… Taman Indonesia, in Kallenkote vlak bij Steenwijk. Een plaatsje waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had en dat terwijl ik geboren en getogen ben in het noorden, foei Ko *grijnssss*
Kortom… als je er eens in de buurt bent, bezoek sla het dan vooral niet over. Als je het op je gemak doet ben je 2 uur kwijt, het ligt bovendien in een prachtige omgeving waar je je hart kunt ophalen als je wilt wandelen maar ook voor fietsers is het een schitterend gebied.

Klik H I E R voor de andere foto’s, de map bevat 170.
Zodra ik Daphnes foto’s ook heb zal ik deze blogpost uiteraard aanvullen!

Eenmaal weer terug op het adres van mijn jeugd was zoon inmiddels ook thuis van zijn werk en bleken er nog wat taken te liggen, die verdeelden we eerlijk en Daphne en ik stapten weer de auto in en zoon ook, beiden in tegenovergestelde richtingen vertrekkend. Weer thuis werden die taken verder afgehandeld (scheelt toch wel een hele slok op de borrel als het ‘maar’ 20+ graden is in plaats van 30+) en kookte zoon een smakelijke maaltijd. Daarna was het voor mij de hoogste tijd om huiswaarts te keren want mijn hondjes zouden vast al wel zin hebben aan een wandeling dus vertrok ik en plankte terug, alwaar ik eenmaal thuis natuurlijk nog net niet ondersteboven gelopen werd door een 6-tal 4-voeters die allemaal kennelijk hetzelfde doel voor ogen hadden: Etuhhhhhhhhhhh

Verbazend sneller dan anders hadden mijn beide heren hun bakken leeg en sprongen ze als dartele kalven voor de deur heen en weer waaraan hun riemen hangen en dus liep ik even later het Peelose bos in. Weer thuis was het natuurlijk ‘mijn beurt’ en dook ik op de bank met een bak leut en een glas sap en nam ik de flap op schoot, wat ik daarna deed snappen jullie wel zonder verdere uitleg neem ik aan *glimlach*


Door op bovenstaande foto te klikken open je het album met 140 foto’s van Daphne.

Hoe? Zoo!

 

Hoe introduceer je je 2e thuis bij iemand die ‘alleen maar’ jouw verhalen kent en foto’s zag?
Hoe stapel je cadeautjes?
Hoe heb je een fantastische dag?
Nouhou, héél (on-)-gewoon Zoo!!

 

 

Zo stond ik vanochtend met bovenstaand uitzicht te wachten tot Karel gearriveerd was, uitgestapt, overgestoken was, mij gevonden en in mijn auto gestapt was waarna we naar Herman en Daniëlle reden om daar de auto achter te laten en vervolgens de 550 meter te lopen die nodig zijn vanaf hun voordeur naar de ingang van ons 2e thuis. Uiteraard begonnen we met koffie! Daarna gingen we op pad en logisch of niet, voor ons wel, startten we bij de ingang van Nortica. Langs de Zeeleeuwen lopend begroetten we luie Gonzo die vandaag duidelijk geen zin had in een foto-sessie, zijn luierende én zwemmende haremleden evenmin. Enkele meters verderop zagen we de tijdelijke bewoners van het voormalige pinguïnverblijf, de zeehonden, zwemmen. We sloegen linksaf zodat we Karel konden tonen hoe het eruit ziet als je onder water kunt kijken naar zwemmende Pinguïns en IJsberen. Dan kom je langs de voliere met de Sneeuwuilen. Ineens stonden we met zijn drietjes verbaasd stil, telden we het nou goed? Hertellen, hertellen en nog een keer hertellen. We konden onmogelijk anders concluderen dan dat we toch écht 3 exemplaren zagen. Dat kon niet want er waren er maar 2. Met de focus op ‘waren’ want het zijn er nu 3. Van die verbijstering bekomen gingen we naar boven om de ijsberen en pinguïns van een andere kant te bekijken. Herman spotte Wanda, een dierverzorger, en vroeg haar naar het hoe en wat van de uilen, ook zij was stomverbaasd, dus kennelijk hadden wij iets ontdekt dat nog niet bekend was. Zo leuk om dat weer eens te beleven, is ons al vaker overkomen.

 

 

 

 

Inmiddels was ook mijn schoonmeisje aan komen lopen, rechtstreeks vanaf een werkoverleg maar verder wel de dag vrij en dus sloot zij zich bij ons aan. Via het nieuw meridianenpad staken we over naar Serenga. We zagen de Nijlpaarden ‘boven’ dus besloten we dat het weinig zin zou hebben naar ‘beneden’ te gaan, dat kon dan later wel en dus liepen we door, langs de Nandu’s en de Walibi’s naar de Leeuwenberg. Ze lagen allemaal te maffen… dus ook wij liepen verder om maar niet al te zeer besmet te worden want wij konden ons geen slaaptijd permitteren, er moesten nog veel stappen gezet worden want uiteraard wilden we met zijn allen Karel zoveel mogelijk laten zien want hij was er immers voor het eerst?! Het licht om in te fotograferen was helemaal super, schhitternd hoe het licht speelde met donderwolken terwijl de zon een deel van de wolken sneeuwwit liet opschijnen, het wierp ook vreemd licht en schaduwen over de savanne etc. Omdat het voor Karel zijn 1e bezoek was wilde ik de Safari-Truck-Rit niet overslaan. Meestal doen we dat wel want zowel Daniëlle als ik moeten voor het gehobbel in die truck vaak een te hoge boete betalen aan rammelende gewrichten. Via mijn zoomlens probeerde ik te ontdekken wie de chauffeur was, onderwijl stevig duimend dat het mijn favoriet zou zijn. En jawel, mazzel die was het! Met een geruster hart stapte ik dus die truck in. Tot ik dus mijn chauffeur zag weglopen en me realiseerde dat hij bij het wisselen van de gasten zijn plaats ook wisselde met een andere chauffeur. (wat er toen even door mijn hoofd ging aan tekst zal ik hier niet uitschrijven, ben immers een fatsoenlijk persoon enzo toch *grinnik*) Daniëlle en Herman waren al ‘buiten’ gebleven en toen zij de chauffeurswisseling zagen waren ze extra blij natuurlijk.

 

 

Na vervolgens een kijkje bij de Bavianen werd het al weer de hoogste tijd om even te gaan zitten, een bak leut te nemen en natuurlijk onze rookwaren qua hoeveelheid te verminderen. En terwijl we daar even zaten kregen we dubbel bezoek… enerzijds een mega grote libelle, Beekoever Libelle om precies te zijn, en anderzijds blogster St@@rtje die ons gezelschap kwam houden.

 

 

 

Weer verder op weg langs de andere kant terug gingen we even kijken bij de Textor Wevertjes en weer even later liepen we door de trein in de woestijn om heel goed zicht te kunnen krijgen op de Onagers, de beide jongen van 2 weken geleden waren al prachtig gegroeid en het verschil was heel goed zichtbaar toen we het 3e jong spotten die eergisteren geboren was. Daarna weer langs de Nandu’s en Walibi’s. En toen toch maar naar ‘beneden’ bij de Nijlpaarden, want stel je voor dat er iets moois te zien zou zijn en wij zouden verzuimen dat aan Karel te tonen? Dat kon natuurlijk niet. Nou joh! Eenmaal beneden wachtte ons de verrassing van dé dag want we hadden zulk ongelooflijk helder water, zo helder hadden we het nog nooit gezien. Compleet zwijmelen kan ik je vertellen… kijk maar eens in dit filmpje:

 

 

 

 

 

Bijna aan het eind van Serenga, bij de uitgang Zonnetempel liepen we een vrijwilliger tegen het lijf die ons stralend vroeg of wij konden raden wie zij zo juist geknuffeld had? Nou nee natuurlijk. Bleek dat Frankwin in het park was. Wij blij natuurlijk, nu maar hopen dat we hem dan ook nog tegen zouden komen en tja dat moet je altijd maar weer afwachten want het park is zo groot. Voor ons echter werd het eerst tijd onze knorrende magen te vullen en met (niet functionerende) oogkleppen op liepen we zo snel we konden naar achteren in Jungola om daar het Rimbula-restaurant op te zoeken. Daar waren we dus toch nog later dan we dachten maar oke. Weer even later zaten we met zijn allen heerlijk te knoeien met ons eten. We kregen vieze gezichten en handen, en tja dat betekent heel simpel… als je iets zo moet eten omdat bestek niet echt handig werkt, smaakt het des te lekkerder *glimlach*. Weer buiten het restaurant konden we de Vleerhonden van dichtbij bekijken en daarna gingen we de bocht om want we wilden uiteraard de boottocht niet aan onze neuzen, vooral niet aan die van Karel, voorbij laten gaan.

 

 

 

Eenmaal de boot weer uit liepen we langs de Slingerapen naar de Ringstaartmaki’s en Bonte Vari’s. De laatste zagen we helaas niet. Eveneens was het al meermalen door mijn hoofd gegaan dat het wel erg jammer was dat de zon zich ook niet meer liet zien want dat betekende dat ik Karel geen Anolis, noch een Geck, noch een Zonneral zou kunnen laten zien. Via Birdy Bush gingen we naar buiten want de rokers onder ons waren weer toe aan hun dosis. Buiten nam St@@rtje afscheid en bleven we met zijn vijven over. Daphne was ondertussen in het paviljoen gaan staan met Karel om foto’s te maken van de Olifanten die buiten waren en vooral het jonge grut Mauk en Manoa hadden klaarblijkelijk hun speelkwartiertje, was een pret die 2 hadden!!

 

 

 

we gingen terug de kas in om Karel het andere deel te laten zien en jawel hoor, toen hadden we wederom mazzel want zowel de Anpolis als de Geco lieten zich zien en fotograferen. Ook de Zoembawalijster liet zich zien. Ik was volop bezig met al mijn aandacht op een 2-tal ruziemakende Witwangtoerako’s toen ik mijn naam hoorde roepen door mijn gezelschap en ik draaide me om, om gelijk in Frankwins armen te duiken. Uiteraard kletsten we ff een tijdje! Zo leuk om hem weer eens te ontmoeten. Wat een inspirerend en bevlogen mens is dat toch! Mijn dag kon al niet stuk maar nu natuurlijk helemaal niet meer.

 

 

 

Een blik op de klok leerde ons dat we een beetje voort moesten maken. De Vlindertempel moest immers niet overgeslagen worden en, alhoewel het park nu niet om 5 maar om 6 sluit en we dus een uur extra hadden, was de tijd wel omgevlogen. VIa de Doodshoofdaapjes en de Agoeti’s, waar ook jongen geboren waren, waren we al snel in de Vlindertempel gearriveerd en daar hadden we nog even ruim tijd ook. Nou zijn er vaak wel heel veel vlindersoorten aanwezig maar hen spotten is verhaal 2. Vandaag was er een overvloed aan Oleanders, niet zo heel vreemd want toevallig net deze vlindersoort leeft langer dan een gemiddelde andere vlinder. Toch fladderde er het eea aan moois voorbij.

 

 

Eenmaal de Vlindertempel uit had ik mijn tong wel op 6.30 hangen maar prees ik me wel gelukkig met het feit dat ik mijn ‘drugs’ bij me had vandaag want anders had ik het écht niet zo kunnen doen als dat het vandaag ging. Nou neem ik meestal maar 1 portie op zo’n dag maar vandaag moest er een 2e aan te pas komen. We sloten af op het terras waar we begonnen waren, bij Travellers, en daar nam ik mijn 2e portie ook in want ik moest nog wel een klein uurtje sturen en de dag was nog niet om, ik wilde wel veilig thuis komen natuurlijk.

 

 

Eenmaal thuis was het ‘even’ op en nam ik eerst een half uur voor mezelf om op adem te komen. Daarna zette ik de foto’s en het filmpje op de pc en zette ze online. De fotomap staat H I E R, het bevat 200 foto’s. Het filmpje dat ik noemde staat verder naar boven in dit verslag.

De foto’s van de anderen zal ik plaatsen zodra ik de links naar de diverse mappen binnen heb uiteraard. St@@rtje heeft al een blog geplaatst, klik HIER. Karel is nog onderweg naar huis in de trein en mijn schoonmeisje is in het park gebleven vanwege een barbeknoei en mijn Emmens duo waren ook afgepeigerd toen zij thuis waren dus het is nog even wachten tot ik hun foto’s via links kan laten zien, maar dat komt zeker weten wel goed.

Al met al een fantastische dag, in alle opzichten, ééntje om in te lijsten dus en heel lang te koesteren!!

 

Om de 116 foto’s van Daniëlle te bekijken klik je op onderstaande foto:

 

Om de 300 foto’s van Daphne te bekijken klik je op onderstaande foto:

 

Om het verslag van Karel te lezen klik je HIER en om zijn 335 foto’s te bekijken klik je op onderstaande foto

Meer dan op…

… het 1e oog…

 

… de kans benutten om verder te kijken dan je neus lang is…

 

In een dierentuin is altijd veel meer te zien dan je op het 1e oog zou denken. Gelukkig neemt het aantal mogelijkheden, om ook onder water te kunnen zien wat een dier doet etc, in de dierentuinen toe. Ook voor mijn 2e thuis geldt dit gelukkig.  Konden we tot voor kort ‘alleen’ maar de Nijlpaarden en de IJsberen van onderen bekijken, kunnen we dat sinds 20 juni ook voor wat betreft de pinguïns.  Je krijgt toch wel een ander beeld van dieren als ze kunt constateren hoe verschillend hun manieren van bewegen zijn tussen ‘op het droge’ & ‘in het natte’.
Bij de IJsberen zie je bijvoorbeeld hoe groot ze werkelijk zijn als ze op een haartje na langs de ramen scheren en bij de Nijlpaarden zie je hoe ontzettend beweeglijk ze zijn, beter gezegd; gewichtsloos als het ware want lijken ze op het land één van de logste diersoorten die je je maar kunt voorstellen, blijken het onder water regelrechte ballerina’s te zijn. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de houterig lopende pinguïns, Hoe verbazingwekkend die door het water vliegen!

 

 

 

Ik juich het dan ook van harte toe en hoop dat men nog veel meer van dit soort mogelijkheden zal scheppen, bijv. bij Olifanten zou ik dat heel graag willen zien… maar ja of dat mogelijk is???  Hoe dan ook, morgen loop ik er weer heerlijk rond en daar heb ik natuurlijk vreselijk veel zin in.

Eindelijk gezien….

8 Januari was het toen in NaturZoo Rheine tijgerin Naga beviel van haar eerste nestje welpjes, 3 maar liefst, en natuurlijk wilde ik ze wel gaan bekijken maar dat lukte gewoonweg niet doordat er telkens van alles op onze deurmat landde en ook het rooster van mijn schoonmeisje roet in het spreekwoordelijke foto-eten gooide. Vandaag dan eindelijk lukte het en dus toog ik in alle vroegte naar Emmen om haar op te halen. En weer een klein uur later liepen we door de ingang en gingen we eerst op weg naar maagvulling in vaste en vloeibare vorm. Bij het restaurant in dat park lopen altijd pauwen rond, het park heeft een behoorlijk aantal ervan. Die pauwen zijn natuurlijk volop gewend aan publiek en dol op ze, vooral als ze ‘per ongeluk’ iets laten vallen. Niet dat ons dat overkomt want wij weten wel beter, ook al is het nog zo aanlokkelijk want dan komen ze heel dichtbij.

 

NaturZoo Rheine is een prachtig park om te bezoeken, niet alleen vanwege de dieren maar ook vanwege de prachtige natuur en niet te vergeten de authentieke wijze van zoutwinning in dat gebied. Je ziet veel lelies in het park, in alle soorten en maten en kleuren, Voor mij altijd een feestje want ik vind ze prachtig maar kan ze niet in huis hebben vanwege mans allergie voor hen.

 

Qua weer was het perfect, halverwege de 20 graden dus prima in de zon en niet te fris in de schaduw. Er waren 3 schoolreisjes dus ook dat viel wel mee. Qua drukte van ander publiek viel het ook reuze mee dus met regelmaat waanden we ons ‘Remi’ *glimlach*. Ook dit park is volop bezig met uitbreiding en verbetering en bovenal verrijking voor hun dieren en dat zie ik natuurlijk graag. De dieren hebben het allemaal prima naar hun zin en je ziet echt geen stereotype gedrag. Zelfs de meest nerveuze en hooggevoelige diersoorten voelen zich ogenschijnlijk helemaal thuis.

 

 

 

Inmiddels was er al weer een ruime tijd verstreken en knorden onze magen weer dus zochten we het terras van eerder weer op. Weer even later zaten we heerlijk te smullen en deden we nieuwe energie op voor de rest van de ronde. Het hoofddoel van ons bezoek was nog niet aan de orde gekomen en we zouden uiteraard niet vertrekken voordat we die gespot en vastgelegd hadden, dus gingen we weer op weg…

 

 

 

 

 

 

Vele voetstappen en nog veel kliks kwamen we dan uiteindelijk bij het tijgerverblijf aan. In 1e instantie zagen we alleen mama maar… en toen dook er ineens 1 van de 3 welpen op. Die lieten zich zien en filmen dus daar zie je wel wat van in de fotomap en zo meteen in het filmpje dat ik hieronder plaatsen zal. Vader en ander duo leken onzichtbaar. Weer een aantal stappen later en vooral goed speuren en tussen het vele groen iets hopen te ontdekken spotten we dan uiteindelijk toch nog vader en 1 van de andere 2, waar nr. 3 was bleef een mysterie.

 

 

Nadat we nog net niet helemaal weggesmolten waren liepen we verder, het laatste stuk. Daar zit een grote kolonie Gelada Apen. Ze lijken op Bavianen maar van dichtbij toch ook weer niet. Ze zijn wel minstens zo indrukwekkend kan ik je vertellen, vooral als ze poses van dreiging aan gaan nemen.

 

 

De dag was al weer grotendeels voorbij toen we het park verlieten… we zochten een supermarkt op voor de dingen die we beiden nodig hadden maar die in Nederland of niet verkrijgbaar zijn of veel te duur… en na die inkopen gedaan te hebben gingen we verder op weg naar huis. We kregen nog een omleiding voor de kiezen want er was een groot ongeluk gebeurd. Daarna konden we probleemloos doorrijden naar het huis van mijn jeugd. IK dronk nog een bakkie, hielp mijn meisje nog even met een klein tuinklusje en ging toen ook huiswaarts. Midden in de eindemiddag/beginavond spits duurt dat een uur, *zucht*, ik verafschuw én b-wegen én regelneukertjes grrrrrr maar ja het is zoals het is, via allerlei dorpjes en streekjes omrijden is ook niet mijn ding, zeker niet aan het einde van een lange dag in een heel drukke, fysiek intensieve, week. Ongeacht hoe mooi deze provincie ook is.

 

Rest mij nog de link te geven van het foto-album waarin alle foto’s, 200 deze keer, staan en te bekijken zijn, klik maar HIER

Morgen gaan we dan waarschijnlijk samen naar Emmen om met de jeugd in hun voor- & achtertuin aan de slag te gaan om de woestenij te fatsoeneren. Morgen is dus ook vol en dan is deze week alweer om. Het weekend heb ik nog geen plannen, en al vind ik ad hoc nog zo leuk, ik heb er nu geen bezwaar tegen als het weekend mij 2 rustige dagen oplevert zodat ik mijn eigen bedoeninkje kan aanpakken en ook mijn maandagmeneer met een bezoek kan vereren. Tijd zal het wijzen, of niet dan?

 

Terwijl ik bezig ben dit bericht te maken bliept bij mailbox en weet ik dat WE-transfer zijn werk weer heeft gedaan en heb ik dus ook de foto’s van Daphne binnen. Die dus ook maar uploaden.. en door op onderstaande foto te klikken opent zich die map met 225 foto’s

 

 

 

Er is er één jarig hoera hoera…

Vanochtend in alle vroegte toog ik weer naar het Oosten om een uur later met mijn Emmens duo door de poorten te hobbelen, op weg naar een verjaardagsfeestje want de jonge bull van onze olifantenkudde, Manoa, werd vandaag 1 jaar en dat moest uiteraard gevierd worden. Het feestje zou om 11 uur beginnen en even na tienen verzekerden we ons van prachtige plekken op de 1e rij. Al snel voegde ook mijn schoonmeisje zich bij ons, die was op de fiets want dat kan zij nu natuurlijk sinds een paar weken, slechts enkele minuten en ze is er.

 

Manoa… op de dag dat hij het eerste licht zag:

 

Manoa vandaag: (Een wereld van verschil qua formaat)

 

Net als dat andere fans ons spotten en vastleggen, gebeurt ons dat natuurlijk ook. 2 lieve dames die naar de namen Janny en Herma luisteren stonden tegenover ons, ook 1e rij maar dan aan de overkant en uiteraard begroetten we elkaar.

 

 

Zo kun je dus zomaar betrapt worden als het ware betrapt op het ‘straf’= rokersbankje terwijl je je meisje de haren vlecht zodat ze haar nek droger kan houden *glimlach*.

 

 

We gingen de kas in want onze magen begonnen te knorren. Langs het theater van Jungle Jim spotten we iets dat er niet hoort, jawel, ook 1 van de Bonte Vari’s was op ontdekkingstocht gegaan.

 

 

Na het eten weer naar buiten de frisse lucht in. Herman heeft zonne-allergie dus die voelde zich niet zo heel erg lekker. Dus besloten we richting de uitgang te gaan zodat hij en Daniëlle huiswaarts konden keren. Daphne en ik gingen Nortica op want zij was al heel lang niet meer met de camera in het park onderweg geweest en had van alle veranderingen op Nortica dus nog niets gezien. Gelukkig kon ik haar alles wijzen. In 1e instantie leken de 4 meiden niet aanwezig maar gelukkig bleek dat een vergissing. Lale spotten we het eerst en even later kwam Nela om de hoek en tja die waterrat weet als geen ander het publiek te vermaken, wat ze dus ook volop deed, daarbij af en toe gestoord door Noordje.

 

 

Via de doorsteek, Het Meridianenpad staken Daphne en ik over naar Serenga en ook daar stond zij natuurlijk te glunderen bij de jonge Onagers. Op ons gemakkie deden we het rondje en namen ook deze keer de Savannatruck mee. Daarna langs de leeuwen terug. Mister Dudley liet zich door het vrouwelijk schoon inspireren en het mooie weer motiveerde hem tot iets 18+ dat met veel kabaal gepaard ging maar ik uiteraard niet fotografeerde *grijns*. Ook zagen we de Nijlganzen maar ik spotte hun jeugd niet, tot ik even verder inzoomde en het grut op een hoopje/rijtje zag staan met mama ernaast, het leek alsof ze zwemles kregen.

 

 

Onder begeleiding van een kraaiende haan slopen we langs Mama Kip met een aantal kuikens en zochten de uitgang weer op. We namen nog een drankje op het terras bij Travellers en staken toen de weg over naar de Appie. Onze beide heren hebben late dienst dus we moesten onszelf vandaag met voedsel bedruipen… Er ligt daar genoeg dus dat is geen probleem en weer even later namen we afscheid toen ik bij mijn Emmens duo de auto uit de garage haalde en huiswaarts keerde. Met een tussenstop bij mijn maandagmeneer met wie het niet zo heel goed gaat maar daar kom ik tzt nog wel op terug. Eenmaal thuis werd ik omver gelopen door een 6-tal 4-voeters die allemaal om eten blerden alsof ze tot stervens toe aan het verhongeren waren, wat natuurlijk niet aan de orde is want ik had ze zelf nog gevoerd vanochtend om 7.30

 

 

De map van vandaag bevat meer foto’s dan anders, maar ja wat wil je. Aan de ene kant een verjaardagsfeestje en aan de andere kant het hele park door. Er komt later nog een aanvulling want Daniëlle heeft het feestgebeuren bij Manoa gefilmd en ook Daphne heeft natuurlijk veel prachtige foto’s gemaakt maar ja omdat zij hier niet meer woont kan ik ze niet gelijk zelf op de pc zetten maar moet ik wachten totdat zij ze mij gemaild heeft.

 

 

Met een beker koffie dook ik op de bank en strekte mijn moeie pootjes, de handen gingen met flap aan de slag en zodoende kan ik jullie HIER de foto’s laten bekijken.

 

Door op onderstaande foto te klikken opent zich het foto-album van Daphne van vandaag en het bevat 355 foto’s.

 

Filmpje van Daniëlle:

 

 

 

Weblog-Meeting-Herfst-2019

Ruim 4 weken geleden alweer hadden wij een fantastische dag in Apenheul tijdens een weblogmeeting. Een aantal bloggers wilden wel maar konden niet aanwezig zijn en toen zei ik dat ik de volgende weblogmeeting snel bekend zou maken en dat het ergens in de herfst zou zijn.

Van de week kwam Burgers Zoo met het prachtige nieuws naar buiten dat Olifant Pinky, die sinds eind april dit jaar alleen is ivm het laten inslapen van haar maatje Rekka, nieuw gezelschap zou krijgen vanuit Kolmarden Zoo in Zweden, Saba genaamd die ruim 50 jaar is, zij is van 1968. Pinky is iets ouder, zij is van 1963. Ik ben natuurlijk bij lange na niet de enige die hoopt dat het gaat klikken tussen deze 2 dames. Eveneens ben ik niet de enige die een liefde voor deze zachtaardige reuzen heeft en ik ben ook niet de enige natuurlijk die maar wat graag naar Burgers Zoo zal willen afreizen om kennis te maken met Saba. Kortom… Eén en één is drie dus de volgende weblogmeeting zal plaatsvinden in Arnhem in Burgers Zoo.
Deze locatie is al eens eerder dé plek van een weblogmeeting geweest en toen was het ook erg gezellig en troffen we het met het weer. Dat was op 23 september 2013, 6 jaar geleden alweer. (HIER zijn nog enkele foto’s te bekijken, het zijn er niet zo heel veel, bij het omzetten van Picasa naar Google is helaas veel verdwenen. Kan ik ook niet zelf terughalen omdat mijn pc naderhand gecrasht is en ik toen nog niet in het waardevolle bezit van een losse harde schijf was. )
De data die ik (vooralsnog) heb geprikt zijn: Maandag – Dinsdag 23 & 24 en Zaterdag 28 september.
Welke datum het uiteindelijk wordt hangt af van het aantal mensen natuurlijk.
Hopelijk ben ik nu vroeg genoeg en voorkom ik hiermee dat mensen die wel graag willen die data in hun agenda al bezet hebben staan *glimlach* .

Burgers Zoo heeft de laatste paar jaar enorm aan de weg getimmerd en er is heel veel veranderd ondertussen, dus zelfs al was je erbij in 2013, je zult veel niet meer herkennen.

 

 

 

 

Wil jij erbij zijn?
Ik lees het graag!

Ps… Indien er belangstelling voor is, indien de groep groot genoeg is, kan ik een rondleiding met een gids en meer regelen.