Bultje bultje kin nog meer op

Soms lijkt, én voelt, het alsof: ‘de duivel schijt altijd op dezelfde hoop’.
De laatste tijd spelen er vele nare zaken… zaken die mij in het, nog zeker niet grijs, verleden compleet van slag zouden hebben gebracht. De winst die ik maak sinds juni 2017 is gigantisch maar natuurlijk/helaas geen bescherming tegen minder leuke zaken, om het maar even zachtjes uit te drukken.
De laatste keer dat ik een psychose kreeg was 22 september 2017, inmiddels ben ik bijna 19 maanden verder. Dat is een heel grote periode, sinds mijn 18e niet eerder meegemaakt. Sinds een paar weken neem ik dagelijks een dubbelde portie CBD en daarmee hou ik me staande.
Maandag ging het kantje boord goed/fout. Dankzij ingrijpen van Anita werd erger voorkomen. Gisteren deed mijn Emmens koppel daar een forse schep bovenop. En de reacties & daden van anderen, ook hier, zijn écht hartverwarmend en bemoedigend.

Vanochtend vroeg kreeg ik het bericht dat een dierbaar iemand, die al nierkanker overleefde, een ernstige vorm van copd heeft, vorig jaar veel in ziekenhuizen lag vanwege hart-& aorta-operaties, plus veel andere ziektebeelden erbij, een hersenbloeding heeft gehad en naar Utrecht is gebracht en daar momenteel in coma ligt; zéér zorgelijke kwestie dus.
Zowel mijn lijfelijke als mentale conditie worden nu belast en ik heb het wel ‘even’ gehad.

En tóch… het leven gaat door, dát móét óók immers?
Ik doe mijn best, meer kan ik niet doen… in de overlevingsstand momenteel probeer ik dat te doen wat ‘moet’ en vooral, wat ik kan. Het liefste zou ik me nu willen oprollen en verstoppen onder een deken maar dat gaat niet want dat is de verkeerde weg inslaan. De emmer is overgelopen en ik moet nu wachten op het weer kunnen dragen van die emmer.

Kortom… neem het me aub niet kwalijk als ik even niet op bezoek kom, of minder enthousiast/blij etc reageer dan jullie van mij gewend zijn.

(H-)-erkenning

 

Eergisteren waren er op tv, op kanaal Z-doc, 3 documentaires.
Nou zie ik graag documentaires over uiteenlopende onderwerpen, vooral die over WO2 en medische zaken intrigeren me altijd al, enorm. Ik neem ze dan op en zodra ik er alle rust en tijd voor heb kijk ik ze. Gisterenmiddag keek ik dus deze 3.
De 1e ging over psychische problemen waardoor men dwangneuroses had ontwikkeld.
De 2e over het ontstaan, én al dan niet leren leven met, depressies.
De 3e ging over zelfmoord.

Alle drie enorm ingrijpende en complexe problematieken, alle drie ook aangrijpend zowel in positieve als negatieve zin. Voor mij als ‘soortgenoot’ zeker. Het heeft me zelfs zodanig aangegrepen dat ik er vannacht van heb gedroomd, heel intensief ook, zó levensecht! Het opstaan na zo’n nacht is dan toch wel ff wat anders dan normaal maar dat terzijde.

Wat mij met name in die drie programma’s trof was de herkenning van de niet-erkenning en de gevolgen van het laatste, -iets waarover ik niet één boek maar een complete encyclopedie zou kunnen schrijven als ik me daartoe zou zetten-, hoe triest is dát?! Iedere deelnemer uit de ene groep hadden één grote overeenkomst, wellicht de grootste gevoelsmatig; eenzaamheid door onbegrip. De mensen die in die programma’s aan het woord kwamen waren aan de ene kant de mensen die met zo iets ‘gezegend’ zijn en aan de andere kant mensen die er onderzoek naar doen en alternatieve behandel- & geneeswijzen aan het onderzoeken en ontwikkelen zijn. Het waren allemaal BN’érs overigens, nou ja niet écht natuurlijk maar omdat die term hier wel bekend is… geen Bekende Nederlanders maar Bekende Britten. Alsof de programmamakers wilden aantonen dat dit iedereen kan treffen, niet alleen maar de ongeschoolde, domme, uit het lagere milieu komende mens etc. Eén ervan was een politicus die zelfs tijdens een debat over gezondheidszorg zijn verhaal deed, dat is wél lef hebben!!

De strijd die die mensen leverden, nog leveren, 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Wat ze allemaal (niet) doen om het leven zo draagbaar mogelijk te maken. Daarin ligt natuurlijk veel al herkenning voor mij want wat ik in de loop der jaren niet al gedaan / gelaten heb om te overleven. Hoe paradoxaal dat ook moge klinken want vol zelfmoordneigingen rondlopen maar toch willen leven… dat is niet uit te leggen voor een ‘gezond-van-geest’persoon.

In de laatste van de 3 documentaires werd gesproken over het aantal zelfmoordpogingen en de verschillen daartussen. In het Verenigd Koninkrijk doet iedere 90 minuten iemand een succesvolle poging… oftewel 16 mensen per dag!!! De statistieken wijzen uit dat, wederom in het Verenigd Koninkrijk, véél meer vrouwen een poging doen dan mannen maar dat véél meer mannen in hun poging slagen dan vrouwen. Volgens een kenner is dat toe te schrijven aan het feit dat mannen sneller alle remmen los laten en tot gruwelijkere methodes overgaan dan vrouwen. Diezelfde statistieken meldden ook dat 1 op de 4 mensen depressief is, 1 op de 3 daarvan zelfs regelmatig met zelfmoordgedachten rondloopt… Ik neem aan, gezien mijn ervaringen in de wereld van zoektochten naar hulp, dat die getallen niet zo extreem zullen verschillen met de Nederlandse statistieken.

In geen van die programma’s werd gesproken over CBD… nou is CBD een extract van de wietplant… en in die programma’s werd juist extra onderschreven hoe fout wiet-gebruik is. Over het deeltje THC in de wiet viel geen woord. Dat verbaasde me wel.

Hoe dan ook… ik ben blij dat ik wél CBD heb ontdekt en ben gaan gebruiken!

De overkoepelende gedachte die toch wel erg raakt… negatief in dit geval… is de eenzaamheid en het onbegrip, wat ik zo goed herken, en dat die voor een groot deel voortkomt uit het feit dat we tegenwoordig leven in de trant van ‘ieder voor zichzelf en puntje puntje puntje’. We klagen dan wel graag en veelvuldig over de sociale controle van ‘vroeger’ maar kennelijk was die zo slecht toch niet…

Tot slot… een tip die de kenner vanuit de behandelende hoek in het 3e programma gaf… als je denkt dat iemand met zelfmoordgedachten rondloopt, spreek die persoon dan aan en vraag ernaar. Alleen dat al schijnt veel mensen er dan van te weerhouden op dat moment want eigenlijk is het noodkreet om ‘even’ gehoord te worden.

Opgelet-Fraude

Vanochtend even voor 6-en kreeg ik een smsje van mijn bank… althans dat wilde men mij natuurlijk laten denken….

Uiteraard je reinste fraude, oftewel Phishing, zoals men dat noemt.

Kortom… als je dit soort berichten ontvangt, op welke manier van welke bank dan ook, ga er NOOIT op in want dan geef je criminelen de vrije hand over jouw bankzaken en dat leidt geheid tot problemen!!!

Overigens: exact hetzelfde geldt voor e-mails die je krijgt met soortgelijke meldingen.
Als je dus een bericht krijgt… op welke manier ook, klik NOOIT de geleverde link aan maar neem altijd telefonisch contact op met jouw bank voordat je een andere actie onderneemt!!!

Dit bericht delen wordt uiteraard zeer gewaardeerd!!!

Wie bepaalt wat?

Het gebeuren vorige week in Christchurch… het gebeuren deze week in Utrecht… en ontelbaar veel andere afschuwelijke voorbeelden van, in de optiek van velen, fout gedrag tegenover een medemens… Eveneens de ervaringen die ik de afgelopen 56 jaar ruim heb opgedaan in mijn betaald- & vrijwillig werkzaam- en privéleven, op alle niveaus…
Zetten mijn brein aan het denken, intenser dan normaal, en tal van vragen buitelen over elkaar heen in mijn heksenketel.
Nou ben ik onderhand oud genoeg, heb ik heel mijn leven tot dusver geleefd met een onstilbare honger naar informatie over tal van onderwerpen ongeacht welke stof ik ook tot mij nam op welke manier ook… weet ik natuurlijk dat het stellen van de ‘waarom-vraag’ zinloos is.

Maar heej, vertel dat mijn brein !!

De vraag die mij heel vaak, al heel lang, de laatste tijd behoorlijk intensief, bezig houdt is deze:
Wie bepaalt wat ‘goed’ is … wie bepaalt wat ‘slecht’ is …

Wat ik zelf, geheel persoonlijk, ‘goed’ en ‘slecht’ vind. Zijn die termen terecht en objectief?
OF worden mijn beoordelingen beïnvloed door de beoordelingen van de mensen die op mijn heen staan en in het laatste geval, wat zijn dan de verschillen tussen de beoordelingen van de mensen die heel dicht om mij heen staan en de mensen die in ruimere kring ergens staan, oftewel die mens van wie ik heel veel hou, of de mens die ik wel oké vind of de mens die ik niet aardig vind, of de mens die ik totaal niet uit kan staan?

In veel gevallen zitten waarden en normen in ons gebakken door wat wij in onze opvoeding van onze ouders meekrijgen.
In mijn geval heb ik die waarden en normen al laten vallen toen ik op mijn 16e op kamers ging wonen.
Opgevoed met oa ‘jij bent een meisje, dus doorleren is onzin, je trouwt, je krijgt kinderen en gehoorzaamt je man’ en veel meer van die klinkklare nonsens hebben mij als kind al enorm opstandig gemaakt en dat werd als tiener en jong-volwassene natuurlijk alleen maar erger. Vanaf de 1e dag dat manlief en ik samen onder één dak gingen wonen hadden wij al een totaal ander leefpatroon dan onze ouders, dat heeft heel wat strijd opgeleverd overigens maar dat terzijde.

Onze kinderen zijn nooit geslagen, amper streng aangepakt en alle regels die zowel manlief als ik ‘vroeger’ leven moesten, kwamen bij ons niet voor. Denk bijv. aan leeftijdgebonden bedtijden. Denk aan wel of niet ergens aan deel mogen nemen en ga zo maar door. Straf uitdelen gebeurde natuurlijk wel maar a) nooit langere tijd later b) niet langdurig en c) op het kind en diens karakter toegepast. Om een voorbeeld te noemen: onze dochter vond het echt een straf als ze naar haar kamer gestuurd werd, onze zoon totaal niet want die ging gewoon liggen slapen of zitten spelen.

Terug naar het begin van dit stuk.
Als je terugkijkt in de geschiedenis kunnen we allemaal wel namen opnoemen van mensen die roemrucht de geschiedenis in gingen. Hun acties, ongeacht hoeveel afkeuring die uiteindelijk ook kregen, kwamen voort uit een overtuiging toch? Al dan niet gevoed en beïnvloed door afkomst, cultuur en tijdsgeest en ideologie. Begrijp me goed, ik wil niets goedpraten noch iemand verontschuldigen voor dat wat er gebeurd is maar ik vraag me toch af in hoeverre ik een overtuiging volg, of een ideologie of wat ook maar beïnvloed door mijn afkomst, opvoeding, cultuur etc. en waarin ik dan ‘goed’ of ‘fout’ handel / ben. Waarom keur ik bepaalde zaken af, waarop is mijn oordeel dan gebaseerd, is het wel puur en alleen mijn oordeel of toch maar deels omdat ik anderen in hun oordeel volg? En in hoeverre spelen wensen, hoop, verlangens, angsten, aarzelingen en vooral gebrek aan (juiste en voldoende) kennis mee?
Aanvullend… in hoeverre worden mijn beoordelingen van nu gevormd door dat wat mij is overkomen in het verleden, door wat ons gezin is overkomen in het verleden, uitgevoerd door mensen die wij ontzettend lief hadden en 100% vertrouwden?

In mijn vorig logbericht haalde ik al eea aan. De wetenschap dat al die gedachten geen zin hebben, nergens toe leiden wellicht ook, helpt niet die gedachtegang te stoppen, niet eens zelfs maar in te korten.
Wat mij ook, tegenwoordig steeds meer, opvalt zijn de verschillen tussen de denkwijzen van de generaties.
Onze jeugd (de generatie na de mijne) is het heel vaak niet met ons eens… Mijn maandagmeneer heeft weer heel andere gedachten alhoewel hij en ik in veel dingen toch wel gelijk denken ondanks ons leeftijdsverschil van 37 jaar.

Wat mij toch wel het meest bezighoudt zijn gedachten die betrekking hebben op de gezondheid, de mentale in dit geval. Wanneer is iemand ‘gek’? In hoeverre kun je iemand om iets veroordelen als hij een ziekte in de hersenpan heeft, zij het een ah (aangeboren hersenletsel), zij het een nah (niet aangeboren hersenletsel). Ik val in de laatste categorie als zijn gediagnosticeerd in mijn 20-er jaren. En indien er sprake is van hersenletsel, in hoeverre kun je iemand dan aansprakelijk stellen voor diens daden? Waarop wordt gebaseerd dat iemand ‘ziek’ is of iemand ‘gezond maar simpelweg slecht’? Waarop baseert men dat iemand moet worden opgesloten om de maatschappij te beschermen? Of juist niet omdat je niet iemand kunt straffen voor het feit dat hij ‘ziek’ is? In hoeverre kun (moet?) je iemand iets wel of niet kwalijk nemen als het voortkomt uit een hersenletsel? En is er dan ook nog onderscheid te maken tussen aangeboren hersenletsel, hersenletsel dat buiten de persoon’s eigen schuld om is ontstaan of omdat het ontstond omdat iemand er ooit voor gekozen heeft drank te gebruiken of drugs? Ga ik er terecht of onterecht vanuit dat niemand bewust kiest voor het ‘nemen van een verslaving’, zelfs wanneer men intelligent genoeg is om te zouden moeten kunnen weten dat zo’n begin-gebruik al dan niet per definitie leidt tot een verslaving?

Tja… wie het weet mag het zeggen… laat iemand bij mij dat spreekwoordelijke kwartje vallen?

Ik flinder maar zo goed en kwaad als het gaat in een poging om van elk moment het beste te maken en daarbij oog en aandacht te houden voor alles en iedereen om me heen, niets noch niemand schade te berokkenen en daar waar nodig een tandje bij te zetten om iemand voor wie ik iets goeds kan doen te ondersteunen op welke manier dan ook maar voor mij mogelijk is.
Per slot van rekening ben ik ook maar eens mens… 1 van de talrijke stofjes in dit universum die slechts een pi-moment deel van het leven uitmaakt dat al eeuwen geleden begon en wellicht nog eeuwen ver na mij geleefd zal worden.

Des te meer ik leer, des te meer…

… ik leer dat ik nog veel te leren heb.
Tegelijkertijd doemt de vraag op of ik daar dan nog wel genoeg tijd voor heb.
Aan de ene kant weet je op zeker moment, in mijn geval dus, dat je al ruim over de helft van je leven bent.
Aan de andere kant weet je, wederom in mijn geval dus, dat er veel jaren verloren zijn gegaan en dat je die onmogelijk kunt overdoen.
Enerzijds is er in die ‘verloren’ jaren veel te veel tijd verspild aan niet-belangrijke dingen, niet dat ik daarmee wil zeggen dat je niet belangrijke dingen zou moeten mijden overigens.
Anderzijds zijn veel ‘verloren’ jaren (wederom in mijn geval) niet te scharen onder de noemer ‘eigen schuld’; het ziek zijn, zowel fysiek als mentaal heeft nou eenmaal een onontkoombare impact op het leven, en niet alleen dat van jezelf maar ook op dat van je partner, kinderen, etc etc etc. Daarmee niet willen zeggen uiteraard dat je problemen van welke aard dan ook als excuus kunt opvoeren.

Tal van artsen van divers pluimage hebben gesleuteld, getracht te sleutelen, aan mijn conditie. Veelal zonder échte successen te boeken. Het was een kwestie van pompen of verzuipen, letterlijk en figuurlijk. Beschik ik aan de ene kant over een enorme wilskracht, faal(de) ik aan de andere kant compleet.

Sinds juni 2017 gaat het op alle fronten stukken beter, zo goed zelfs dat ik nog met regelmaat mezelf even moet knijpen om dan tot de ontdekking te komen dat het wél waar is en ik niet droom. Tegenwoordig heb ik met regelmaat momentjes dat ik een gevoel van spijt niet kan onderdrukken. Spijt in de zin van: jeetje, ik heb nog maar zo weinig tijd en ik wil nog zoveel doen, ontdekken vooral. Tegelijkertijd ben ik me uiteraard bewust van het feit dat dat gevoel er wel is maar ook zinloos is want ik kan er niets mee, behalve dan misschien nóg alerter zijn op het goed doen, goed voelen, plezier hebben, het niveau van tevreden zijn overstijgen en vol overtuiging kunnen zeggen, vanuit het gevoel, dat ik een gelukkig mens ben.

Tóch he? Zit er veel tussen de oren, tja bij wie niet eigenlijk?
Altijd weer die vragen: wat is waarheid, wat is fictie, is wat ik voel reëel of verbeelding, in hoeverre speelt ‘de wens is de vader van de gedachte’ een rol in mijn beleving etc. Neem nou vandaag… een datum die in mijn geheugen gegrift staat en voor een wrikkend mes in mijn hartstreek zorgt. Hier speelt ‘de wens is de vader van de gedachte’ een heel grote rol maar tegelijkertijd, én héél bewust óók, zet ik nu een zo groot mogelijke rem op mijn emoties en hoop ik alleen maar dat het snel morgen is.

Verspilde tijd is niet in te halen… verspilde energie is definitief weg… het leven loopt zo het loopt, je kunt nog zoveel willen en zoveel doelen nastreven maar je hebt het niet constant compleet in de hand. Op je pad komen nou eenmaal hobbels voor, en of je die nou neemt of er omheen laveert, hun impact is er, daar is geen ontkomen aan. Je hart volgen, af en toe je verstand de voorrang geven, dingen doen of juist laten uit zelfbescherming,of welke motivatie ook maar; het is en blijft een kwestie van wikken en wegen en er maar het beste van hopen toch? Achteraf zul je wel ontdekken of je het goed hebt gedaan of misschien toch anders had moeten doen.

Iets / Iemand missen. De emoties die daarmee gepaard gaan kent iedereen wel denk ik. Alhoewel er ongetwijfeld verschillen zullen zijn in hoe iemand ermee omgaat, ik denk dat we het erover eens kunnen zijn dat het niet iets simpels is. Bekend of onbekend, we dragen allemaal een rugzak en geen van die rugzakken is leeg. We hebben geen andere optie dan onze rugzak te dragen en we kunnen wel kiezen: geven we op of gaan we door? Hoe dat doorgaan moet, moet iedereen voor zichzelf ontdekken. De manier die voor de ene persoon het beste werkt is niet per definitie ook de manier die voor de ander het beste werkt.

We oordelen, be- & voor, heel snel in het algemeen maar is ons oordeel dan de juiste? Zijn die oordelen 9 van de 10 keer niet gebaseerd op de emotie van het moment? Met de kennis van dat moment? Hoe zou ons oordeel uitvallen als we meer zouden weten over de persoon wie ons oordeel geldt? Ik heb de afgelopen tijd, vaker dan ‘vroeger’, gemerkt dat mensen anders zijn dan dat ik dacht in 1e instantie, naarmate ik ze beter leerde kennen. Sommige mensen stegen in mijn waardering, anderen daarentegen daalden.

Lessen geleerd… pijnlijke ook… mooi en lelijk, goed en fout… dat heet leven, toch?

Wat ik met name heb geleerd is dat aanpassen zinloos is. Een ander willen plezieren, hoe groot dat goed ook, is alleen dan maar goed als je jezelf daarmee ook plezier doet. Immers, hoe je iets ook doet, al wring je jezelf in talloze bochten, je doet het nooit goed genoeg. Kritiek is er altijd. Dus waarom dan moeite doen om die ander te plezieren?

Wéés én vooral, blijf jezelf!
Wees en blijf mens… met eige-naardigheden en eigen-aardigheden… maak fouten en doe goed, leer!
Zolang jij jezelf in een spiegel recht kunt blijven aankijken is het goed toch?!

Er is maar één jij, anderen zijn er genoeg.

Gezeur


Vorig jaar april kon ik Radza jr. vastleggen op de gevoelige plaat zoals hierboven.  In de kudde was 3 weken eerder een olifantje geboren en kreeg hij daarmee een broertje. Radza’s moeder is Mingalar OO, de matriarch van de Emmense kudde en in 1992 werd zij ook in Emmen geboren.
Deze foto heeft veel impact op mij gehad, blijkt achteraf want zodra zich een moment voordoet waarop ik zoiets heb van “zuchhtttt, nee heeeeeee” dan vliegt dit beeld over mijn netvlies en dan zeg ik wel eens ‘Ik ben nu even Radza junior, laat ik maar weer proberen mijn hoofd ook in het zand te steken…’

Met alle veranderingen, -die extreem welkom waren overigens maar dat even terzijde-, die zich in mij voltrokken sinds ik CBD gebruik, zijn er toch nog wel een paar dingetjes die vooralsnog amper tot niet gewijzigd zijn. Mijn Misofonie is daar eentje van, bij tijd en wijle erg irritant en behoorlijk lastig. Een ander puntje is de ‘lengte van mijn lontje’ bij zekere zaken. Al is mijn humeur nog zo zonnig en de hemel wolkeloos… bij een aantal dingen verschijnen er donkere donderwolken in zo’n rap tempo dat ik kan ontploffen.

Soms lijkt het alsof ik de enige ben die zich aan iets irriteert… en ja, natuurlijk weet ik wel dat dat niet zo is, maar ik uit het en anderen doen dat niet of minder.

Mijn grootste-ergernissen-top-3 buitenshuis…
1* Je wilt me echt niet in je buurt hebben op het moment dat jij een dier iets aandoet
2* Je in het openbaar gedragen alsof geen enkele regel op jou van toepassing is omdat jij je gedraagt alsof de hele wereld alleen maar om jouw genoegens draait
3* Naast mij in de auto zitten als elk verkeerslicht op rood staat (gebeurt mij écht altijd als ik achter het stuur zit)

Mijn grootste-ergernis-top-3 binnenshuis…
3* Buren-overlast waardoor wij met mooi weer ramen en deuren gesloten moeten houden, zelden tot nooit buiten kunnen zitten
2* Rommel in huis (vieze was niet in de wasmand, het aanrecht/gootsteen vol terwijl de vaatwasser enkele cm’s verderop staat, afval in de verkeerde prullenbak)
Met stip op 1* Reclame op tv…
Gezien manliefs ‘verslaving’ aan het tv-kijken, vooral nu hij al enkele maanden noodgedwongen in de ziektewet zit…
a) maandverband:
4 miljard vrouwen op de wereld, ieder is uniek, dus waarom zou hun maandverband hetzelfde moeten zijn… en dus krijgen wij vrouwen de keuze uit 4 verschillende….
b) medicatie en aanverwante ellende: troep voor de intieme zone, pilletjes die alle kwalen binnen enkele seconden laten verdwijnen voor maar liefst 24 uur ofzo… smeerseltjes die rimpels laten verdwijnen, je het uiterlijk geven van een adolescent terwijl je al oma bent…. shampoo voor mannen met name om grijs haar te laten verdwijnen, of kaalheid ongedaan maken… etc etc etc
c) en dan al die smeek-om-maandelijks vooral-bijdrages van 5 euro want elke 30 seconden sterft een kind… Hoeveel zogenaamd goede doelen zijn er werkelijk? Des te zieliger het filmpje des te meer geld krijgt men binnen én wat doet men vervolgens met dat geld? Nieuwe gebouwen uit de grond stampen, personeel betalen en op vakantie sturen en van luxe voorzien en wat al niet meer.
—manlief kijkt het liefst naar vleeskeuringen; elke 10-12 minuten wordt dat onderbroken door ‘de boodschappen’ van zo’n 7-10 minuten. En ohja, wij als kijkers zijn domme schapen en vergeten alles gelijk weer dus maakt men blokjes van 2 of 3 reclames die men herhaalt…  Als ik de regie over de afstandsbediening heb, wat niet vaak voorkomt *glimlach* gaat de tv van de NL-talige zenders af. Ben ik alleen thuis gaat de tv uit uiteraard.

Nou is bovenstaande natuurlijk allemaal niet zo dramatisch maar tóch… de CBD werkt bij mij als een wondermiddel, alleen zou ik graag willen dat mijn lontje groeit.
Wie van jullie heeft de ‘gouden tip’?

Ohja… jullie ergernissen lees ik uiteraard ook graag…dus wil je ook even lekker losgaan met het zeuren… leef je uit en vul dit bericht naar hartenlust aan *glimlach*.

Gestolen Sneeuw

Met alle eer voor Schrijfster Rebbeltje  van onderstaand verhaal dat ontzettend hilarisch zou kunnen zijn als het niet de waarheid was geweest:
En dus kan ik het jatten niet laten want een mooier voorbeeld van de idioterie in ons land vind je waarschijnlijk niet…

  • 8:00 u: Het heeft de hele nacht gesneeuwd en zo wordt mijn ochtend!
  • 8:10 u: Ik maak een sneeuwman.
  • 8:20 u: Een passerende feministe vraagt me waarom ik geen sneeuwvrouw heb gemaakt.
  • 8:25 u: Dus ik maak ook een sneeuwvrouw.
  • 8:30 u: De kinderoppas van de buren moppert omdat ze de borsten van de sneeuwvrouw veel te groot vindt.
  • 8:35 u: Het homostelletje van verderop bromt dat het ook best twee sneeuwmannen hadden mogen zijn.
  • 8:40 u: De vegetariër van nr. 12 klaagt omdat ik een wortel, die dient als neus van de sneeuwman, heb gebruikt en dat is voedsel en hoort niet daarvoor te worden gebruikt!
  • 8:46 u: Men vindt mij een racist omdat het twee witte poppen zijn.
  • 8:51 u: De moslim aan de andere kant van de straat wil dat ik een doek om de sneeuwvrouw heen sla.
  • 9:00 u: Iemand heeft de politie gebeld die langs komt om te kijken wat er aan de hand is.
  • 9:02 u: Ze zeggen me dat ik de bezem, die de sneeuwman vasthoudt, moet verwijderen omdat deze als moordwapen gebruikt zou kunnen worden.
  • 9:03 u: De dingen verergeren omdat ik hen zeg dat ik ‘m wel ergens bij hen zou willen in steken waar zelden het daglicht komt!
  • 9:10 u: De lokale TV mengt zich in de discussie, vraagt me of ik wel het verschil weet tussen een sneeuwman en een sneeuwvrouw? Ik antwoordt: “Jazeker, de kloten!” en ik wordt gelijk afgeschilderd als seksist!
  • 9:15 u: M’n mobieltje wordt in beslag genomen om gecontroleerd te worden en ik word meegenomen naar het bureau.
  • 9:30 u: Ik verschijn op het Tv-journaal. Men verdenkt mij ervan dat ik een terrorist ben die van het goede moment profiteert om de openbare orde te verstoren.
  • 9:35 u: Ze vragen of ik ook nog medeplichtigen heb.
  • 9:50 u: Een groep onbekende jihadisten eist de actie op !

Valentijn

… Vandaag…
een uit het buitenland overgewaaid fenomeen dat steeds meer voet aan de grond krijgt in ons kikkerlandje en waarom ook niet, als het zoveel mensen plezier doet zal ik wel de laatste willen wezen die zoiets tegen zal houden.

Maar toch…
De liefde vieren? Dat mag toch zeker vaker dan 1x per jaar? Sterker nog, eigenlijk moet je dat toch zo veel mogelijk doen? Misschien zelfs nog sterker, constant maar ja zo zit het leven nu eenmaal niet in elkaar, van mij niet, van jou niet, van niemand niet want ieder mens krijgt een rugzak te dragen en dan doet het er niet toe wat het gewicht van die rugzak is.

Ieder levend wezen hunkert naar liefde, naar het geven ervan en zeker ook naar het ontvangen ervan. En als je er even over nadenkt… niemand kan ons vertellen hoeveel vormen er bestaan want Liefde is een veelomvattend woord.

In mijn werk (ben nu 56 en werk al vanaf mijn 12e als vrijwilliger met en voor mijn oudere medemens), kom ik naast die Liefde ook iets anders tegen. Iets dat niemand wil voelen maar eigenlijk iedereen wel kent, zij het de ene wat meer dan de ander. Eenzaamheid!
Mensen die hun partner verloren, bij wie het gemis van die ander steeds intenser voelbaar wordt. En nee dat slijt niet met de tijd, integendeel. Dat is mij onderhand al die jaren zo vaak verteld dat ik dat zonder meer geloof.

Ook hoor(de) ik mensen vaak zeggen: “Ik ben niet alleen maar wel eenzaam”. En dat raakt mij altijd weer want in dat korte zinnetje zit zo ontzettend veel onuitgesproken verdriet en ook de daarmee samenhangende pijn. Die eenzaamheid heeft namelijk een reden, meerdere vaak zelfs en die kun je als ‘hulp’ niet wegnemen al hoe graag je dat ook wilt, al hoe zeer je dat die persoon ook gunt.

Relaties… zijn altijd een kernpunt. Ieder mens heeft ze en niet iedereen heeft relaties zoals hij/zij graag zou willen want ieder mens komt wel eens in omstandigheden waardoor een relatie verbroken wordt en de mens achterblijft met gemis, pijn, onbeantwoorde vragen en wat al niet meer.

Relaties… ook het kernpunt van Valentijn, hoofdzakelijk gericht op 1 soort ervan maar de hoofdkern is de Liefde en die uiten, die durven geven, sterker nog durven ontvangen is vaak veel complexer dan het op het eerste oog lijkt.

Valentijn… het vieren van de liefde mag dus wat mij betreft voortaan betekenen dat het in alle mogelijke vormen gegeven en ontvangen gaat worden en niet alleen op 14 februari.

Voorgevoel

Hoezo ‘voorgevoel’?

Aan het eind van de vorige week had ik besloten het van ‘t weekend rustig aan te doen om te proberen een beetje bij te tanken. De afgelopen weken waren met mijn beide heren wel heel erg druk en vooral fysiek enorm intensief. “Als ik al niet wist dat ik geen 20 meer ben weet ik dat nu wel”, zei ik op zeker moment toen ik vrijdagavond na een heerlijk uitje op de bank plofte.
Het bijtanken lukte slechts voor een klein deel want gisteren was ik de hele dag onrustig, alsof ik te moe was om bij te kunnen tanken, andere verklaring had ik er niet voor. Klaas Vaak schitterde de afgelopen nacht door afwezigheid en ik heb me dan ook grotendeels bezig gehouden met de inhoud van onze dvd-recorder.
Zoals elke ochtend rammelde mijn wekker om 6.30 terwijl ik net een uurtje of 2 eerder uiteindelijk toch in slaap gesukkeld was. Ik deed mijn ochtendverplichtingen snel als altijd en hobbelde naar de auto op weg naar mijn ander adres.
Op zeker moment kom ik bij het station en daar is een zeer onoverzichtelijke oversteek gemaakt voor komers/vertrekkers van bus en trein dus nadat ik gestopt was en zag dat ik veilig kon doorrijden, trok ik op en ineens een stuk lawaai, schrok me rot. Trillend van de schrik en zenuwen reed ik enkele meters verder, zo langzaam mogelijk uit angst voor weet-ik-veel, om de auto op een veiligere plek voor andere weggebruikers en mezelf te plaatsen.

Mijn eigen garage was om die tijd nog gesloten dus belde ik de ANWB. Nadat ik me door een ellenlang zeurmenu had heengeworsteld kreeg ik een medewerker aan de telefoon die me het hemd van het lijf vroeg en me vertelde dat ons abonnement (a 150 euro per jaar) niet toereikend was en er een aanvulling moest komen van 90 euro om nu gebruik te kunnen maken van een monteurservice. Zuchtttttt.
Toen kon het wachten beginnen… ik weet dat nog geen 2km terug op mijn route een ANWB-service-punt zit… ik liet de auto draaien uiteraard want het vroor nog… en ja hoor ruim anderhalf !!! uur later kwam er een busje aan. Zeer vriendelijke meneer, daar niet van, maar mijn humeur was natuurlijk ver beneden vriespunt gezakt.
Ik ga niet voor mijn lol ‘s ochtends zo vroeg de deur uit, in het donker, in de vrieskou langs de weg staan wachten op hulp. Eentje waarvoor ik fors moet betalen ook nog en dan anderhalf uur moet wachten.

De monteur constateerde een gebroken voorveer en een kapotte schokbreker. (veelvoorkomende klus in deze tijd van het jaar blijkbaar, vooral wanneer vorst en dooi met ettelijke graden verschil elkaar heel snel afwisselen zoals de afgelopen dagen, afgaande op wat die monteur vertelde…) Hij repareerde het provisorisch waarna ik linea recta naar mijn garage kon rijden. Die had gelukkig tijd en vervangingsmateriaal op voorraad, en nog belangrijker op dat moment, een leenauto. Uiteraard had ik mijn maandagmeneer al gebeld en die zat ongeduldig en wel op mij te wachten. Ook zijn humeur was er niet beter op geworden toen ik om 9.30 bij hem binnenstapte.
Volgens de monteur van de ANWB had ik heel goed gehandeld want wonder boven wonder waren mijn voorbanden heel gebleven, het is kennelijk meestal zo bij dit akkefietje dat de stukken voorveren door de banden heen vliegen en het dus ook altijd nieuwe banden, en in het ergste geval 2 nieuwe banden plus velgen, kost.
Als ik dan bedenk waar en wanneer het gebeurde… en dat het dus ook heel goed vrijdag op weg naar of van Arnhem had kunnen gebeuren, tja dan moet ik toch maar mijn zegeningen tellen, al valt dat met een extreem bevroren pesthumeur niet mee!

Eind van de dag is mijn eigen auto weer klaar en kan ik de leenauto weer omruilen… en dan kan ik een mooie stapel ‘oude meiers’ neerleggen, de geldige euro-versie uiteraard…

Kortom… mijn week is fantastisch begonnen; grmbllll nottttttttttttttttt