Veranderd & Verandert

Veranderingen

 

Onze jeugd
Inmiddels zijn we weer 4 weken verder, op de dag af, nadat onze jeugd de sleutels inleverde en hun nieuwste versie in hun eigen slot stak. Dat had, en heeft nog steeds, heel veel voeten in de aarde. Het huis dat zij kochten moest een behoorlijk jas uitdoen, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. De dingen die wel haast hadden kostten ons een dikke week van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Elke avond kropen we als het ware onze eigen trap op om ons bed in te duiken. Slapen deden we dus wel *glimlach*. De dingen die geen haast hebben komen de komende tijd aan de orde, er staat nu geen agenda tegenover, er is geen deadline, lekker rustig aan, tijd zat immers.
De volgende maand houdt de jeugd housewarming en dan vieren we ook gelijk 2 verjaardagen mee. Die van man, wiens verjaardag zo goed als aandachtsloos voorbij ging tussen de verfblikken & -kwasten en andere obstakels. En die van mijn schoonmeisje dat volgende week jarig is.
Zo’n feestje kun je niet vieren als je visite zich eerst een weg moet banen naar de deur om binnen te komen en ook niet als het prachtig weer is dus buiten plaats kan vinden als de achtertuin zo’n oerwoud is dat je je nekt kunt breken over het onkruid en andere zooi. Toch naïever dan ik dacht dat ik was, bleek de voortuin niet een halve dag maar een hele dag te kosten. Ongelofelijk wat we met zijn vieren (!!!) niet aan werk moesten verzetten om het leeg te krijgen. Een tuin(tje) van zo’n 4 meter breed en 3 meter diep, maar het is uiteindelijk gelukt. En gelukkig was het koopavond dus konden we toch nog nieuwe beplanting aanschaffen en die er gelijk in poten ook.
De achtertuin is iets breder maar stukken langer, ik schat zo’n meter of 15 ongeveer. 1/3 daarvan was betegeld, 1/3 groen en de 3e 1/3 de poort met uitgang en schuur met een klein terrasje ervoor. Die tegels waren in meerdere kleuren gelegd, bleek pas toen al het onkruid eraf / ertussenuit was. De hogedrukreiniger moet zijn werk nog doen maar ik verwacht dat als dat gedaan is het er heel mooi uitziet. De begroeiing moet nog verder bijgewerkt worden maar dat gaat wel lukken voordat het de dag van de housewarming is.
Binnen in huis vorderen de werkzaamheden gestaag. Ze werken natuurlijk beiden fulltime en tja met die hele hoge temperaturen kom je ook niet zo snel verder, toch kan ik niet anders zeggen dan dat hun werkzaamheid mij aangenaam verrast. In hun jaren hier ergerde ik me vaak aan hun gemakzucht en laten rondslingeren van alles maar daar is op hun eigen adres amper sprake van.
Kortom… ik heb er alle vertrouwen in, meer dan ik een maand geleden had, dat het wel goed komt en hun huis ‘eerdaags’ een mooi paleisje zal zijn waar die twee het enorm naar hun hebben!

 

Wij, ons leven en ons huis…
Wij vinden het nog steeds heerlijk dat ze eruit zijn. Nee, geen last dus van lege-nest-syndroom-achtige emoties. Integendeel, ik wil nog steeds wel de vlag uithangen maar ja dat doe ik natuurlijk niet want het impliceert iets dat ik niet als zodanig ervaar. Ik vind het fijn dat ze eruit zijn omdat zij er al lang aan toe waren zelfstandig verder te gaan. Dat is dan zo’n fase die maakt dat wij er ook aan toe geraakten dat ze vertrokken. Gelukkig is er nog alle dagen contact en staan wij met raad en daad terzijde. Ons huis is schoon en opgeruimd en ik heb nu beduidend minder werk om dat ook zo te houden. Vond ik het voorheen altijd een noodzakelijk kwaad doe ik het nu met veel zin, energie en plezier. Nu is het resultaat van mijn werk, in tegenstelling tot voorheen, wel duidelijk zichtbaar. Dat maakt het wel een stuk dankbaarder werk of niet dan? De enige rommelplek is de hoek waar mijn vechtgenoot zit als hij thuis is. Ja ja, zoon heeft het niet van een vreemde natuurlijk *grinnik*. Moest ik voorheen met mijn was altijd zoeken naar plek, uitkijkend niet mijn nek te breken over alles dat her en der stond uitgestald… moet ik dat nu nog steeds maar dan omdat er poezels liggen dan wel om mijn benen heen draaien. Laat één van hun favoriete plekjes nu de plaatsen onder mijn wasrekken zijn…
Onze veestapel mist de jeugd ook niet echt. Alleen Bilbo liep de eerste paar dagen te zoeken, klagelijk te mauwen en dan bij ons om antwoord (in de vorm van troostende knuffelpartijen) vragen. Brego en Vanyar gaan natuurlijk altijd mee als we naar de jeugd gaan en zij lijken het prima te vinden, zo van: “dit is zoals het is, zoals het hoor, dus het is oké”.
Met het vertrek van de jeugd verwachtte ik overigens wel een probleem met de honden… al snel bleek “de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest..” aan de orde want er kwam geen spoort van die vrees tevoorschijn. Doordat ik altijd heel slecht ter been was én omdat ik écht schijtensbenauwd ben ‘s avonds in het donker alleen naar buiten te moeten… ben ik nooit degene geweest die de honden veelvuldig uitliet. Dat deed man altijd, zeker het laatste rondje voor het naar bed gaan, en als man de nachtdienst draaien moest deed mijn jeugd dat. Nu zij hier niet meer wonen betekent dat dus dat de honden ‘s avonds om 20.30 hun laatste rondje krijgen en dan moeten wachten tot 6.45 de volgende ochtend. Ik verwachtte dat dat een probleem zou worden gezien het aantal uren en zat dus al bibberend en zenuwachtig op de bank bij de gedachte dat ik dan toch maar die angst moest zien te overwinnen. Had ik ff mazzel.. de honden zijn van mij gewend dat ik ze uitlaat wanneer het mij schikt (als de baas niet thuis is dus) en als ze er al zelf om komen vragen is de nood echt echt echt heel hoog. Totaal probleemloos komen ze niet vragen. Gaat de baas de deur uit na die ronde om half negen, gaan ze liggen. Brego in zijn eigen bed en Vanyar aan mijn voeten of bij mij op de bank tot ik dan naar boven ga, dan gaat hij mee en kruipt op bed stijf tegen me aan.
Kortom… Het weer samenwonen zoals we in april 1983 startten en woonden tot we in januari 85 onze 1e spruit kregen heeft zich hervat met veel winst.

 

Mijn Maandagmeneer
Betroffen mijn taken voorheen ‘s ochtends om 7.00 en ‘s avonds om 19.00 naar hem toe te gaan en al het nodige te doen, met vaak ook tussendoor nog wel iets als er ‘nood’ in welke vorm dan ook was… heb ik het nu al weken veel rustiger. 23 april liep ik in mijn 2e thuis toen ik een telefoontje kreeg. Hij was wéér gevallen (ik ben écht al lang de tel kwijt geraakt) en de ambulance was onderweg om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo snel als ik kon liep ik met mijn Emmens duo het park uit, mijn auto in en hoppa naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen en vele uren later bleek dat hij (alwéér) héél véél geluk gehad had en er niets gebroken was. Zijn zoon keek mij aan met vragende ogen en ik kon niet anders natuurlijk dan hem gelijk geven en toegeven dat het niet meer verantwoord was hem alleen te laten wonen. Er werd gelijk gebeld met een revalidatiecentrum, hetzelfde waar hij eerder al 2x ettelijke maanden doorbracht, en gelukkig was er plek. Aan het einde van de middag konden we hem in de rolstoel zetten en het tuinpad van het ziekenhuis aflopen en de weg oversteken om aldaar dat revalidatiecentrum binnen te lopen. Op mijn uitleg en verzoek bleek het gelukkig mogelijk dat hij alsnog een warme maaltijd kreeg, honger heeft hij altijd wel en tja na zo’n dag zonder eten was de maag natuurlijk leeg. Gaandeweg de afgelopen weken werd er gewerkt aan revalidatie en hadden we regelmatig familiegesprekken. Iedereen was het erover eens dat terugkeren naar huis geen optie is, behalve hijzelf dan. Dát kwartje moest duidelijk nog vallen, zijn weerstand was behoorlijk actief. Ik bezoek hem om de dag en heb dan iedere keer diepgaande gesprekken op diverse manieren en uiteindelijk 2 weken geleden viel het kwartje dan toch. He he, eindelijk, nou komen we ergens. Onderwijl hadden de diverse specialisten in samenwerking met zoon eea in gang gezet want hij kan niet terug naar huis maar ook niet in dat revalidatiecentrum blijven want hij houdt de plek bezet van iemand die wel revalidatie nodig heeft. Zo leuk onze zorg-wetgeving (not!!!!!).
Er zijn in Assen diverse instellingen waar hij gezien zijn zorgindicatie terecht zou kunnen. Maarrrrrr dan moet er wel plek zijn en die is er dus niet. De gemiddelde wachttijden zijn 4 tot 6 maanden of zelfs langer. De instelling waar hij nu verblijft zou de afsluiting van de revalidatie in gang zetten en dat betekende dat per die einddatum hij nog maximaal 2 weken daar mag blijven. Als er dan geen plek is … tja… geen idee… dat moeten jullie zelf oplossen…
Eeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhh hoeeee dannnnnnnnn??????????????????? Zoon woont op een half uur rijden afstand, is in de weekenden op een eiland bij zijn partner, werkt nog fulltime. Zijn 2e schoondochter is zelf verre van gezond dus niet in staat schoonvader te verzorgen. Ik, ben niet zijn dochter, heb zelf een eigen leven, echtgenoot en ga zo maar door. 24-7 zorg inkopen is niet te doen, is ook niet te betalen. Bovendien zijn dat mensen die zorg verlenen, die doen geen huishouden, boodschappen, gezelschap houden etc etc etc.
Op zo’n 15 km buiten Assen, zo’n kwartier rijden, bevindt zich een (relatief nieuwe nog) instelling waarover ik alleen maar goede berichten had gehoord maar ja Klaas wilde natuurlijk het liefste in Assen blijven, logisch ook, bijna 94 jaar oud, nog een paar vrienden in leven en verder niks… die allemaal zijn leeftijd hebben dus voor wie reizen ook een probleem is… maar ja je moet wat als je geen andere optie hebt toch? Dus gingen zoon en hij afgelopen maandag een kijkje nemen. Gelukkig viel het allemaal gelijk goed want hij was enthousiast. Er komt daar binnen nu en 2 weken een appartement vrij en die kan hij krijgen als hij dat wil, en gelukkig wil hij dat wel dus kunnen we nu aan de slag om alles in orde te maken in theorie. Zodra dat appartement dan leeg staat kunnen we aan de slag met schoonmaken en inrichten. Een prachtig appartement met een ruime woonkamer, een ruime slaapkamer, een kleinere slaapkamer en een keukentje en dat alles met optimale zorgmogelijkheden, toegespitst op de behoefte van de individuele bewoner. Klaas ziet er tegenop en maar er ook naar uit, en dat begrijp ik natuurlijk wel. ‘Oude bomen moet je niet verplanten’… zegt hij met regelmaat tegen me waarop ik dan zeg, als de wortels van die boom geen voeding meer krijgen moet je nieuwe potgrond geven en bomenmest toevoegen. En dan kijkt hij mij schalks aan en grinnikt; “was ik maar zo nuchter als Jan en jij… “. Waarop ik hem probeer (telkens weer) gerust te stellen met een ‘maak je geen zorgen, zoon, schoondochters en ik hebben het beste met je voor en vertrouw ons dat nu ook maar toe, het altijd nog goedgekomen toch?!’.
Kortom… ook voor hem staan ingrijpende veranderingen op stapel. Het ongepland afscheid moeten nemen van zijn eigen stek, veel spullen moeten achterlaten die echt niet mee kunnen omdat er geen ruimte voor is, het wennen aan een nieuwe omgeving en nieuwe mensen om hem heen… er komt nogal wat op hem af. Gelukkig kon ik wel één angst bij hem wegnemen, “als ik daar woon kom je dan een keertje kijken?”… waarop ik hem verbaasd aankeek… ‘ik kom nu toch ook om de andere dag?… waarom zou dat straks anders zijn?’ “Nou ja, verder weg enzo”.. ‘Nou laat die gedachte maar varen, je komt niet van me af’ zei ik met een grinnik. Waarop hij vervolgde “maar als jullie verhuizen dan?” … waarop ik nog luider grinnikend zei: ‘dat ga jij niet beleven!’.

 

Veranderd… verandert… slechts één letter verschil maar wel hele werelden vol verandering met verhalen, ervaringen en emoties.
Hét is goed zö!

Weblog-Meeting-Herfst-2019

Ruim 4 weken geleden alweer hadden wij een fantastische dag in Apenheul tijdens een weblogmeeting. Een aantal bloggers wilden wel maar konden niet aanwezig zijn en toen zei ik dat ik de volgende weblogmeeting snel bekend zou maken en dat het ergens in de herfst zou zijn.

Van de week kwam Burgers Zoo met het prachtige nieuws naar buiten dat Olifant Pinky, die sinds eind april dit jaar alleen is ivm het laten inslapen van haar maatje Rekka, nieuw gezelschap zou krijgen vanuit Kolmarden Zoo in Zweden, Saba genaamd die ruim 50 jaar is, zij is van 1968. Pinky is iets ouder, zij is van 1963. Ik ben natuurlijk bij lange na niet de enige die hoopt dat het gaat klikken tussen deze 2 dames. Eveneens ben ik niet de enige die een liefde voor deze zachtaardige reuzen heeft en ik ben ook niet de enige natuurlijk die maar wat graag naar Burgers Zoo zal willen afreizen om kennis te maken met Saba. Kortom… Eén en één is drie dus de volgende weblogmeeting zal plaatsvinden in Arnhem in Burgers Zoo.
Deze locatie is al eens eerder dé plek van een weblogmeeting geweest en toen was het ook erg gezellig en troffen we het met het weer. Dat was op 23 september 2013, 6 jaar geleden alweer. (HIER zijn nog enkele foto’s te bekijken, het zijn er niet zo heel veel, bij het omzetten van Picasa naar Google is helaas veel verdwenen. Kan ik ook niet zelf terughalen omdat mijn pc naderhand gecrasht is en ik toen nog niet in het waardevolle bezit van een losse harde schijf was. )
De data die ik (vooralsnog) heb geprikt zijn: Maandag – Dinsdag 23 & 24 en Zaterdag 28 september.
Welke datum het uiteindelijk wordt hangt af van het aantal mensen natuurlijk.
Hopelijk ben ik nu vroeg genoeg en voorkom ik hiermee dat mensen die wel graag willen die data in hun agenda al bezet hebben staan *glimlach* .

Burgers Zoo heeft de laatste paar jaar enorm aan de weg getimmerd en er is heel veel veranderd ondertussen, dus zelfs al was je erbij in 2013, je zult veel niet meer herkennen.

 

 

 

 

Wil jij erbij zijn?
Ik lees het graag!

Ps… Indien er belangstelling voor is, indien de groep groot genoeg is, kan ik een rondleiding met een gids en meer regelen.

Nieuws bekijken

 

Het was al weer even geleden…. dat we in Gees waren, om precies te zijn in De Beeldentuin van Gees. De laatste keer was 16 augustus 2018, de herfstexpositie van 2018 hebben we dus gemist, geheel tegen onze gewoonte in overigens maar ja soms loopt iets anders dan je graag had gewild. De zomerexpositie van 2019 staat er innmiddels al weer een tijdje en dus besloten we gisterenavond, terwijl we aan een bakkie zaten, dat we die vandaag maar moesten gaan bekijken. Eigenlijk wilden we naar een andere locatie, ook een totaal ander iets, maar geen van ons drieën zag die lange rit zitten, dat blijft dus nog even op de wensenlijst staan voor een andere dag, er komen er immers nog vele aan de horizon?!

 

 

Vanochtend rond 11.30 kwamen Niels en Anita hier binnenvallen en na een gezamenlijk bakkie leut lieten we man met veestapel achter en togen richting Gees. Het weer was er perfect voor.

 

 

Net als ieder jaar is de samenstelling van werken heel divers, iets dat je op het 1e oog mooi vind, of juist niet, iets dat je gelijk snapt of juist niet… kortom voor iedere smaak wat wils. Zeer zeker de moeite waard overigens als je eens in de buurt bent en van mooi aangelegde tuinen houdt met een diversiteit aan kunstwerken. Ook buiten deze 7 hectare grote tentoonstellingsruimte onder dak en buiten is veel moois te vinden, zowel qua natuur als qua bouwstijlen want naast de moderne huizen van tegenwoordig vind je er ook nog heel veel oude huizen en boerderijen… als je niet een moderne auto ziet staan of rijden waan je je heel gemakkelijk enkele eeuwen terug in de tijd.

 

 

Overige foto’s staan H I E R

Gefladder

 

Vriendschap is als een vogeltje, het wil niet in een kooi
Je moet het niet willen vangen, al zingt het nog zo mooi.

 

Vriendschap is als een vlinder, die fladdert er op los
Er staan heel veel bloemen in het vriendschapsbos

 

Koester je vrienden, één voor één
Zij fladderen niet zomaar, nooit, van je heen!

 

 

Van start met nieuwe fase(s)


Dat het leven uit een aaneenschakeling van fases bestaat weet iedereen wel, neem ik aan, maar je wordt het je wel extra bewust als je op het punt komt te staan dat je weer in een fase komt die bijna gelijk is aan eentje van tig jaren terug, zij het dan dat je veel ouder bent. Zoals wij begonnen op 28 april 1983 gaan we per vandaag 7 juni weer die fase in van met zijn tweeën onder één dak, slechts vergezeld van 4-voeters, zij het dan deze keer 4 x 4 voeten meer dan toen.

Onze jeugd kreeg op 24 mei de sleutel van hun eerste huis, 52,4 km zuidoostwaarts verderop. Doordat ze beiden geen vrij konden krijgen en ook de weblogmeeting in de agenda stond konden ze / we pas afgelopen maandag echt aan de slag. De 9 tussenliggende dagen werden evengoed wel benut want zowel zoon als schoon reden telkens met gevulde auto’s naar hun werk en kwamen dan met lege auto’s weer hier terug. Ons huis had werkelijk geen lege cm meer vrij, alle drie etages stonden écht vol gepropt met alles dat zij in de loop van de afgelopen 7,5 jaar vergaard hadden. Maandag kwam er dus ook nog een verhuiswagen voor de grote zaken zoals de kasten en bedden etc vanuit hun ‘woonkamer’ en ‘slaapkamer’ hier.
Het hele nieuwe huis stond ook vol, ik kwam werkelijk overal dozen en tassen tegen. Dit liet ik met een glimlach over me heen komen want ik weet natuurlijk al lang dat ik de enige van ons 4 ben die een organisatorische geest heeft en de andere drie daarentegen enorme hak-op-de-tak-hoppers zijn en dus rommelkonten en tijdverspillers. Gelukkig kan ik ook goed mensen aansturen, ervaringen genoeg opgedaan immers in mijn functie als leidinggevende jaren geleden glimlach dus ik hield een soort van draaiboek in mijn hoofd keurig bij en hoefde het maar minimaal bij te stellen. Elke avond als we terug naar Assen reden kon ik naar waarheid zeggen dat we op schema lagen. Vandaag zou voor man en mij de laatste dag worden, althans voorlopig, we wilden het huis dusdanig in orde hebben dat het gereed voor bewoning zou zijn en dat is gelukt. Alleen liepen we vandaag ietwat vertraging op omdat de kranen vervangen moesten worden en ze allemaal zo giga muurvast zaten dat dat veel meer tijd dan gedacht vergde.

Wat aldaar nog rest is opknapklussen zoals de trappen bijvoorbeeld, deuren die geverfd moeten worden, badkamer die verbouwd moet worden en het vervangen van alle kozijnen met ramen etc en de tuinen voor en achter. Allemaal dingen die geen haast hebben en 2 ervan die ze niet zelf kunnen dus laten doen.

Wat alhier rest is een hoop zooi naar de stort brengen en dan ook vanaf de zolder beginnen met alles verven zodat ons huis weer toonbaar is. Ook dit is geen haastklus, we hebben alle tijd nog immers. En verder is het hier natuurlijk, net als daar, een kwestie van wennen aan de nieuwe levensfase. Voor ons zal dat wennen zijn maar ook voor ons 6-tal viervoeters.  Hun enige 4-voeter tot dusver krijgt het ook veel beter dan dat hij het had. Van een grote kooi en een kamer waarin hij ronddolen mocht heeft hij nu een nog veel grotere kamer tot zijn beschikking én een tuin dus kan hij naar buiten, wat dat betreft het beste jaargetijde om te verhuizen. Wel ga ik binnenkort met schoon op stap richting een asiel ergens in het land want ze willen poezels halen. Liever eigenlijk een hond maar aangezien hun lange werkdagen is dat vooralsnog geen optie ook al werken ze dan wel verschillende uren per dag omdat ze beiden in (soort van) ploegendiensten werken.

Kortom… na 5 dagen buffelen van ‘s ochtends vroeg tot halverwege de avond hebben man en ik nu ons “lampje wel uit”. Morgen gaan we NIKS doen…behalve dan dat wat ons dan te binnen schiet, waar we zin in hebben, en als dat betekent dat we beiden de hele dag niet van de bank af komen dan is dat óók meer dan oké. Qua timing is deze uittocht ook goed want dankzij de cbd kon ik buffelen als een 20-jarige, iets dat ik 2,5 jaar écht niet gekund had en man vanwege zijn toen-nog versleten knieën ook niet had gekund.

Nu eerst maar weer ff bijkomen!

(On-)-Gewoon verder

Het is half mei inmiddels… en er is veel, heel veel, gebeurd sinds de jaarwisseling.
Dat heeft zijn impact zeker gehad en nog maar erbij stil blijven staan is natuurlijk niet goed.
Het leven gaat door, on- & gewoon en de mens volgt en logischerwijze ‘moet’ ik dat ook.

*- Manlief loopt er weer aardig over al plaagt zijn knie hem nog wel als hij, wat hij volgens mij nog steeds veel, te veel over zijn grenzen gaat. Hij is soms moeilijk in beweging te krijgen maar als ie eenmaal in beweging is, is hij niet te stoppen. De afgelopen dagen hebben we de tuin een grote beurt gegeven want al die regen en snel wisselende temperaturen zorgden voor een explosie van onkruid. Alles is nu schoon, al staat er nog 1 hoop zooi, die vandaag of morgen naar de stort gaat.

*- Met dank aan de CBD en B12-kick heb ik energie voor 10 en ben ik alleen dan nog maar moe als ik vele uren knoeterhard gewerkt hebt. Mijn longen zijn weer schoon inmiddels, evenals de holtes in het hoofd. De ontstekingen die daar zaten hebben het behoorlijk lang volgehouden ondanks medicatie, tja antibiotica is leuk maar dan moet het wel werken en mijn fabriek doet niet wat een ander gemiddelde fabriek wel doet.  Het slapen gaat prima, gemiddeld 10 uur per dag. Mijn eetlust is weer aanwezig. De afgelopen maanden hebben me overigens wel een gewichtsverlies van 20 kg gekost.  Dat kostte een paar duiten want tja als je ineens maatje 38 hebt terwijl je altijd tussen de 44 en 46 schommelde wil je niet constant in oversized rondlopen en van anderen horen dat alles om je lijf slobbert toch? Emotioneel ben ik weer behoorlijk in balans al heb ik nog wel momenten die me overvallen en me overstuur maken. Daar verzet ik me niet tegen, hoort er immers gewoon bij, daar is niets ongewoons aan.

*- Mijn maandagmeneer zit inmiddels 3 weken in een verpleegtehuis en knapt op. Hij wordt daar prima verzorgd maar ja zijn karakter (en de wijzigingen die het ondergaan heeft na een tia en beginnende dementie) zit hem soms behoorlijk in de weg. Nou het is in zulke gevallen vaak het beste om veel het ene oor in en het andere weer uit te laten gaan maar ja zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar dus krijgt hij soms wel tegengas. Vorige week hadden we een familiegesprek met de arts en volgende week hebben we een soortgelijk gesprek maar dan met de maatschappelijk werker van die zorginstelling om te kijken welke mogelijkheden er zijn voor de toekomst. Of hij wel of niet terug kan naar ‘zelfstandig’ wonen moet blijken…

*- Met Vanyar gaat het goed. Hij is inmiddels behoorlijk gewend al moet Brego hem af en toe nog wel in hondentaal corrigeren. Tja als bijna 11-jarige tegenover een nog geen 2-jarige is het verschil in energie en activiteit niet gelijk. De poezels negeren hem voor zover mogelijk. Vanyar wil wel met ze spelen maar daar hebben ze (nog) geen zin in. Vanyar moet zelf ook nog veel leren overigens dus daar heb ik wel een taak aan en ook afleiding van. Vrijdag gaat hij naar de trimmer in ieder geval zodat hij de warmte makkelijker kwijt kan en ik niet zoveel moeite hoef te doen om hem van klitten te verlossen.

*- De jeugd mag eind volgende week hun handtekeningen zetten onder het koopcontract van hun eerste huis en de sleutels in ontvangst nemen. Dan kan de exodus echt beginnen. Er moet nog wel het eea aan dat huis gebeuren maar het meeste ervan kan als ze er al wonen. Hun vakantie / vrije dagen gaan op 1 juni in en ook manlief heeft een week vrij geregeld. Inmiddels staan door het hele huis nu stapels met dingen en ingepakte dozen. Het begin is er, ze zijn er nog lang niet wat dat betreft… Manlief en ik krijgen straks weer zeeën van ruimte en eindelijk de gelegenheid om het huis van boven naar beneden eens goed onder handen te nemen. Dat is er de afgelopen 8 jaar niet van gekomen want we konden nergens bij. De beneden etage hou ik keurig en opgeruimd (met name om wille van mijn hoofd natuurlijk) maar achter de deur naar boven begint het al… straks is dat allemaal schoon en opgeruimd, ik verheug me er op.

*- Zondagavond laat tuf ik met mijn meisje naar Emmen om aldaar in een bus te stappen die haar, deel van haar collegae en mij naar Parijs zal brengen. We stoppen dan uiteindelijk bij Eurodisneu en zullen daar de rest van de dag vertoeven. Laat in die avond gaan we dan naar een hotel en de volgende ochtend gaan we een stadstour maken met de bus en krijgen we ook een aantal uren ‘vrij’. Aan het eind van de middag stappen we dan weer de bus in om ‘s avonds laat in Emmen terug te komen. Wij verheugen ons daar natuurlijk ook op. We zouden samen naar Schotland in mei maar ja Bruin trekt niet alles, zeker niet als je tegenslag op tegenslag (waarom schijt de Duivel altijd op dezelfde hoop?) hebt. Parijs kwam ineens op de proppen, is ook niet erg, Schotland loopt immers niet weg.

*- Dan een paar dagen kalmpies aan om bij te komen… en om me te verheugen op zaterdag de 25e! De dag van de Weblog-Meeting in Apenheul. Zoals het er nu naar uitziet zal het groepje die dag bestaan uit 6 mensen. Hartstikke gezellig al mogen het er natuurlijk meer zijn. Anita gaat ook mee, is het plan althans, want dat staat nu op losse schroeven omdat Niels gisteren geopereerd is en er veel zorgen zijn om haar zus die strijd met kanker en haar moeder die problemen met het hart heeft.

2019 was tot dusver een jaar met veel meer downs dan ups. We zitten in maand nr. 5 en van die maand zijn nu 2 weken om, allemaal fijne dagen tot dusver zonder tegenslag of wat ook, wat mij betreft mag dat voorlopig wel even zo blijven. Wat de 4 maanden daarvoor mij wel hebben bewezen is dat ik mensen heb op wie ik mag leunen als ik dreig te vallen dus in die zin waren de afgelopen 4 maanden zeker niet slecht dus al met al heb ik veel redenen om dankbaar te zijn en dat ben ik dan ook. Zowel aan de mensen hier om mij heen als aan de mensen hier in blogland die hun steentje bijdroegen, en nog bijdragen, om mij door een donkere periode heen te slepen.

Ik ga maar on-gewoon door, gaan jullie met mij mee?

Verslaafd aan energie

 

Als chronisch pijnpatiënt met tal van fysiek problemen is energie wel één van de laatste dingen waarover je in het algemeen gezien in ruime, laat staan voldoende, mate kunt beschikken. Als je dan ook nog eens gezegend bent met mentale problemen gaat het energieverbruik dubbelop het raam uit. Jaar in jaar uit, (fysiek vanaf 10 jaar & mentaal vanaf 18 jaar) deed ik alles op wilskracht want energie had ik niet. ‘s Ochtends bij het opstaan was ik al moe, bekaf zelfs. Ja oke, ik sliep dan zelden of nooit, heb geen rem-slaap meer sinds mijn 20e dus tja van 3 a 4 uurtjes per 2 dagen ongeveer tank je natuurlijk nooit goed bij.
Ergens halverwege mijn 20-er jaren ben ik begonnen, nou ja de assistentes van de huisartsen dan welteverstaan, mijn regelmatig injecties te geven met B12. Dat hielp wel maar was niet écht noemenswaardig. De tussenliggende tijden werden dan ook groter gaandeweg want de dag na de injectie was ik altijd zo beroerd als een hond en voor de winst had ik dat eigenlijk niet zo over want zoveel deed het immers niet.

Tot ongeveer een half jaar geleden…
Toen kwam op de Duitse TV reclame voorbij van een bepaald product. Mijn aandacht was gelijk getrokken ondanks dat ik maar al te goed weet dat reclames 99 van de 100x pure propaganda voor de fabrikant zijn en de beloftes die men in zo’n reclame doet zelden of nooit bewaarheid worden.
Aangezien ik gemiddeld elke 2 a 3 weken de grens over ga voor de de broodnodige boodschappen… lactose- & glutenvrij met name maar ook omdat het daar veel goedkoper is… ging ik dus in die supermarkt kijken of het daar ook verkocht werd en zo waar, dat was het geval. Een doosje met 7 flesjes kost 7 euro. Ik nam een doosje mee om het te proberen, kon me er hooguit een buil van 7 euro aan vallen immers?!

Men adviseert 1 flesje per dag…
Aangezien ik mezelf erg goed ken en mijn angst voor herhaling van de één of andere verslaving, niet in de herhaling wil van een afkicksituatie… besloot ik dat advies dus niet op te volgen. Mijn keus was om alléén een flesje leeg te drinken op de dagen dat ik een volle agenda zou hebben. Een dierentuindag bijvoorbeeld want dat is fysiek heel erg inspannend voor mij. Ging ik in het verleden (vóór 1 november jl) een dag naar een dierentuin moest ik dat altijd inplannen en 2 a 3 dagen erna een lege agenda hebben om bij te komen. Dat is nu niet meer aan de orde. Ik kan de hele dag in een zoo rondhobbelen en dan ben ik bij thuiskomst nog prima in staat om bijv. boodschappen te halen, de honden uit te laten, de was op te hangen of wat ook maar.

Wat een ongelofelijke veranderingen maakte ik door sinds juni 2017. Inmiddels bijna 2 jaar verder moet ik mezelf nog steeds met enige (weliswaar afnemende) regelmaat knijpen om te ontdekken dat dit realiteit is en ik niet droom.
Na 36 jaar … geen zooi meer innemen die mijn mentale beperkingen beïnvloedt
Na 46 jaar … geen pijnmedicatie meer die half-half werkt
Na zovele jaren heb ik én levensmoed, levenslef, levenszin, levenswil én NU ook de energie die daarbij hoort.

Enige tijd terug sprak ik een kennis wiens vrouw al sinds jaar en dag b12 injecties krijgt en de klachten die ik er bij had ook ervaart, zij het dan nog erger dan ik toen. Ik gaf hem de bij de ontmoeting daarna 2 flessen zodat zij het kon proberen. Zij gaat inmiddels ook regelmatig de grens over en haalt een paar doosjes. Ook zij neemt alleen en flesje als ze een drukke dag voor de boeg heeft, ook zij laat zich niet meer injecteren, ook zij heeft weer puf om iets te doen, ook zij geniet weer van het iets kunnen zonder daar naderhand voor te moeten boeten.

Mijn standaard dierentuingezelschap weet het inmiddels al…
Ko is aan de drugs en neemt regelmatig een shotje, een borrel en een blowtje grijns
Mijn drugs… de CBD, de Vita-kick en mijn koffie met peuk glimlach (en nee, ik stop niet met roken!)

Eevn noar ‘t olle hoes en weerom

Hoe je plannen maakt… en die half-half ad hoc kunnen wijzigen…
Manlief werkt al vanaf augustus 1988 in ploegendiensten en vanaf dag 1 had ik een broertje dood aan zijn middagdiensten. Niet echt dag 1 want ik groeide op met een vader in ploegendiensten en ook toen al had ik een hekel aan zijn middagdiensten… Op zich kan ik prima ‘even’ alleen thuis zijn maar 2 dagen achtereen, nee dat doe ik nooit. Nou is dinsdag in principe mijn standaard dierentuindag met mijn Emmens duo maar die hadden vandaag helaas andere plannen dus plande ik iets anders.
Sinds ik in 1997 Niels leerde kennen gingen wij met regelmaat een dagje op stap, tot ik hem in 2002 aan Anita voorstelde, zij in 2003 verhuisde van noord naar west en met hem ging samenwonen aldaar, tot zij in 2008 zich samen bij mij in Assen voegden. We deden nog wel eens samen iets leuks maar 9 van de 10x altijd met zijn drietjes. Anita moest vandaag werken maar Niels niet dus spraken hij en ik af dat we dan maar weer eens gezellig als vanouds samen op pad zouden, met onze camera’s uiteraard mee. Het plan was Arnhem want ja de weersvoorspellingen beloofden van alles maar niet veel ‘goeds’ en in Arnhem kun je je onderdak ook uren vermaken.

Soms kan ‘roet in het eten’ iets zo fantastisch zijn en zondag was daar het perfecte voorbeeld van toen ik eindelijk contact kreeg met de dame die ik al een paar keer had aangeschreven op Marktplaats omdat zij mijn droomhond aanbood. Toen ging het snel en gisteren tufte ik, zoals jullie inmiddels weten, naar Zwolle op en neer en kwam ik thuis met de invulling van het gat in onze veestapel, Varyan dus.
Ik ga niet met honden een dierentuin in… amper een dag in een totaal nieuwe omgeving was het de honden samen met de poezels alleen thuis laten zeker weten ook geen optie en dus wijzigden Niels en ik onze plannen en haalden de honden-heren en ik hem vanochtend op. We zwaaiden Anita uit en ik overhandigde mijn autosleutels aan Niels en die reed ons richting mijn geboortegrond alwaar we op diverse plekjes wandelden met de 4-voetige heren en op ons favoplekje smulden van de lekkerste haringen die je in Groningen kunt krijgen. Via Landgoed Verhildersum aanvaarden we de thuisreis en qua timing was het perfect want amper op weg begon de beloofde regen te vallen die ons de hele morgen niet lastig gevallen had.

Inmiddels zit ik op de bank, liggen de honden compleet uitgeteld op de grond voor me en heb ik de foto’s inmiddels ook online in DEZE MAP staan.
Een heerlijk dagje weer dus, gezellig met zijn tweetjes en 2 dartelende honden om ons heen, een dagje om in te lijsten.
Niels maakte nog een filmpje met zijn foon ook :

Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat

 

Nog maar een paar dagen en dan is de maand april voorbij, 4 maanden van 2019, een jaar waaraan ik hoopvol gestemd begon. Van 7 januari is er doorlopend van alles aan de hand geweest en was er nauwelijks gelegenheid om op adem te komen. Dat trok mentaal een forse wissel en ik verhoogde mijn CBD-dosis. Dat leek in 1e instantie goed te gaan maar al gauw voelde ik me beroerder worden, mentaal instabieler, mijn eetlust verdween weer, evenals mijn slaap. De dagen van 1 t/m 11 april waren ronduit hel. Ik voelde me als de laffe leeuw, uiterlijk een grote bek om maar de kleine, en doodsbange vooral, binnenkant niet te tonen aan de buitenwereld.
Gelukkig heb ik dan een 5-tal mensen om me heen staan die zich niet zo maar gewonnen geven en mijn weigering tot wat ook niet zonder meer accepteren. In de nacht van 5 op 6 april dreigde een psychose en acuut vielen mijn suïcide-gedachten weer als een hagelbui naar beneden.  De crisisdienst wist erger te vermijden en ik wist me bijeen te rapen, uiteraard met behulp van dat 5-tal.
Ook verlaagde ik de CBD-dosis terug naar wat ik oorspronkelijk gebruikte en al snel begon ik me beter te voelen.
Inmiddels is het 26 april en heb ik weer, ja ja de duivel schijt altijd op dezelfde stoep, en nee uiteraard gun ik geen van jullie een bezoek van hem op jullie stoepen, alle zeilen bij moeten zetten om de stress van deze week goed te kunnen behappen. Die stress die dinsdag begon loopt nog volop, er zijn vragen waarop op dit moment geen antwoorden beschikbaar zijn, er zijn ook zorgen waarvan we niet weten hoe we die moeten plaatsen. Het aloude cliché “de tijd zal het leren” is hier momenteel volkomen aan de orde.
Ik merk wel dat ik zowel fysiek als mentaal nog in een rouwfase zit maar dat is oké, ik verzet me er niet tegen. De situatie die die rouw oproept is zoals die is, gebeurtenissen die geaccepteerd moeten worden of ik nou wil of niet. Toch groeit de acceptatie, neemt de weerstand af omdat ik besef dat die weerstand zinloos is en alleen mijzelf maar schaadt. Tóch verzet ik me niet écht tegen die emoties want ik weet maar al te goed wat er uiteindelijk gebeurt (gebeuren kan) als je vlucht. Dat heb ik jaren gedaan en daar een behoorlijke prijs voor betaald, dát ga ik dus niet herhalen.

Kortom… ik probeer ‘alles’ te nemen zoals het komt en er dan weloverwogen het beste van te maken. Ben ik verdrietig dan laat ik mijn tranen gerust stromen, ben ik boos dan scheld ik, ben ik blij dan lach en zing ik… én ik plan leuke dingen zodat ik constant, bij elke blik in mijn agenda, die leuke dingen zie staan en het me erop verheugen-gevoel in mij omhoog komt.
Straks (later vanavond) ga ik met mijn meisje de Drentse Tulpenroute rijden die door de organisatie “tulpenpracht bij nacht” is betiteld, hoe toepasselijk!
Morgen ontvluchten zij en ik het stadse koningsgebruis en gaan de grens over. We gaan naar een dierentuin waar kort geleden tijgertjes werden geboren. 5 tot 6 kwartier rijden maar terwijl ik uiteraard zelf niet achter het stuur zit, en dan gratis entree hebben, zulke uitjes zijn dus prima te doen!
Zondag dan een beetje de rust- & ontspanmodus om energie op te doen voor maandag want…
Maandag vertrekken mijn meisje en ik in alle vroegte naar Emmen om Herman & Daniëlle op te halen waarna we gevieren richting Amersfoort rijden. AnneMarie en Karel zullen zich aldaar bij ons voegen en dan gaan we gezessen Dierenpark Amersfoort onveilig maken *grijns*, mens-onveilig wel te verstaan want dierenleed veroorzaken is er uiteraard absoluut niet bij!
En dan is het al snel mei… morgen, zaterdag, over 4 weken is het al zover! De dag van de weblogmeeting in Apenheul en ook daar verheug ik me natuurlijk enorm op. Daar zal Karel dan ook weer bij zijn, mijn meisje en ik met Anita, het duo uit Emmen, Cincia (vriendin van mijn meisje) en Minoesjka, zo leuk om haar ook weer eens te ontmoeten, is al veel te lang geleden. Ik heb inmiddels vele punten verzameld waarmee ik kaartjes kan scoren met mooie korting en daar gaan we natuurlijk wel gebruik van maken, die laten verlopen zou niet alleen zonde maar ook erg dom zijn toch?! Als ik nog een wens mag uiten… kom jij ook naar Apendoorn op 25 mei? Zou ik hartstikke leuk vinden én ik niet alleen natuurlijk.
Nou is het al vrijdagavond en maandag is al over 3 nachtjes slapen dus best wel ad hoc eigenlijk maar schroom aub niet als je zin hebt om je maandag bij ons te voegen! Wil je een kaartje met korting meld je dan maar even bij mij.

Ik wens iedereen een hartverwarmend weekend!

Oh nee, wat nou, gaan we weer, zuchtttt

Dinsdagochtend, mijn vrije ochtend, zoals elke dinsdag tufte ik in alle vroegte naar mijn 2e thuis.  Ik had al tegen Herman en Daniëlle gezegd ‘mien kop stoit schoif’ …. oftewel, in een geheel foute bui dus, afleiding was dus enormmmmm welkom.
Die kreeg ik uiteraard gelijk van dat duo maar even later in de Vlindertuin ook toen ik 18+ ontwaarde…
30 foto’s gescoord… H I E R

 

 

Op ons gemakje wandelden we naar de Leeuwenberg, en na daar wat foto’s gemaakt te hebben wandelden we terug richting Jungola, we hadden geen van drieën zien de Serenga volledig rond te lopen. Eenmaal binnen in Jungola liepen we wederom op ons gemakje richting Rimbula. We hadden zin in koffie en wat te kauwen. Die wandeling vergde wel ff want het was mega mega druk in het park en tja met de nieuwste aanwinsten, 2 bonte vari’s, duurde dat extra lang. Mijn hoofd stond toen al weer wat rechter en de drukte deerde me totaal niet. (lekker joh, nog steeds een nieuwe ervaring waar ik blij van wordt telkens). Eenmaal op het terras gezeten met happies en snappies voor onze neuzen voelde ik mijn foon trillen. Ik graaide hem uit mijn en tas en na het openen ervan zag ik een gemiste oproep van Jan. De schrik sloeg me acuut om het hart, Jan is de zoon van mijn maandagmeneer. Ik belde uiteraard gelijk terug en toen hoorde ik dat hij weer gevallen was, men stond te wachten op de ambulance om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo op het eerste oog niets gebroken, was de boodschap, ik hoede me niet te haasten. ehhhhhhh
We hobbelden naar buiten, rookten een sigaretje en gingen terug naar binnen. Ik wilde niet halsoverkop de auto in want autorijden is één maar veiligheid is twee toch?! Toch was ik er niet gerust op en al snel besloot ik toch maar richting het ziekenhuis te rijden. Daar was ik gelukkig vrij snel, toch wel handig zo’n plankie in de auto die omlaag kan. Op de spoedeisende hulp lag meneer in een bed, behoorlijk bleek en ietwat warrig. Het hele verhaal werd meermalen uit de doeken gedaan maar er zaten gaten en hiaten in die niet op te vullen leken. Vele vele uren later kregen we van de dienstdoende arts te horen dat er een revalidatieplek vrij was in het bejaarden- & verzorg- & verpleegtehuis dat zich achter het ziekenhuis bevindt. De beste in onze stad weet ik uit ervaring dus ik was daar wel heel erg blij mee. We regelden de rolstoel en even later liepen we het ziekenhuis uit…

Onze brokkenpiloot afgelopen zomer: H I E R   … waarmee hij landelijke bekendheid verkreeg via Hart van Nederland, Jinek etc…

 

 

Na een wandeling van zo’n 10 minuten, in de zon door het bos, staken we de weg over om het andere gebouw in te gaan. Gelijk werden we opgevangen door de dienstdoende arts en 2 verpleegkundigen die ons acuut herkenden van de vorige keren dat hij daar maandenlang verbleef. De 1e keer toen hij bij een val een heup brak en de 2e keer toen hij bij een val zijn rechterbovenbeen verbrijzelde. Voorlopig is hij onder de pannen en afhankelijk van hoe het de komende tijd gaat, welke (als al) verbeteringen er op zullen treden en we op basis daarvan kunnen besluiten of hij wel of niet in staat zal zijn terug naar zijn appartement te gaan of toch beter opgeborgen zal zijn in een verzorgingstehuis tot hij uit tijd zal gaan. Op dit moment is er weinig van te zeggen, we moeten het afwachten… tijd zal het leren….

Tjonge tjonge, stilstaan of hollen… voor mijn gevoel bestaat het eerste al een hele tijd niet meer… BAH!!!!!!!!!