Contrast

Schaap Creëert – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Opdracht: max 300 woorden met thema van 27 juli 2019 :  Schrijf-Uitdaging nr. 18 

*=aangeboren hersenletsel
*=niet aangeboren hersenletsel

Als je aan de buitenkant “Hollands Glorie” uitstraalt gaat menig mens er gevoegelijk vanuit dat jij ‘normaal’ bent en als je dan ineens ‘abnormaal’ doet zet men je gelijk in één of ander hokje en in veel gevallen wijst men je dan af, veroordeelt je en wat al niet meer aan narigheid gebruikt word omdat men in de meeste gevallen het contrast niet begrijpt (noch er de moeite voor wil doen na te vragen in een poging het te willen begrijpen).

Of je nou bij de groep AH* behoort of de groep NAH**, volgens de algemene stelling spoor je niet en is het advies in veel gevallen “blijf maar bij die persoon uit de buurt want die is niet normaal”. (Wat de definitie van normaal is laat ik hier even in het midden…) Feit is dat jij als lid van één van die 2, of allebei, groepen, in contrast bent met die ander. (Als je het nou zo puur mogelijk bekijkt… ken jij 2 mensen die gelijk zijn? Is niet ieder mens in contrast met de eerste de beste volgende?)

Mijn -zegeningen- vormen een behoorlijke lijst. De lijst van medicaties en therapieën die ik sinds mijn 10e daarvoor heb geslikt, ingespoten en over me heen heb laten komen is tig keer zo lang.  Mijn -zegeningen-  hebben me ook veel opgeleverd en daar ben ik tegenwoordig heel dankbaar voor.

Ondanks mijn ‘zo lang als ik me kan heugen’ eenzaamheid en het ‘niet hier horen noch passen, waarom ben ik hier, wat doe ik hier’ heb ik het nu prima naar mijn zin en ben ik tevreden met,( én ja soms zelfs trots op), mijn ‘contrast in optima forma’ zijn.

Over de horizon gestapt

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 13 – 27 april :  Schrijf-Uitdaging nr. 15

 

 

Eeuwen tijd kropen voorbij en met regelmaat betrapte ze zich op een moment die later in tijd lag dan het moment dat ze de tijd bewust ervoer. Droom-momenten, noemde zij ze. Ze was dan ‘even weg’ . Waarheen? Dat wist ze wel maar wilde ze niet delen want dat zou weer vragen oproepen die ze nog minder wilde beantwoorden omdat die antwoorden nog meer vragen zouden opleveren, vragen die ontstonden uit ongeloof, verbijstering, weigering te accepteren, niet kunnen begrijpen, niet willen begrijpen, oftewel het hele woordenboek aan woorden die onbegrip als synoniem hebben zou aan de orde komen en dat was wel het laatste waar ze zin in had.

Haar dagen regen zich aaneen met gebeurtenissen die de moeite van het onthouden, benoemen en koesteren waard waren maar helaas werden die overschaduwd door gebeurtenissen die die moeite absoluut niet waard waren maar die onuitwisbaar leken. De optelsom van al die gebeurtenissen liet de weegschaal uitslaan naar de verkeerde kant en veel te hoge getallen. Altijd weer probeerde ze die middenweg te vinden die haar de moed, én de kracht, zou geven om de naald in die weegschaal naar de overkant te laten doorslaan. Met al haar kracht koesterde ze het noemenswaardige en was ze elke wakkere seconde in strijd, alsof tot de tanden bewapend, om de opdringerige andere kant overhoop te schieten, te vermorzelen, uit te vegen, om hen alle invloed te ontnemen.

Op de moeilijkste momenten nam ze een plekje in beslag dat al sinds jaar en dag haar plekje was. Een plekje met vrij zicht op de horizon maar het hoogteverschil belemmerde het kijken voorbij die lijn, alsof er een grens was die zij niet mocht overschrijven, althans nu nog niet. Al zou ze het nooit aan iemand toegeven, de enige wens die zij werkelijk had was zich over die lijn verplaatsen. Niet alleen wilde zij zien wat zich daar bevond maar bovenal deel zijn van wat daar zou zijn. In haar verbeelding bevond zich daar een soort van leegte die als een 2e huid haar zou passen, die op haar wachtte. Als een soort van pronktafel met allemaal fotolijstjes waarvan er eentje nog leeg was, leeg zou blijven tot zij erin geplaatst zou zijn. Als je het haar vroeg stond dat ene lijstje al veel te lang leeg, en ze was de tel al lang kwijt geraakt hoe vaak ze geworsteld had met de vraag hoe of ze toch die grens moest overschrijden, sterker nog, wanneer ze dat e.i.n.d.e.l.i.j.k. mocht, het voelde namelijk altijd alsof er een onzichtbare muur was die haar tegenhield, die haar belette die muur te doorbreken, er een gaatje in te maken die groot genoeg was voor haar om er doorheen te kruipen.

Ze zat weer op haar plekje… staarde naar die heuvel en voelde hoe haar hart opsprong van vreugde bij de gedachte dat het haar deze keer wel zou lukken er overheen te gaan. Ze stond op en zette een paar passen vooruit, vastberaden als nooit eerder zette ze meer stappen dan de vorige keren. Alle keren dat ze die stappen had gezet werd ze op zeker moment geblokkeerd. Zonder enige waarschuwing vooraf doemde dan ineens die muur op waar tegen ze haar neus stootte. Ze keek achterom en zag dat ze verder was gekomen dan ooit tevoren. Met een mengeling van vastberadenheid en twijfel tilde ze haar voet op om voorwaarts te stappen. JA, dat ging probleemloos, nog een stapje? Hoeveel stapjes zou ze nog kunnen zetten? Zou die muur er weer zijn en zo ja waar zou die zich dan tonen? De heuveltop kwam nu steeds dichterbij. Elke stap die lukte zorgde voor groeiende extase want nog heel even en dan zou ze de heuveltop bereiken, kunnen aanraken als ze haar armen uit zou strekken. Uit angst voor die plotsklaps opdoemende en onzichtbare muur durfde ze dat toch niet te wagen, alsof ze door het uitstrekken van haar armen de Goden zou verzoeken. En nee, dát waagde ze toch écht niet want kijk eens hoever ze nu al was gekomen, vooral ten opzichte van alle vorige keren, in haar herinneringen schoten alle lijntjes omhoog die ze getrokken had als grenzen die haar al die vorige keren in haar gang gestopt hadden. Heel even stopte ze, voeten naast elkaar, extra diep ademhalend en langzaam tot 10 tellend. Zou het haar dan deze keer wél lukken? “God zegenen de greep” sprak ze zichzelf toe en lichtte haar been weer op om de volgende stap te zetten. Een snel rekensommetje vertelde haar dat ze nog 4 a 5 stappen moest zetten om óver de rand van die heuveltop te kunnen kijken. Opwinding maakte zich van haar meester, wát zou ze dan te zien krijgen? Heel even flitst het door haar heen; -wat nou als ik iets zie dat zo anders is dan ik altijd hoopte, wat nou als daar niets blijkt te zijn, helemaal niets?- Een beetje twijfel sloeg toe, vaag achter in haar hoofd dook een zinnetje op: -zal ik toch maar niet verder gaan dan? Nou écht niet, ik ben nu al zo ver gekomen, dit wil ik al zo lang, nu zet ik door ook!!-

Ze strekte haar hand uit en legde het neer, de grond voelde als dons, minuscule kleine donsveertjes. Heel even zakte de moed haar in de schoenen en ze boog het hoofd. Ze wist dat als ze nu naar hoofd ophief ze zou zien wat zich achter die rand bevond. Vragen schoten in willekeur door haar hoofd, verrassing of teleurstelling, wat stond haar te wachten. Ze was inmiddels zo opgewonden dat ze bijna misselijk van die spanning werd. Ze wilde dit al zo lang, zo lang zelfs dat ze zich niet kon herinneren wanneer ze zich voor het eerst die wens écht gerealiseerd had. Nooit eerder had ze nagedacht over de mogelijkheid van teleurstelling maar nu ze zich op die grens bevond doemde die mogelijkheid ineens op. Ze keek niet op, draaide zich om en zette zich neer, met de rug naar daar dat ze nog niet had durven aanschouwen.

Weet je zeker dat dit is wat jij wilt? Weet je het écht écht écht h.e.l.e.m.a.a.l. zékér?
Haar hart sprong haar in de keel, ze voelde het op het achterste van haar tong wild kloppen in een enthousiaste dans.
Haar hele lijf zinderde, elke vezel stond op en top gespannen, adembenemende sensatie maakte zich van haar meester en een luidruchtig en vastberaden, onwrikbaar, zonder enige spoor van twijfel erin doorklinkend, knalde het JA uit haar. Dat ene woordje van 2 letters bleef in haar hoofd rondzingen, elke keer dat het uit haar mond vloeide klonk het krachtiger, luider en vaster beraden. Een onbeschrijflijk geluksgevoel daalde op, én in, haar neder. Ze voelde zich licht worden, lichter, steeds lichter. Een zacht briesje streek langs haar gelaat en haar glimlach werd groter. Ze voelde hoe ze begon te gloeien, het gevoel dat ze nu in zich had spreidde zich uit, uit elke porie stroomde het rijkelijk en omhulde haar. Als een nieuwe huid, vol schoonheid, geen onvolmaaktheden, perfect passend, bij haar horend, alsof ze voor het eerst ooit, echt ooit, nu pas echt, helemaal compleet was. Alle gaten gevuld, alle mankementen verholpen. Ongeschonden en puur werd ze. De euforie van dit gevoel zou nooit te beschrijven zijn in dusdanige woorden en wijze dat anderen, die zich nog aan de andere kant van die grens bevonden, het zouden kunnen begrijpen.

Ze stond op, sloot haar ogen en draaide zich om. Strekte haar armen uit, opende haar handen en draaide ze om. De dons in haar handen werd door een zuchtje wind opgetild en dwarrelden voor haar uit. Ze zag ze niet maar voelde hoe haar handen vastgepakt werden, zacht, liefdevol, niet dwingend maar bemoedigend. Alsof die handen er waren om zich aan vast te houden, niets meer en niets minder. Die handen zouden haar niet vooruit trekken noch achteruit duwen. De keus was volledig aan haar. Die handen die haar vasthielden zouden elke beslissing die zij kon maken goedkeuren want het was puur en alleen haar beslissing wat de volgende stap zou zijn.

Ineens hoorde ze stemmen, eentje met name. Ze herkende ze allemaal. Wat een schitterend geluid, zoiets moois had ze nog nooit gehoord.
Langzaam opende ze haar ogen, een spoortje van weifeling was er wel omdat ze toch wel huiverde voor de mogelijke teleurstelling. Toch bleef dat geluid aanhouden en ze sprak tot zichzelf, -dat wat zo mooi klink, kan onmogelijk een teleurstelling opleveren!-
Zonder dat het haar ooit verteld was, zonder enig greintje van bewijs wist ze als vanzelf dat het goed was, dat dit was wat ze wilde, wat ze moest doen, waarnaar ze altijd gehunkerd had, waarnaar ze altijd gezocht had, wat haar zou geven wat zij zó nodig had gehad, altijd al.

Niets, écht niets, h.e.l.e.m.a.a.l. niets, kon haar nu nog tegenhouden!
E.i.n.d.e.l.i.j.k. wás het zover, haar grootste wens ooit zou in vervulling gaan.
Zij wist dat het goed was en zette die allerlaatste stap!

Hoor jij wat ik hoor?

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 30 maart – 13 april :  Schrijf-Uitdaging nr. 14

 

 

De kok spitste zijn oren. Wat hoorde hij toch? Totaal gefocust als hij was, was hem niet opgevallen dat zijn apparatuur wat aan het verschuiven was, dat potten en pannen sterker heen en weer waren gaan schommelen. Even de aandacht loslatend van waarmee hij bezig was probeerde hij te bedenken wat er nou gebeurd was. Al snel volgde een zucht van opluchting; een storm, niks aan het handje jochie, gewoon een storm, die hebben we toch al vaker gehad, niks om je zorgen over te maken toch?! Hij verplaatste enkele zaken en wilde zich net weer over zijn werk buigen toen hij weer dat rare geluid hoorde. Nu herkende hij het wel, het leek toch wel heel erg veel op het geluid dat iemand maakt die ziek geworden was. “kan niet mijn schuld zijn, aan mijn eten mankeert niks, alles is goed geprepareerd en vers ingekocht en zolang zijn we nog niet onderweg…” en hij focuste zich weer op de taak, een snelle blik op de klok vertelde hem dat hij moest opschieten want anders zou er wat zwaaien. De kapitein duldde geen verzet in welke vorm ook, én het eten later dan gewenst op tafel was óók uit den boze.

Het werd even stil, heel stil… verbaasd keek de kok om zich heen terwijl hij mompelde: nou Stilte, jij bezoekt ons altijd vóór de storm, weet je nog wel? Nu ben je toch écht te laat want we zitten er al midden in, waar hing je nou weer uit?  Toen, ineens, stopte hij van verbijstering adem te halen, wat hoorde hij nou dan toch? Dit geluid kon hij helemaal niet thuisbrengen, had zoiets nog nooit eerder gehoord. Hij schudde zijn hoofd; je wordt gek ouwe, wijd je aan je taak en ga geen spoken zien, zeker niet horen. Onmogelijk zich nog langer tegen zijn dwang om een kijkje te gaan nemen naar waar dat geluid vandaan kwam, en wat het was, legde hij de lepels weer neer, droogde zijn handen af en verliet het kombuis en klom de trappen op naar het dek. In eerste instantie zag hij erg weinig want het was zo donker als de nacht, geen goed teken, dat belooft niet veel goeds, mompelde hij terwijl hij verder klauterde. De wind greep zich met scheurende klauwen zich aan zijn kleding vast, hij moest houvast zoeken wilde hij niet overboord slaan. Ook de regen kletterde neer en benam hem het eventuele zicht dat hij gehad zou hebben als het niet zo donker zou zijn geweest. Zich overal aan vastgrijpend om niet ondersteboven te gaan liep hij het hele dek rond en helemaal vooraan, op het uiterste puntje zag hij een minuscuul lichtje.  Met tussen diens knieën een lantaarn geklemd trof hij daar de kapitein aan.

De storm verdween, de regen hielp op, en de vlam op de kaars scheen meer kracht te krijgen want het licht nam toe in de lantaarn terwijl het eromheen inktzwart bleef. Dáár, dáár, was het weer. Dat geluid dat hem in de kombuis al zo betoverd had.  De kapitein keek hem aan en zei: Jij hoort het ook toch? Ja toch?? In diens stem klonk een soort van wanhoop dat maakte dat de kok ‘ja’ gezegd zou hebben als het niet zo was geweest. Hij keek de kapitein aan en zei heel gedecideerd: Kapitein, u moet terug naar uw post. Zet de koers op dát geluid en leid ons allen in rustigere vaarwaters. Zonder antwoord te geven volgde de kapitein het  hem opgedragene op.

 

Sirene’s sopraan.
De verleiding niet weerstaan,
man en muis vergaan.

Kloppend Hart

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 16 – 30 maart:  Schrijf-Uitdaging nr. 13

 

 

Moeder
Natuur toont

Liefde die bekroont
zelfs wanneer wordt gekloond

Aandacht die rijk wordt beloond
Waar in groen het leven samenwoont.

Moeder Natuur haar aanhoudend luid kloppend hart
verwerkt telkens de haar constant aangedane wrede smart.

Hoezeer een levend wezen je soms onverwacht ook verwart
Leef vanuit Liefde die zorgt  dat jij daardoor nimmer verstart.

Daar waar Liefde woont, jouw smart verschoont, dankt jou Anthuriums hart.

Pohosstt

Omringd door tal van geluiden die ze allemaal wel kende onderhand… had ze al meermalen op haar horloge gekeken en bleven haar oren gespitst, wachtend op die galmende stem op de gang die jubelde “pohossttttt”
Sinds die ene dag, die zo ontzettend anders en totaal onvoorstelbaar eindigde dan ze die ochtend ook maar kon bevroeden, was die galmende aankondiging het enige moment op de dag waar ze halsreikend naar uitkeek.
Vér voor die dag verdeelde ze haar vrije tijd tussen haar grootste passies, het dansen en het musiceren en het zingen, en het werk dat ze deed om de nodige centjes voor die passies bij elkaar te schrapen.
Op haar werk had ze een collegaatje met wie ze vanaf de allereerste dag de beste maatjes was geworden en nu was het dat meisje dat haar elke dag weer door de dag heen hielp met brieven vol vrolijkheid, grapjes en tal van andere zaken die ervoor zorgden dat zij soms schaterend en met buikpijn, die de aandacht van de andere pijn afleidde, de banden waarmee ze vastgebonden lag liet rammelen.
Daar was het… “Pohossttttt”
Ze opende de brief en begon te lezen hoe haar vriendin zich stierlijk verveelde en hun baas op het punt stond de zaak te sluiten want klanten kwamen er nauwelijks, niemand durfde de straat op in de winter van 1979. Een winter waar zij helemaal niets van mee kreeg behalve dan de grijze lucht die over de wereld hing, het enige dat zij kon zien door her raam naar buiten op de 3e etage van het ziekenhuis.

 

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 2 – 16 maart:  Schrijf-Uitdaging nr. 12

Nattigheid

Een belletje begon te rinkelen.
Heel even sloop er een vage glimlach over haar gezichtje terwijl ze het reiswekkertje zacht streelde, zij had het van haar liefste oma gekregen, heel kort voordat die overleed toen zij pas 8 was.
Door de gordijnloze ramen keek ze naar boven en zie fluisterend: “Hallo Oma, kom je gauw terug?”
Ze waste zich en kleedde zich aan en ging vervolgens de trap af, opende in de keuken een kastdeurtje en pakte een banaan en een beker waarin ze wat water deed met een beetje ranja.
Terug in de gang om haar jas te pakken, kwam vader net de trap af. Hij gaf haar een aai over haar bol en zei: “doe je je muts op want het gaat regenen’… mismoedig knikte ze, op haar lippen lag de vraag of ze met de bus mocht maar die sprak ze niet uit want moeder stond inmiddels ook al in de deuropening en vaders gezicht verstrakte en hij trok rap zijn hand terug en liep vervolgens langs de moeder de woonkamer in.
Nou was ze gisteren op fiets naar de bibliotheek geweest in het naburige dorp om haar nieuwe wekelijkse stapel boeken op te halen en in één ervan was ze gisteren gelijk begonnen te lezen.
Het ging over een meisje dat een heel avontuurlijk leventje leidde, een leventje dat zij niet had maar waar ze dat meisje wel enorm om benijdde.
Met een diepe maar geluidloze zucht zette ze haar muts op, wat had ze daar toch een hekel aan, net als aan sjaals en handschoenen trouwens, maar oké, vader had gezegd dat dit moest dus deed ze het maar. Zou vader weten dat die muts weer afging zodra ze de bocht om en uit het zicht was?
Met de fiets aan de hand liep ze het tuinpad af en aan de straat stapte ze op en fietste ze weg.
Eenmaal twee bochten om bevond ze zich langs de hoofdweg, alleen maar grote lege landerijen met her en der verspreid een boerderij. Hier woonden geen verklikkers, wist ze, dus stapte ze af en gooide met een woest gebaar de muts achterover terwijl een stukje tekst uit het boek dat ze gisteren gelezen had door haar hoofd schoot:
” ‘Mijn kind,’ zei Lovis. ‘Wat zijn je haren nat . Ben je uit zwemmen geweest?’ ”
Voor ze weer opstapte zei ze verdrietig: waarom ben ik niet Lovis?

 

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 16 februari – 2 maart:  Schrijf-Uitdaging nr. 11

Winters Weer

Dollen in de sneeuw
ooit ‘t feest van de eeuw

Komt die tijd nog weer?
Nu doen ze ‘t niet meer.

Uiterlijk vertoon
Geen zin gewoon.

Witte pret wordt prut
Dwingen heeft geen nut

En toch. ze moeten uit
Het protest klinkt luid

We nemen ze mee
Eens leeg; toch tevree.

 

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 2 – 16 februari:  Winters Weer

Vriendschap

 

56 jaar geworden, 2 maanden geleden bijna.
Mijn antwoord op de vraag: “In welke zoo gaan we deze keer jouw verjaardag vieren Ko?” werd ‘All Wetter Zoo Münster‘ . Een prachtig dierenpark binnen rijdbare afstand voor een paar mensen die een niet zo bereidwillig tot meewerkend lichaam hebben. Het was (uiteraard) een fantastische dag waarop de grappen en grollen verre van ontbraken, zoals ik hier beschreef.
Dit is vriendschap, puur zoals het bestaat en waardoor ik me schathemeltjerijk voel.
Van deze 4 ken ik de heer in het grijs het langst… de dame links iets korter… kwam hij uit het westen en zij bijna bij mij om de hoek kenden ze elkaar niet, toen dat echter eenmaal wel het geval was vertrok zij al snel met haar kroost naar het westen, trouwden ze enige tijd later en kwamen zij in 2008 terug naar het noorden en gingen ze weer bijna om de hoek wonen.
Het andere duo ken ik het kortst, amper een jaar nog maar,  maar zijn me bijna net zo dierbaar inmiddels.
Als lengte van dagen nauwelijks toevoegende waarde heeft voor iets dat je écht vriendschap mag noemen bewijst dit het wel.

Heel veel mensen willen wel met je bevriend zijn zolang jij maar iets te geven hebt… ongeacht in welke vorm. Zodra je iets terug gaat vragen is het einde verhaal. Helaas kan ik daar complete encyclopedieën over vullen. In de loop der jaren heb ik mensen wel zo dichtbij laten komen en hen als ‘vrienden’ gezien maar helaas bleek op zeker moment toch al snel dat zij die term uiteindelijk toch niet verdienden.
Manlief waarschuwde me vaak maar ja… eigenwijs als ik was (nog steeds ben) leerde ik die lessen niet hardhandig genoeg en ging dus vaak op mijn spreekwoordelijke jeweetwel. Door schade en schande wijs geworden besloot ik op zeker moment niemand meer zo dichtbij te laten komen. Het ene duo hierboven/hieronder bleef en het andere duo brak gewoon door mijn muren heen, ik had niets te willen kennelijk en achteraf heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad.

Vriendschap betekent voor mij:
Delen met de grote D.
Er zijn, wanneer nodig en ongeacht voor wat, uiteraard volkomen wederzijds!!

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 19 januari – 2 februari:  Vriendschap

Kreng

 

Te groot en te fors voor haar leeftijd leek ze ouder dan ze werkelijk was, wijzer was ze ook dan bij haar leeftijd paste maar dat was niet haar eigen verdienste.
Amper 7 wist ze al hoe het voelde alleen te zijn en dat dat nare gevoel later de naam ‘eenzaamheid’ zou krijgen wist ze in theorie niet maar voelde het in de praktijk des te meer.
Niemand vond haar lief.
De school in haar dorp had zo weinig leerlingen dat 3 lokalen genoeg waren, naast de gynastiekzaal, elk lokaal bevatte dus telkens 2 jaargangen, 1-2, 3-4, en 5-6.
Ze had één vriendinnetje, eentje die net als zij buiten de boot viel, niet dat zij niet aardig was maar omdat ze met een been in een beugel liep, die ene been was korter dan de andere en moest bij gestrekt worden. Dat vriendinnetje kon haar niet beschermen tegen de rest, was ook nooit zo alert en had geen rappe tong.
Zij daarentegen wel, rap, scherp én altijd een grote mond. (volgens anderen).
Op zekere dag ging ze met veel meer tegenzin dan normaal naar school… Haar altijd heldere blauwe ogen stonden die dag dof en angstig, ontsierd door een grote knalrode bril… nu werd ze altijd al enorm gepest en ze vermoedde dat dat niet zou afnemen per die dag, integendeel. Helaas kreeg ze gelijk.
Aan de buitenkant groot en stoer, verbaal sterk en luid maar die schone schijn hielp niet, niemand hielp haar.
Toen al voelde ze zich alleen maar toonde dat verdriet nooit, inmiddels is ze oud en is er nog niet veel veranderd.
Het heeft haar gevormd en ook al is ze nog steeds groot, komt ze nog steeds heel stoer uit de hoek… het kleine meisje dat ze in werkelijkheid is, verstopt zichzelf nog steeds het liefst al geeft ze inmiddels aan die dwang in zich niet meer toe.

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 5 – 19 januari 2019:  nav tekening

Oud & Nieuw

Februari 2015… we waren uitgenodigd om naar Emmen te komen en een kijkje op de bouwplaats te nemen waar men een dierenpark aan het bouwen was. Compleet nieuw concept, totaal anders dan wat wie dan ook tot op dat moment gewend was te zien bij het bezoeken van een dierentuin. Het oude park… Noorder Dierenpark Emmen zou dat jaar op 31 december de deuren definitief sluiten na 85 jaar. Het was alleszins uit diens jas gegroeid en zowel uitbreiding als verbetering, vooral de leefomstandigheden van de dieren, vereisten een totale ommekeer. Mijn voetstappen in het oude park zijn ontelbaar, ik zwierf er vaak rond, zij het in mijn eentje, zij het met vrienden, familie, bloggers of wie dan ook, zij het met mijn kinderen al vond de 2e het vaak niet zo interessant en kon het de 1e nooit lang genoeg duren.
Natuurlijk ging dat allerlaatste bezoek aldaar gepaard met emoties en veel herinneringen, ik kende het op mijn duimpje natuurlijk.

Die superkoude zondag in Februari 2015, was toch wel een heel indrukwekkende en niet alleen vanwege het weer. Het weer zorgde wel voor een gevoel van verbondenheid want iedereen die op de bouwplaats liep sprak met elkaar, en niet alleen over het park in aanbouw, dat toen overigens nog heel erg onherkenbaar was en voor ons moeilijk voor te stellen hoe het er uit zou zien als het klaar was. De mensen die ons rond leidden en vertelden wat we waar in de toekomst zouden gaan zien deden echt hun best maar het ging onze voorstelling te boven. De foto hierboven is daar een prachtig voorbeeld van, ik weet wat het is maar herkennen doe ik het echt niet.

WILDLANDS opende op 26 maar 2016 de deuren… In Januari, Februari en Maart 2016 mocht ik herhaaldelijk, wederom op uitnodiging, door het park lopen om het als bezoeker te testen. We kregen ook het uitdrukkelijke verzoek heel goed te kijken, zo kritisch mogelijk te zijn en alles dat ons ‘niet beviel’ te melden. Met mijn ervaringen als rolstoelgebruiker én als vrijwilliger van een gehandicaptenplatform met dus de kennis in mijn hoofd van de Kwaliteits-Agenda (ook wel Agenda-24 genoemd) keek ik mijn ogen uit en schreef ik veel dingen op, zowel ‘goed’ als ‘fout’. Na de opening bleef ik er regelmatig komen en tot mijn blijdschap zag ik gaandeweg dingen gewijzigd dan wel toegevoegd worden die op mijn lijsten voorkwamen. Eind 2018 inmiddels, gebeurt dat nog steeds, zij het dan uiteraard veel minder dan in het begin.

Over enkele uren is er de aftrap naar de 3e editie van WILDNIGHTS. Ik kijk er al weken naar uit en ik ben verreweg niet de enige. Tot en met 6 januari is het elke avond feest in het park en neem maar van mij aan dat ik er vaak zal vertoeven de komende 14 avonden. Uiteraard zullen er verslagen en foto’s volgen, zowel hier op mijn blog als op Herman’s, Daniëlle’s en mijn Onwijs & Mooi Wildlands – Blog!
Wildlands: Mijn dierentuin. Mijn 2e thuis!

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 22 december 2018- 5 januari 2019:  Oud & Nieuw