Vier het leven

…. zijn de woorden van een bijzonder mens die er vele jaren geleden al met een stukje van mijn hart vandoor ging.
In gehele andere context sprak zij zeer recentelijk deze woorden wederom naar mij uit en ik kon niet anders, ik wilde ook niet anders natuurlijk, dan haar volkomen gelijk geven want zowel zij als ik weten maar al te goed hoe je leven in een fractie van een seconde zó totaal anders kan zijn.
Met alle voorbereidingen, alle stress die daarmee gepaard ging, dan het buffelen en daaropvolgend de uittocht van onze jeugd met als gevolg dat ik hier ook eens écht de poetsmiep kon gaan uithangen… was het ‘samen eten’ natuurlijk maar half half aan de orde en als we dat al deden dan was het met redelijke haast omdat er ‘nog even dit en dat en dan dit en dat … ‘ gebeuren moest. Vandaag dan uiteindelijk hadden (namen) we de tijd om een restaurant binnen te huppelen en daar op ons gemakje onze buiken te vullen met een diversiteit van lekkere hapjes en sapjes.

 

 

De uren daarvoor had ik met de jeugd de Ikeja-vestiging in Groningen onveilig gemaakt. Een nieuw op te zetten huishouding, ook al heb je je uitzet compleet (denk je), vergt toch wel het eea aan organisatie en dus bleken er bepaalde zaken te missen en nodig, dus met een halve auto vol spullen reden we enkele uren later terug naar het Drentse.
In het restaurant hebben we getoost op de omvattende veranderingen in onze beider koppel-levens maar ook op de nog wat jongere jeugd die vanmiddag te horen had gekregen dat ze geslaagd waren en waar dus de vlag uit ging en die specifieke jeugdigen uit hun plaatje, jonge mannen Stijn (Cum Laude) en Dariën en een jongedame met de naam Elisah, die wij uiteraard ook van harte feliciteren met deze geweldige resultaten. Ook hun levens zullen gaan veranderen. Wiens leven eigenlijk niet, in ieders leven komen immers wel punten voorbij die je nooit meer vergeet en je altijd zult herinneren en dat geldt zowel voor de mooie als de (echt) niet mooie momenten.

Kortom… Vier het leven, en doe dat NU!

Verbroken sloten

Bizar!
Een woord dat nooit tot mijn vocabulaire hoorde maar ik mezelf de laatste 2 jaar bijna toch met regelmaat hoor zeggen.

Juni 2017 begon ik met de CBD en enkele weken daarna stopte ik met alle medicatie voor met name mijn psychische gesteldheid. Gaandeweg verdween ook de medicatie voor mijn lichamelijke gesteldheid. Nou heb ik al wel vaker de lofzang over dat goedje afgestoken maar toch ben ik daar klaarblijkelijk nog niet klaar mee *glimlach*.

Voorheen deed ik ook wel leuke dingen maar moest ik daarvoor 100% mijn wilskracht inzetten. Stond ik constant stijf van de stress / angst en schoten mijn ogen van links naar rechts, boven naar beneden en terug om maar alles in de gaten te blijven houden en wist ik altijd als eerste waar een vluchtroute aanwezig was. Waren ook al mijn spieren gespannen en bereid voor de acute vlucht zoals een roofdier op zijn prooi aast en vanuit het niets als een wilde kan opspringen.
Iets met meerdere mensen doen, me begeven in een groep van een oneven aantal mensen, in een omgeving waarover ik geen controle had qua aantal mensen, geluidsniveau, lichtspel en wat al niet meer zij, deed ik of niet (wat het meest voorkwam) of alleen onder zekere voorwaarden.
De lijst van dingen die ik echt niet deed is heel lang, dingen waarvan de ‘normale’ mens zich niet eens bewust is. Een supermarkt in bijvoorbeeld, over een markt lopen, op visite gaan als er iemand jarig is etc etc etc.

Vandaag was ik in mijn 2e thuis… het was prachtig weer en het is de tijd in het jaar dat scholen schoolreisjes organiseren. Ik kreeg een uitnodiging van iemand die jarig is vandaag en wist dat er nog een aantal uitgenodigd was, mensen die ik wel ‘ken’ maar niet allemaal even leuk/aardig vind. Voorheen zou ik die uitnodiging afgeslagen hebben, nu niet. De reis naar Parijs van vorige week, had ik 2 jaar geleden niet eens overwogen!! Iets kopen… wat ook maar, nodig hebbend of niet… deed ik online want met geen 100 paarden kreeg je mij een winkel in. Natuurlijk realiseerde ik me wel dat ik daarmee ook de leegstand van de winkels in mijn eigen stad in de hand werk en dat het voor de lokale detaillisten niet goed is maar ja, het was zoals het was en ik paste me aan. Al wat ik wel deed buitenshuis deed ik omdat ik ervoor koos, enerzijds omdat ik mijn angst het huis te verlaten niet teveel ruimte wilde geven en anderzijds omdat ik het dan leuk genoeg vond om daarvoor veel over te hebben; a) wilskracht inzetten b) een paar voor / na niet slapen c) boeten in de zin van niet te beschrijven vermoeidheid d) een beurs lijf dat pijn had door de stress en fysieke inspanning.  Daarbij, een lijf en hoofd voor stress deed niet alleen mij niet goed maar ook mijn gezin & veestapel niet natuurlijk want zij kregen dan mijn buien weer over zich heen.

Weblogmeetingen, ook zo iets. Ik heb er talrijke georganiseerd de afgelopen jaren. 2 jaar geleden op Schokland, 1 jaar geleden in Avifauna en afgelopen zaterdag in de Apenheul. Schitterende bijeenkomsten waarvan ik altijd genoot maar de laatste 3 waren in stijgende lijn met een behoorlijk verschil ook échte feestjes. En dat ligt dan niet aan de samenstelling van de groep uiteraard maar aan hoe ik er zelf in stond.

Overal ter wereld komen ze voor….bruggen met slotjes. Voor de meeste mensen is zo’n brug, met name zo’n slotje, iets dat gerelateerd is aan de liefde tussen 2 mensen en dat zal hoogstwaarschijnlijk ook het oorspronkelijke doel zijn. Voor mij echter is het heel iets anders! De brug is voor mij de drempel van verleden naar heden, 2 werelden met een onbeschrijfbaar groot verschil. Die slotjes zijn voor mij symbolen van hoeveel sloten er om mij heen zaten, wat ik door elk slotje apart allemaal niet kon/durfde. Op dit moment is die brug er nog steeds, zal er ook wel altijd blijven want ik ben nu eenmaal niet gezond en zal dat ook nooit worden maar slotjes… die zijn zo langzamerhand allemaal verbroken en in gruzelementen ervan af gevallen. Ook vandaag weer en heb je enig idee hoeveel kabaal het maakt als zo’n slotje in duizenden stukjes valt? Oorverdovend kan ik je zeggen maar zó ontzettend leuk om te horen!! Ik mag dan wel een geluidsprobleem hebben maar dát geluid hoor ik graag! De mensen die vaak in mijn gezelschap verkeren weten al precies wat ik bedoel als ik zeg: “daar gaat er weer eentje..”

Mijn “brug” is bijna “slotje”- vrij!!!

Constateren

13 juni 2017… een datum die ik nooit meer zal vergeten!
13 juni 2017… dé 1e dag van de rest van mijn leven!!

De mensen om mij heen weten al lang dat zij niet moeten proberen mij van iets te overtuigen of tot iets te dwingen dan wel over te halen, dat dat het tegenovergestelde effect heeft is bij hen ruimschoots bekend. Maar… wat dan te doen als iemand denkt dat het toch wel heel belangrijk is dat ik wel tot iets besluit? Tja, eerlijk is eerlijk, dan is er maar eentje die precies weet hoe ze mij moet aanpakken om mij zo ver te krijgen dat ik doe wat zij wil glimlach.
Die dame liet niet los en na verloop van veel tijd evengoed, had ze me toch zover dat ik me door haar de stad in liet slepen, mee naar een reformwinkel, om daar een flesje met een niet bepaald welriekend goedje op te halen. Een flesje met 10ml a 36,95 maar liefst.
Die avond begon ik met het slikken van een aantal druppels en de dagen die volgden gingen deels op aan het googlen naar wat en hoe precies van dat goedje dat toch ook niet als het ‘pies van een engeltje’ mijn tong streelde. Ik probeerde met diverse materialen aan voeding, hetzij vast hetzij vloeibaar, en het aantal druppels, erachter te komen wat nou precies mijn methode zou moeten worden. Al snel viel mijn keuze op 3 druppels in de avond, begeleid met een kop dampende thee, vlak voor het naar bed gaan.
Binnen 2 weken gingen er een lichtje branden… wat zeg ik? Een lichtje? Nee joh, een compleet lampjessnoer die zelfs voor ‘s werelds grootste kerstboom nog te groot zou zijn!

De verandering zette in… en de gevolgen waren verbijsterend. Het heeft enige tijd geduurd voordat ik zelf durfde te beginnen te geloven dat dit wel eens mijn redmiddel zou kunnen zijn. Sterker nog, enige tijd daarna begon ik het mijn ‘wonder van wedergeboorte’ te noemen. En dat meende ik ook, tot op de dag van vandaag zeg ik dat nog steeds!

In juni 2017 was ik 54 … en die jaren waren, om het netjes te zeggen, geen feestje. Voor mij niet, voor mijn omgeving niet, voor niemand niet. Tal van professionele hulpverleners heb ik met de handen in haar achtergelaten. Ze vonden allemaal dat mij iets mankeerde maar ook dat ik zelf deels debet was vanwege allerlei dingen die ik, volgens hen dan, verkoos te doen of wel laten.
Gaandeweg de jaren kwam het ene na het andere medicijn voorbij, therapie dit, therapie dat, cursus zus, cursus zo, psycholoog, psychiater, crisishulp, predikanten en wat al niet meer zij aan mensen die wel dachten te weten wat mij mankeerde en hoe het opgelost kon worden.
Niemand echter… opperde ooit het eens in het alternatieve circuit van medicatie te proberen. Dat circuit, buiten de medicaties om, had ik ook al helemaal afgewerkt overigens. Homeopathie is kwakzalverij toch? Dus nee daar mocht ik toch echt geen verwachtingen van hebben bla bla bla.

Ik ging weer slapen…. geen 3 a 4 uur in de 2 dagen maar 10-12 uur per dag! – Ik kon weer ‘normaal’ gebruik maken van kamer 100 – Ik werd steeds minder bang – Paniekaanvallen namen af – hyperventilatie verdween als sneeuw voor de zon – Minder en minder hoefde ik mijn wilskracht aan te spreken om over de drempel van mijn huis heen naar buiten te stappen. Meer en meer begaf ik me onder de mensen – ik durfde zomaar ineens een winkel in – ik ging zomaar ineens een markt over en kocht zelfs iets bij een kraam – ik zat zomaar in eens op een zomerse dag op een marktdag in de stad op een overvol terras waar nog net niet om een stoeltje gevochten werd – mijn gemiddeld humeur kroop onder de 0-lijn vandaan – mijn explosies (van 0 naar 100 in een flits driftig) bleven weg – en zo kan ik nog een hele lijst dingen opnoemen die ik nu probleemloos kan én doe die voorheen totaal onmogelijk waren.

Inmiddels is het februari 2019 en gebruik ik nu 20 maanden CBD, 1x per dag 5 druppels.
Vanmiddag zat ik in mijn 2e thuis op een vol en druk terras en zinderde het genot in mij van het mooie weer, dat ik daar kon zitten in een dun jasje, de zon op mijn snufferd en totaal ontspannen, man man man wat een heerlijkheid.
Daniëlle is, mede door mijn succesverhaal, ook aan de CBD, sinds mei vorig jaar. Totaal andere klachten dan de mijne maar ook bij haar verricht CBD het wonder!. Wij bespraken hoe fijn we het weer vonden en kwamen uit op hoe het nou kwam dat wij dat ineens zo ervoeren. We konden niet anders dan constateren, dat mijn gevoel vwbt het genieten van het mooie lenteweer, voortkwam uit het feit dat ik dát nu voor het 2e jaar op rij écht bemerkte waar het mij voorgaande jaren altijd compleet ontgaan is.
Elke dag als een zombie als het ware deed ik wat persé moest gebeuren. Natuurlijk had ik zo her en der wel momentjes dat iets mij goed deed en plezier, ja zelfs geluksgevoel, verschafte maar het was altijd zo kortdurend dat ik er weinig profijt uit kon trekken.

Jarenlang heb ik in soms meer, soms mindere, mate geworsteld met slechts één wens… heb zelfs een aantal pogingen ondernomen die niet slaagden, da’s wel duidelijk uiteraard, maar toch, de wens was en bleef.
Die wens is h.e.l.e.m.a.a.l. weg, de momenten dat ik me niet meer kan voorstellen die wens ooit gehad te hebben nemen zelfs nog steeds toe.

Natuurlijk is het nu niet allemaal 100% rozengeur en maneschijn, dat is onmogelijk. De ziekte die zich in mijn heksenketel gevestigd heeft, de schade die er zit door allerlei traumatische gebeurtenissen zijn niet weg te nemen, dat zijn feiten. Maar… ik ben wel in staat er goed mee om te gaan én dát zonder ook maar één pilletje van ome / tante hooggeleerde dokter / doctor etc.
Mijn dipjes zijn nog zelden voorkomend, en als ze er zijn dan laat ik ze even toe om niet in vluchtgedrag (waar ik zo goed in ben) terug te vallen… ik weet nu wat ik moet doen / laten om niet af te dalen in dat zwarte gat waar geen bodem in zit.

Constateren… verbijsterd staan… doe ik nog dagelijks… Ik zie mezelf niet meer als die ééndagsvlinder die haar dag niet heeft!

Wens vervuld

Al zeker zo’n 14 a 15 jaar geleden zag ik op een kerstshow in het westen iets staan waarop ik op slag verliefd werd. Het prijskaartje waarmee dat gepaard ging vertelde me evengoed gelijk dat ik het nooit zou gaan kopen, enerzijds omdat het veel te veel geld is en dat ik dat geld wel anders en veel beter kan besteden en anderzijds omdat ik nooit zo’n hoog bedrag zou neerleggen voor iets dat maar 25 dagen per jaar voor de dag gehaald zou worden. Wel beloofde ik mezelf dat ik het mocht kopen als ik het ooit 2e-(of meer)-hands ergens zou tegenkomen en ook sprak ik toen met mezelf een bedrag af dat ik er maximaal aan zou willen besteden. Vervolgens kwam ik het nooit meer tegen maar vergeten deed ik het natuurlijk niet en hield ik met regelmaat het aanbod op mp en in kringloopwinkels in de gaten en ook op rommelmarkten keek ik natuurlijk goed mijn ogen uit.
Sinds 2 jaar ongeveer nu spaar ik alles bij elkaar, wat ik maar vinden kan en ik betaalbaar acht, dat te maken heeft met het voormalige dierenpark van Emmen, het Noorder Dierenpark dat in 1935 opgericht werd en in 2015 de deuren definitief sloot. Een paar dagen geleden besloot ik naar een kringloopwinkel hier in de stad te gaan om daar de boeken- & tijdschriften voorraad door te kijken want ik mis nog enkele delen van een serie informatiegidsen die gedurende vele jaren zijn uitgegeven. Terwijl ik sta te kijken tussen de kasten die daarmee gevuld zijn hoor ik iemand zeggen: “jeetje, kijk nou eens, dit is mooi!!!” Ik draai me om maar zie in 1e instantie niet wat zij zien want de mensen staan ervoor, even later lopen ze weg en zie ik wat zij zagen. Compleet verbijsterd sta ik enkele seconden toe te kijken alvorens er zelf op af te stappen… ik zie het prijskaartje en schrik nog van de hoogte van het bedrag. Ik kijk om me heen en zie een medewerker die ik vervolgens aanschiet en vraag of het bedrag vast staat of dat er iets af kan. Na wat henen en weren staan we ineens over een bedrag te praten en worden we het nog eens ook. Uiteraard belandt het enkele minuten later in dozen in de kofferbak van mijn auto en nog steeds stom geslagen als het ware keer ik ermee naar huis. Mijn blijdschap is natuurlijk zo groot dat ik er van bij moet komen *grinnik*, als ik stil val dan zegt dat wel iets.

Kortom… wat er nu staat te pronken in onze vensterbank: (klik voor groter formaat) :

 

Onze bovenetages staan volgepakt met van alles en nog wat, voornamelijk ‘uitzet’ van onze jeugd.
Jaren geleden begon ik met het samen sparen van artikelen om een kerstdorp op te kunnen bouwen in het thema muziek. Daar is heel veel van inmiddels maar dit is het 2e jaar dat dat niet meer van de zolder afkomt omdat ik er zat van ben. Verder hebben we niet zo veel kerstspullen omdat a) dat kerstdorp ‘meer’ dan genoeg was en b) wij natuurlijk een veestapel van 6 hebben en zwiepende staarten en graaiende kattenpootjes veel onmogelijk maken. We hebben wel een heel grote stal staan die ik jaren terug al eens kocht en die er dit jaar niet staat want meerdere stallen is een beetje teveel van het goede. Met deze aanwinst erbij staan er nu 3. 1 heel kleintje waar een waxinekaarsje in gaat, 1 in een sneeuwbol en dus deze laatste, best wel heel grote *glimlach* in de vensterbank en 1 deel op een tafeltje ervoor.
Onze jeugd is volop bezig met huizen zoeken en kijken en zal hoogstwaarschijnlijk ruim voor de volgende kerst niet meer hier wonen. Manlief wil dan beginnen met het huis van bovenaf aan naar beneden op te knappen na het grote opruimen. Dat opruimen zal er dan ook uit bestaan dat ik alle kerstspullen ga uitstallen en fotograferen en op mp ga zetten, ik heb immers dan alle ruimte om het goed uit te kunnen zoeken etc?!
Ik heb nu al in mijn hoofd wat er blijven moet en wat er weg gaat… wat in die 1e categorie valt kunnen jullie vast wel bedenken *glimlach*.

Maar voor nu ben ik natuurlijk heeeeeeeeeel erg blij dat mijn wensenlijstje weer ietsjes korter is geworden!

61

Vandaag dan is de officiële datum van Manliefs verjaardag, 61 alweer. Hij grapte dat hij maar heel kort jarig is, nog geen 3 kwartier gezien zijn geboortetijd, dus het op een andere datum vieren is hoe dan ook geen probleem. Gisteren dus het ‘huis’ vol, beter gezegd, ons ‘doorgangshuis’ want iedereen die binnen kwam deed dat alleen om naar kamer 100 te kunnen of zichzelf van iets uit de koelkast te voorzien.
Ik had al wel heel veel buiten staan natuurlijk maar ja sommigen houden van extra koud drinken. Mijn rug had bar weinig zin in een feestje dus had ik iedereen de weg, voor zover nodig natuurlijk, naar de keuken en koelkast gewezen onder het mom van “we doen hier aan zelfbediening…” .

De middag vloog om. De ochtend en het 1e deel van de middag waren Zoonlief en ik in de weer om alles voor te bereiden. Schoonlief en Manlief lagen nog in dromenland omdat de jongste om 4.00 uur in de ochtend van haar werk thuis was gekomen en de oudste om 6.30 uur.


Als het dan zo gezellig (lees: luid) is en je foon bliept, valt niemand dat gelijk op. Behalve mij dan want ik herken de diverse geluidjes. Een blik was genoeg om even mijn adem te doen stokken, gelukkig kon ik mijn gezicht in de plooi houden en merkte niemand iets, nou ja op 1 persoon na dan maar die zei niks na een wisseling van blikken heen en weer. Een sterfgeval… 3e in 3 weken op rij. Een jong iemand ook nog. Bah!! Alvleesklierkanker. Je weet dat het eraan zit te komen maar toch schrik je ervan. Amper de 60 voorbij, zo bruisend in het leven staan, kinderen en kleinkinderen en veel hobbys etc.. over en uit, een paar maanden na de diagnose.

 
Terwijl ik ervoor zorgde dat mijn Maandagmeneer en Corry veilig en wel, goedverzorgd achtergelaten konden worden op hun eigen stekkie, ruimden de bijna jarige en onze kroost de boel af en op.
Zelf weer thuis kroop ik aangeslagen op de bank, talloze gedachten en herinneringen tolden door mijn hoofd. Op zeker moment realiseerde ik me wel dat haar sterven dan enerzijds wel verschrikkelijk verdrietig is maar dat aan de andere kant haar lijden voorbij is en dat is dan toch wel weer een kleine troost. Terwijl ik daarover nadacht realiseerde ik me ook dat ik ook in deze situatie weer enorm goed kan merken hoe goed het met mij gaat tegenwoordig. Al hoe dubbel ook met zulk nieuws op een verjaardagsfeest.
Ik keek in gedachten de kring nog eens rond en besefte dat ik ook heel veel redenen had om dankbaar te zijn.

(On-)-Mogelijk

Bizar!!! Durf het nog steeds niet echt geloven want tja, als je gewend ben altijd in de hoek te zitten waar de klappen vallen is het moeilijk te geloven dat iets dat ‘goed’ voelt ook daadwerkelijk goed is en je dus gegund blijkt te worden.  Ik schreef er al eerder HIER over.

13 juni vorig jaar begon ik, nadat ik veel mensen zeer positief gehoord en het eea op internet had gelezen, zelf ook aan de CBD-olie. Gelijk de 1e week al merkte ik veranderingen maar wilde niet juichen want het kon maar al te goed ‘de wens is de vader van de gedachte’ zijn toch? Ik probeerde een aantal verschillende dosissen uit en ook tijdstippen van inname en het wel of niet er iets bij eten / drinken. Vrij snel bleek dat de ene dag 1 druppel en de andere dag 2 de beste resultaten opleverde als ook het feit dat ik daarna niet moet eten maar wel drinken en die druppels dus ‘s avonds moet nemen, ongeveer een half uur voordat ik mijn mandje in duik.

Dat mandje moest wel aan mij wennen want het heeft vaker leeg gestaan ‘s nachts dan dat het bezet was. Sinds mijn 18e heb ik een slaappatroon gehad van weinig slaap. De jaren daarna werd dat alleen maar erger. Ik heb jaren gefunctioneerd op zo’n 3 tot 4 uur per 24, en vaak sloeg ik gewoon een dag over. Medicaties, therapiën in zowel de reguliere als alternatieve sector van diverse soorten, het hielp allemaal niet. De klachten bleven, het enige effect dat het allemaal had was een groeiende wilskracht en toenemende angst, het laatste werkt enorm verlammend kan ik je zeggen. Ik moest bijna constant mijn wilskracht aanspreken als ik iets, wát dan ook maar, wilde/moest gaan doen buiten de muren van ons huis. Soort van gespleten persoonlijkheid want iemand die mij niet kende zag niets aan me maar mensen die me wel kennen zagen altijd paniek in mijn ogen ondanks dat ik enorm veel, zo niet alle, energie stak in de strijd mijn leven niet door die angst te laten bepalen.

Gisteren liep ik weer met Daphne in Antwerpen, de zoo daar is prachtig en het China Light Festival wilde ik ook dit jaar weer niet missen. In tegenstelling tot vorig jaar liep ik totaal blij en volkomen ontspannen het park in. De enige 2 ergernisen van gisteren waren de file door een ongeluk en de vele reistijd in de stad zelf omdat het één mega grote bouwplaats is. Verder kon niets me storen, h.e.l.e.m.a.a.l. niets!!! Man man man, wat kun je je onbeschrijflijk rijk voelen met een ontspannen, rustig en vooral blij hoofd!! 

Nog een voorbeeld? Ik kan er natuurlijk legio beschrijven maar zal nog eentje toevoegen. Net voor kerst wist Pech in hoofdletters ons adres te vinden. Normaliter zou ik onderuit gegaan zijn met alle nare gevolgen van dien. Nu niet. Natuurlijk baalde ik stevig, echt wel, maar toch kon ik relativeren en tegen mezelf zeggen: “Het is zoals het is, ervan wakker liggen, erom sippen, erover mopperen, heeft geen zin, het verandert er toch niet door.” En dus hadden we goede kerstdagen en de mooiste oudjaarsavond ooit.

Natuurlijk is niet elk probleem opgelost en zullen er heus ook nog wel ‘moeilijke’ momenten aan komen maar ik huiver er niet meer voor op voorhand, ik weet nu dat ik er wel doorheen komen zal, hoe dan ook, want het leven gaat door, én het mág geleefd worden, dus daar ga ik lekker mee verder, ben nog maar pas 7 maanden op weg dus nog een heel lange weg te gaan waar ik niet meer tegenopzie maar naar uitkijk want er is zoveel moois te beleven!

Het klinkt wellicht theatraal maar dat moet dan maar want ik kan voluit en volmondig zeggen dat ik mijn leven terug heb, ik kan niet de woorden vinden die het dusdanig beschrijven dat iemand die niet weet hoe het is om een bi-polaire stoornis te hebben, zal begrijpen wat ik probeer duidelijk te maken!!! 

Terug & Vooruit

Teerugkijken… eigenlijk doe ik dat ‘nooit’ want wat valt ermee te bereiken? Ik doe (meestal) alles vanuit mijn ♥, en ja daarbij stuit ik (nog steeds) vaak mijn neus. Achteraf had ik dingen dan misschien anders moeten aanpakken maar dan had ik het niet vanuit mijn ♥ gedaan en was het ongetwijfeld ook niet goed geweest. Spijt heb ik dus ook eigenlijk ‘nooit’ van iets dat ik deed want hoe kun je spijt hebben van iets dat je vanuit je ♥ doet? Daarbij is het bovendien een zinloos iets want je krijgt immers nooit een kans iets over te doen?

2017 was in sommige opzichten wel mijn jaar en in andere opzichten niet.
Wel… Ik deed cursussen, ik wijzigde mijn medicatiegebruik, ik nam er homeopatische middelen bij, ik heb ontelbare malen geprobeerd te omdenken in de zin van: ik doe er wel degelijk toe, ook ik mag er zijn, ook ik ben goed zoals ik ben en meer van dat soort mantra’s mezelf voorgehouden want dat moet als je je brein wilt leren het positieve te zien ipv altijd maar te doemdenken en daar zoveel last van hebben dat het leven te zwaar is en je onder die last gebukt gaat tot het breekpunt toe of misschien zelfs wel daaraan voorbij. Des te beter je in je vel zit des te leuker gezelschap ben je ook voor anderen, er zijn dus redenen genoeg te bedenken waarom je wel die moeite zou doen.
Niet… moe was ik, onbeschrijflijk moe. Alles deed zeer en woog te zwaar. Een aantal zeer dierbare mensen onderging dit jaar heftige en levensreddende dan wel levensverbeterende / levensverlengende operaties, al besefte ik dat ik daaraan niets kon doen maakte ik me wel vreselijk veel zorgen. Tegenslagen gingen ook dit jaar onze deur helaas niet voorbij (niet dat ik daarmee wil zeggen dat ik ze anderen gun overigens!).

2017 loopt af en ik koester tal van ♥-verwarmende momenten met mensen van wie ik zoveel hou, zonder wie ik me mijn leven niet kan voorstellen. 2018 zal dat hopelijk op zijn minst evenaren. Een lijfspreuk van mijn maandagmeneer galmt tegenwoordig vaak door mijn hoofd, ik hoor het hem ook dagelijks uitspreken dus dat kan ook niet anders; “Het is maar goed dat we niet alles weten en niet weten wat ons boven het hoofd hangt…

2018… ik ga er maar voor… richt me op mijn kompas… De Liefde én natuurlijk mijn vertrouwen op Hem.
Eén van mijn lievelingsverzen, Psalm 91; 1-2 zegt:
Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting,
mijn God, op u vertrouw ik.’

Ik wens jullie allen een ♥-verwarmend, gezond, gelukkig én gezegend 2018!

PS. Dank jullie wel voor jullie bijdrages aan mijn blog, zijn een waardevol deel van mijn bestaan, elke dag!!

Kerst-Wonder

Voorjaar 2014 stapte ik op een ochtend de auto in, volop bereid de lange rit voor de boeg te aanvaarden al hoe zwaar ook de uren die voor me lagen zouden worden. Op bezoek gaan bij iemand die je lief hebt is toch leuk? Jazeker is het dat maar als je hebt wel een heel andere emotie in je als je dat bezoek gaat afleggen om afscheid te nemen van iemand die je in dit leven nooit meer zult zien.
Ondanks alle ♥-verzwarende emoties, de vele tranen, niet alleen die van verdriet,  werd het een heel fijne dag. Vlak voordat ik de deur uitging drukte Saskia mij een verpakt doosje in de hand, ‘thuis openmaken, fluisterde ze’. Nog eenmaal een heel dikke knuffel, onder dwang weer loslaten want het onvermijdelijke was niet te vermijden, en ik vertrok huiswaarts. De hele rit vanaf Den Helder naar huis heeft het pakje in mijn schoot gelegen.
Eenmaal thuis zat er een lief briefje in dat doosje én een zilveren hartje dat ik eerst aan mijn (gouden) halsketting droeg maar al snel verplaatste naar mijn armband die ik sinds mijn 12e draag.
Tot aan mijn verjaardag… terwijl ik in Denekamp was met Anita bemerkte ik dat het hartje verdwenen was. Die ochtend had ik het nog, maar ja vind zo’n (letterlijk) kleinood maar eens terug als je ver van huis bent en op een megagrote locati vol met koopwaar. Toch zochten we, zonder resultaat helaas. Eenmaal weer thuis ook overal gekeken maar het hartje was en bleef spoorloos.

Tot aan vanmiddag…
Onze vaatwasser deed al een tijdje raar en dus ging manlief aan het sleutelen. Hij ontdekte diverse stukken glas, niet dat hij noch ik wisten dat er iets gesneuveld was maar oké. Op zeker moment hoor ik een stem uit de keuken: “was jij niet iets kwijt?” en even later kwam hij met een glimlach van oor tot oor triomfantelijk de kamer in en op mij af waarna hij het gevondene in mijn open hand legde.

Het heeft even geduurd vooraleer ik mijn spraak ook hervond… en ik met een warm gevoel en enorm dankbaar het hartje weer plaatste waar het hoort.  Mijn 1e kerstdag kan niet stuk, kan niet beter ook!!!

Van mijn…

à pro·pos…

Deze dagen rammelt bij iedereen de brievenbus met regelmaat dus ook hier. We ontvangen niet zulke stapeld,  ik verstuur zelf ook maar een handjevol , en bij het ontvangen van post weet ik altijd gelijk van wie de post komt, ik heb iets met handschriften zeg maar.

Zopas reikte manlief me een stapeltje post terwijl ik even onderuit lag… 2 kerstkaartjes, 1 had ik verwacht maar de andere niet. “Goh, Dieneke?”… was mijn 1e gedachte, mijn 2e gedachte was: “oeps, ik heb haar geen kaartje gestuurd want a) niet aan gedacht en b) ik heb haar adres niet…. Zoals ik al schreef, ik stuur jaarlijks maar een handjevol wel en dat zijn mensen die mij heel na sta en wiens adressen ik kan dromen glimlach.

Ik open dus de envelop en voel gelijk dat er meer inzit dan alleen een kaartje “ze zal toch niet?” denk ik met een warmer gevoel dan enkele minuten eerder van binnen…
Ja dus, ze zal wel, wel degelijk glimlach
Heeft ze dus niet alleen een kaartje gestuurd waarin ze iets liefs schreef maar ook nog eens een paar mooie oorbellen erbij die zij dus voor mij maakte…
in mijn favoriet thema en mijn favoriete kleur…
Jeetje, ben er even stil van hoor, mag wel hè?

Lieve Dieneke, bedankt!!!