Dubbele herinneringen

~ Zwijmelen op Zaterdag
*357*
~ 21 september 2019

~ Gestart bij Marja op 17-11-2012
~ Voortgezet (miv 261) bij Trees op 11-11-2017

~ Voortgezet hier (miv 348) op 20 juli 2019.

Waarmee ga jij ons vandaag laten opspringen om mee te dansen of heerlijk achterover laten leunen om met de ogen dicht bij te zwijmelen? Ik leg graag mijn oor bij jou te luister dus zingt en/of musiceert u maar:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Vandaag plaats ik 3 nummers in deze bijdrage van Zwijmelen op Zaterdag.

De 1e is een stukje uit de Jubileumshow van Jeans, een show die enorm emotioneel beladen was voor mij en vele anderen. Dat betreffende seizoen startte op 22 september 2015 en zou een eerbetoon zijn aan het 25 jarig bestaan van Jeans. Dat eerbetoon bleef het wel maar kreeg er zeer verdrietig rouwrandje erbij omdat Karel, die sinds show 7, de vaste chauffeur en manusje van alles, stierf op 30 juli. De show waarop hij zich zó onbeschrijflijk verheugd had zou hij niet mee gaan maken en ik ben niet de enige die een enorm dierbaar persoon verloor en voor altijd in mijn hart met mij mee moest dragen in het gezelschap van ontelbaar veel en prachtige herinneringen. In de show zat Karels lievelingsnummer en gedurende dat seizoen werd dat nummer door Nigel gezongen. Nigel wist hoe gek Karel en ik op elkaar waren en gedurende dat hele seizoen hebben Nigel en ik elkaar tijdens dit nummer ook nooit aangekeken in een poging het droog te houden, wat vaak mislukte maar dat terzijde.

 

De 2e is ook een stukje uit die Jubileumshow want vandaag is het precies 3 jaar geleden dat Edwin stierf op de leeftijd van 53. Hij maakte sinds show 6 deel van de show uit en hij was ook degene die mij in 1997 mijn naam gaf, de naam die jullie allemaal kennen. In die tijd begon ik mijn weg op het wereldwijde web te vinden en was het nog gebruikelijk met nicknames ipv je eigen naam te werken. Het moment waarop hij mij die naam gaf was zo speciaal en liefdevol dat ik die naam gelijk aannam en nooit meer heb losgelaten. Edwin werd ernstig ziek en heeft jaren geknokt om te overleven. Zijn droom was het behalen, meebeleven en vooral bijdragen aan die jubileumshow. Ik zal jullie de details besparen wat hij moest doen om het te kunnen, een écht huzarenstuk dat maar weinig mensen kunnen opbrengen maar hij deed het toch maar!! Dat seizoen bestond elke show uit een samengestelde cast; de toen huidige cast en telkens aangevuld met oud castleden die wisselend de tour vergezelden. Ik heb elke show waar Edwin deel van uitmaakte bijgewoond en hem God Zij Dank ook voor elk van zijn shows mogen treffen om even te babbelen en te knuffelen en hem keer op keer weer te bedanken voor wat hij voor mij betekend heeft al die jaren. In dit stukje van de show zien jullie oud-castleden met toen in 2015 nog 2 huidige, nu inmiddels ook oud-castleden. Van links naar rechts, John Vooijs, Nigel Brown, Tony Neef, Benny Hölzken, EDWIN GERRITSEN, Remko Harms, Roberto de Groot, Roy van den Akker en Harold Verwoert.

(Ook dit is Edwin…)

 

 

Mijn 3e zwijmel voor vandaag… Overmorgen is het 15 jaar geleden dat mijn wereld even stil stond. Eén van de weinige gebeurtenissen in mijn leven waarvan ik nu nog exact weet waar ik was, wat ik deed etc toen dit bericht mij bereikte. Ik was aan het werk in Delfzijl, mijn 24e dienstjaar al toen, toen ik door een collega die ik in de 1e week dat ik bij die werkgever begon (elders weliswaar) al had leren kennen en die ook op diverse locaties had gewerkt en in Delfzijl weer tot mijn werkvloer-collegae behoorde, mij van mijn werkplek kwam halen en meenam naar een cliëntenkamer om mij iets te vertellen. Ook de toenmalige vestigingsdirecteur kwam er ook gelijk bij. Hij was onze leidinggevende op onze 1e gezamenlijke werkplek en wist dus ook dat dit nieuws mij zou raken. Die beide heren kenden mij door en door en brachten mij en mijn auto samen naar huis want ze vertrouwden me op dat moment niet het zelf naar huis rijden toe. Uiteraard kreeg ik vrij om naar de Arena te kunnen de 27e en wist ik me vergezeld van mijn beste vriend toen die net als ik helemaal H6-gek was. Wat een bizarre avond, zo emotioneel, verdrietig, heftig en wat al niet meer zij maar tegelijkertijd ook zo ontzettend mooi want wanneer maak je het nou mee dat je je ineens met 1000-en mensen tegelijkertijd verbonden voelt alsof je familie bent?! Ondanks het verdriet dat we daar met zijn allen zo intens ervoeren was het toch ook een heel groot feest, zowel de hele dag rondom de Arena buiten op de pleinen als ‘s avonds in de Arena. Onvergetelijk!!
(Het nummer dat ik hier nu plaats is niet mijn meest favo nummer van André maar wel zijn versie van een Duits nummer; DU van Peter Maffai, op dat nummer schuifelden man en ik samen voor het eerst nadat we elkaar ontmoet hadden in 1977)

 

Een zwijmelblog met herinneringen die zó dubbel zijn. Mannen die zo veel voor mij betekend hebben en ik nooit zal vergeten. Die herinneringen roepen soms heus nog wel eens tranen op maar steeds vaker een glimlach omdat al die prachtige momenten niet uit mijn herinneringen weg te vegen zijn. Mensen die onlosmakelijk met mijn leven verbonden zijn en dat ook altijd zullen blijven. Herinneringen die ik koester, net als hun muziek, talenten en vooral passie die zij met hart en ziel voelden én wisten over te brengen! “Iemand sterft pas écht als hij vergeten is” is een welbekende spreuk, nou wat mij betreft zullen deze 3 heren nooit écht sterven omdat ik ze in mijn hart bij mij houd, tezamen met de andere mensen die mij zó dierbaar waren, altijd zullen blijven, en ik reeds ‘tot ziens’ moest uitzwaaien.

Hakuna Matata

Met Lion King beginnen en er ook mee stoppen… dat is het teken waarin de afgelopen week stond. Zaterdag voor een week begon de vakantie van mijn schoonmeisje en voor het 8e jaar op rij startte zij ook die dag de week van Vakantie-Spel-Week in haar geboorteplaats, de 60e editie alweer overigens! Een extra feestelijke week dus voor de organisatie waar zij eentje van is. Ieder jaar weer, gedurende een paar weken in de zomer, worden kinderen van basisscholen telkens een week vermaakt en dat is wel dé week in het jaar waar Daphne iedere keer weer naar uitkijkt. Aan het eind van die zaterdag stapte ze in de auto en kwam naar ons toe om hier te slapen zodat we de volgende ochtend geen gehaast zouden hebben en op tijd in Delft en later in Scheveningen zouden zijn voor de musical The Lion King.
De allerlaatste voorstelling in Nederland, die wilden we niet missen natuurlijk en al helemaal niet om wille van de 4 castleden die ooit in Jeans zaten; David, Naidjim, Gaia en Nigel.

Het was alleszins een schitterende dag die zondag en onderweg terug hadden we het erover hoe Daphnes vakantie begon en toen, bijna tegelijkertijd eigenlijk, kwam het idee om de week ook met Lion King af te sluiten, de film dan die sinds kort in de bioscopen draait. Nou is een bioscoop voor mij altijd weer een hele uitdaging dus ik ga zelden en als ik al ga moet het wel echt een film zijn die ik niet wil missen.

Gisterenmiddag laat kwam Daphne wederom hier binnenvallen en na het eten stapten we de auto in en tuften we naar de bios hier in de stad.  De film overtrof al mijn verwachtingen en de laatste voorstelling nog vers in mijn geheugen, de muziek (en teksten die ik bijna woord voor woord ken) maakten de emotionele beleving alleen maar groter. De techniek die gebruikt is is werkelijk fantastisch, filmmakers kunnen écht wel wat met de hedendaagse middelen! Regelmatig natte ogen, brokken in de keel en een wurggreep in de maagstreek dus. Ik ben niet het type die een film meermalen bekijkt in een bios, als hij al echt de moeite waard is koop ik hem wel zodra hij uitkomt en kijk ik hem thuis, dat gaat bij deze film ook zeker gebeuren. Kortom… zowel de musical als de film zijn zeer zeker de moeite waard, zeker als je Disney-fan bent (waartoe ik mezelf toch niet schaar eigenlijk) en/of van dieren houdt zoals ik dus wel doe.

Eenmaal weer thuis dronken we nog wat en ging Daphne terug naar haar eigen stekkie, onze heren waren beiden aan het werk, die van mij zou pas de volgende ochtend thuiskomen en die van haar aan het eind van de avond. Aangezien het nog licht was en een stuk koeler besloot ik in de tuin te gaan werken en ruim 2 uur later had ik de gft-kliko vol en zag onze achtertuin er stukken beter uit. Nu moet ik alleen nieuwe groeisels gaan kopen en poten maar daar wacht ik even mee tot de hitte voorbij is natuurlijk.

Herhalend afsluiten

3 november togen mijn meisje en ik naar Scheveningen naar de voorstelling van Lion King.
Voor ons een speciale avond want we hadden een ‘date’ met één van de liefste castleden die Jeans op ons pad bracht, Nigel Brown. In de pauze mochten wij achter de schermen voor een fotosessie en dat lieten we ons niet ontzeggen.

De cast van Lion King bevatte op zeker moment zelfs 5 ex-castleden van Jeans.
Naast Nigel Brown, namen Naidjim Severina, Gai Aikman & David Gonzales de hoofdrollen voor hun rekening. Nigel en Maarten Smeele maakten deel uit van de Swings. Nigel mocht met enige regelmaat de hoofdrol van Naidjim overnemen, zo ook in november dus.

Zaterdagavond laat kwam mijn meisje naar ons toe om bij ons te slapen.
Een dag eerder was haar vakantie begonnen en zoals altijd gaat een deel van haar vakantie op aan het leiding geven aan een groep lagere schoolkinderen tijdens de vakantie-spel-weken in haar geboorteplaats. Omdat wij vroeg wilden vertrekken bleek het dus handiger dat ze hier zou slapen dus hadden we aldus afgesproken. Gisterenmorgen dus vroeg uit de veren en na het optutten waren we klaar voor vertrek. Met onze armen vol dozen liepen we naar de auto en gingen we op weg. Onze eerste stop was in Delft, voor een fijn samenzijn met lieve blogster om haar iets te overhandigen:

Daarna verder naar Scheveningen dus. Ik had al dagen buikpijn, zó zag ik er tegenop.
Met de diep zittende teleurstelling van de vorige keer, had ik er echt geen zin in, maar ja, Nigels laatste voorstelling in Nederland missen wilde ik niet, dus deed ik onderweg al het mogelijke (tussen mijn oren) om me voor te bereiden. Eén van die dingen is ruim op tijd vertrekken zodat er geen haast toegepast hoeft te worden. Tegen 2-en stonden we in de rij voor de parkeergarage. Een parkeerwacht wees ons de weg naar een andere parkeergarage die wel vrij zou zijn maar dat was te ver lopen voor mij dus kozen we voor het blijven wachten, dat duurde een behoorlijke tijd want we moesten wachten tot er auto’s uit die parkeergarage kwamen zodat er weer plaatsen vrijkwamen.
Geruime tijd later zaten we op het terras voor de ingang van het Circustheater aan een drankje te genieten van het heerlijke weer. Daarbij mocht een koele versnapering natuurlijk ook niet ontbreken:

Uiteindelijk het theater maar in en met soort van oor- & oogkleppen op ons een weg banend door de mensenmenigte naar de voor ons bestemde ingang. Dat ging gelukkig goed en al snel namen we onze plaatsen in, op rij 1 (uiteraard) en in het midden dus voor onze benen alle ruimte *glimlach*.  Om ons heen allemaal jonge meiden in heftige emoties, zo herkenbaar als je jaar in jaar uit met ‘fans’ te maken hebt.
De voorstelling begon en de sfeer in de zaal was geweldig, veelvuldig gejoel, applaus en stromen van enthousiasme. Iedereen leek enorm betrokken bij deze voorstelling en haar castleden, die ook zelf absoluut niet vrij waren van de emoties noch tranen.
Totaal probleemloos (voor mij dan) verliep deze voorstelling en heb ik echt tot in mijn tenen zitten te genieten. Mijn misofonie bleek dus ook niet aangesproken te worden en tjonge jonge dat scheelt een slok op een borrel, wat zeg ik, een hele fles drank.

Nigel:

Gaia & Naidjim:

David:

Nou is het in Scheveningen (in ieder theater overigens) ten strengste verboden film- & geluidsopnamen te maken. In Scheveningen achten ze daar heel streng op en als ze je betrappen nemen ze je je camera af, of moet je je kaartje inleveren, of moet je de foto’s wissen voordat men je de zaal uitlaat.
Dit was de allerlaatste voorstelling in Nederland dus ik dacht: ‘ze kunnen me wat’.
Ik was overduidelijk niet de enige die zo dacht *grijns* want ik zal overal camera’s en telefoons tevoorschijn komen en foto’s maken.

Rafiki heeft in Afrika een goed doel opgericht om daar kinderen die niets hebben te ondersteunen… en Lion King Nederland draagt daaraan bij. Albert Verlinden kwam op de planken, bedankte iedereen en kon Rafiki extreem blij maken met een extra, grote, donatie en toen stroomden de tranen zo mogelijk nog veel harder.
De cast van Nederland heeft natuurlijk, zoals elke musical die lang draait, wel wisselingen ondergaan maar uiteindelijk stond iedereen die ooit meegespeeld heeft op het toneel.
Een geweldig afsluiter voor hen maar ook voor mij want ik kon deze keer probleemloos genieten van elke seconde van deze indrukwekkende musical, al was het alleen al vanwege al die schitterende kostuums die tot in het kleinste detail perfect zijn gemaakt.
Ook het hele technische verhaal van alles was tot in de puntjes uitgewerkt.
Natuurlijk was het muzikaal gezien gisteren niet perfect maar dat had ik verwacht en vond ik ook compleet logisch want ik geef het je te doen; 3 jaar lang een voorstelling spelen 6 a 7 keer per week… dat kan immers niemand zonder emotie.

Nigel gaat eerdaags naar Londen waar hij zijn Lion-King-castlid-zijn gaat voortzetten maar dan in de Engelse versie. Dit is natuurlijk een prachtig succesverhaal want hij zal daar niet alleen enorm van genieten maar ook weer veel leren, wat een schitterende uitdaging! Wat mij betreft uiteraard ook dik verdiend!!
Na de voorstelling liepen we terug naar de parkeergarage en omdat onze auto op de 1e vloer stond waren we heel snel weer naar buiten, meestal staan we ergens boven en duurt het eeuwen voor je weer buiten bent maar deze keer hadden we dus mazzel en met hetzelfde geluk als de heenreis, totaal probleemloos en relatief rustig op de weg ondanks het feit dat het vakantietijd en zondag is… kwamen we om 22.00 uur weer binnenvallen.
Ik wilde toen gelijk wel deze blog maken maar ik was compleet versleten dus ben, nadat Daphne weer richting Appelscha was vertrokken, mijn bed ingedoken.
Reed ik ‘vroeger’ probleemloos 100-en kms, is het nu voor mij op wenkbrauwen overleven, ik heb een bloedhekel aan autorijden ontwikkeld en ook aan afstanden. Vraag me niet hoe dat kan want dat weet ik echt niet maar ik ben blij dat Daphne haar rijbewijs heeft!!

Door te klikken op de bovenstaande foto open je het fotomapje dat 45 foto’s bevat.

Taaltje

Enkele bloggers (Rietepietz en Ferrara om maar 2 te benoemen) benoemen het met enige regelmaat…. ik zelf ook wel zo heel af en toe …
Onze taal … zo divers als het is… en alle mogelijkheden biedt voor ‘spraakverwarringen’ die tot veel hilariteit kunnen leiden….

Soms heeft het zelfs een naam: Aptoniem: oftwel combinatie van naam en beroep. 
Plastisch chirurg :  Dhr. Van Tits
Schipper : Dhr. Scheepsbouwer
Burgemeester van Kuttekoven : Dhr. Deneuker
Hoogleraard Koloniale Geschiedenis : Dhr. Oostindie
KNO-arts : Dhr. Hoorweg
Uitvaartondernemer : Dhr. Kist
Uitvaartondernemer : Dhr. Rouw
Taal-adviseur : Dhr. Taal
Gynaecoloog : Dhr. Poeschman
Gynaecoloog : Dhr. Uittebroek
Gynaecoloog : Dhr. Kut
Mondhygeniëste : Mevr. Ruikes
Drummer : Roffel
Vak-Garage : Roest
Fruitteler : Dhr. Appelman
Oceanograaf : Dhr. Visser
IT-specialist die werkzaam is bij Apple : Sam Sung
Kapper : Kaal
Arts voor Blaas- & Geslachtsziekten: Dhr. Beffie
Chef-kok : Dhr. De Cock
Mobiliteits-hulpmiddelen-verkoper : Dhr. Beenhakker
Dominee : Dhr. Pastoor
Tandarts : Dhr. Suermondt
Tandarts : Auw
Tandarts : Dhr. Cariës
Tandartsen-praktijk : Beulen
Huisarts: Dhr. Dokter
Huisarts : Dhr. Pricker
Visverkoper : Dhr. Graat
Pyscholoog : Dhr. Troost
Schoenmaker : Dhr. Van Leer
Vrachtwagenchauffeur : Dhr. Van der Wiel
Slager : Dhr. Van der Ham
Slager : Dhr. Bloedjes
Bierbrouwer : Dhr. Tapper
Timmerman : Dhr. Van Houten
Schilder : Dhr. De Wit (Elke andere kleur doet het ook goed)
Hovenier : Dhr. Groen
Hovenier : Dhr. Van der Tuin
Voorzitter van de Nederlandse Pluimveehouders : Mevr. De Haan
Medewerker van de Dierenbescherming : Mevr. Otter
Medewerker van Vereniging van Huid-Therapeuten : Mevr. Uitslag
Weervrouw : Diane Woei
Hoofddirecteur Justitiële inrichtingen : Dhr. Hennephof
Oogarts : Mevr. Notting
Kassa-medewerkster in supermarkt : Ka Ching
Antiquair : Aardewerk
Voorzitter platform Nederlandse Luchtvaart: Dhr. Baksteen
Royalty deskundige : Peter van der Vorst
Eigenaren Jeans-zaak : Familie Broekman
Onderzoekster AMC conceptie-zaad-donoren : Mevr. Zaadstra
Deelnemer aan wedstrijd schapendrijven : Mevr. Van der Zweep
Fietsenmaker (in Duitsland) : Dhr. Fahrrad
Priester : Dhr. Van Geloven
Directeur bij onderdeel van Bank : Mevr. Leenheer
Microbioloog Darmbacterieën: Dhr. Buikx
Vogelwacht bij de Luchtmacht : Dhr. Vink
Klimaatwetenschapper : Dhr. Dorland
Reis-verslaggever : Dhr.  Avontuur
Gemeente woordvoerder bij rupsenplagen : Dhr. Schutrups
Medewerkster van Het Kruidvat : Mevr. Lont
Griekse wijnboer : Lazaros

Of deze: 
Tandarts : Kapper
Slager : Bakker

EN dan moet je ook nog uitkijken hoe de persoon heet met wie je in het huwelijk wilt treden, als je tenminste zo ‘ouderwets’ bent om de naam van je man dan te gaan gebruiken: 
Dhr. Rot trouwt met Mevr. Mens… zij wordt dan Mevr. Rot-Mens
Dhr. Naaktindewey trouwt met Mevr. Naaktgeboren… zij wordt dan Mevr. Vroegindewey-Naaktgeboren

En ja niet willen trouwen maar wel gaan samenwonen
met iemand die Hokken als achternaam heeft?

Ander puntje… waar ik ruim 34 jaar geledenal veel aandacht voor had…
Combinatie van namen als je zwanger bent en een naam wilt bedenken die je aan je kind wilt geven. Daarbij niet alleen lettend op de hele naam maar ook op wat de uitkomst is als je naar initialen kijkt en vooral als je weet hoe slim (lees: wreed) kinderen kunnen zijn als het gaat om het pesten (waar ik zelf alles van weet met Ten Cate als achternaam) . Toch deden wij het ook niet helemaal goed want (te) laat realiseerde ik me dat mijn eerstgeborene met initialen LES heette. Die blunder herhaalde ik 6 jaar later toen mijn laatsgeborene JAS …tja foutje, bedankt *grijns* , bleek te heetten uiteindelijk. (De hak die ik mijn schoonmoeder daarmee zette was onbetaalbaar maar toch)

Niets mis mee an sich maar toch zou ik nooit kiezen voor zoiets als: 
Jan Jansen
Pieter Pietersen
Berend Berendsen etc etc etc

OOK moet je uitkijken hoe je je veestapelleden gaat noemen… 
Stel je hebt een poezenbeest die je Foetsie hebt genoemd en op een gegeven moment neemt dat dier de benen…

Niet dat ik het kon vinden maar zal het tegenovergestelde zoiets als ‘Anti-Aptoniem’ genoemd worden?
Makelaardij “Kraak & Donker”
Optiek Scheel

EN dan is er natuurlijk ook nog van alles te vinden / verzinnen dat erg komisch klinkt als je het gezegd hoort worden: 
* De Fysiotherapeut knijpt er tussen uit
* De Logopedisten zijn sprakeloos
* De Podotherapeut zit met kromme tenen
* De KNO-arts krijgt er een brok van in de keel,
voelt niet bij de neus genomen en wordt een oor aangenaaid.
* De Oogarts ziet het somber in
* De Neuroloog krijgt er de zenuwen van
* De Verloskundige zit met de naweeën
* De Gynaecoloog baart het zorgen
* De Uroloog voelt aan zijn water dat dit niet goed gaat
* De Anesthesist is knock-out
* De Cardioloog aanschouwt het met bloedend hart
* De Dermatoloog krijgt er kippenvel van
* De Geriater krijgt er grijze haren van
* Voor de Chirurg snijdt het mes niet meer aan twee kanten
* De Hematoloog wordt het bloed onder de nagels vandaan gehaald
* De Internist wordt binnenstebuiten gekeerd
* De Gastro-enteroloog heeft er de buik vol van
* De Psychiater snijdt het door de ziel
* Voor de Apotheker is het een bittere pil
* De Tandarts ziet er geen gat meer in
* En de Patiënt??? Die is er goed ziek van!!!!

Er is vast nog veel meer…. vullen jullie aan?

AANVULLING met dank aan FERRARA 

Terug

Ben ik bezig met mijn rondje blogland kom ik bij Minoesjka en zij linkt in haar blogje dat ik op dat moment lees een blogje van een eerdere datum. Weliswaar over 2017 maar heej, in dit geval is het wijzigen van een jaartal heel simpel, zeker als de vragen van toepassing blijven. Nou is het al lang geen geheim meer dat ik gek op stokjes ben maar hoe ik ook zoek, kennelijk heb ik deze vorig jaar compleet over het hoofd gezien. Een 2e reden dus om het nu wel op te pakken en in te vullen… Misschien doe jij dat ook? Ik lees graag jouw antwoorden!

 

    1. Beste Aankoop
      Ik heb lang gedacht dat dit item niks voor mij zou zijn maar heb er toch eentje gekocht om het te proberen en ik ben om. Heb er inmiddels meerdere van. Als ik weer thuis ben en de deur niet meer uit hoef gaat mijn kleding uit en 1 van mijn huispakken (onesies) aan. Ik slaap er niet in, daarvoor zijn ze veel te warm, maar verder is dit wel een nieuwe, en vooral onschadelijke, verslaving .

 

    1. Welk Nieuwsitem staat je nog bij?
      Waar ik me heel kwaad om heb gemaakt! De idioterie in ons land. Meer voorbeelden dan me lief is! De toestemming die verleend werd om Herten etc in Oostvaardersplassen af te schieten… terwijl op exact dezelfde dag en grote roedel Herten etc vanuit Frankrijk naar Nederland getransporteerd zijn om die in de Brabantse Biesbos uit te zetten.

 

    1. Best gelezen blogpost of favoriet?
      Totaal geen idee van. Ik zoek nooit na hoe vaak een blogpost wel of niet gelezen is want dat interesseert me totaal niet. De lezers die komen, komen omdat ze dat zelf willen en niet omdat ze denken dat dat moet en dus is elke lezer me enorm dierbaar. Kwaliteit gaat bij mij altijd voor kwantiteit. Een favoriete blogpost heb ik ook niet, ik blog het allerliefst over mijn tripjes naar dierentuinen omdat ik daar enorm veel plezier aan beleef en dat graag deel.

 

    1. Welke 3, 4, of meer, foto’s vertellen iets over jouw 2018? (klik voor vergrotingen)

      Start van
      Wildlands
      -Fan-Blog

      Mijn nr. 1
      Eeuwige Steun
      & Toeverlaat

      Mijn
      55e Oudjaarsdag
      in Münster

      35-jaar
      getrouwd

      China-Lights
      Rhenen

      Mini-Trip
      Berlijn met
      mijn meisje
      en Petra
      ontmoeten

      … en zo ontzettend veel veeel veeeeel meer…. waarvoor ik zo ontzettend dankbaar ben!!!

 

    1. Wat deed je in 2018 voor het eerst en voor het laatst in je leven?
      Voor het eerst in mijn leven?
      Niet helemaal echt voor het eerst maar voor het eerst sinds mijn 18e:
      Geheel zonder terughouding van welke aard ook me in een grote mensenmenigte begeven en over een weekmarkt lopen en aankopen doen.
      Voor het laatst in mijn leven?
      Geen idee. Ik leef per dag en handel altijd vanuit mijn emotie. Ben pas 56 en heb geen idee wat er nog op mijn pad zal komen dus nu al benoemen wat ik voor het laatst in mijn leven zou hebben gedaan is onmogelijk.

 

    1. Wat heb je te weinig gedaan?
      Eten. Dat is sinds mijn jongste jeugd al een dingetje helaas. Trek/honger ken ik niet, dat signaal geeft mijn lichaam niet af. Sinds ik in oktober 2016 ook nog eens geconfronteerd werd met het besef dat een aantal intoleranties & allergieën mijn fysieke mogelijkheden behoorlijk bepaalden en dus mijn voedselpatroon daarop aanpaste is het nog moeilijker geworden. Ik probeer wel elke dag minimaal 1x iets naar binnen te werken maar ik moet eerlijk bekennen dat dat niet altijd lukt.

 

    1. Wat wil je in 2019 anders gaan doen?
      Minder zorgen maken en meer genieten.
      Ik ben nog steeds bezig met soort van ‘schade inhalen’ al ben ik natuurlijk oud en wijs genoeg om te beseffen dat dat niet mogelijk is. Mijn gevoel van herboren zijn is nog steeds volop aanwezig en ik gebruik het nu soms zelfs als excuus om uit de band te springen want heej ik ben nog maar een peutertje van ruim 1,5 jaar dus wat zeggen mijn regeltjes *glimlach*.

 

    1. Welk nummer uit 2018 staat in jouw top-10
      Dat plaatste ik recentelijk in Trees bloguitdaging Zwijmelen… Dit nummer heeft mij zo ontzettend geraakt, de tekst maar ook het feit dat ik al het andere muziek van deze groep totaal niks vind *grijns*. Verbazing is dus deel van wat mij raakte.

 

    1. Welk nummer wil je nooit meer horen?
      a) Kerst-muziek die al tig jaren hetzelfde is, mij mateloos irriteert. Kan er nou geen enkele van al die zo getalenteerde (en niet-getalenteerde) muzikale (on-)grootheden die kapitalen met hun muziek verdienen en stadions vol krijgen, met iets nieuws komen?
      b) Reclame-(kerst)-muziek van de Jumbo.
      1) door overvoering zum kotsen irritant en
      2) kun je tegenwoordig in Jumbo als enige supermarkt je gezinssamenstelling aanpassen? Van 2 dochters en 1 zoon, heeft dat gezin nu ineens 1 zoon (die ze al hadden) en zijn de 2 dochters die ze hadden ingeruild voor 1 andere. Ehhhhhhhhhhh

 

  1. Heb je leuke vooruitzichten voor 2019?
    a) Manliefs operatie voor een 2e nieuwe knie volgende week… nou is dat op zich natuurlijk absoluut niet leuk maar wel super-super-super hoognodig dus ja leuk in die zin dat hij zeer binnenkort weer normaal kan lopen en niet meer zoveel ongemak en pijn hoeft te ervaren.
    b) Onze jeugd die druk doende is met het zoeken en vinden van een eigen woning en hen dan helpen van start te gaan. Hun leven zal daardoor veranderen, de onze ook. Ik kijk er wel naar uit om diverse redenen maar ik zie er ook wel tegenop om diverse redenen, toch overheersen de redenen van het 1e.
    c) Weblog-Meeting op 25 mei in Apenheul waar jij hopelijk ook bij bent!!!
    d) Zondag as…. allerlaatste Wildnights-Avond in mijn 2e thuis Wildlands   met Herman & Daniëlle
    e) Maandag as. China Lights in Zoo Antwerpen enerzijds en anderzijds dan het weer mogen knuffelen en bijpraten met voormalig-Jeans vriendje Jurgen, zoals we altijd doen als we naar Antwerpen gaan, mooie traditie ontstaan in de loop der jaren.
    e) …. Verder is mijn agenda nog grotendeels leeg en dat ga ik ook zo houden zodat ik alle tijd heb om ad hoc iets te kunnen doen dat mij blij maakt en goed doet. Uiteraard staan mijn zorgtaken voor mijn maandagmeneer bovenaan, hij gaat altijd voor. In principe staat mijn agenda dus bommetjevol maar jullie snappen wel wat ik bedoel met ‘lege agenda’.

Nigel !


Gisteren aan het begin van de middag kleedden mijn schoonmeisje en ik ons om en stapten we de auto in om op weg te gaan naar het ‘verre gewest’.  We vertrokken vroeg want a) het is vrijdag, b) het wegennet in ons land is bagger in hoofdletters, zeker op vrijdag c) de weg is lang, d) in het ‘verre gewest’ is het altijd sodeknetters druk en e) het belangrijkste deel vd middag, bakkie en happie doen bij mijn jarenlange, inmiddels 32 al, lieve ex-collage – vriendin.


Daar zouden we volgens mijn “MiepMiep” rond half vier kunnen zijn….Maar ja ik weet maar al te goed dat ‘MiepMiep” wel de weg kan wijzen maar niet oponthoud in calculeert… die half vier werd dus kwart voor vijf. Sjoukje en ik zien elkaar niet zo vaak, maar daar merken we niks van, we gaan bij elk contact gewoon verder waar we de keer ervoor gestopt zijn en dat er dan een heel grote tijd tussen ligt, beseffen we niet.


Vanaf haar huis tot aan het Cirkustheater is het een half uur, dat werd een uur. Eenmaal op de 8e etage van de parkeerflat besloten we onze jassen in de auto te laten vanwege a) de hoge kosten en b) de lange wachttijden na de voorstelling. Haast-je-rep-je dus de parkeergarage uit, de tramlijnen over, het theater in. Kaartjes laten controleren en door naar binnen, onze zaalingang opzoekend, niet echt nodig, ik ken daar uiteraard de weg. Nog even kamertjes 100 opzoeken en toen de zaal in om onze plekjes in te nemen.
Waar ik wederom mijn gsm uit de tas moest opdiepen voor wederom een controle van de kaartjes? Ehhhhhhh?????
Onderwijl had ik in contact met Nigel gestaan en dus legde ik mijn gsm (ja ja het licht gedempt, het geluid uit..) op mijn schoot. En even later trilde het op mijn schoot. Na wat berichtjes over en weer kon ik omhoog (rij 2, 3e en 4e stoel vanaf de zijkant, dus makkelijk zonder andere mensen te storen) de rij uit en die moordgozer in mijn armen sluiten. Na een aantal vette knuffels en zoenen en wat heen en weer gebabbel verdween hij de zaal uit en nam ik mijn plek weer in.
De rijen vulden zich inmiddels.
Het licht ging uit… het orkest had al gestemd, de dirigent zette zijn hoofdtelefoon op, gaf een soort van startsein en Rafiki verscheen op het toneel voor ons… Ik weet dat het grootste spektakel van de openingsscene achterin de zaal begint dus ik draaide me om om daarvan niets te missen.
Mijn blijdschap verdween al snel als sneeuw voor de zon… het ‘grote genieten’ van wat zich er voor mijn ogen afspeelde werd in toenemende mate beinvloed door het feit dat aan weerszijden van zowel Daphne als mij, onze buren begonnen te ritselen met vreterij, plastic zakje open en weer dicht, de mond volproppen en met open mond kauwen, nog net niet kwijlend. Ik hoopte dat dat snel zou stoppen… HELAASSSS PINDAKAASSSSS, dat ging de hele voorstelling door, zowel de 1e als de 2e helft. Enig idee hoe storend dat is? EN hoe het is voor iemand die zeer ernstig lijdt aan misofonie?
Niks meer chique avondje uit en puur genieten maar een totaal verpeste avond in een 3e rangs bioscoop.
Een ander grote ergenist punt was het constante gepingel en tal van andere geluidjes en het opflitsen van volop licht van gsm’s omdat mensen zaten te ‘god-weet-wat’ en natuurlijk zowel, geluid- als beeldopnamen maken… terwijl dat uitdrukkelijk verboden is he?!
Achter ons jonge ouders met prinsjes en prinsesjes die hun kwekken niet konden, noch hoefden van pap en mam, dicht houden.
Ik probeerde me te concentreren op al die mensen voor me die zo knoeterhard hun best deden om weer een mega-topprestatie neer te zetten en natuurlijk een 4-tal castleden daarvan die mij na aan mijn hart liggen omdat ze ooit in Jeans zaten, waarvan 1 mij zeer zeker heel dierbaar is!!!

Uiteindelijk werd het dan toch pauze…. pffffff, ik vluchtte de gang op, focuste me op mijn ademhaling en probeerde tot rust te komen om me voor te bereiden op wat zou gaan komen. Gelukkig duurde dat niet lang en kwam een castlid naar de foyer om Daphne en mij daar vandaan te halen. Hij nam ons mee een repetitiezaal in waar we ons zelf in de spiegels zagen en dus gelijk ook een aantal hoofdrolspelers.
Uiteraard die lieve lieve Nigel maar ook degenen die Scar en Zazu speelden. Tot mijn verrassing zag ik ook degene staan die Mufasa speelt, David Goncalves, die in Jeans 19 zat en toen al enorm indruk maakte en het mij dus ook totaal niet verbaasde dat hij slechts 1 seizoen in Jeans bleef. Uitstraling, Charisma en een stem… wow! Ondanks dat hij mij (uiteraard) niet herkende haalden we al snel herinneringen op. Zo leuk, zo’n leuke verrassing ook…


Er werden tal van foto’s gemaakt… en na het afscheid nemen bij het omdraaien liep ik tegen nog een verrassing aan, Florens Eijemans stond achter me. Hij zat in Jeans 25 en 26. Ook hij was verrast mij te zien en overlaadde me met complimenten glimlach.
Leuk natuurlijk zo’n egoboost grijns.

We namen afscheid en zochten de zaal weer op om onze plaatsen in te nemen voor de 2e helft van de voorstelling. Om 11 uur stonden we weer buiten, na een godsvermogen aan parkeergeld betaald te hebben (bijna 20 euro voor nog geen 4 uur) waren we vrij snel buiten en plankte Daphne mijn gaspedaal naar beneden. Ik was inmiddels zelf compleet versleten door zoveel mentale druk dat mijn lijf ook voor 3/4 de geest gaf dus die terugreis was zeker geen feestje. Normaliter ben ik bij thuiskomst hieper, wil ik nog van alles doen, koffiedrinken, bloggen en wat al niet meer maar ik ben linea recta huilend naar boven gelopen, heb mijn kleding zo snel als ik kon uitgegooid en ben mijn (god zij dank warm) bed ingedoken.

Nigel heeft alles meer dan de moeite waard gemaakt, zeker weten, maar jeetjemekreetje het was wel afzien zeg!!!
Als ik dan nu, de volgende dag, alles door mijn hoofd laat gaan, word ik eigenlijk alleen maar boos. Het duurste theater van het land, de duurste voorstelling ook nog… alle bijkomende kosten… en dan zulke ervaringen erbij ‘cadeau’ krijgen? Tja… nogmaals Nigel is het me waard maar anders had ik nu reuze- reuze veel spijt gehad van het geld dat ik eraan uitgegeven heb want als je in het modale milieu zit kun je van dat geld ook heel veel andere dingen doen…

Afgelopen

Op het moment dat ik dit typ… zit ik thuis op de bank…me te verheugen op morgen!!!
Op het moment dat dit blogbericht online komt… zit ik in de auto… naast Daphne die rijdt.
Op het moment dat jullie dit bekijken / beluisteren… slaap ik nog of ben ik net wakker (hoop ik)
Waar ik ‘morgen’ ben? Waar ik ‘gisterenavond’ was? … Scheveningen!

Aan alles zit een begin maar ook onherroepelijk een eind…
In 2015 kwam er voor mij een eind aan mijn Jeans-Passie. In de loop der jaren dat ik hen volgde ben ik van een aantal (inmiddels voormalige-) castleden extra fan geworden. 2 daarvan volg ik nog steeds waar ik kan. Ook aan mijn passie voor autorijden kwam een eind, maakte ik voorheen totaal geen enkel probleem van het aantal km’s dat ik moest ‘vreten’ om of Jeans of 1 van de vele idolen daaruit ergens te zien… doe ik dat nu wel en is er nog maar 1 voor wie ik echt die km’s met liefde overbrug. Hij verliet Jeans na show 25 en kreeg een rol in de musical Lion King, geheel diverse invullingen en dus enorm uitdagend, alle ruimte om zijn talenten toe te passen en verder te ontwikkelen.
Deel van zijn ‘functie-omschrijving’ is Alternate Simba, dat betekent dat hij degene is die de hoofdrol Naidjim om welke redenen dan ook niet speelt. De cast van Lion King bevatte tot en met afgelopen februari 5 ex-Jeansjes. David, Maarten, Naidjim, Gaia en Nigel.

Dinsdag kreeg ik een berichtje van Nigel… hij mocht as vrijdag (voor jullie dus gisteren, voor mij dus morgen) weer Simba spelen en Gaia speelt dan de volwassen Nala. Of ik zou willen komen??? Was zijn vraag.
Nou, jullie snappen natuurlijk wel dat ik gelijk helemaal superblij-(er) werd, was ik al want was immers net op terugweg naar huis vanaf de dierentuin na een geweldige ontvangstceremonie van Mekong?!
Zo’n uitnodiging sla ik natuurlijk niet af voor mijn nr. 1 uit Jeans. Ook Lion King stopt, de definitief laatste voorstelling is op 21 juli, voor die voorstelling heb ik al lang kaartjes natuurlijk , en uiteraard op rij 2 grijns.  Daphne en ik wilden nog een aantal keren gaan en ivm het totaaloverzicht verder achter in de zaal gaan zitten maar ja als je grootste idool de hoofdrol gaat spelen wil je natuurlijk wel alle zicht op dat snoetje hebben, toch? Morgen (gisteren) zitten (zaten) we dus , ja duhuh, op rij 2, rechts want dat is zijn toneelkant.
Wat Nigel na Lion King gaat doen zal ik tzt wel melden zodra dat mag.

Nigel valt uiteraard niet onder mijn blogtitel glimlach… en dus plaats ik hier enkele dingen van hem…

 

 

(Nigel en anderen, waaronder Naidjim)

 

(Nigel en anderen, waaronder Gaia)

 

(Nigel en Gaia bij het slotapplaus bij een voorstelling met hen samen in de hoofdrollen)

Purpers Passie

 

Gisteren zaten we weer eens in een theater, niet echt meer mijn plek tegenwoordig maar dat terzijde. Er zijn natuurlijk uitzonderingen en een heel grote uitzondering maak ik graag voor Diederick, die ik ken vanuit de goede Jeans-tijden. Die na Jeans naar de musical Dorus ging en daarna naar Purper. Inmiddels is dit zijn 2e seizoen bij Purper en gisteren mocht ik weer volop genieten, kippenvel van de 1e tot en met de laatste seconde. Zittend in de kleine zaal van het betreffende theater was de vloer op dezelfde hoogte als de 1e rij en dus kon ik totaal probleemloos, zonder wie dan ook lastig te vallen, mijn telefoon ‘aan’ houden en regelmatig op de cameraknop drukken.

 


Ik ga verder niets over de show vertellen, behalve dan dat hij weer, zoals gebruikelijk, zeer de moeite waard is… Ik laat de foto’s zien en een heel klein stukje Diederick, zij het dan met behulp van Erik & Frans. Het 4e castlid, Anne van Veen (Ja een dochter van) past er perfect bij, ook zij wist te (ont)roeren!

 

Foto’s H I E R !!!

 

Druk?!

Jeetjemekreetje waar blijft toch de tijd? Het vliegt me voorbij, glipt als los zand door mijn vingers heen en wel zo snel dat ik niet eens de korrels op mijn huid voel, om het zo maar even te zeggen.

Ik blog nog zelden over hoe het gaat in tegenstelling tot voorheen. Ik blog zelfs beduidend minder dan altijd mijn gewoonte was. De dagen dat ik 2 a 3 maal blogde waren altijd talrijker dan de dagen dat ik maar 1 maal blogde, een dag overslaan deed ik nooit en dat terwijl ik al blog vanaf april 2003. In die tijd werkte ik fulltime, had jonge kinderen, had bergen vrijwilligerspetten aan de kapstop en studeerde en dat wat ik mij uit die tijd het beste herinner is hoe zeer ik me verveelde. Hoe bizar!!

Momenteel ben ik niet meer actief in een of ander arbeidsproces, vrijwilligerswerk doe ik ook niet meer, studeren ook niet, mijn kinderen zijn volwassen en de helft is al lang de deur uit, ik blog al lang niet meer dagelijks, laat staan meermalen op 1 dag, behalve dan op dinsdag en zaterdag omdat ik wel trouw wil blijven aan de uitdagingen waaraan ik me gecommitteerd heb, mijn bloglayout wijzigt nog maar zelden in tegenstelling voor voorgaande jaren waarin dat wel zeer regelmatig voorkwam, soms zelfs meermalen per week en nog kom ik tijd te kort, onbegrijpelijk!  Verveling??? Wasda??????

De oorzaak? Oorzaken, meervoud? Tja… ouder worden? Veranderde interesses? Veranderde dagbesteding? Gezondheid? Zeg het maar.

Ik wijt het zelf hoofdzakelijk aan mijn veranderde gezondheidssituatie. Sinds ik aan de CBD ben sta ik 100% anders in het leven, een verschil zo groot dat daarvoor eigenlijk niet de juiste woorden te vinden zijn. Mentaal vier ik een feest, (bijna) constant in een jubelstemming. Geen berg te hoog of ik neem ‘m probleemloos. Fysiek is een ander verhaal maar heej, ik ben geen 20 meer of wel dan. Mede door de CBD is mijn gewicht ook veranderd, zeker zo’n 10kg weg inmiddels. Nu stelt men wel dat een lager gewicht beter is voor gewrichtsproblemen maar ik ben het daar niet mee eens. Aan de andere kant, volgende maand mag ik ‘vieren’ dat ik 40 jaar rugpatiënt en inmiddels ook al 45 jaar chronisch pijnpatiënt ben (al noemde men het laatste vroeger anders). 24/7 pijn hebben is niet leuk maar ik weet niet beter dus daarover zal je me zelden horen, het enige dat je merken kunt zijn mijn beperkingen in het bewegen, soit.

Waar gaan mijn dagen dan aan op…. tja… uiteraard de mantelzorg voor mijn maandagmeneer. Die beste man hoopt eind volgende week 93 te worden. Zijn aftakeling vervolgt zich gestadig. Een uitje met hem kost mij niet alleen veel fysieke energie maar ook mentale in de zin van dat ik veelvuldig op mijn (vaak te) scherpe/rappe tong moet bijten want tja ik ben nou eenmaal niet rijkelijk voorzien van geduld glimlach. Gelukkig kan ik verstandelijk prima verklaren wat er allemaal aan de hand is en weet ik dus ook dat hij er niets aan kan doen, dat het grotendeels geen onwil zijnerzijds is.

Mijn theatergang is tot een minimum beperkt, er is nog maar zeer weinig dat me boeit en de ergernis omtrent omringende zaken zijn groter dan het plezier dat ik eraan beleef, kortom, alleen voor uitzonderingen ga ik er nog heen, zoals volgende maand weer naar Purper met Diederick uit Jeans samen met Niels, Anita en Greta. Mijn uitjes ‘beperken’ zich tot dierentuinen en met de camera op pad, geen klagen, is helemaal prima.

Nog 3 nachtjes slapen en dan gaat een feest beginnen. Weliswaar fysiek heftig maar met de nodige steun van mensen om me heen, mijn eigen verstands-gebruik en wat goedjes uit de apotheek ga ik dat wel redden. De mentale lift die daaruit volgen zal is me beduidend meer waard dan alle ongemakken die erdoor zullen ontstaan. Vrijdagavond dus de Midnight Walk… vrijdag overdag en zaterdag overdag zijn dus verplichte, goed geleide, rustmomenten zodat ik zondagochtend fris en fruitig met Daphne de auto in kan stappen om naar Berlijn te gaan voor een 4-daags feestje waarin we niet alleen beide dierentuinen in Berlijn gaan bezoeken maar ook Petra gaan ontmoeten. Een Berlijnse dame die een website heeft waarop alle mogelijke informatie te vinden is over ALLE olifanten die wereldwijd in een dierentuin leven. Ik ken haar al een hele tijd en help haar waar mogelijk met foto’s van olifanten in de dierentuinen die wij bezoeken maar ook met het vertalen van teksten op haar website. Zij en ik verheugen ons dus op die ontmoeting en gaan we ook spreken over een bezoek van haar aan mij hier zodat ik haar mee kan nemen naar ‘mijn’ dierentuin alwaar zij dan de Emmense kuddes kan bekijken.

Afgelopen week naar het ziekenhuis geweest met manlief, die komt nauwelijks nog vooruit door zijn rechterknie. In 2015 kreeg hij links al een nieuwe en dat gaat nu eerdaags ook gebeuren met zijn rechter. Niet dat dat de ideale oplossing is maar wel de best mogelijke. Zijn rechterknie is niet meer te gebruiken, levert allen maar pijn op en zijn linkerknie is dan wel pijnloos maar functioneert maar voor zo’n 75%, maximaal haalbare volgens de orthopeed. Tja…

De jeugd hier is huizen aan het bekijken. In Emmen… aangezien Daphne in Emmen werkt willen ze daar gaan wonen zodat ze 1 auto weg kunnen doen en aangezien zij de enige van de twee met een vaste baan is is dat natuurlijk ook het handigst. Bastiaan is kortgeleden van werkgever veranderd en werkt nu de helft dichterbij huis dan voorheen. Scheelt een hoop reistijd. Het wonen in Assen of Emmen maakt in dit geval niet uit. Hij werkt inmiddels ook in ploegendiensten dus verdient beduidend meer, heeft meer vrije tijd en ontvangt ook hogere reiskostenvergoeding, heeft het enorm meer naar zijn zin dan bij zijn vorige werkgever , en is na nog geen 2 weken al gevraagd voor een vaste plek dus een behoorlijke promotiemogelijkheid… al met al een win-win situatie dus. Op zich hebben we geen last van ze, soms is het irritant dat ze hier nog wonen gezien de weinige ruimte die overblijft maar meestal is dat geen storende factor en is hun aanwezigheid ook wel gezellig. We gaan het beleven ergens in de nabije toekomst dat we weer daar staan waar we in 1983 stonden, met zijn tweetjes in 1 huis met enkele 4-voeters.

Over 4-voeters gesproken… Het gaat met alle 6 prima. Noah is inmiddels een heel oud baasje met zijn bijna 16 en ligt 95% van de dag in zijn luxe divan door dromenland te zwalken. Af en toe is hij wakker en kan dan net als voorheen als een dartel kalf door de woonkamer denderen, zij het dan wel beduidend langzamer gezien zijn stramme gewrichten en gebrek aan lucht/conditie. Brego werpt zich wederom als de scheidsrechter en beschermer van alles. De nieuwe poezenbeesten zijn nog niet 100% aan elkaar gewend, beide heren Bilbo & Pippin strijden af en toe om wie de baas is. Ik bemoei me daar niet mee, de roedel moet zelf maar uitzoeken hoe de hierarchie moet zijn hier… Brego daarentegen houdt niet van strijd en onderbreekt die 2 dan al snel, is wel komisch eigenlijk.
Pippin gedraagt zich als heer en meester en Merry is nog ietwat schrikachtig maar anderzijds mauwt zij het luidst als het rond etenstijd is. Precious laat zich alles aanleunen, stoort zich nergens aan en gaat gewoon net als altijd haar eigen hooghartige gang, af en toe gaat zij op een afstandje zitten kijken naar de overigen en dan is het net alsof zij denkt: “jullie kunnen me wat met zijn allen…” alsof ze een oud moedertje is dat naar haar kroost kijkt en zich verbaasd over het feit dat ze zich zo dwars gedragen alsof het onopgevoede pubers zijn.

Kortom…. Ik heb het druk maar vraag me niet waarmee grijnssss … of het antwoord zou al moeten zijn: “leven=genieten”.
Er zijn nog wel ergernissen hoor, mijn natuur verloochent zich immers niet, altijd-op-rood-springende stoplichten als ik eraan kom, reclame-nonsens op tv, mijn ongeduld dus… oftewel, ik heb nog wel een fors leerpunt voort te behandelen glimlach

Wie ik was…. 99% dood en (bijna) vergeten
Wie ik ben…. 99% zoals ik wil zijn
Wie ik wordt… ach, geen idee, is ook niet belangrijk, het is goed zo.

Niet te stuiten

Schrijfveren Thema van vrijdag 25 mei 2018.

Is het een vlaag van verstandsverbijstering of een spontaan iets of wellicht toch deel van je karakter eneigenschappen?

Al vaker heb ik me met die vraag beziggehouden, ja ik besef dat dat een zinloze tijdsbesteding is maar dat is wel vaker zo met dingen waarover je nadenkt en waarop je toch nooit een uitsluitsel krijgt toch?

“Niet te stuiten” ben ik absoluut in zekere zaken terwijl, hoe tegenstrijdig dat ook moge klinken, ik heus niet zo heel snel enthousiast over iets ben. Integendeel, ik heb vaak gemerkt dat ik het enthousiasme van mensen om me heen voor wat ook maar niet zo snel kan opbrengen als dat zij dat kunnen en doen.
Aan de andere kant, als ik eenmaal enthousiast ben dan is het risico erg groot dat het met mij op de loop gaat en dat is dan voor die mensen om mij heen weer onnavolgbaar.

Lees verder