Achter-de-foto-50

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
50 ~ Gestart: 17-8-2017 ~  26 juli 2018

Bijdrages van:

Ik schrijf met grote met regelmaat over bezoeken aan dierentuinen en dat ik tot mijn groeiende vreugde constateer dat ieder park volop bezig is met het verbeteren van de leefomstandigheden van de dieren, op de 2e plaats is men ook meer en meer bezig met thematisering, het oog van het publiek wil immers ook wat, sterker nog, wordt meer en meer veeleisender?!

Mijn ogen zien altijd veel meer dan die van een gemiddelde andere bezoeker, altijd al, niet alleen in dierentuinen, is ‘gewoon’ deel van wie ik ben denk ik. Hoe vaak ik niet te horen krijg ‘waar heb je dit, dat of dat gezien dan?’ of iets in dien aard als ik mijn gezelschap tijdens dat bezoek op iets wijs dat ik heb gespot…

Zo ook deze foto. Het zal je verbazen dat veel mensen dit compleet ontgaat, ‘mooi toiletdeuren he?’… “huh? waar dan?”… ‘nou je was toch net naar het toilet?’ “oh niet opgevallen”. En echt, het blijft mij verbazen dat ik dan veelvuldig mensen hoor, bij wat ook maar, ‘niet gezien hoor’. Tja, waarom ga je dan uit? Denk ik dan… ‘t zal wel aan mij liggen…  Hoe dan ook, ik kijk onbewust heel intensief en er is maar weinig dat mij echt ontgaat tijdens zo’n uitje.

Deze toiletdeuren bevinden zich overigens in de Zoo van Antwerpen. Een dierentuin die je wel kan vergelijken met Artis in Amsterdam, niet zo heel erg groot qua oppervlakte maar wel goed ingedeeld en gaandeweg de jaren het aantal diersoorten verlaagd zodat per diersoort er meer ruimte is ontstaan.

Voor ons uit Assen is het natuurlijk niet naast de deur en tezamen met de entree en de kosten van eten & drinken is het geen goedkoop dagje uit maar het is het zeker wel waard.

Achter-de-foto-49

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
49 ~ Gestart: 17-8-2017 ~  19 juli 2018

Bijdrages van: M I N O E S J K A

Plaatste ik vorig week een foto van zoon met mij… doe ik het vandaag met schoonmeisje en mij.
Deze foto is gemaakt terwijl we samen in een bed lagen in een hotel in Berlijn in juli 2014. De 1e dag verkenden we Potsdam, de 2e dag de stad zelf (deels dan) en de 3e dag Zoo Berlijn. Veel te weinig gezien, bloedheet weer, en… in de Zoo ‘s middags een megawolkbreuk die ons compleet doorweekte en voortijdig de Zoo uitspoelde.
‘s Avonds in bed nog even tv kijken, via Daphnes tablet, een aflevering van Ink Master.
Vanwege mijn heimwee en andere ‘kronkels’ wass ‘lang’ weg absoluut geen optie maar een paar dagen, in prima gezelschap, is heel goed te doen. Dat was toen de 1e keer in 2014 en sindsdien doen we het elk jaar.
Uiteraard kiezen we voor locaties die a) dierentuinen bevatten en b) met de auto af te rijden zijn.  Na 2014 werd het een aantal keren Belgie, vorig jaar ivm de omstandigheden van mijn maandagmeneer maar dit jaar gaan we wel en wordt het weer Duitsland, weer Berlijn, in de hoop dat we nu wel alle kans krijgen om beide dierentuinen aan te doen.
Vervangende zorg in die paar dagen is al voor een groot deel geregeld.
we gaan niet weer in juli, veel te heet, dus ergens in het najaar, september of zo.
We hebben er nu al heel veel zin in natuurlijk!
En ja we weten natuurlijk dat Berlijn veel cultuur/geschiedenis heeft, daar hebben we de vorige keer een klein snuifje van genomen, maar beiden interesseert ons dat veel minder dan dierentuinen, gelukkig zijn we het daarover ook eens.

Achter-de-foto-48

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
48 ~ Gestart: 17-8-2017 ~  10 juli 2018

Bijdrages van:

(Foto met dank aan Karel, 30 juni 2018 Avifauna)

 

Deze foto is nog niet zo oud, nog geen 14 dagen zelfs glimlach.
De geplande Weblog-Meeting in Avifauna zei ik niet af ondanks dat slechts 1 andere blogger erbij was. Het was een heerlijke dag en we hebben we ons prima vermaakt met zijn 5-en, zoals ik HIER beschreef en waarvan ik dus deze foto kreeg die Karel maakte zonder dat ik dat heb opgemerkt overigens.

Alhoewel ik niet iemand ben die iets, wat dan ook, met de Franse slag doet, ben ik tegelijkertijd wel iemand die weigert iets moeilijk te doen als het makkelijk kan. Een voorbeeld daarvan zie je op de foto. We kwamen op zeker moment bij een soort van stroompje dat ons van het ene verblijf naar een andere zou leiden. Een echte brug was er niet en eigenlijk hadden we moeten omkeren om om te lopen. Er lag echter een stuk boomstam en daar kon ik wel overheen dacht ik. Gezien mijn instabiliteit en ik geen knuffelpartij met de grond voor ogen had en evenmin een nat pak wilde ondanks dat het een warme dag was en ik mijn zoon achter me wist, greep ik me aan hem vast en hielp hij me oversteken.

Mijn zoon… een kopie van zijn vader. Kan uren kletsen maar vertelt je niks. Kan krom uit de hoek komen waarbij je dan je wenkbrauwen gaat fronsen. Is een einzelganger in de ware zin des woords, heeft dus ook niets noch niemand nodig. De enige personen met wie hij een band heeft zijn Daphne en wij. Je moet verrekte veel moeite doen wil je hem tegen je krijgen maar als je dat eenmaal voor elkaar hebt dan is dat ook definitief, dan gaat er een deur dicht die nooit meer open kan.
In zekere zin is hij ook wel een kopie van mij want de depressieve inslag en veel moeite met het vertrouwen van andere mensen zijn ook eigenschappen van hem. Feestdagen, verjaardagen etc vergeet hij, als het hem niet verteld wordt ontgaan die hem altijd compleet dus op vader-moeder-verjaar-dagen etc hoeven we ook niet op een cadeautje te rekenen, gelukkig zijn wij ook niet zo dus storen we ons daar niet aan maar dat even terzijde. Tegelijkertijd is hij wel zo dat hij zijn laatste broodkorst weg zou geven aan de 1e de beste die aangeeft honger te hebben. In de tijd dat wij het financieel echt verre van breed hadden begaven binnen een paar dagen mijn wasmachine en vaatwasser het, zo snel als het kon was ik voorzien van nieuwe apparatuur want hij weet als geen ander hoe zo’n schurfthekel ik heb aan afwassen en met mijn rugproblemen alle was van 4 personen op de hand wassen is natuurlijk ook geen optie.

Eergistermiddag schoot mijn rug in het slot. Om 14.30 in de middag om precies te zijn. Manlief had middagdienst dus zou pas om 22.45 thuis zijn. Daphne was aan het werk en zou rond 20.00 uur thuis zijn. Zoon is normaliter om 16.30 thuis dus ik keek halsreikend uit naar zijn thuiskomst omdat hij mij kan strekken. Kreeg ik een appje: “ik werk over tot 20.00 uur”. zuchttttttt Toen het eenmaal 20.30 was en hij het huis inkwam zag hij gelijk hoe laat het was en strekte me, wat me weliswaar niet echt los maakte maar wel de pijn deed afnemen.

Ik kan nog heel veel meer vertellen maar daar gaat het niet echt om… het verhaal achter deze foto is ook zonder uitleg wel duidelijk dacht ik zo… Mijn zoon, een Godsgeschenk want dat hij de zwangerschap overleefde is volledig een wonder geweest, moeilijk als hij kan zijn, is hij wel altijd 1 van mijn mannelijke steunen/toeverlaten en dat is wat deze foto ook toont.
Al wist ik niet dat deze foto gemaakt werd, ik werd er wel heel blij van toen ik zag dat hij gemaakt was.

 

 

Achter-de-foto-47

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
47 ~ Gestart: 17-8-2017 ~  3 juli 2018

Bijdrages van:

Bloggers ontmoeten is zo leuk… altijd weer een feestje. En al helemaal als er dan her-ontmoetingen plaatsvinden, de van te voren afgesproken of de spontane en totaal verrassende. De foto hier is een voorbeeld van de laatste categorie.

Alweer bijna een jaar geleden kreeg ik een whatsappje met de vraag waar je in ‘mijn’ stad lekkere koffie kon drinken, natuurlijk apte ik gelijk mijn favo-plekje terug… nee ik maak geen reclame grijnsss . Niet echt een goedkoop plekje maar heej kwaliteit heeft zijn prijs en dat is meer dan oke. En zo zat ik enkele uurtjes later op het terras met de afzenders van dat eerste whatsapp-bericht. Hartstikke gezellig natuurlijk en een hartverwarmende verrassing bovendien. Ik blogde er toen DIT over.

Bloggende sinds 2003 zijn er zo gaandeweg de jaren vele ontmoetingen geweest en daaruit zijn heel leuke contacten ontstaan. Je hoeft niet bij elkaar de deur plat te lopen om het samen erg leuk te hebben. Dit koppel heb ik al een aantal keren ontmoet, al waren ze in het begin dus niet bij elkaar zoals tegenwoordig wel. Bloggen kan dus echt wel iets heel erg leuks voortbrengen, zij zullen dat volkomen met mij eens zijn schat ik zo glimlach.

Al hoe goed ik het ook kan begrijpen… toch vind ik het wel jammer dat HIJ is gestopt met bloggen maar ZIJ gelukkig niet dus kunnen we ook via de blog nog op de hoogte blijven van elkaars wel en wee, buiten het ‘buiten-blogse’-contact om.

Kortom…een foto die leuke herinneringen oproept en van zulke foto’s heb je er nooit teveel of wel dan?

Achter-de-foto-46

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
46 ~ Gestart: 17-8-2017 ~  28 juni 2018

Bijdrages van:


Nog 77 dagen… en dan mogen we weer… wandelen… voor het goede doel.
Zoals al vele jaren in september gaan Daphne en ik ook dit jaar weer meedoen als er niets tussenkomt. Een wandelevenement die dit jaar een lustrum vieren zal, de 10e maar liefst al. We kijken er al weer naar uit dat moge duidelijk zijn.
Midnight Walk Assen… elk jaar weer een feest waar gemiddeld zo’n 12- tot 1500 wandelaars aan deelnemen van heel jong naar heel oud, altijd heel gezellig en heel verrassend, leuk en minderleuk, logisch natuurlijk want je kan het onmogelijk iedereen naar de zin maken. Dat wat wij minder leuk vinden krijgt minder aandacht en een snellere looppas om het voorbij te gaan en andere dingen boeien ons dan wel dusdanig dat we of langzamer gaan lopen of zelfs even stil blijven staan (eventueel gaan zitten in mijn geval) om ervan te genieten.
Dit jaar is de Midnight Walk op 14 september en het goede doel dit jaar is Nationaal Fonds Kinderhulp en dan speciaal natuurlijk voor de gemeente Assen waar naar schatting zo’n 1800 kinderen onder de armoedegrens leven.
Het inschrijfgeld bedraagt, zoals ieder jaar tot dusver, 10 euro en dat bedrag komt volledig ten goede aan het goede doel want de organisatorische kosten worden gedragen door sponsoren en de organisatie; De Rotary in samenwerking met de RABO-bank.

De foto hierboven maakte ik in 2014 van Daphne. Ieder jaar, bij de start, krijgen we glowsticks die je in elkaar kunt klemmen en op diverse manieren dragen. Velen doen het om hun hoofd, zoals Daphne dus hier ook.

Kom je die dag ook naar Assen en gezellig met ons mee wandelen???

Achter-de-foto-45

 

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
45 ~ Gestart: 17-8-2017 ~  21 juni 2018

Bijdrages van:

20 juli 2014 werd Ravi geboren in Emmen. De allerlaatste spruit van Radza, (1966 – 2013) die in oktober het jaar daarvoor ingeslapen moest worden. Mama was Ma Yay Yee (1999) en zij is op dit moment weer drachtig en kan ieder moment haar kalf ter wereld brengen.
Net als in 2014 is ook zij nu de 2e olifant die een kindje krijgt, in 2014 Mingalar OO die Radza jr. ter wereld bracht… en op 2 april jl Mauk. Radza jr. en Ravi groei(d)en samen op en dat mag Mauk straks met “hoe zal ‘t het heten?” ook doen.
We kijken er naar uit…

Wederom hopen we met velen op een meisje… maar Emmen “levert” hoofdzakelijk jongetjes volgens de statistieken… Radza sr. was met ‘jongetjes-genen’ gevuld… of dat ook zal opgaan voor Mekong zal moeten blijken… zijn 1e spruit in Emmen is Mauk en dat is wel een jongetje… Voor Mauk vaderde hij al 2 zoons en 1 dochter… we kunnen niet anders dan het maar afwachten…

Waar ze gaat bevallen is natuurlijk niet te voorspellen maar dat kan in het binnenverblijf en als dat het geval is… kunnen we het misschien HIER zien als we geluk hebben.

Achter-de-foto-44

 

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
44 ~ Gestart: 17-8-2017 ~  14 juni 2018

Bijdrages van:

17 maart 2017… kom ik in Tierpark Hagenbeck te Hamburg voor het eerst ooit echt in aanraking met een olifant. Daphne en ik wilden daar heen om het park te zien en natuurlijk de olifantenkudde te bewonderen. Dat het publiek de olifanten mocht voeren wisten we niet en was een verrassing & ervaring die ik niet snel zal vergeten.
De olifantenkudde in Hamburg bestond toen uit 11 olifanten met als dreumes Anjuli die geboren werd op 13 juli 2015.
Per gisteren is dat aantal helaas veranderd, 2 olifanten van die kudde zijn bezweken aan Olifanten-Herpes. Dezelfde ziekte dus die Planckendael in het Belgische Mechelen 2 weken geleden, zoals ik HIER beschreef, 1 olifantje het leven kostte. Weliswaar door een andere oorzaak maar ook hier dus 2 overleden olifanten.  4 Olifanten in 2 weken.
Verdrietige én beangstigende berichten want ook ”wij” in Emmen hebben sinds 2 april een jong kalfje lopen, en loopt May Yay Yee hoog-drachtig rond.
Olifanten-Herpes is een ziekte die geen bestrijding noch genezing kent helaas, het treft bijna altijd de jongelingen vanwege hun lagere weerstand dan van een volwassen dier.
Keep your fingers crossed dan maar voor Emmen maar uiteraard ook voor vele andere parken die Olifanten hebben.

Achter-de-foto-43

 

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
43 ~ Gestart: 17-8-2017 ~ 7 juni 2018

Bijdrages van:

Onderweg kom je altijd van alles tegen, niet alleen op de weg maar zeker ook in de berm. Sommige dingen zijn ronduit lelijk anderen weer mooi, sommigen zijn schreeuwend om aandacht zowel negatief als positief, sommigen zijn heel begrijpelijk en anderen roepen alleen maar vraagtekens op.

Deze foto had ik van de week al in gedachten, ik maakte hem (ik weet niet meer wanneer) ergens onderweg van huis naar Emmen naar de dierentuin. Met de 3 sterfgevallen van de afgelopen 3 weken én bovenal nog 2 dierbaren in het ziekenhuis, beiden al sinds ruim 5 weken inmiddels… kon het niet anders of ik zou deze foto vandaag gebruiken.

De 2 in het ziekenhuis hebben weliswaar niet die gevreesde ziekte maar zijn er allebei wel heel slecht aan toe, erg zorgelijk dus, en beangstigend ook, het hakt er wel ff in mede dankzij die andere 3 personen, van de 3e moet ik vrijdag afscheid gaan nemen.

Echt… het blijft me verbijsteren dat in een rijk land als het onze nog steeds zoveel mensen aan die ziektes moeten lijden en uiteindelijk overlijden terwijl er in veel gevallen wel genezing mogelijk is maar de ‘lei(ij)ders’ die medicatie weigeren uit te rijken omdat het ‘vorige’ middel nog niet genoeg winst heeft opgeleverd en het nieuwste middel zogenaamd ‘onbetaalbaar’ is. Een regelrechte schande vind ik het

Achter-de-foto-42

 

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
42 ~ Gestart: 17-8-2017 ~ 31 mei 2018

Bijdrages van:

15 december 2004 werd deze foto gemaakt (niet dat ik me dát herinner maar oké)

Een week na een zelfmoordpoging, een week nadat een deur voor de 3e én definitieve keer, dicht ging. Wanhoop regeerde en niemand kon mij bereiken, op de (toen nog) kleine man na. Natuurlijk wist hij maar nauwelijks wat er gaande was, a) was dat niet te verwoorden en b) al helemaal niet aan een puber van net 2 weken 14 jaar.
Toentertijd gaf ik op, ik kon niks, ik wilde niks op 1 ding na dan.

Vraag me niet waar maar ik vond ergens toch nog net dat heel klein beetje moed om op te staan en te knokken, al hoe zinloos het toen ook scheen. Elke dag weer de automatische piloot op elk niveau denkbaar, minuscuul flakkerend vlammetje van hoop: “morgen gaat het vast beter”…  Dat was natuurlijk ook zo, alleen ervoer ik het toen echt niet als dusdanig. Dat flakkerende vlammetje werd allengs groter, er kwamen als het ware steeds meer houtblokjes op het vuur te liggen en af en toe enkele druppels brandstof.

De verhuizing op 12 oktober 2007 waarbij alle banden in het hoge noorden op 1 na werden doorgesneden, was als het ware één grote brandstapel van schepen. Die 1 en 4 in het westen hielpen me in een nieuwe haven te meren, mijn nieuw schip werd liefdevol, veilig en warm aangekleed om het zo maar even te zeggen. 2 van die 5 leven inmiddels al niet meer helaas maar mijn dankbaarheid is nog even levendig als toen en gaat voorbij de grens van hunner dood.

Inmiddels ben ik 13 jaar, 5 maanden en 16 dagen verder. De strijd is voor 99% gestreden, met dank aan het intieme kringetje om me heen en hun onvoorwaardelijke liefde en steun, én natuurlijk de CBD, ligt mijn schip nog steeds in die veilige haven en zijn de trossen met de aanlegpalen veranderd. Deint mijn schip soms op de woelige baren maar is de bodem dusdanig goed geteerd dat het niet dreigt te zinken.

Deze foto raakt mij op diverse manieren… is wel logisch toch gezien bovenstaande?
De toen nog kleine man is inmiddels een grote knuffelbeer van bijna 2 meter lang en iets minder in omvang. De stille, zwijgzame, gelijk zijn vader, een rots in de branding.

Achter de foto-41

 

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
41 ~ Gestart: 17-8-2017 ~ 24-31 mei 2018

Bijdrages van:

Zomer 2007… wat ging het toen beroerd… alleszins…
Nog maar zo kort geleden eigenlijk welbeschouwd maar toch voelt het alsof het eeuwen geleden is. Natuurlijk herinner ik me dit alsof het gisteren plaats vond en evenzo helder herinner ik me wat er toen allemaal speelde.
Hoe waardevol vrienden dan zijn weet ik ook, zeker als je in een bodemloze put zonder enige vorm van (ver-)-lcht-(ing) zit.
“of ik een dagje uit wilde?” Eh ja tuurlijk maar hoe dan? Lopen ging écht niet, gelukkig bestaan er rolstoelen en nog gelukkig bestaan er mensen die jou in het diepst van je nood niet laten vallen en er voor je zijn én bereid zijn je de hele dag voort te duwen om een stad te bekijken… een stad die veelal met kinderkopjes is geplaveid ook nog. Duw dan maar eens uren een rolstoel voort met iemand erin die ver over de 100kg weegt.
Kerken…ik bezoek ze zo graag en dus sloegen we die dag de Dom ook niet over ook al heeft mijn gezelschap van die dag niets met kerk & geloof.
Ik steek altijd kaarsen aan als ik een kerk bezoek en de gelegenheid aan geboden krijg, die dag dus ook. Ik herinner me nog de namen van de mensen die ik toen gedacht en waarvoor ik een kaars opzette. Ik maakte echter ook een uitzondering, iets wat ik tot op die dag nooit eerder had gedaan, en nu ik erover nadenken ook nadien nooit weer, ik stak een kaars op voor mezelf. Een dank- & smeekgebed tegelijkertijd.
Bizarre ‘toeval’ bij deze foto is dat ik 2 weken daarna bij diezelfde kerk een huwelijksinzegening bezocht en ipv na de plechtigheid naar de bruiloftslocatie te gaan met ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd omdat ik onderuit gegaan was en een heel lange, steile, leuningloze granieten trap af gestuiterd was.
Onuitwisbare herinneringen aan die val heb ik in mijn gezicht, aan 1 kant een fors litteken en een halve wenkbrauw, daarmee zal ik nooit een schoonheidswedstrijd winnen glimlach.
Toch… ondanks alles toen… is dit een foto met heel dierbare herinneringen en tevens één van de vele bewijzen dat niets is wat het lijkt, dat niets definitief is en dat alles altijd anders kan worden, zolang je maar de hoop en moed niet verliest.