Type your search keyword, and press enter

Krak-en-Mik-en-Kig

Juist ja… met alle drie fysieke problematiek is afleiding natuurlijk zeer welkom, want alles is beter dan op de bank te blijven zippen met zelfmedelijden toch? *grijns*. Zo trof ik dus vanochtend de nodige km’s met onderweg een soort van ‘noodstop’… dit kunstwerk staat namelijk al een paar weken in één van de weilanden waarlangs ik rij op de heenweg en tijdens het rijden foto’s maken doe ik heus wel maar die waren tot op heden niet goed gelukt, ja ik weet het, ben wel eens stout af en toe maar wel verantwoord natuurlijk (als de weg leeg is enzo). Vandaag dus maar de auto in de berm en de camera even aan het werk zetten.

Een kwartier later trof ik mijn Emmens Duo en weer even later hobbelden we, krakend en nog net niet kreunend, met zijn drietjes door de poorten. Herman heeft behoorlijk last van zijn linkerknie, Daniëlles fybro in combi met haar hms speelt enorm op en bij mij natuurlijk mijn rug en si-gewrichten en ten gevolge daarvan laten de korte- & lange onderrugspieren zich ook duidelijker dan anders gelden. Onder het mom van ‘we gaan gewoon beginnen en zien wel hoe het loopt en hoe ver we komen’ gingen we op pad. Eerst maar aan de koffie, goed begin immers en daarna Nortica op alwaar Gonzo heerlijk in de zon lag te rollebollen.

Eenmaal achter op Nortica zag ik een hoop zand met een gat erin. Wat blijkt nou, de witte dames hebben daar een gat gegraven die net groot genoeg is om op voeten en knieën doorheen te kruipen, ijsberenformaat dan wel te verstaan. Onder de stenen die boven dat gat met hoopje zand hangen is het dak van een hol dat manshoog gegraven is. Een soort van hol voor winterslaap ofzo dus. De verzorgers hebben dat gat een paar keer dichtgegooid maar elke dag graven de meiden het weer open dus hebben ze maar besloten het zo te laten.

De doorsteek naar Serenga door en richting de Savanne want er is gisteren een zebra geboren en die wilde ik natuurlijk ook graag even zien en vastleggen als ik dat geluk zou hebben, gelukkig had ik het geluk…

Vanaf daar maakten we rechtsomkeert want we wilden zeker nog naar de kas en de Savanne rond zijn heel veel meters en aangezien we niet bij Momma’s eten/drinken, en daar met het weer van vandaag niet op het terras gaan zitten en ook de safaritruck noch de achtbaan wilden rijden. De stokstaartjes zagen we nog wel even maar de leeuwen niet want in dat verblijf waren werkers werkzaam om de kachels in de rotsen te vervangen. Via de prairie dus wel langs de prairiehondjes naar Dogondorp en de Zonnetempel om weer op het Kompasplein uit te komen.

De wolken werden wel heel erg dreigend en we hadden uiteraard geen zin in een nat pak dus met enige haast gingen we op de kas af en amper binnen volgde de wolkbreuk en kletterde de regen op het dag met een kabaal van jewelste. De Vari’s keken een beetje verschrikt op en de Maki’s kropen bij elkaar in de bomen, alsof ze wilden schuilen, hetzelfde gedrag zagen we bij de Slingerapen.

We namen plaats op het terras en ik haalde koffie en chocolademelk. We aten onze broodjes en rustten wat uit, spraken zo her en der met bekenden en onbekenden die van over de grens waren gekomen omdat het in Duitsland een landelijke feestdag is en dus bijna iedereen een vrije dag heeft.. onderwijl luisterend naar het bijna oorverdovend gefluit van de Zonneral die een plekje op de vleugel van het vliegtuigwrak in bezit had genomen.

Ik heb nog steeds niet het geluk gehad deze vogel te mogen fotograferen met gespreide vleugels… Herman en Daniëlle hadden dat geluk gisteren wel, die foto’s krijg ik nog in de mail en zal ik dus later op de blog zetten, dat is zo’n groot verschil, die vogel is dan zo ontzettend mooi!! De Anolissen en de Madagascargekko’s lieten zich wel weer zien, evenals de olifanten die ook (deels) binnen stonden, niet elke olifant is regenfan zal ik maar zeggen. Mekong niet, maar ook Radza, Rava, Ein SHe Min en Einga Tha (foto hieronder) waren dus naar binnen gekomen.

Inmiddels was het weer droog buiten en gingen wij onze 2e honger, nicotine, stillen. Na enige tijd weer terug naar binnen. We weten dat de Hamerkoppen weer nesten aan het bouwen zijn en dat wilden we natuurlijk wel even zien. Die nesten worden op grote hoogte gemaakt, zo’n 15 meter ongeveer. Tot onze verbazing zagen we iets roods schitteren in de zon… wat het was wisten we niet, totdat we inzoomden op het rode op dat nest… bleek het een werkhandschoen te zijn van een bouwvakker die in de kas bezig is… Een gesprek met een verzorger leverde ons het verhaal op. Gisteren was dus ergens die handschone op de grond gevallen en voordat iemand het oprapen kon was die Hamerkop aan komen vliegen, had die handschoen opgepakt en was er als de gesmeerde bliksem mee vandaar gegaan… jawel, in de kas is altijd wat te beleven *glimlach*.

Eenmaal later weer buiten troffen we het dat een deel van de Doodshoofdaapjes buiten aan het dollen was, met name de moeders met hun jongen dartelden om ons heen en gaven ons dus ampele gelegenheid om ze te fotograveren…

Daarna was de koek echt wel op, ik wist dat ik nog net een klein stukje overhad dat (hoopte ik) genoeg zou zijn om de laatste meters te overbruggen en aanvullend met de auto de km’s dus tussen beide parkeerplaatsen liggen, ik wilde hoe dan ook toch nog even vlinderen. Nou is de Vlindertuin helaas slachtoffer geworden van een wespenplaag en dat heeft veel, heel veel, vlinders en poppen gekost maar gelukkig begint het zich te herstellen.. er hangen weer diverse poppen, er kruipen weer diverse rupsen en er vliegen weer verschillende vlinders, zij het dan allemaal nog niet in de aantallen die we gewend zijn.

Eenmaal thuis met koffie en gestrekte pootjes op de bank bleven er bij de selecte van de 98 foto’s nog 90 over en als je die wilt zien klik dan op de foto hieronder. (een grote paddenstoel in het verblijf van de aligators in de Vlindertempel).

 

Lang Cadeau – 2

Zoals ik HIER al beschreef liep ik gisteren in Burgers Zoo te Arnhem met Daphne & Cincia en Karel. Dit blogbericht maak ik extra aan om de foto-mappen van iedereen te kunnen tonen.

Mijn foto-album met 250 foto’s opent zich als je klikt op onderstaande foto:

 

Het album van Cincia met 109 foto’s opent zich als je klikt op onderstaande foto: 

 

Het verslag van Karel staat .HIER en het album van Karel met 391 foto’s opent zicht als je klikt op onderstaande foto:

 

Het album van Daphne met 352 foto’s opent zicht als je klikt op onderstaande foto:

 

 

Eén lang cadeau

Deze datum stond al maanden gepland… als vervolg op de weblogmeeting in mei in Apenheul, speciaal zo gekozen omdat ik wist dat er in Arnhem in Burgers Zoo een nieuwe olifantenkoe zou binnenkomen uit Zweden om Pinky gezelschap te houden na het overlijden van Rekka in april. 23 augustus kwam Saba aan en deze datum was dus prima gepland.

Zo stond ik dus vanochtend, niet zo fris noch fruitig, om 6.30 naast de bank omhoog en na een ‘zo hoort het’-ochtendritueel stapte ik de auto in en tufte naar mijn meisje in Emmen. Cincia was ook al door haar vriend afgeleverd en na een babbel met zoon die net thuis was uit de nachtdienst en een bak leut vertrokken we richting Arnhem om daar Karel te treffen, die enkele minuten na ons arriveerde.

Nou beschouwde ik deze dag al als een cadeautje want ik vind het altijd heerlijk met dierbare mensen op pad te zijn in een zoo. We liepen van de parkeerplaats af richting de ingang toen we werden aangesproken door een ouder echtpaar met kleinkind. Die bleken een kaartje over te hebben en toen wij antwoordden dat we nog geen kaartjes hadden kregen we die zomaar, totaal verbouwereerd nam ik dat uiteraard graag aan. Bij de kassa bleken we nog een cadeautje te krijgen want ook mijn meisje kreeg vrij toegang.

Alhoewel er gelijk vanaf het begin al veel te zien valt, vooral het nieuwste deel dat deze zomer opgeleverd werd, hobbelden we toch eerst linea recta naar het restaurant want we waren toe aan koffie/thee en wat lekkers. Daarna gingen we terug naar de ingang in de hoop Saba aan te treffen maar van die dames geen spoor dus besloten we het aan het eind van de dag nogmaals te proberen. Het is een groot park en vooral voor Karel was het een nieuwe ervaring want hij kende het park wel maar dat was al vele decennia geleden en was het dus voor hem totaal onherkenbaar veranderd inmiddels. Het was genieten want het was qua sfeer onderling helemaal top, het was niet al te druk in het park, het weer was perfect in de zin van temperatuur en geen regen. De enige regen die viel, viel op het moment dat we in de bush zaten te lunchen. Zelfs de zon kwam er af en toe doorheen.

In de Mangrove was het extra feest, daar kreeg een jongedame een huwelijksaanzoek en dat was natuurlijk een erg vrolijk geheel. Ook had ik een nogal lang, veel te gezellig natuurlijk, gesprek met Maarten, één van de dierverzorgers. Daar toefden we nogal een tijd want er was vlinderexplosie ofzo iets geweest want we konden alleen daar al onze foto-passie uitoefenen. Het fotograferen van Mama Zeekoe met haar baby (van februari) wilden we natuurlijk ook maar dat is extreem moeilijk met een laag schitterend water.

Bij de dieren hadden we veelal ook mazzel, waaronder bijv bij de neushoorns want alhoewel op een afstandje was baby Diederik toch goed in beeld. En tja als je dan bij de Maleise beren komt is het natuurlijk helemaal feest als je toe mag kijken hoe mama met beide jongen uit mei van een heerlijk maaltje zit te genieten en hoe één van de jongen zich enorm vermaakt met een sinaasappel.

Al onze camera’s hebben vandaag overuren gedraaid maar ook onze lach- & genietspieren. Met 2 van de 4 lijven in opstand, de mijne door nog half vastzittende rug en beide si-gewrichten en die van Cincia omdat vorige week haar galblaas verwijderd werd moesten er regelmatig gerust worden en gelukkig kan dat in Burgers Zoo prima en zo deden we het allemaal erg rustig aan om ook overal uitgebreid van te kunnen genieten, met name natuurlijk voor Karel die écht zijn ogen uitkeek en daar enorm van genoot, het plezier spatte er vanaf!

De dag vloog om en voor we het goed en wel beseften liep het al tegen 6-en toen we weer onderweg naar huis vertrokken en dat terwijl we al voor 10-en het park binnengelopen waren. Zo zie je maar dat ‘lang’ zoals ik in de titel benoem in diverse context opgaat. Vanuit Arnhem naar Emmen terug is anderhalf uur als je geen oponthoud treft en daarvandaan moet ik dan nog 3 kwartier zonder oponthoud en helaas trof ik wel oponthoud want goed en wel onderweg werd het snel donker, en in het noorden is amper verlichting te vinden langs de wegen en gezien de nog redelijk schone lucht heb je ook geen lichtkoepels die ontstaan door de vervuiling… als het dan stortregent, met bakken uit de hemel neervalt met zo’n bloedgang dat de ruitenwissers zelfs op de snelste stand de ramen niet schoon kunnen krijgen moet je extra alert zijn, valt niet mee als je zó moe bent, omdat er dan altijd chauffeurs zijn die angstig worden en ander rijgedrag gaan vertonen. Gelukkig kwam ik veilig en wel thuis en kon man mij met een bak hete koffie ontvangen. Ik ontdeed me van mijn schoenen en dook op de bank met de pootjes omhoog die bijna hoorbaar zuchten van opluchting *grijns*.

Het aantal foto’s waarmee ik thuis kwam telde 260, na een selectie bleven er 250 over. Ik hoefde er dus maar 10 weg te gooien, valt niet tegen toch?! Het waren ook nog eens 10 van het aquariumdeel want daar foto’s van maken is toch wel een extra uitdaging omdat niets stil staat, het water niet, de vissen niet en de koralen al helemaal niet. Kortom, ik kijk terug op een heerlijke dag en dat ik nu een lijf in de opstand heb boeit me voor geen meter, heb ik er maar wat voor over!!

Ik ga ervan uit dat Karel zelf wel zal bloggen en een fotomap zal maken… de foto’s van de meiden krijg ik nog dus die mappen voeg ik later toe maar mijn map opent zich als je op de foto hieronder klikt.

Toch maar wel

Ken je dat? Het twijfelen iets te doen of te laten? De voors & tegens afwegen? Zo ongeveer zat ik dus vanochtend op de bank, het is immers dinsdag en dat is mijn ‘2e thuis dag’ … en op enkele stappen na afgelopen vrijdagavond was ik er al 2 weken niet meer geweest omdat mijn lijf andere plannen had kennelijk. Op dit moment is het weer hommeles op pijn en ongemak als het ‘bewegen’ aankomt maar ik weet natuurlijk ook als geen ander inmiddels dat stil blijven liggen, al hoe lekker dat ook is, niet de beste optie is. Oftewel met beleid beweging en rust, balans in beiden vinden en behouden en vooral op de houding letten. Wel pijnstilling gebruiken maar niet dermate dat het alles verdooft zodat ik ook de grenzen niet meer voel. 40 jaar ervaring heeft de vruchten wel afgeworpen inmiddels ook al blijven die nog steeds een wrange smaak behouden ipv zoeter te worden mettertijd. Kortom… niet klagen maar dragen dus hoppa de juiste schoenen aan, de camera en andere nodige zaken mee de auto in en op weg naar Emmen. Het lijf zou dan wel tegensputteren maar voor ‘t koppie zou het heel fijn zijn want ook dat reageert niet zo goed op met zelfbeklag op de bank blijven liggen.

 

 

 

Met zijn drietjes wachtten we voor de ingang want in de verte zagen we Moos, met wie we ook afgesproken hadden, al aan komen lopen. Weer even later zaten we aan de koffie en gingen we dan op weg, Nortica op. Op een klein aantal schoolreisjes na en wat andere mensen was het half druk half rustig, het weer wat prima dus optimaal voor een zoo-bezoek. De Pelsrobben waren dusdanig druk aan het dollen dat hen fotograferen er niet bij was. De Zeeleeuwen waren met een soortgelijk spelletje bezig, de Zeehonden echter zwommen rustig hun rondjes en ook de pinguins waren rustig aan het opwarmen en hun vachtjes poetsen. De IJsberen hadden zojuist eten gekregen dus ook zij hadden weinig aandacht voor het publiek. De Uilen hadden vandaag maar besloten het manneke voor het raam het publiek te laten vermaken zodat het vrouwke kon rusten in afzondering *glimlach*.

 

 

 

De doorsteek maar pakken en even later liepen we dan Serenga in, de Nijlpaarden lagen ook lui in het water en hadden ogenschijnlijk ook geen zin om het publiek te vermaken met hun capriolen. De Walibi’s en de Nandoe’s (die helaas al weer enkele weken achter hekken ingesloten moeten worden tot de hulpoplossing klaar is) liepen vredig en genoeglijk te grazen. Het hek dat er nu voorstaat is te hoog om duidelijke foto’s te kunnen maken, bovendien zijn hekken nogal storend op foto’s vind ik. Deze beide diersoorten hebben samen een groot verblijf waarin ze tot voor kort mochten rondlopen, tussen het publiek in dus. Helaas is er nog al vaak ‘dom’ publiek op de been die het kennelijk erg leuk vind dat de Nandoe’s met hen meelopen.. en die houden dus de doorgangshekken open… wat uiteraard niet de bedoeling is want enkele meters daarna heb je immers de Leeuwenberg? Kennelijk is dat of niet te snappen of loert men juist op zo’n versie van sensatie of welke redenen dan ook maar ten grondslag liggen aan zoveel domheidsvertoon. En ja er staan veel borden met teksten met het verzoek de hekken te sluiten, ook staat er uitleg bij maar lezen kan menigeen niet of als ze het wel kunnen denken ze dat dat voor andere mensen geldt. Zó jammer hoe een relatief klein deel van de bezoekers het voor andere bezoekers maar met name voor de dieren verpest.

 

 

 

Op de Leeuwenberg was het relatief rustig, tenminste aan onze kant. Aan onze kant zagen we er 4. Tia op een rots, Chippo en Shani samenliggend… alle drie volop aandacht voor hetgeen zij wel, maar wij niet, konden zien over de rand van hun heuvels. Dudley lag er bij en hield zich slapende. In de kas ging het alarm af, de brandweer moest eraan te pas komen en zodra dat alarm afgaat moet iedereen de kas uit. Dus is er ineens veel volk achter de heuvels bij de leeuwen en in de tussenliggende ruimte naar de kas toe. Dudley is daar redelijk aan gewend zo bleek, het komt namelijk wel vaker voor dat dat alarm afgaat. De jongere leeuwen overduidelijk niet gezien hun focus. Richard voegde zich bij ons en we kwamen nog meer bekenden tegen, terwijl we verder liepen langs de Stokstaartjes en Penselen en de dieren op onze kant van de Savanne naar de Baviananarena. Ook daar was het rustig en hing er een relaxte sfeer, verder dus maar weer, langs Momma’s de andere kant van de Savanne langs op weg naar de uitgang. We werden opgehouden want we kregen nogal veel 18+ materiaal te zien. Gus en Elena deden erg hun best maar een koppeling kwam er helaas niet van dus uiteindelijk liepen we toch maar verder.

 

 

 

Langs de Kamelen en Struisen door naar het deel van de Walibis en Nandoe’s, langs de Nijlpaarden door het verblijf van de Prariehondjes en toen langs de kinderboerderij van Dogondorp door naar de Zonnetempel. Normaliter zijn de Vosmangoesten altijd heel druk maar ook hier heerste rust en kon ik dus op mijn gemakkie een paar foto’s schieten. Toen stonden we al weer op het Kompasplein en werd het gerammel in onze magen steeds duidelijker, op naar Jungola dan maar, richting de kas, richting het terras om te gaan eten, dus langs de Doodshoofdaapjes rechts en de Olifantenvallei links.

 

 

 

Eenmaal in de kas bleken ook zowel de Vari’s als de Ringstaartmaki’s als de Slingerapen weinig zin in activiteit te hebben. Gelukkig geen probleem want voor ons hoeven ze niet zo nodig kunstjes te vertonen of druk bezig te zijn, we genieten toch wel van ze, ongeacht wat ze doen. Uiteindelijk ploften we dan neer op het terras waar we een geruime tijd zaten en onze lunches verorberden waarna we weer op pad gingen. We vonden maar liefst 5 Madagascar Geco’s en ook een paar Anolissen.

 

 

 

Toen rammelde een andere soort hongen, die naar nicotine en tja met 4 rokers in een groep van 5 was dat geen discussiepunt en gingen we naar buiten alwaar zich een rookplek bevindt. In het park zijn in ieder werelddeel een 2 a 3-tal van zulke plekken gemaakt en verder is het park rookvrij. Prima opgelost en als roker voel je je geen paria zoals bij andere parken wel steeds meer gebeurt helaas. Na enige tijd de kas maar weer in want we hoopten nog op foto-kansen van de nieuwe vogelsoort die vorige week uitgezet is, de Madagascar Wevertjes; helaas, vandaag niet, volgende keer beter. We deden de ronde nogmaals, babbelden zo her en der met bekenden die we tegenkwamen en toen werd het toch de hoogste tijd om een eind te breien, voor mij in ieder geval, dus we splitsen de groep op en mijn Emmens duo en ik zochten de uitgang op, weer 550 meter om precies te zijn, verderop stapte ik in mijn auto en tufte de 47 km verder om ook thuis te kunnen komen.

 

 

 

Daar werd ik onstuimig begroet door 2 springende woefels en een aantal mauwende poezels en een man die met een dampende bak leut mij binnenliet. De schoenen uit, het kaartje uit de camera en de flap op schoot en de foto’s verplaatsen. Na de keuring, deze dag verliep kennelijk prima want ik hoefde maar 2 foto’s weg te gooien, bleven er 100 foto’s over en als je op de onderste foto klikt opent zich het album waarin die staan als je ze zien wilt.

 

 

 

 

Tongen?

Nu ik even weer (tijdelijk hopelijk) aan de bank gekluisterd ben duren de dagen lang, mede ook omdat ik helaas of niet, of heel kort dus veel te weinig, slaap. Nou lees ik heel graag en kijk ik ook graag tv en films enzo maar ook dat gaat wel vervelen… dus ben ik maar in mijn foto’s gedoken om wat andere afleiding te vinden… en toen kwam ik een paar foto’s tegen die wel een glimlach op mijn gezicht toverden… Al dus zocht ik daarop verder en bleek ik toch over meer foto’s van dit specifieke onderwerp te beschikken dan ik in 1e instantie dacht. Ik heb nu een serie van die foto’s in een map gezet om ze met jullie te delen en hopelijk laten ze jullie ook (op zijn minst) glimlachen…
Klik dus maar eens op onderstaande foto:

3e Beste Zoo Europa 19

Parscout Plus maakte de uitslag bekend welke parken, van diverse soorten, hoog gescoord hebben in de verkiezing van 2019.

Mijn 2e thuis is daarbij op de 3e plaats beland na Loro Parque in Spanje dat sinds 1972 open is en Pairi Daiza in België dat sinds 1993 open is. Zo’n award winnen 3,5 jaar na de opening is natuurlijk heel bijzonder en ik ben dus ook verreweg de enige niet die heel blij wordt van dit soort berichten!
Als je de foto klikt kun je het hele verslag lezen / bekijken en alle categorieën met hun prijswinnaars bekijken.

Weblogmeeting

Het is al weer 14 september… dus ik herinner jullie even aan de geplande Weblogmeeting over 2 weken, oftewel zaterdag 28 september.

Wie vergezelt Karel, Daphne en mij om het prachtige Burgers Zoo (weer) te gaan bewonderen?
Wie vergezelt ons om Saba te verwelkomen? De olifantenkoe uit Zweden die eind augustus arriveerde om Pinky gezelschap te houden na het overlijden van Rekka in april?

Wie wandelt die dag gezellig met ons mee?
Wie laat ook die dag zijn camera klikken om later met prachtige foto’s thuis te komen, ontelbare herinneringen aan (vertrouw ik op) een prachtige dag, om dat alles naderhand met ons hier in weblogland te delen?

Kortom… Ik lees het zo graag!
Dit hoofdzakelijk omdat ik dan kan kijken of ik iets kan regelen met kortingskaartjes en wat al niet meer handig is als je als groep een leuke dag wilt gaan beleven.

Goed kauwen hoor!

Zoals meestal op dinsdag reed ik ook deze dinsdagmorgen weer naar mijn 2e thuis, de weersvoorspellingen beloofden een dag met zon, weinig bewolking en 17 graden, perfect. En zo staken we rond 10-en weer de weg over, bij de ingang omzeilden we (alweer, zucht) een schoolreisgroep en zochten onze weg naar Nortica, nou ja zoeken is natuurlijk niet meer nodig, zelfs blindelings zouden we nog niet van de paden afstappen maar dat even terzijde. Het Kompasplein was nog leeg, dus greep ik die kans om de ingangen van de 3 werelddelen te fotograferen, deze keer lukte het me dat te doen zonder mensen mee op de foto’s te krijgen.

 

 

 

 

Eenmaal achter op Nortica bij onze 4 waterratten troffen we tot onze blijdschap Do. Zij was in het begin al werkzaam in het park als “Matti” maar aangezien entertainment verdween, verdween zij dus ook. Inmiddels is entertainment terug, zij het dan in een andere vorm, en dus is Do ook (gelukkig) terug. Alhoewel we niet gezamenlijk verder optrokken bleek wel dat we zowel in Nortica als later in Serenga constant in elkaar buurt waren en krijg je dan een wisseling van info over en weer dat het extra leuk maakt omdat je van en aan elkaar iets leert.

 

 

 

 

In Serenga troffen we het… net toen wij kwamen aanlopen werd er een presentatie bij de Nijlpaarden gegeven en 1 van de dames kwam naar de omheining, bedelend om fruit dat uitgedeeld werd. In de fotomap zul je dan ook veel foto’s aantreffen van dat moment want zulke foto’s maken… tja, die kans krijgen we maar zelden, ik had bovendien het geluk op het perfecte plekje daarvoor te staan dus klikte behoorlijk achter elkaar door.

 

 

 

 

De Serenga rond, even bij Momma’s op het terras in de zon terwijl Do zich daar weer ‘bij ons’ voegde en haar Savanne-presentatie afstak. Daarna weer door, terug naar het Kompasplein alwaar we wel afscheid namen want zij moest terug naar Nortica voor het volgende punt op haar werkschema en wij gingen de andere kant op, de Vlindertempel in en daarna de Vallei door naar Jungolakas. Bij de Doodshoofdaapjes kregen we wederom een verrassing want enkele uren eerder was er voor de 4e x in 3 weken tijd een jonkie geboren en die konden we nog fotograferen ook.

 

 


(zie je wat Do in haar handen heeft? In haar rechterhand 1 nekwervel van een Giraf en in haar linkerhand 1 nekwervel van een mens)

 

 

Daarna de kas maar in. Op ons gemakkie wandelen en op het terras even naar naar binnen en koffie halen, daarna even zitten. Weer later verder maar weer want inmiddels waren we weer toe aan een aanvulling van onze andere verslaving. Bovendien was het erg warm in de kas en snakten we ook naar frissere buitenlucht. Die portie frissere buitenlucht kregen we evengoed veel later dan gepland want bij de uitgang, dan loop je langs de Bullenbak (van de Olifanten) en daar stond Gerwen (Olifantenverzorger) met een lange slang te sproeien en 5 heren stonden daar van de genieten. Mekong, Einga Tha, Ein She Min, Radza en Ravi. Dat hield ons dus een lange tijd op, maar heej dat vinden we natuurlijk helemaal niet erg. De bullenheren genoten en daar genoten wij ook weer enorm van.

 

 

 

 

Daarna zochten we de uitgang toch echt op, na de aanvulling van onze 2e verslaving liepen we verder, langs de Olifantenvallei door de Otterbeek om daarna op het Kompasplein uit te komen, de uitgang door, het plein over, rechtsaf langs het winkelcentrum, de weg over, huppa afscheid nemen, mijn duo hun appartementencomplex in, ik de auto in en op weg naar huis. Het weer dat veel beter was dan voorspeld draaide toen om, het begon te regenen en het bleef regenen tot ongeveer 10 minuten na thuiskomst, oftewel een uur later maar toen zat ik al met een bak leut op de bank, pootjes omhoog en was mijn pc bezig met het uploaden van de foto’s… 160 in totaal en die kun je zien als je op de laatste foto in dit blogbericht klikt.

 

 

 

 

 

Bijna weggespoeld

Gisteren was ik weer ff in mijn 2e thuis, voor een klein rondje deze keer want mijn energieniveau was verre van noemenswaardig aan hoogte en ook 1 van mijn Emmens duo voelde zich niet zo heel fris en omdat ons 2e thuis ons altijd wel opvrolijkt is het dan thuisblijven niet de beste van de 2 opties *glimlach*. We deden alleen Jungola aan want onze buienalarm-app voorspelde niet veel goeds en aan een nat pak hadden we natuurlijk geen zin.

In de kas… die maar liefst zo’n 1800 vierkante meter groot is, is het altijd prima toeven en kun je alle kanten op met fotografie want niet alleen vliegen er inmiddels 29 vogelsoorten rond maar ook staat er een enorme diversiteit aan planten die natuurlijk hun eigen seizoen kennen en dus niet altijd hetzelfde uiterlijk hebben.

Nou is het de laatste tijd verschrikkelijk druk geweest in het park, je kon elke keer bekant op de koppen lopen… Nu de vakanties weer voorbij zijn merk je dat gelijk want het aantal bezoekers ligt dan lager en het een stuk rustiger, zo lekker, vooral als je ‘last’ hebt van (te)veel ruis tussen de oren. Gelukkig werd die ruis met regelmaat overstemd door het zingen van de Gibbons en het schitterende lied dat de Zoembawalijster altijd zingt. Die overigens wel in een zangwedstrijd verwikkeld leek te zijn met de Balispreeuw, die ook prachtig kan zingen maar iets minder volume heeft, al leek het daar gisterenmiddag niet op.

We moesten nog even iets ‘checken’ in Nortica en dus maakten we ons op weg de kas uit om via het Kompasplein naar Nortica over te steken. Bijna gelijk aan het begin staat een Rattenhotel en nu er zo weinig bezoekers waren hadden we even vrij zicht en konden we ook in alle rust wat foto’s maken. We moesten eigenlijk verder maar het begon te druppelen, in snel tempo heviger wordend ook dus die vlieger ging niet op.

Daarna maakten we ons snel op weg naar de uitgang, snel het plein over en het winkelcentrum door om daarna de laatste meters in regen te lopen, eenmaal in de auto brak de hemel verder op en in spoelende buien reed ik naar huis. Daar deed ik het nodige aan verzorging van mijn dieren en plofte ik op de bank, waar ik niets meer deed tot enkele uren later ik de trap op ging en mijn bed indook. Als je op de foto hierboven… ogenschijnlijk een blad in het verhaal natuur-seizoenen die ik aan het begin al noemde… opent zich het album met de foto’s van gisteren, 52 in totaal. Het is geen blad natuurlijk maar de bladvlinder!

 

 

Kindertjes

Als je al ‘iets’ ouder bent is het krijgen van kindertjes natuurlijk geen optie meer, ongeacht of Moeder Natuur je ze zal laten krijgen of niet… Al moet ik ook eerlijk bekennen dat ik nu wel blij ben met het feit dat ik ze niet meer kan krijgen noch hoef op te voeden!
Van het oma-zijn genieten is niet aan de orde, ik kijk uit naar de periode dat dat wel mag maar uiteraard heb ik daarover niets te zeggen want ik ben niet degene die mag bepalen (zou ik ook niet willen overigens) of zoon & schoon ons opa en oma gaan maken…
Moeder Natuur heeft ook in de dierenwereld wel zo haar ‘gevallen steekjes’ maar net als bij de mens lukt het bij de dieren dan weer wel en dan weer niet… Ik ga het nu niet over de ‘nieten’ hebben maar over de ‘wellen’ want baby’s blijven gewoon leuk, ongeacht van welke levensvorm. Een rijtje van een levensvorm met wie wij toch wel de meeste overeenkomsten hebben…