Type your search keyword, and press enter

Verdrietig spannend

 

Dat olifanten bij mij een streepje voor hebben hoef ik niet meer te vertellen, en het nieuws uit het Belgische Mechelen van de afgelopen weken raakt me dan ook, en dat zal ook nog even zo blijven want er hangt veel spanning.
11 april werd Tarzen geboren en dat bracht Planckendael in een jubelstemming want Tarzen was baby nr. 3 in de olifantenkudde. Daphne en ik gingen 12 april op kraambezoek, zoals ik HIER beschreef en waarvan HIER alle foto’s te zien zijn.

Niemand kon toen bevroeden dat daarop nog geen 2 maanden later diepe droefenis en heel veel angstige zorg zouden opvolgen!!

Qiyo, geboren op 16 juni 2015 overleed 28 mei, nog geen 3 jaar jong, ten gevolge van Olifanten-herpes.
Tarzen is kind van Phyo Phyo en is sinds gisteren moederloos, daar de moeder moest worden ingeslapen vanwege nierfalen. Tarzen is dus nu in de gevarenzone, hij kreeg al een tijdje bijvoeding omdat moeder niet voldoende meer kon geven en omdat Herpes dus Qiyo het leven benam en vooral gevaarlijk is bij jonge olifantjes wordt Tarzen extra goed in de gaten gehouden.
Nu diens moeder er niet meer is… hij nog geen 2 maanden jong is… zijn die zorgen extra groot want hij moet opnieuw zijn plekje in de kudde zien te vinden. Iets dat nu extra bemoeilijkt zal worden door alles dat er al gebeurde en het feit dat de Matriarch nu ook niet meer is.

“Wij” in Emmen hebben een bay-olifantje van 2 maanden en 3 dagen… en er is eentje op komst… Ik hoop maar dat het in Mechelen goed zal komen met de kudde en dat ook bij ons alles goed zal blijven gaan.

Sparen?

 

Iets verzamelen… wie doet het niet… ik deed het al heel mijn leven… dan weer een tijd dit en dan weer een tijd dat… Ergens een paar jaar terug dacht ik “ik wil wel een eigen dierentuin bouwen maar hoe pak ik dat aan…” Ik heb de gewoonte om bij een bezoek een een dierentuin altijd iets mee te nemen als soort van herinnering en veel dierentuinen verkopen dierenbeeldjes van het merk Schleich. Gezien de prijzen liet ik het heel lang bij die gedachte, zo gierig ben ik dan weer wel glimlach. Tot ergens een jaar geleden ofzo ik dacht: “krijg de puntjepuntje maar… ik ga gewoon beginnen want MP is er immers ook nog?” Mijn allereerste, zeg maar startbeeldje, was een Witte Tijger. Enerzijds omdat ik die schitterend vind maar anderzijds omdat dit dier mijn Chinese horoscoop-dier is. Langzaam kwam er het eea bij, vooral MP bleek een goede leverancier want wat mij al eerder regelmatig overkwam, overkomt andere verzamelaars ook, ‘op een zeker moment ben je er zat van en doe je het weg’. Inmiddels is mijn collectie behoorlijk gegroeid en nadat Manlief mij deze morgen een wens vervulde door een tafel te maken die ik getekend had om achter de kleine bank te plaatsen, en ik die vervolgens met kurk beplakte om het een natuurlijke look te geven, en daarna inrichtte ben ik wel zover dat ik het nu met gepaste trots wil tonen…
Kortom, per vandaag ziet het er zó uit:

Morgen komt er vast weer aanvulling want dan ga ik met Herman & Daniëlle naar Naturzoo Rheine en ik weet dat men daar Schleich verkoopt 😉

(klik op afbeeldingen voor groter formaat)

Uiteraard spreekt het voor zich dat als jij iets hebt of weet, dat nog in mijn collectie ontbreekt, ik heel graag jouw melding daarvan ontvang!

Geluksdag

 

Vanochtend stond ik lamlendig op, de warmte van de afgelopen dagen zit nu ook in ons huis dus slapen gaat niet echt vlekkeloos… maar wat moet dat moet dus hoppa in de benen en gaan met die banaan. Nadat ik mijn maandagmeneer verzorgd had zodat hij zich deze dag door kon redden stapte ik in mijn auto en tufte naar Emmen. Na de koffie staken we dan ook gedrieën de weg over, nadat we bij een zeker super onszelf voorzien hadden van eten en vooral ruim drinken. Is belangrijk, zeker met deze temperaturen immers. We waren nog vroeg dus togen we eerst het grootste deel in nadat we door een metershoge bidsprinkhaan hartelijk verwelkomd waren. De Serenga oftewel Verzengende Hitte, op dus. Nou die deed haar naam echt eer aan. Halverwege bij Momma Dunja op het terras, ietwat schaduw en een windje die verfrissend aanvoelde, verorberden we onze lunch. Ons plan was, nadat we wisten welke chauffeur de Safari-truck bestuurde, een ritje te maken. Maar eerst even afkoelen, dus pompte Herman het water op en liet zo ons met de voeten in het water heerlijk genieten van een heel fris alternatief ‘pootje baden’. De temperaturen stegen verder en in een soort van vlucht eigenlijk gingen we Serenga weer uit zo snel als we konden en gingen de Vlindertempel in. Daarna door naar Jungolakas waar we de andere ingang dan gebruikelijk kozen omdat mijn schoonmeisje ons al opwachtte met ijsjes, die vielen er natuurlijk zeer smakelijk in. Daarna verder en toen hadden we geluk…. Mekong & Einga Tha waren in het water, eerst onder de douche en later spelend in het water… dat heb ik gefilmd met mijn foon… zie maar:

 

Toen hadden we het uiteindelijk wel gehad met want tja die warmte is toch wel heel erg vermoeiend, dus zochten we via een omweg weliswaar de uitgang weer op maar niet zonder eerst even bij de drachtige May Ya Yee en haar companen te kijken. Mingalar OO liet zich niet onbetuigd overigens;

Eenmaal buiten liepen we een andere route naar huis terug. Zie ik ineens een reclameposter… CBD in de aanbieding. Laat mijn flesje nou bijna leeg zijn, dus hup ik naar binnen. Om even later weer compleet beduusd en sprakeloos buiten te staan want ik kan 18 maanden vooruit en heb 180 euro bespaard!! Kijk dat zijn nog eens geluksmomentjes, voordeeltjes die ik niet graag aan mijn neus voorbij laat gaan…
Na nog een bakkie en een peukje op hun galerij, een babbeltje met dochter en schoon stapte ik weer de auto in en keerde huiswaarts. Na hier de nodige dingen te hebben gedaan ging ik met mijn foto’s aan de slag… en jawel voor het eerst ooit, hoefde ik geen enkele foto weg te gooien. Is dat wat? Ik kijk tijdens het fotograferen altijd wel wat goed of fout is dus dan verdwijnen er zo her en der wel een aantal maar bij thuischeck op de pc gaan er vaak ook nog wel een aantal de prullenbak in, en dat hoefde deze keer dus niet. Aangevuld met enkele gsm-foto’s zijn het er 195 en die staan HIER

Nou, wat zeggen jullie, was ik een geluksvogel vandaag of niet?
Ik vind van wel glimlach.

Verenigen

 

Al geruime tijd keek manlief hartstochtelijk uit naar de komst van zijn vakantiegeld.
Hij was zó toe aan een nieuwe tv! Nou hè hè eindelijk, ‘t bleek gestort, ‘t was er.
Door een salarisverhoging met terugwerkende kracht en tal van overuren viel het bedrag nog positiever uit dan hij verwacht had. Mooiiie mazzeltjes dus.
Vandaag in alle vroegte togen we samen naar Emmen en na een bakkie leut vertrokken Herman en manlief de grens over om aldaar een tv te gaan kopen. Door de verschillen in BTW oa is dat wel degelijk de moeite waard namelijk. Met mijn auto want dat is de grootste van onze beide auto’s en bovendien het ‘goedkoopst’ omdat ik een diesel heb en manlief een benzine-auto. Over de grens heeft manlief mijn tank ook gelijk weer volgegooid, dus ik kan weer even vooruit, scheelde 28 cent de liter… kassa!!!
Manlief wilde een grotere tv…de onze was 48 inch en manlief had zijn zinnen gezet op een 65 inch. Hij twijfelde of dat wel in mijn auto zou passen, ik zei ‘er gaan veel makke schapen in een klein hok’… lukt vast wel. Met in mijn herinneringen natuurlijk al hetgeen ik de afgelopen jaren al niet in mijn altijd kleine toettoetjes vervoerd heb waar iedereen zei ‘da ga niet passe jongedame’.
Daniëlle en ik staken de weg over en hobbelden/rolden rond openingstijd onze 2e thuis binnen. Een drukte van belang, iedereen had zich door het schitterende weer laten verleiden. De rolstoel van Daniëlle had een wasbeurtje nodig en aangezien er voor de poort een plein vol water is… doelbewust voor velen om van te genieten… rolde ze daar dus even door de alternatieve wasstraat.

Wij bezochten onze witte watermeisjes waarna we de vlinders opzochten om vervolgens door te stappen richting Jungola-kas om daar, zoals altijd onze lunch smullend te nuttigen terwijl we onze krakkemikkige stelsels ietwat rust gunnen.

Op zeker moment bliepten onze foons… en kregen we beiden foto’s van de aanwinst naast mijn auto. Dat ging dus écht niet passen! En dus werd de doos bij de zeer behulpzame verkoper achtergelaten, vouwde Herman zich in alle bochten om het minuscuul overgebleven plekje zo comfortabel mogelijk te vullen en togen zij Assen-waarts om de tv bij ons thuis achter te laten. Manlief en ook Herman hadden al wel ingeschat dat het mij niet zou lukken om comfortabel thuiswaarts vanuit Emmen te rijden en dat wilden ze mij niet aandoen, zeker niet met de hitte van vandaag.

Toen de heren ons appten op weg naar Emmen te zijn begonnen wij ook huiswaarts te keren… Wij waren er eerder dan zij natuurlijk, wij hadden nog geen 500 meter te overbruggen en de heren nog geen 50km… op de galerij gingen wij zitten, in de schaduw en een koel briesje, wachten op onze heren. Nadat die gearriveerd waren namen we afscheid en togen wij huiswaarts. Manlief had hier thuis natuurlijk nog het eea te doen maar bovendien wilde hij ook nog even naar bed kunnen want hij had een verzoek tot overwerken nachtdienst gekregen en niet afgewezen en tja als je dan al ruim voor 8-en je bed uit bent… is een paar uur slaap nog wel even lekker… “‘k ben geen 20 meer hè” grinnikte hij toen we het eea uitlegden over waarom hij nog naar bed hoopte te kunnen.
Hoe dan ook… de tv is inmiddels in ons bezit en staat op het dressoir, wel een ietsiepietsie grijns groter… maar hij is er blij mee en dus vind ik het goed. We hebben het nuttige met het aangename vereend en mijn spaarrekening is weer iets leger maar dat mag ook als je er zo iets moois voor terug krijgt toch? Stiekemweg ben ik er zelf natuurlijk ook heel blij mee want ik verheug me al op een LotR-marathon met deze tv die niet alleen heel erg groot is maar ook de kleuren heel mooi weergeeft, en vlekvrij hihi dat was bij de oude tv wel ff anders.

De kiekjes van vandaag…zitten mooie bij, ik ben tevreden… staan HIER.

Hè, hè, het kon weer…

Op 1 dag na was het 2 weken geleden dat ik in mijn ‘dieren-tuin-thuis’ was, door tal van zaken kwam het er niet van, de tijd ontbrak en de inhoud van mijn velletje weigerde ook mij die dienst te verlenen. Vanochtend echter had ik poep aan de hele jeweetwel-takkezooi-bende en stapte de auto in en tuft naar Emmen, waar ik zoals gewoonlijk allerhartelijkst ontvangen werd en na wat geklets met een bakkie leut en een lekker peukje liepen we naar buiten, staken de weg over, door de poorten naar binnen.

Continue reading “Hè, hè, het kon weer…”

Herman & zijn uitgebreide harem

Begin dit jaar sprak ik met Herman en Daniëlle over andere dierentuinen, zij zeiden toen dat ze nog nooit in Blijdorp waren geweest. En tja zonder auto… in een rolstoel… vanuit Emmen… is die kans niet zo groot dat je er komen kan tenzij je iets regelt… Deze regelnicht ging dus aan de slag. Met een mooie actie van de Kruidvat scoorden we al snel kaartjes met nog mooiere korting, “die zijn in de pocket”. Nu nog het vervoer… tja Anita heeft een auto, Daphne heeft er eentje en ik heb er eentje… maar in geen van drieën was plek genoeg voor 5 personen én die rolstoel. Dus besloten we een geschikte auto te huren, met 2 auto’s zagen we niet zitten, niet comfortabel genoeg voor zo’n lange rit en ook niet gezellig om gescheiden te reizen toch.
En tja wij drietjes worden in de wandelgangen al “Herman met zijn harem” genoemd, dus met Anita en Daphne erbij werd die harem vandaag dus uitgebreid…zie je het voor je? Een man met 4 vrouwen… waarvan er 1 in een rolstoel zit en de ander met regelmaat een arm grijpt om makkelijker te kunnen lopen… ik kan me wel voorstellen dat dat voor vreemden er vreemd uitgezien moet hebben… al was het natuurlijk niet zijn 1e keer want in februari liepen we immers in Burgers Arnhem, zij het dan dat toen Anita er niet bij was maar Anne Marie wel glimlach.

Een telefoontje naar een goede garage leverde een ander telefoontje op en nadat ik mijn verhaal uitgelegd had kreeg ik wederom een mooie deal en konden we met een Renault Traffic naar het Rotterdamse vertrekken, ook de datum stond al geprikt, vandaag dus.
De zaken op mijn 2e adres werden vandaag door een zorginstantie overgenomen en zodoende konden Daphne en ik vanochtend om 7.00 uur bij Anita staan en stonden we om 7.45 bij Herman en Daniëlle voor de deur.

Door de feestdagen/vakantie verwachtten we geen grote spitsdrukte en die verwachting kwam dan ook uit, rond 10 uur sloten we aan in de lange file van auto’s die kennelijk hetzelfde doel als wij hadden. Bij een parkeerwachter legde ik uit dat we een rolstoeler hadden en toen leidde hij ons naar de parkeerplaatsen gelijk voor de ingang, heerlijk dichtbij terwijl de parkeerplaatsen over-overvol waren.
Uiteraard eerst aan de koffie met gebak…en daarna op pad. Voor we het goed en wel beseften was het al weer 17.45 en liepen we uitgang uit op weg naar de auto en kon de thuisreis beginnen, wederom zonder fileleed. Halverwege nog een milkshake / ijs gescoord en om 20.00 precies kon ik het Emmense duo uit laten stappen, na een snelle p-stop bij hen thuis, reden we gedrieën door naar Assen. Om 29.50 leverden we Anita thuis af en om 21.00 stapten we ons huis binnen.

Toen begon een andere klus… foto’s op de pc zetten en selecteren. Ik had geen goede dag, kreeg het gewoonweg niet goed voor elkaar maar toch zitten er nog “lucky shots” tussen…

Mijn foto’s (inclusief een paas gsm-foto’s van Anita, er bleven 347 over) staan H I E R

Daphne’s foto’s (396) vind je H I E R

Hermans foto’s (290) vind je H I E R

Daniëlle’s foto’s (352) vind je H I E R

Meer bewijzen dat het een fantastische dag was…heb ik niet glimlach

Drentse Bollenvelden


Mijn maandagmeneer begint meer en meer een ‘oud’ manneke te worden…wilde hij in het verleden altijd maar wat graag mee als Daphne en ik een uitje planden, is zijn antwoord tegenwoordig steeds vaker ‘sorry, nee, is me te ver weg, duurt te lang, te vermoeiend’ etc.
Gisteren sprak ik Corry en zij tipte mij over de Tulpenroute 2018 in onze provincie; gelijk na dat gesprek zocht ik het op internet op, hopende dat de koppensnellers nog niet van start waren gegaan. Het geluk bleek met mij, ook Weeronline wilde mij een genoegen doen klaarblijkelijk en dus nodigde ik vanochtend mijn maandagmeneer uit voor een ritje langs die route, plm 75km in totaal van deur terug naar deur.  Dat zag hij wel zitten dus stapten we, toen ik alles aan de kant had, en op zijn pc de betreffende route had uitgeprint, stapten we de auto in en vertrokken. Hij nam de kaartlezerstaak op zich 😉

Op 3/4 van de route had hij het wel gezien en wilde de kortst mogelijke weg naar huis, ik gaf hem toen zijn zin nog niet want ik had al gezien dat ik na de volgende bocht bij een plukveld zou komen. “Mag ik mijn lege vazen wel eerst even vullen?” vroeg ik grinnikend, en hij zag waar ik op doelde, dus ja dat mocht wel. 0.25 per stuk en elke 2e gratis.

Bleek ik nog exact 2 euro in de beurs te hebben aan kleingeld; goed voor 16 tulpen dus, nou heb ik wel een aantal vazen maar weinig poes-veilige-plekken dus ik had aan die 16 genoeg en legde die enkele minuten later op de achterbank. Staan uiteraard inmiddels al, over 2 vazen verdeeld, cat-proof, te pronken. Op de foto lijken ze roze maar ze zijn echt paars (met wit).  Ik had overigens niet mijn camera mee, alle foto’s in DEZE MAP zijn dus met mijn nieuw speeltje gemaakt waarover ik gisteren ook al schreef.

Ik leverde mijn maandagmeneer thuis af en reed door naar huis waar manlief me met koffie opwachtte. Heerlijk weer vandaag, de komende dagen ook als er niets verandert in de voorspellingen dus het genieten is al weer begonnen.
Verheug me al op volgend jaar want de Noordelijke Bollenvelden worden meer en meer uitgebreid omdat steeds meer boeren delen van hun landerijen hiervoor beschikbaar stellen, in de media is al bekend gemaakt dat ook Groninger boeren daar meer en meer toe over gaan. Mooi vooruitzicht toch!
Kortom… ik had dus een heerlijke ochtend en mijn maandagmeneer ook!

Gescoord

Vanochtend na werk toog ik naar Emmen, het werd weer tijd, ik was er al te lang niet meer geweest, het verrotte lijf zit me danig in de weg, kan niet anders zeggen! Maar dit klinkt raar en onbegrijjpelijk dus laat ik bij het begin beginnen….


De laatste weken, zo’n maand of 3 inmiddels… ben ik niet vooruit te branden en daar erger ik me groen en geel aan! Eind vorige week besloot ik de huisarts te consulteren en dat kon maandagochtendvroeg. Ik legde haar uit dat ik me mentaal ‘on top of the world’ voel en naarmate ik meer vertelde werd haar glimlach alleen maar groter. Is toch eigenlijk ook niet te bevatten dat ik voor het eerst (ja oke, sinds 13 juni 2017 dan welteverstaan) in 35 jaar ‘gewoon’ doen kan wat ik wil zonder ook maar enige spoor van angst-paniek-onrust of wat voor idioterie ook maar… als ik dat al niet bevatten kan mag ik dat zeker niet van een ander verwachten toch?


Lichamelijk echter is dat een geheel ander verhaal. Ik ben 55 maar voel me 555. Ik slaap 12-15 per 24. Elke avond rond 21.00-21-15 lig ik er al in en zodra mijn neus het kussen ruikt ben ik in dromenland. Klaas Vaak is wat mij betreft werkloos. Ga ik overdag liggen en sluit ik mijn ogen, ben ik ook gelijk vertrokken en als niemand me dan wakker maakt kom ik niet in het land der wakkeren terug. Maar moe dat ik ben, niet te beschrijven, soms staat het huilen me zelfs nader dan het lachen. Kortom, ik hoopte dat een volledig bloedonderzoek wel uitsluitsel zou bieden en dat aanvulling van dit of dat mijn probleem zou oplossen. Nou niet dus!! Het bloedprikken van maandachtochtend (wist je trouwens dat men tegenwoordig op ‘vermoeidheidspakket’ kan prikken?) leverde een status op waarop ieder ander jaloers zou mogen zijn. Heel mijn leven nog nooit zulke mooie waarden gehad. Ehhh???? Ja nou, geweldig toch maar heej waarom ben ik dan constant zo afgepeigerd en wil ik ‘s ochtends mijn bed niet uit omdat ik me voel alsof ik er al een dag, wat zeg ik, een week, op heb zitten? Vervolg dus… weer in gesprek met mijn huisarts. We spraken het eea door en kwamen samen tot de conclusie (ik had zelf al veel zoekwerk op internet uitgevoerd) dat het hoogstwaarschijnlijk zo is dat mijn lijf jaar in jaar uit ‘slachtoffer’ is geweest van mijn wilskracht en nu een soort van inhaalslag moet maken omdat mijn geest danst en geen aanslag meer op die wilskracht pleegt. Dat dus enerzijds en anderzijds het feit dat mijn lijf moet wennen aan de beduidend mindere hoeveelheid chemische medicatie. Een aantal middelen compleet gestopt en nu alleen nog een zeer lage onderhoudsdosis van een anti-depressiva, waar ik nog niet zonder kan is inmiddels gebleken. Mijn bioritme is dus van slag… dat herstelt zich wel maar de vraag: ‘wanneer?’ kan niet beantwoord worden. Kortom, ik moet én geduld oefenen (wasda?) en mezelf en mijn lijf de tijd gunnen om soort van ‘op adem’ te komen. Dat ik hooggevoelig ben draagt daar natuurlijk niet echt aan bij, mede de slechte gevolgen van de tijdswisselingen, uur terug of vooruit, het (veel te) snelle wisselen van de weerstypes, vorige week bloedheet nu weer 15 graden minder… We gaan de basisdosis chemische medicatie verder verlagen en over 6-8 weken ga ik terug naar de huisarts, tegen die tijd gaan we dan bespreken hoe het gaat en bekijken wat of we verder nog kunnen doen… intussen ga ik ‘gewoon’ toegeven aan de vraag van mijn lijf en laat ik het in de ruststand gaan op de momenten dat het er om schreeuwt.

Zo… nu terug naar de 1e regel van dit bericht… ik toog dus naar Emmen. Na een bakkie bij Herman en Daniëlle togen we naar de appie, haalden broodjes en staken de weg over naar de ingang van het park. Op naar de olifantenvallei want Mauk was buiten en we wilden uiteraard zien hoe het ventje gegroeid zou zijn. Ik vooral natuurlijk, want ik kom er niet dagelijks in tegenstelling tot mijn duo-gezelschap. 3 weken en 2 dagen jong nog maar, maar gegroeid is meneer zeker. Ravi was op een gegeven moment te hardhandig en kreeg van tante Shwe Zin een behoorlijke optater zodat hij wegholde terwijl tante hem loeihard na tetterde… dat was erg grappig. Dubbel hilarisch was het ook want juist daar en enkele minuten eerder waren we Frankwin tegen het lijf gelopen en hij reageerde heel spontaan op onze uitnodiging een soort van interview met hem aan te gaan. Dat waren we al van plan maar was er nog niet van gekomen. Toevallig hadden we de vragenlijst in de tas en in no time stond Herman te filmen, was Daniëlle een geluidsopname aan het maken terwijl ik onze vragen op hem afvuurde. Zo leuk!!! Het resultaat van dit interview volgt later!

Daarna nog even een klein rondje om her en der wat foto’s te schieten natuurlijk. Mijn conditie liet niet al te veel toe dus zaten we rond 4 aan de koffie bij Herman en Daniëlle thuis en was ik om half 6 thuis, afgepeigerd tot en met. Heerlijk weggezakt op mijn bank kon ik met de foto’s aan de slag en kan ik volmondig zeggen blij te zijn met de resultaten want er zitten echt mooie ‘lucky shots’ tussen.
Tja hoe het toch kan lopen… hoe dubbel het kan zijn. Je geniet op en top terwijl je lijf je behoorlijk in de steek laat, accepteren maar, zoals zoveel geaccepteerd moet worden, immers, je kunt nog zo veel willen maar dat iets altijd anders loopt dan dat je graag wilt kennen we allemaal wel. De krenten uit de pap plukken toch? Dat doe ik volop en laat me door niets meer tegenhouden, nou ja, om precies te zijn, niets mentaals meer. Lichamelijk is een ander verhaal maar als ik de huisarts geloven mag zal dat mettertijd ook veranderen. “Niet klagen maar dragen” zei mijn oma zaliger dus daar hou ik me maar aan vast. Bovendien… als ik moet kiezen tussen wat ik nu heb en wat ik had… dan kies ik voor wat ik nu heb. Ik heb ontelbare malen liever dat mijn lijf me in de steek laat mijn hoofd is zoals het nu is… dan een fit lijf en mijn hoofd zoals het was voor ik aan de CBD begon.

FOTO’s ►►►H I E R ◄◄◄

Emmen maakt het mee…

Een paar weken geleden werd Daniëlle benaderd door ‘Emmen maakt het mee’ met de vraag of ze mee wilde werken aan een interview over iets dat zich in haar woonplaats afspeelt… natuurlijk zei ze ja want als ze ergens enthousiast over is deelt ze dat graag met anderen. Haar enthousiasme over ‘ons’ dierenpark steekt ze al helemaal niet onder stoelen of banken. Dat zij niet de enige is die zich stoort aan de vele negatieve publiciteit rondom Wildlands bleek wel uit het feit dat zij, en haar lief Herman, bereid waren samen met mij een blog op te zetten om een positieve tegenstem te bieden en natuurlijk een platform te hebben alwaar we ons enthousiasme kunnen delen met iedereen die het maar horen (nou ja lezen dan) wil glimlach. Dat interview vond plaats, met Herman en mij erbij, en is nu klaar. Het is reeds gepubliceerd op onze blog maar natuurlijk wil ik het ook hier graag met jullie delen.

 

DANIËLLE HOITING: WILDLANDS ADVENTURE ZOO EMMEN

Vanaf het moment dat ze de maquette van Wildlands zag, was Daniëlle Hoiting uit Emmen nieuwsgierig naar het nieuwe dierenpark. Sinds de opening komt ze er dagelijks en elke keer ontdekt ze iets nieuws. Haar enthousiasme over Wildlands deelt ze graag. Ze vertelt waarom het park zo uniek is én heeft een gouden tip voor bezoekers.

“Geen dag in Wildlands is gelijk,” begint Daniëlle. “De bloemen bloeien, er worden dieren geboren en er komen nieuwe dieren bij. De verschillende thema’s – Jungola, Serenga en Nortica – zijn mooi uitgewerkt. Het hele verhaal klopt. De sfeer is fijn en ik maak veel contact met de andere bezoekers. Een bezoek aan Wildlands is een vast onderdeel van mijn dag geworden dat nooit verveelt.”Gouden tip
De dieren in Wildlands leven zo veel mogelijk volgens hun natuurlijke ritme, hebben veel ruimte om zich heen en kunnen zich – als ze willen – even onttrekken aan het publiek. Juist dat vindt Daniëlle een pluspunt. “De dieren staan centraal en wij zijn als bezoeker te gast. Daardoor moet je goed de tijd nemen en goed kijken. Mijn advies aan mensen is dan ook: leg je telefoon weg en ga op ontdekkingstocht. Rust even uit op een bankje en kijk eens rond wat je allemaal ziet. Wanneer je met je volle aandacht erbij bent zie je zo veel bloeien, bewegen en kruipen. Zelfs de kleinste mieren op de grond ontgaan je dan niet.”
Ritme van de dieren
Als je zoals Daniëlle vaker in het park komt, ontdek je de leefritmes van de dieren. “Ze gedragen zich per tijdstip van de dag anders. ’s Morgens rond 10.00 uur zijn de ijsberen actief, dan zie je ze spelen en door de modder rollen. Rond 13.00 uur worden de maki’s wakker en kruipen ze naast je op een bankje. Om 14.00 uur gaan de olifanten het water in. Ik weet inmiddels precies wanneer ik waar moet zijn!”

Leg weg die telefoon, zet je zintuigen op scherp en ga op ontdekkingstocht!

Zintuigen op scherp
Het hele park is goed toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Toch komt Daniëlle het liefst in Jungola, omdat je daar zo fijn kunt zitten. “Vanaf hier zie ik de vogels vliegen, de gibbons schreeuwen en de bruinkopslingerapen slingeren. Terwijl ik zit te relaxen, doen mijn ogen en oren het werk. Olifanten, gekko’s, anolissen: er komt van alles voorbij. Of je ’t gelooft of niet, ik vind het elke keer weer spannend wat ik allemaal tegenkom. Het is echt een belevingspark.”

Uit haar enthousiasme blijkt dat Daniëlle nooit uitgekeken raakt in het park. De duizenden foto’s die ze inmiddels heeft gemaakt zijn daarvan het bewijs: “Elke dag gaat de camera mee. De foto’s die ik maak, deel ik via ons weblog en Facebook. In Wildlands voel ik me vrolijk, rustig en ontspannen. Ik geniet ervan om dat met anderen te kunnen delen en hen aan te moedigen om ook op avontuur te gaan!”

Handig om te weten
Wildlands is het hele jaar van 10.00 tot 17.00 uur geopend. In de zomer zelfs een uurtje langer. Kijk op de site van Wildlands voor meer informatie.

Afgevinkt

Al een tijdje stond NaturZoo Rheine op de lijstjes van Daphne en mij, zij wilde het graag zien en ik wilde het haar graag laten zien, deze punten kunnen we nu beiden doorstrepen want we zijn vandaag heen geweest én veilig en wel thuis gekomen al had een megaranddebiel met de intelligentie van een 3-voudig uitgeknepen theezakje dat kennelijk heel graag anders gezien, zijn moordpoging mislukte en wij kregen de middelvinger, tja… ach, de hitte zal dat heerschap wel naar het, overduidelijke lege, hoofd gestegen zijn vermoed ik. God Zij Dank is Daphne een heel goed chauffeuse die constant heel alert is en dusdanig kan reageren, wat dus vandaag op de terugreis onze redding was.
NaturZoo Rheine is voor ons zo’n kleine anderhalf uur rijden en met het ronduit schitterende weer van vandaag, Daphne vrij, wezen alle voorwaardenpijlen natuurlijk in de ‘gaan’-richting ipv ‘thuisblijven’-status.

 

Men heeft daar een aantal pauwen (ik verontschuldig me al op voorhand voor het aantal foto’s van deze schitterend creaturen in de map glimlach) en zij lieten zich ook niet onbetuigd. Hun gekrakeel was de hele dag te horen, vermengd overigens met het geklepper van de ontelbare (echt waar) ooievaarkoppels.

Alhoewel er dan geen olifanten, giraffen, neushoorns noch nijlpaarden en vele andere diersoorten voorhanden zijn is hun vogelcollectie enorm groot, als je een vogelliefhebber bent zoals ik is dit dierenpark echt de moeite waard. Zo wie zo want het is gewoon een schitterend mooi park waarin de vele dieren enorm veel ruimte hebben, de entreeprijs erg laag ligt (9 euro) en het parkeren gratis is. Bovendien is het terein eromheen ook zeer de moeite waard want je wandelt van de ene in de andere mooi aangelegde tuin met schitterende bomen en bloemen, waaronder een megagrote knotwilg die door tal van balken inmiddels gesteund weer helemaal in bloei staat, de lente he, een lust voor het oog dus.

Kortom. we hebben genoten van een op en top zomerse dag met blote armen en benen want een jas, vest of wat ook maar lag niet in de lijn der behoefte, deodorant daarentegen wel grinnik.

de FOTOMAP bevat 250 foto’s, 3/4 van mij ongeveer en de rest een deel van Daphnes mooiste kiekjes.