Soms lijkt, én voelt, het alsof: ‘de duivel schijt altijd op dezelfde hoop’.
De laatste tijd spelen er vele nare zaken… zaken die mij in het, nog zeker niet grijs, verleden compleet van slag zouden hebben gebracht. De winst die ik maak sinds juni 2017 is gigantisch maar natuurlijk/helaas geen bescherming tegen minder leuke zaken, om het maar even zachtjes uit te drukken.
De laatste keer dat ik een psychose kreeg was 22 september 2017, inmiddels ben ik bijna 19 maanden verder. Dat is een heel grote periode, sinds mijn 18e niet eerder meegemaakt. Sinds een paar weken neem ik dagelijks een dubbelde portie CBD en daarmee hou ik me staande.
Maandag ging het kantje boord goed/fout. Dankzij ingrijpen van Anita werd erger voorkomen. Gisteren deed mijn Emmens koppel daar een forse schep bovenop. En de reacties & daden van anderen, ook hier, zijn écht hartverwarmend en bemoedigend.

Vanochtend vroeg kreeg ik het bericht dat een dierbaar iemand, die al nierkanker overleefde, een ernstige vorm van copd heeft, vorig jaar veel in ziekenhuizen lag vanwege hart-& aorta-operaties, plus veel andere ziektebeelden erbij, een hersenbloeding heeft gehad en naar Utrecht is gebracht en daar momenteel in coma ligt; zéér zorgelijke kwestie dus.
Zowel mijn lijfelijke als mentale conditie worden nu belast en ik heb het wel ‘even’ gehad.

En tóch… het leven gaat door, dát móét óók immers?
Ik doe mijn best, meer kan ik niet doen… in de overlevingsstand momenteel probeer ik dat te doen wat ‘moet’ en vooral, wat ik kan. Het liefste zou ik me nu willen oprollen en verstoppen onder een deken maar dat gaat niet want dat is de verkeerde weg inslaan. De emmer is overgelopen en ik moet nu wachten op het weer kunnen dragen van die emmer.

Kortom… neem het me aub niet kwalijk als ik even niet op bezoek kom, of minder enthousiast/blij etc reageer dan jullie van mij gewend zijn.