Kennen jullie het al? Die reclame van de Rijksoverheid?  “Hej, het is oke!” heet het, en het gaat erom dat we met zijn allen psychische problemen bespreekbaar moeten maken… Kijk maar dan, dit is ‘m:

 

 

Allereerst… ik ben dan wel psychisch ziek, al vanaf geen idee, het openbaarde zich voor het eerst onmiskenbaar toen ik 18 was… inmiddels alweer 37 jaar geleden dus, maar ik ben niet zielig. Ik hoef geen medelijden oid en voor zover ik ervaring heb met het op die manier ziek zijn bij mezelf maar ook bij vele anderen die ik ken… denken we allemaal gelijk, ons mankeert iets, ja dat klopt, maar ik ben evengoed een mens met goede en slechte eigenschappen net als jij.
Nadeel is dat je bij zichtbare lichamelijke ziektes wel makkelijker begrip ontmoet dan bij onzichtbare mentale ziektes, of dat door deze campagne zal veranderen betwijfel ik helaas wel maar ja niet geschoten is immers altijd mis dus ik hoop er maar het beste van.
Waar ik, en hoogstwaarschijnlijk vele lotgenoten met mij, veel mee worstelen moest was schaamte, want je ziet er normaal uit (wat is eigenlijk de definitie van normaal?) maar je bent het niet. Je voelt je een buitenbeentje en als je al de moed bij elkaar hebt gesprokkeld om iemand uit te leggen hoe jij precies in elkaar zit is dat een mega hoge drempel.
Wat wij, de mensen met psychische problemen, veelal met elkaar delen is eenzaamheid want je voelt je niet gewenst, niet geaccepteerd, laat staan begrepen. In de loop der jaren heb ik zo her en der mensen heel dicht bij laten komen, heb ook van bijna iedereen weer afscheid moeten nemen na enige tijd omdat ze niet konden omgaan met mijn zegeningen.
Manlief snapte het nooit, snapt het nog steeds niet maar is altijd als een rots achter me blijven staan, heeft me in onze verkeringstijd al niet in de steek gelaten en ook niet toen ik alsmaar gestoorder werd en idioter gedrag ging vertonen.
De andere persoon die heb wel volkomen begrijpt en me eveneens nooit heeft laten vallen is natuurlijk Anita. Er zijn nog wel een paar personen die ik zou kunnen noemen maar toch is Anita de enige die 100% precies weet wat zij moet doen (of laten) als ik weer eens op het punt stond als een dolle stier door de porseleinkast te denderen.
Binnen mijn steeds strakker afgestelde grenzen en kleiner wordende ruimte bewegen en doen wat ik ‘moet’ doen is me jaar in jaar uit gelukt op pure wilskracht, vraag me nu niet meer hoe ik dat toen kon maar het lukte toch maar.  Ik leefde, althans… ik ademde en deed zo her en der het ene en het andere. Als een zombie merendeels want zowel medicatie als therapievorm (enig idee hoeveel therapie- & medicatie mogelijkheden je hebt als je als gestoord te boek staat?) hebben een enorme impact op je dagelijks bestaan en functioneren. E.T. Home?  Wat is dat zinnetje in die jaren vaak door mijn hoofd gegaan!
De trauma’s en hun gevolgen en effect, daar bovenop de schaamte en schuldgevoelens omdat je alles fout doet en nergens bevestiging vindt/krijgt dat je het goed doet, iets goed doet, al hoe klein ook… alleen maar verwijten en wijzende vingers en stompzinnige opmerkingen van mensen die het niet begrijpen en ook resoluut weigeren het te willen begrijpen omdat je je volgens hen alleen maar aanstelt en op aandacht uit bent… “mens doe toch eens normaal…” was een behoorlijk kwetsend zinnetje maar tegelijkertijd het minst kwetsende van allemaal, vooral uit de monden van nabij staande familieleden.

Allemaal verleden tijd…. voltooid verleden tijd zou ik graag willen zeggen maar dat durf ik (nog) niet. Ik ben immers pas 2 jaar op weg?  Wat is nou 2 jaar op de balans van een 55-jarige die al vanaf haar geboorte ‘iets’  mankeerde? Waar Jos de start inzette bij de cursus “Voluit Leven”, opgevolgd door cursus “Dit is jouw leven”  in september 2016… in juni 2017 opgevolgd door mijn Anita’s aanhoudend ‘gezeur’ om te starten met CBD zat zijn en het er aan toe te geven…  Wat er sindsdien allemaal gebeurde en nog steeds gebeurt heb ik al meermalen beschreven. Ik ben nog dagelijks verbijsterd over de veranderingen die zich hebben voltrokken en dat ik daarvan geniet hoef ik niet (meer) te benadrukken toch?

Terug naar die campagne … het is een s.c.h.i.t.t.e.r.e.n.d. idee en ik hoop ook met elke vezel in mijn hart en ziel dat het effect zal sorteren maar daarvoor zijn wel 2 partijen nodig. De worstelaar met mentale problematiek is de ene partij, de 2e partij is de niet-worstelaar met een ziekte van dien aard maar met het willen / kunnen begrijpen, of in ieder geval bereid te zijn te willen luisteren en diens best te doen in het proberen er iets van te begrijpen.
Deze problematiek is zo divers, zo onbeschrijflijk gecompliceerd dat het voor beide partijen een enorm hoge drempel is. Vooral voor de 1e partij want die kent de angst de ander te verliezen door dat onbegrip, veroordeeld te worden en/of afgedaan als een aansteller oid. Het willen praten door de 1e partij is meestal het probleem niet, maar het durven… de schaamte los laten is een geheel ander verhaal.

Ik hoop dan ook dat we met zijn allen de schouders eronder zullen zetten want er is veel te winnen, voor alle partijen. Sterker nog, er is niets te verliezen denk ik.
Wat ik een ieder wel op het hart wil drukken is dat je je vooral bewust moet zijn dat een psychische ziekte niet te groeperen is, elke persoon verschilt van de eerstvolgende persoon en zo is dat ook met psychische ziektes. Kortom… als je met iemand in gesprek gaat en die persoon vertelt je iets en jij begrijpt het niet, vraag gerust om meer uitleg, koppel terug of jouw interpretatie de juiste is en alsjeblieft laat dooddoeners weg zoals bijv. “joh, een nachtje lekker slapen en je voelt je morgen vast weer beter…”

Laten we met zijn allen de wereld een betere plek maken voor iedereen, de ogenschijnlijk gezonde, de echt gezonde, en de zichtbare en onzichtbare zieken.

6 thoughts on “Bespreekbaar”

  1. Het is te hopen dat er meer begrip komt, of de actie helpt. Door onze dochter kom ik met nogal wat verschillende mensen in aanraking. Ik begin altijd met de kat uit de boom te kijken voordat ik domme dingen ga zeggen. Maar helemaal voorkomen dat je iets fout zegt lukt haast niet. Daar is het vaak te complex voor. Ik probeer zoveel mogelijk open te staan en hoop daarmee mijn goedewil te tonen. Verder is mijn ervaring dat geduld een goede zaak is hierin.

    1. Ja zeker weten.

      Dat snap ik wel… nee ook dat klopt wel maar wanneer is iets ‘fout’ ? Ik kan me niet voorstellen in ieder geval dat jij iets doms/kwetsends zou zeggen tegen iemand die jou vertelt dat hij ‘anders’ is dan wat men gemiddeld ‘normaal’ vindt.

      Ja klopt ook… al denk ik ook dat het ook altijd te maken heeft met hoe iemand naar zichzelf kijkt, wat wel/niet als normaal / afwijkend ervaren wordt.

  2. ha die Melody
    ja er is heel veel onbegrip
    wat de boer niet kent dat vreet hij niet
    is gelijk aan , jij kan lopen , jij bent niet ziek
    zag de reclame in het nieuws , en ben benieuwd
    want juist in di overheid ben ik zeer in teleurgesteld

    slaap wel groet

    1. Ha die Karel…
      Ja klopt en dat zal ook wel zo blijven, denk je ook niet?
      Ja precies…. ik heb in het verleden wel met regelmaat tegen mensen gezegd: “ik wou dat ik een been had gebroken dan iets in mijn hoofd…dan was ik a) er na 6 weken vanaf geweest en b) had ik me nooit hoeven verdedigen
      Jah joh… ik ook, wie niet? Maar ja hun bedoeling in dezen is goed, dat is al een stapje in de goede richting toch?

      Als een kanon, bijna klokje rond zelfs…. lekker hoor. JIj ook?

  3. Het probleem is dat zelfs psychiaters , die er voor doorgeleerd hebben, lang niet op iedere patiënt vat kunnen krijgen. Ik zie dus niet zo hoe dit filmpje bedoeld is. De mensen met een warm hart en mensenkennis zullen altijd wel een weg vinden om het bespreekbaar te maken maar helaas zijn er heel veel mensen met weinig inlevingsvermogen.
    Die zien ook de problemen niet bij fysieke klachten en dus zeker niet bij psychische kwalen. Nee het filmpje spreekt me niet aan en ik betwijfel het nut , je hart uitstorten doe je nou eenmaal niet bij iedere passant. Maar ik hoop van harte dat ik me vergis.

    1. Ja dat klopt ook. De goeien geven dat ook toe… anderen (zo heb ik gemerkt…) voelen zich beledigd maar ja dat is niet mijn probleem of wel dan? Ik heb niets aan niet-werkende-hulp, niemand die in zulke situaties zit toch?

      Ik ben het helemaal met je eens… daarom heb ik er ook een hard hoofd in maar oke, de intentie is goed dus wil ik het wel afwachten…

      Ik denk ook niet dat het ‘uitstorten’ zo zeer de bedoeling is… ik denk meer dat de achterliggende gedachte in deze campagne is dat men wil dat het meer in de openbaarheid komt want des te meer men over iets weet des te eerder ontstaat er meer begrip en dus zal dat tot gevolg hebben dat mensen minder snel en minder hard gaan oordelen over iemand die ‘vreemd’ doet…. utopie bevrees ik maar niet geschoten is altijd zo wie zo mis toch

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.