Ben er nog én weer

Vrijdag, 21-02-2020, 19.30…

2 dolle blaffend huilende 4-voeters kunnen het niet afwachten dat de sleutel omgedraaid is en de deur opengaat. Geen mens, hoe geliefd ook, begroet je zoals honden kunnen doen *glimlach*.

Hier belandde ik als eerste nadat de huisarts mij met een ambulance naar het ziekenhuis had laten brengen. Op de 1e hulp is het altijd een bedrijvigheid van jewelste en voor een patiënt vaak de plek van lange adem, wachten, wachten en nog eens wachten terwijl er ondertussen de ene na de andere witte (of welke kleur dan ook) jas binnen komt hobbelen en iets van je wil.

Al vrij snel werd wel duidelijk dat men niet gelijk antwoorden had, alles week af van het ‘normale’ (goh? normaal? bij mij? ehhh?). Zelfs in de omgeving van wat men verwachtte bij een binnengebracht iemand met de klachten die ik had… klopte er niks van, dus mocht ik niet weg. En werd dit mijn uitzicht voor onbepaalde tijd. De middag was inmiddels om en de lunch was er compleet bij ingeschoten… dat vond mijn maag niet prettig maar gelukkig hoefde zij niet al te lang ongeduldig te wachten want eenmaal op mijn nieuwe tijdelijke huisvesting kwam dit al snel binnen. Daarbij perfect rekening gehouden met aantekeningen in mijn dossier ivm intolerantie en allergie.

Toen kon het wachten beginnen… kans om me te vervelen kreeg ik niet want de ene na de andere persoon hobbelde mijn kamer in en uit. Soms verdwenen ze weer zonder mij en soms verdwenen ze uit de kamer mét mij. Tal van onderzoeken waren nodig en dat kon niet allemaal op de kamer die mij toebedeeld was. Lang verhaal kort… mijn longen zijn schoon, (goh, dat na 45 jaar roken en nu 4 maand niet meer) … Er ging van alles mis, ik heb werkelijk overal gaten en pleisters nu want hoe men ook zocht, mijn aders dachten overduidelijk allemaal “bekijk het, dit spelletje kennen we al, geen zin in, zoek het lekker zelf uit…” Uiteindelijk lukte het toch een katheterisatie uit te voeren. Allereerst ging men kijken of de in oktober geplaatste stents schoon waren, dat was gelukkig zo. Verder kijken… wat bleek uiteindelijk? In mijn hart zit een oerwoud aan kleine adertjes en die adertjes krampen dicht bij stress. Normaliter gaan ze weer open bij ontspanning maar als de stress te groot is dan blijven ze dus verkrampt dicht… en dus mijn ‘ervaringen’ van woensdag en de dagen ervoor afgegaan  plus puntje puntje puntje puntje

Na veel vijven en zessen hoorde ik dus vanavond om 18.15 dat ik naar huis mocht, (wel met een rits afspraken voor de komende tijd) mits ik eerst langs de apotheek zou gaan om een paar dozen pillen te halen. In ‘ons’ ziekenhuis zit schuin tegenover de apotheek het ziekenhuisrestaurant. Dus Anita en ik namen daar plaats terwijl man de apotheek bezocht met de recepten. Deze stresskip kan normaliter al écht niet in een apotheek staan wachten,  laat staan vandaag, man weet dat en aangezien hij alle engelengeduld verzameld in zich draagt doet hij dat soort zaken altijd. Anita en ik namen dus een capu-tje… En om 19.30 ongeveer plofte ik op de bank in comfortabele kleding.

Dank jullie wel lieve mensen voor de lieve berichten op het vorige blog, ik ga daar nog wel op reageren maar niet nu…

Ps…de operatie van man is afgelopen woensdag uiteraard gecanceld en naar een andere datum verhuisd.