Type your search keyword, and press enter

About the Author

Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)

Dag lieve Kaileigh!

Stabij-Kayleigh

Anderhalve maand geleden mochten we nog ruim een week op je oppassen…
Hoe vaak we dat al deden weet ik echt niet meer, sinds september 2009 was je een regelmatige en zeer welkome gast.

Anderhalve maand geleden ging je je anders gedragen, je deed af en toe ‘raar’.
Je baas ging een familiereis naar de andere kant van de wereld maken en liet jou bij ons achter… na terugkomst toch maar naar de dierenarts, met de filmpjes die ik gemaakt had.
Die constateerde dat je enkele tia’s had gehad, prednisolon werd voorgeschreven en dat leek in 1e instantie te helpen…. het deed je gewicht geen ‘goed’ maar dat terzijde.

Je werd niet meer je oude zelf helaas.
Enkele dagen geleden was het dan ook tijd om jou rust te gunnen.

Dag dag lieve Kaileigh, we missen je nu al maar weten dat het zo beter is voor jou.
Vergeten zullen we je nooit!

Ik kon dit niet eerder melden omdat de beide zoons van Kaileigh’s baas met hun moeder op vakantie waren en wij niet wilden dat zij het via FB of op welke andere wijze dan ook, te weten zouden komen ipv het te horen van hun vader.

E.i.n.d.e.l.i.jk.

galaxys7edgeper6mei16Al maanden zat ik af te tellen naar het eind van deze maand…. en ja, voor je verder leest, het gaat eigenlijk nergens over, sterker nog, het is een materialistisch logje, en materialisme is zo niet mijn ding, maar toch !

“Watsgebeurt” hoor ik jullie denken?

Nouhou laat mij het jullie dan maar vertellen glimlach

Ik geef niets om moderne snufjes, ik ben niet het type dat gelijk in de stijgers klimt als van een apparaat een nieuwe versie uitkomt, laat staan dat ik er gelijk achteraan hobbel om het in bezit te krijgen…. nooit geweest ook. Maar………

Op het gebied van een gsm is dat een ander verhaal…tenminste… sinds ik de 1e reclame van de Samsung Galaxy S7 Edge op tv voorbij zag komen, ik wist gelijk: “die wil ik”. De jeugd hier was eerder aan de beurt, hun abonnementen liepen eerder af dan de mijne en zij ‘treiterden’ me er wel mee dat ik nu toch wel op hun achterliep…

Sinds gisteren is daar verandering in gekomen, en nu loopt het 3-tal hier achter mij aan. IK HEB ‘M !! De Gold-versie ook nog want ja zwart en wit vind ik saai, groen en blauw zijn mijn kleuren niet, zilver en goud wel en dan vooral het laatste. Blij dat ik ermee ben!! Ondanks dat ik toch altijd wel vrij goed op de hoogte ben van de mogelijkheden van zo’n apparaat kon Daphne mij ook nog iets laten zien dat ik nog niet gevonden had. Je kunt thema’s instellen en jawel hoor, laat er nou een Jeans-thema in zitten, helemaal geweldig dus. De apps-icoontjes veranderen daarbij in die specifieke spijkerstof-koperen-knopen en de achtergronden in elk scherm zijn spijkerstof.

Mijn abonnement loopt officieel 27 augustus af en de meeste providers geven je de mogelijkheden om 3 maanden eerder je abonnement te verlengen en ze doen best wel hun best om klanten binnen te houden. IK heb een goede provider, al jaren bij dezelfde, en woensdag kreeg ik een mailtje dat ik dus mocht verlengen… terwijl ik zat te wachten, dagen af te tellen, naar 27 mei. Woensdag die verlenging geregeld en gisterenmiddag werd hij bezorgd.  Wauw! Hoe modern deze tijd dan echt is bleek vervolgens toen ik op heel simpele wijze de gehele inhoud van mijn ‘oude’ foon kon laten overzetten naar de nieuwe, simpelweg de foons activeren en met de ruggen tegen elkaar aan, heel eventjes wachten en plop, alles was verplaatst. Geen gedoe met verloren bestanden, contacten of wat ook maar, heerlijk!

Waarom ik nou zo graag deze foon wilde? Daar kan ik geen zinnig antwoord op geven, het was een soort van ‘verliefdheid’ zal ik maar zeggen en iedereen weet dat je dat niet kunt uitleggen, het gevoel is er en dus handel je ernaar.
Mijn ‘oude’ foon is inmiddels bij de nieuwe eigenaar, die veel minder dan ik ‘gebrand’ is op het hebben van de nieuwste foon, ik wens hem er heel veel plezier mee, een prima werkend toestel dat aan al mijn eisen voldeed en waar ik nooit spijt van heb dat ik hem aanschafte. En dat hoop ik natuurlijk ook van deze… we gaan het wel beleven.

Dus ja…. ik kan niet meer bestrijden dat ik toch wel meer materialistisch ben dan ik zelf altijd dacht grijnsss

Nogmaals…

logozwijmelenopzaterdaga

Marja‘s 

Zwijmelen op Zaterdag

~ 182 ~ 

Gestart op 17 november 2012

 

Schreef ik op 1 april… toi toi toi voor Jurgen en Kimberly... ging Jurgen helaas niet verder in de Belgische Voice maar had Kimberly wel geluk in Idols, Na nog een paar slopende rondes ging zij door en was zij 1 van de 20 mensen die hun volgende auditie op Bali mochten doen. Daar zouden er weer 10 afvallen… en ook hier (geheel terecht vind ik) slaagde Kimberly er weer in haar plaats in de volgende ronde vast te zetten.
Dus wederom, nog steeds, toi toi toi Kimberly!

Afgelopen woensdag zong zij op Bali een duet met Jeffrey, ‘team Penotti’, werden ze genoemd, gingen beiden door naar de volgende ronde, ze zijn dus nog op Bali en volgende week gaat het verhaal verder… ik duim! Het lied dat ze in duet-versie zongen is er eentje van John Legend, ook al uitgevoerd door Megan Trainor, het heet Like I’m Gonna Lose You.

Nu

In het vandaag,
staan in het nu,
zijn in het hier

Kijk omhoog, niet omlaag
het verleden passeert de revue
van het heden ben jij de koetsier

Gisteren vervaagt, morgen daagt
vernietig verleden’s reçu
vandaag, nu en hier, daarin zit de sier!

Vonnies Happy Challenge *17*

happyvanvonnie

Vonnie‘s Happy Challenge – 17 – Gestart op 15 januari 2016  

Afgelopen woensdag ging Kimberly Fransens , die in Jeans-25 (afgelopen seizoen) voor het eerst deel uitmaakte van de cast en ik ook in het komende seizoen, Jeans-26-Magic, weer mag begroeten, door naar de volgende ronde van Idols na haar duet met medekandidaat Jeffrey.
Vooralsnog blijft het hele Idols-avontuur voor haar dus heel spannend, en voor ons als fans natuurlijk ook.
Dat zij door is maakt(e) mij natuurlijk happy!

Overigens: Dit duet is morgen te beluisteren en te bekijken in mijn bijdrage voor Marja’s Zwijmelen op Zaterdag.

Andere wereld

Zo af en toe kom je blogposts tegen die je meer dan gemiddeld raken… berichten vanuit een, voor jou onbekend, hart geschreven. Die je aan het denken zetten, naar jezelf laten kijken, maar ook vragen oproepen. Dat hoort erbij.

Bij mijn taken van het “team-lid” zijn van ABC-Wednesday behoort ook het bezoeken van de andere deelnemers om hun bijdrages te bekijken en natuurlijk, het liefst bij allemaal, ook een oprechte reactie achter te laten. Nou ben ik absoluut niet het type dat zich bij voorkeur ergens met een ‘Jantje-van-Leiden’ vanaf maakt dus zelfs als het in mij ‘stormt’ neem ik die taken heel serieus en doe ik mijn best ze zo goed mogelijk te vervullen.

En soms…. soms gebeuren er dan dingen die aanvoelen alsof ze moesten gebeuren. Ik geloof niet in toeval en zopas was weer eens zo’n moment waarbij ik dacht: “hoezo timing?” Moet ik nou dit bericht juist op dit moment onder ogen krijgen?  De ‘waarom-vraag’ probeer ik altijd gelijk uit mijn hoofd te bannen want op ‘waarom’ is maar één antwoord mogelijk: ‘daarom’.

Zonder enige aanleiding wijzigde mijn relatief rustig hoofd sinds enkele dagen, gisterenmiddag in een complete storm. Vele uren volgden in diverse emoties, tranen stroomden en ik ging met angst en beven de nacht tegemoet. Die was niet om over naar huis te schrijven, sak mar segguh. Vanochtend met een brak lijf vroeg uit bed, ik was in een halve paniek-aanval wakker geworden en tja dan kan ik echt niet blijven liggen. Ontbijten doe ik niet in de letterlijke zin; mijn ontbijt bestaat altijd uit koffie en een peuk en zo af en toe zijn er ochtenden bij dat ik dat aanvul met een aantal pijnstillers, heb er een aantal om uit te kiezen en door goed naar mijn lijf te luisteren kan ik (gelukkig) bepalen welke van die ik dan op dat moment nodig heb en in moet nemen. Zo ook vanochtend. De 1e lading deed niks, de 2e ook niet. De 3e wilde ik niet nemen en ik bedacht: “als mijn lijf dan toch al in de protestmodus staat ga ik maar dat protest ook echt voeden.” Met als gevolg dat k nu weer op de bank zit en alles me tegemoet blinkt!! Iets naars omdraaien naar iets goed lukt soms dus wel. Hoe mijn lijf zich nu laat gelden laat ik maar even in het midden.

Als ik mijn hoofd ophef en naar buiten kijk zie ik onze tuin en vele bloemen volop in bloei. Allemaal helder oplichtend door de zon die er overheen schijnt. Letterlijk is dat vanaf mijn zitplaats, als ik recht vooruit zou gaan, door het raam heen, amper 4 meter. Figuurlijk is het een totaal andere wereld. De zon is er en ik zie haar maar tegelijkertijd ‘zie’ ik haar niet. Ze lijkt geëmigreerd naar een ander universum.

Al weet ik met mijn verstand dat er niets aan de hand is, ik me nergens zorgen over hoef te maken, ik niet alleen ben en me dus absoluut niet eenzaam hoef te voelen… vertelt mijn emotie me de andere kant. Terwijl ik evengoed weet dat het zinloos is zit ik toch op mezelf te mopperen want is het niet zo dat het een keus is hoe je je voelt? Die spreuk zie ik vaak voorbij komen en volgens velen is dat dus de waarheid. Nou het spijt me, NIET, maar daar ben ik het niet mee eens. Als ik me, excusez le mo, KUT voel, dan is dat zo. En zo voel ik me nu, simpel!

Dat logbericht dat ik noemde aan het begin van deze blogpost spreekt van zelfmedelijden en ja ergens voel ik dat zelf ook wel maar heej, het zou toch te zot zijn om te kiezen voor het KUT-voelen? Ik kan me met de beste wil ter wereld niet voorstellen dat iemand daarvoor zou kiezen. Sommigen noemen het op de verkeerde manier om aandacht vragen… dat zou best zo kunnen zijn maar gaat in mijn geval zeker niet op. Op het moment dat zo’n vreselijk gevoel in mij gaat overheersen sluit ik me af. Man en kids hobbelen om me heen en weten al precies wat ze wel, en vooral niet, moeten doen. Telefoontjes neem ik niet aan, berichtjes beantwoord ik niet maar pas veel later. Iemand bellen om tegenaan te ‘…..’ doe ik al helemaal niet terwijl ik heel goed weet wie ik altijd ‘mag’ bellen in momenten van nood. Ik probeer dus zoveel mogelijk een ander niet te belasten met mijn bagger.  Integendeel zelfs, ik doe er alles aan dat te vermijden.

kievitsbloemEen therapeut zei me ooit:
Je bent je het bewust….dat is al de helft van de weg naar verbetering. De andere helft bestaat voor een deel uit acceptatie van dingen die zijn zoals ze zijn, komen zoals ze zijn, die jij niet kunt sturen ook al ben je nog zo’n controle-freak. Een ander deel van die 2e helft is heel simpel, impact van ontstane en nooit 100% te repareren schade.
Daar zijn wel medicijnen voor maar a) die doen niet helaas wat je ervan hoopt en b) ze veranderen je persoonlijkheid en de vraag is of je dat moet willen.
Nou nee dus.
Ik mag dan wel iemand zijn van ‘Himmelhoch jaugzend & zum Tode betrübt” maar dat is wel de pure versie van mij. Met alle strijd blijf ik pertinent weigeren die medicatie te slikken die mij afvlakken tot een persoon die ‘slechts’ leeft en zo weinig mogelijk tot niets nog, voelt.  Beter te veel voelen dan helemaal niets.

Het hele leven is een leerproces…..
1 van mijn motto’s sinds vele, vele jaren.
Zolang ik niet uitgeleerd ben leef ik, ik WIL nog zoveel leren dus moet ik blijven leven. Zo simpel is het, nu alleen nog ‘overleven’ zodat ik genoeg tijd heb om meer te leren!  Ook al voel ik me dan met regelmaat zoals het Kievietsbloempje die je op de foto ziet. Uniek in haar soort, kwetsbaar vaak in haar eentje maar toch telkens weer overeind komend en levend naar de aanwezige mogelijkheden, mee verend op de (storm-)wind die haar toch niet breken kan!

Ik voel me dan wel alleen maar ben het niet!!!